Eindbeschikking. Verzoeker heeft verzoeken gewijzigd na tussenvonnis. Verweerders hebben ook naar aanleiding…

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Tilburg

Zaaknummer / rekestnummer: 11960743 \ AZ VERZ 25-93

Beschikking van 27 oktober 2026

in de zaak van

[verzoeker] ,

te [plaats 1] ,

verzoekende partij,

hierna te noemen: [verzoeker] ,

gemachtigde: mr. R.M. van der Horn,

tegen

te [plaats 2] ,
2. [verweerder 2],

te [plaats 3] ,

verwerende partijen,

hierna te noemen: [verweerders] ,

niet verschenen.

[verzoeker] is in dienst geweest van [verweerder 1] als vrachtwagenchauffeur. Hij vervoerde de producten van [verweerder 2] naar klanten in binnen- en buitenland. [verzoeker] is op 10 september 2025 op staande voet ontslagen. Hij heeft berust in het ontslag. [verzoeker] heeft in deze procedure verzocht om afschrift van bepaalde stukken om verzoeken die zien op de financiële afwikkeling van het dienstverband in te kunnen stellen. Ook heeft hij verzocht om een verklaring voor recht dat er geen dringende reden voor het ontslag was en dat er een cao van toepassing was op zijn arbeidsovereenkomst. [verweerders] zijn niet verschenen in de procedure en hebben dus geen verweer gevoerd.

De kantonrechter heeft op 30 april 2026 een tussenbeschikking gegeven. In deze tussenbeschikking is overwogen dat de verzoeken van [verzoeker] toegewezen kunnen worden.

Vervolgens heeft [verzoeker] zijn verzoeken gewijzigd (vermeerderd) en aan [verweerders] laten betekenen. Hij heeft verzocht om betaling van achterstallig basissalaris, overuren, gefixeerde schadevergoeding, de transitievergoeding, een billijke vergoeding en de proceskosten. [verweerders] zijn ook niet in de procedure verschenen naar aanleiding van de gewijzigde eis.

Dit is de eindbeschikking. De kantonrechter wijst de verzoeken van [verzoeker] grotendeels toe.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

De beschikking is bepaald op vandaag.

[verzoeker] verzoekt de kantonrechter na wijziging van eis in aanvulling op de verzoeken in het verzoekschrift samengevat om [verweerders] hoofdelijk te veroordelen tot betaling aan hem van:

[verweerders] zijn niet in de procedure verschenen.

Bij tussenbeschikking van 30 april 2026 heeft de kantonrechter overwogen (rechtsoverweging 5.4) dat zowel [verweerder 1] als [verweerder 2] op de hoogte waren, althans hadden moeten c.q. kunnen zijn van de op 24 maart 2026 geplande mondelinge behandeling en de mogelijkheid om een verweerschrift in te dienen. Om die reden was er geen aanleiding om een nieuwe datum voor de mondelinge behandeling te bepalen. De kantonrechter heeft daarbij overwogen dat meewoog dat de procedure na de mondelinge behandeling nog niet tot een einde kwam, gelet op de door [verzoeker] aangekondigde eiswijziging.

[verzoeker] heeft de betreffende tussenbeschikking aan [verweerders] laten betekenen. [verweerders] hebben niet aan de veroordeling voldaan en ook niet op een andere manier gereageerd. [verzoeker] heeft vervolgens verzocht om een termijn voor het instellen van een gewijzigde eis. De kantonrechter heeft dit toegestaan bij brief van 3 juli 2026. Deze brief is ook naar [verweerders] gestuurd. De vervolgens door [verzoeker] opgestelde gewijzigde eis is door de deurwaarder betekend aan [verweerders] . De gewijzigde eis is ook door de rechtbank aan [verweerders] toegezonden. De rechtbank heeft in de begeleidende brief van 23 september 2026 verzocht om een reactie binnen 14 dagen. Deze brief met bijlage is aangetekend naar [verweerders] verzonden. De brieven zijn verzonden naar de adressen waar de deurwaarder ook de exploten heeft betekend. De brief aan [verweerder 1] is op 14 oktober 2026 retour ontvangen met als reden ‘niet afgehaald’. Uit het track en trace systeem van PostNL blijkt dat ook de aangetekend verzonden brief aan [verweerder 2] niet is aangenomen of afgehaald.

Bij deze stand van zaken kan de kantonrechter niet anders dan concluderen dat zowel [verzoeker] als de rechtbank ruimschoots hun best hebben gedaan om [verweerders] te bereiken en hen de gelegenheid te geven om (alsnog) te reageren op de verzoeken van [verzoeker] . [verweerders] hebben deze gelegenheid onbenut gelaten.

Dit betekent voor de verdere beoordeling dat de kantonrechter uit zal gaan van de juistheid van de stellingen van [verzoeker] en dat zijn verzoeken kunnen worden toegewezen, tenzij deze de kantonrechter ongegrond of onrechtmatig voorkomen.

[verzoeker] vordert betaling van een bedrag van € 4.703,22 bruto aan achterstallig basissalaris. [verzoeker] baseert zijn verzoek op de standaard cao Beroepsgoederenvervoer over de weg en verhuur van mobiele kranen (hierna: ‘de cao’). Hij stelt dat de functie die hij vervulde in functieklasse E valt. Daarbij hoort een basissalaris van € 2.918,07 per maand op basis van een fulltime werkweek van 40 uur (trede 1). Over de periode van zijn dienstverband (1 april 2025 tot 10 september 2025) had hij dus € 14.590,35 aan salaris moeten ontvangen, vermeerderd met 8% vakantietoeslag, zijnde in totaal € 16.808,08 bruto. [verzoeker] heeft volgens een als productie 15 in het geding gebracht verzekeringsbericht van het UWV € 12.104,86 aan loon ontvangen. [verzoeker] vordert het verschil als achterstallig basissalaris.

De kantonrechter heeft in de tussenbeschikking overwogen dat de verklaring voor recht dat de cao van toepassing is op de arbeidsovereenkomst toewijsbaar is (rechtsoverweging 5.11). Uit de onderbouwing van het verzoek door [verzoeker] blijkt dat hij uitgaat van het salaris behorend bij een werkweek van 40 uur. In het verzoekschrift heeft [verzoeker] echter gesteld dat hij een werkweek van 38 uur per week heeft. Er bestaat naar het oordeel van de kantonrechter dan ook geen grond om het achterstallