Verzoekster is op 9 maart 2026 in dienst getreden bij verweerder. Op 12 april 2026 heeft verweerder het…

locatie Rotterdam

zaaknummer: 12234824 VZ VERZ 26-2466

datum uitspraak: 5 november 2026

Beschikking van de kantonrechter

in de zaak van

[verzoekster]

woonplaats: [woonplaats],

verzoekster,

gemachtigde: mr. M. van Wijk-van den Berg,

tegen

[verweerder],

vestigingsplaats: [vestigingsplaats],

verweerder,

die zelf procedeert.

De partijen worden hierna ‘[verzoekster]’ en ‘[verweerder]’ genoemd.

Het dossier bestaat uit het verzoekschrift van [verzoekster] met bijlagen, dat op 20 mei 2026 is ontvangen bij de griffie van de rechtbank.

Op 8 oktober 2026 is de zaak tijdens een mondelinge behandeling besproken. De griffier heeft hier aantekeningen van gemaakt.

Waar gaat de zaak over?

[verzoekster] is op 9 maart 2026 in dienst getreden bij [verweerder]. Op 12 april 2026 heeft [verweerder] het dienstverband per direct opgezegd met een beroep op de proeftijd. Het gaat in deze zaak over de vraag of dit zo mocht. De kantonrechter beslist dat dit niet zo is. Aangezien [verzoekster] zich heeft neergelegd bij het einde van het dienstverband, betekent dat in dit geval dat [verweerder], naast het achterstallig loon, een aantal vergoedingen moet betalen aan [verzoekster]. Daarbij bepaalt de kantonrechter de billijke vergoeding wel op een lager bedrag dan [verzoekster] heeft verzocht.

Hierna wordt uitgelegd waarom dit de uitkomst is.

Tussen partijen staat vast dat zij hebben afgesproken dat de eerste maand van de arbeidsovereenkomst geldt als proeftermijn. Aangezien de arbeidsovereenkomst is begonnen op 9 maart 2026, is het ontslag dat [verweerder] op 12 april 2026 heeft gegeven, buiten de proeftijd. Aangezien [verweerder] bij het ontslag een beroep heeft gedaan op de proeftijd en [verzoekster] niet heeft ingestemd met dit ontslag, is er hier dus geen sprake van een rechtsgeldig ontslag. [verweerder] heeft op de zitting in dit kader ook geen juridisch verweer gevoerd, maar gezegd dat hij ook wel eens fouten maakt.

[verzoekster] heeft zich in dit geval neergelegd bij het einde van het dienstverband, waardoor dit einde een gegeven blijft. Zij verzoekt in deze zaak, naast het loon, betaling van een aantal vergoedingen die hieronder besproken worden.

[verzoekster] verzoekt betaling van het nog niet betaalde loon inclusief 8% vakantiegeld over de maanden maart tot en met (12) april 2026 ter hoogte van € 1.492,33 bruto. Hierbij is rekening gehouden met de ziekmelding van [verzoekster] op 22 maart 2026 en doorbetaling van 100% voor de eerste twee weken daarna en doorbetaling van 70% voor de derde week. Mede aangezien [verweerder] dit verzoek niet heeft weersproken, wijst de kantonrechter dit verzoek toe. De kantonrechter wijst ook de wettelijke rente toe over dit loon. Zoals verzocht wordt deze toegewezen vanaf 13 mei 2026 tot aan de dag dat deze is betaald.

[verzoekster] verzoekt om correcte bijbehorende loonstroken. De kantonrechter wijst dit verzoek toe in die zin dat [verweerder] een dwangsom verschuldigd is aan [verzoekster], als hij niet binnen een redelijke termijn van veertien dagen na betekening van deze beschikking daaraan voldoet. Deze dwangsom wordt bepaald op een bedrag van € 25,- voor iedere dag dat [verweerder] na de genoemde termijn niet voldoet aan de veroordeling, tot een maximum van 2.500,-.

[verzoekster] verzoekt betaling van de transitievergoeding. [verweerder] heeft niet weersproken dat zij deze vergoeding verschuldigd is, die gebaseerd is op de wet. Op basis van het loon en de duur van de arbeidsovereenkomst is de hoogte van de vergoeding € 119,50 bruto. Dit bedrag moet [verweerder] betalen. De dwangsom die hiervoor is uitgesproken geldt ook voor een correcte vermelding van deze transitievergoeding op de loonstroken. De wettelijke rente over de transitievergoeding wordt toegewezen vanaf een maand na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd.

[verweerder] moet een vergoeding voor onregelmatige opzegging aan [verzoekster] betalen. [verweerder] heeft namelijk de arbeidsovereenkomst per direct opgezegd zonder rekening te houden met een opzegtermijn. Die vergoeding is – kort gezegd – gelijk aan het loon dat [verzoekster] zou hebben gekregen als de werkgever bij de opzegging wel rekening zou hebben gehouden met de opzegtermijn. [verzoekster] is minder dan één jaar in dienst. Daarom geldt een opzegtermijn van één maand. De arbeidsovereenkomst had in dit geval dus niet eerder dan per 1 juni 2026 kunnen worden beëindigd en [verzoekster] heeft daarom recht heeft op een vergoeding van € 6.249,35 (bruto). Dit bedrag moet [verweerder] betalen. De wettelijke rente hierover wordt toegewezen zoals verzocht vanaf 13 april 2026.

De dwangsom die hiervoor is uitgesproken geldt ook voor een correcte vermelding van deze (gefixeerde) vergoeding op de loonstroken.

[verzoekster] heeft volgens de wet vanwege het niet rechtsgeldig gegeven ontslag recht op een billijke vergoeding van [verweerder]. De Hoge Raad heeft uitgangspunten gegeven voor het bepalen van de hoogte van de billijke vergoeding. De kantonrechter moet bij het bepalen van de billijke vergoeding rekening houden met alle (uitzonderlijke) omstandigheden van het geval. Daarbij kan in aanmerking worden genomen hoe lang de arbeidsovereenkomst nog zou hebben geduurd als het niet rechtsgeldige ontslag door de werkgever wordt weggedacht. Ook mag rekening worden gehouden met de gevolgen van het ontslag. Het gaat er uiteindelijk om dat de werknemer wordt gecompenseerd voor het (in dit geval ernstig verwijtbaar) handelen van de werkgever. De kantonrechter vindt in dit geval een billijke vergoeding van een half maandsalaris van in totaal € 1.760,20 bruto (plus emolumenten) passend. Hierna wordt uitgelegd waarom.

Als eerste geldt dat [verzoekster] het verzoek om een billijke vergoeding nauwelijks heeft onderbouwd. Gelet op wat hiervoor is geoordeeld voor wat betreft het achterstallige loon en de (gefixeerde) vergoeding, krijgt [verzoekster] een vergoeding voor de periode tot en met mei 2026. Daarbij heeft [verzoekster] op vragen van de kantonrechter op de zitting aangegeven dat zij per 13 mei 2026 een nieuwe baan heeft gevonden. Zij heeft daarbij op de zitting wel gezegd dat ze wat minder is gaan werken en verdienen, maar dit staat niet in het verzoekschrift, dat na die datum is opgesteld. [verzoekster] wist toen al dat zij een andere baan had en heeft vervolgens de hoogte van de billijke vergoeding gebaseerd op een situatie waarin zij (de komende tijd) geen werk had. Zij heeft ook daarna op de zitting geen gegevens verstrekt die haar standpunt concreter maken, waar dit wel van haar verwacht had mogen worden. Mede gelet op de korte duur die [verzoekster] feitelijk heeft gewerkt bij [verweerder], heeft de kantonrechter de hoogte van de billijke vergoeding bepaald op een half bruto maandsalaris.

Daarbij is in dit bedrag ook rekening gehouden met een stukje “leergeld” voor [verweerder]. Naast het ontslag dat niet rechtsgeldig is gegeven, heeft [verweerder] namelijk een deel van het loon onbetaald gelaten en daarna ook niets meer van zich laten horen bij [verzoekster] of haar gemachtigde. Gelet op de (financiële) problemen die dit kan opleveren bij een werknemer, ziet de kantonrechter dit graag anders van een goed werkgever.

De dwangsom die hiervoor is uitgesproken geldt ook voor een correcte vermelding van deze billijke vergoeding op de loonstroken.

Voor de duidelijkheid merkt de kantonrechter voor wat betreft de hiervoor uitgesproken dwangsommen op, dat deze niet in meervoud worden uitgesproken. Er geldt één totale dwangsom voor de verwerking op correcte loonstroken voor wat betreft de nog te betalen loonbedragen, de transitievergoeding, de (gefixeerde) vergoeding en de billijke vergoeding. Als [verweerder] niet binnen de hiervoor genoemde termijn voldoet aan al deze veroordelingen, is zij de hiervoor genoemde dwangsom per dag verschuldigd tot het genoemde maximumbedrag.

Tussen partijen staat vast dat het loon over de maanden maart en april 2026 ter hoogte van € 1.492,33 bruto niet tijdig is betaald. [verweerder] is daarom de wettelijke verhoging verschuldigd over dit bedrag. De kantonrechter ziet in deze zaak gelet op alle omstandigheden van het geval aanleiding om het verzochte percentage van 50% te matigen tot 25%. Dit betekent dat [verweerder] een bedrag van € 373,08 moet betalen aan [verzoekster].

[verzoekster] verzoekt een vergoeding van € 1.133,91 voor buitengerechtelijke incassokosten. Zij heeft voldoende onderbouwd aangevoerd dat er werkzaamheden zijn verricht die voldoen aan de eisen van de wet. De kantonrechter wijst in dit geval een bedrag toe van € 1.058,41 (inclusief btw). Dit bedrag is gebaseerd op de staffel die hiervoor wordt gebruikt en het totale bedrag dat in deze zaak aan loon en vergoedingen is toegewezen.

De proceskosten komen voor rekening van [verweerder] omdat zij voor het grootste deel ongelijk krijgt. De kantonrechter begroot de kosten die [verweerder] aan [verzoekster] moet betalen op € 265,- aan griffierecht, € 577,- aan salaris voor de gemachtigde en € 144,- aan nakosten. Dit is totaal € 986,-. Hier kan nog een bedrag bij komen als de uitspraak wordt betekend.

Deze beschikking wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard omdat [verzoekster] dat heeft gevraagd en [verweerder] daar geen bezwaar tegen heeft gemaakt. Dat betekent dat de beschikking meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoekster] het achterstallige loon (inclusief 8% vakantiegeld) over de maanden maart tot en met (12) april 2026 ter hoogte van € 1.492,33 bruto te betalen met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf 13 mei 2026 tot de dag dat volledig is betaald;

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoekster] de transitievergoeding van € 119,50 bruto te betalen, met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf 13 mei 2026 tot de dag dat volledig is betaald;

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoekster] een gefixeerde schadevergoeding van € 6.249,35 bruto te betalen, met de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over dat bedrag vanaf 13 april 2026 tot de dag dat volledig is betaald;

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoekster] een billijke vergoeding van € 1.760,20 bruto te betalen;

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoekster] een dwangsom te betalen als niet binnen een termijn van veertien dagen na betekening van deze beschikking correcte loonstroken worden verstrekt aan [verzoekster], waarbij het toegewezen achterstallige loonbedrag, de transitievergoeding, de (gefixeerde) vergoeding en de billijke vergoeding zijn verwerkt, bepaald op een bedrag van € 25,- voor iedere dag dat [verweerder] niet voldoet aan de veroordeling, tot een maximum van 2.500,-;

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoekster] de wettelijke verhoging van € 373,08 bruto te betalen;

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoekster] een vergoeding van € 1.058,41 (inclusief btw) bruto voor buitengerechtelijke incassokosten te betalen;

veroordeelt [verweerder] in de proceskosten, die aan de kant van [verzoekster] tot vandaag worden vastgesteld op € 986,-;

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;

wijst al het andere af.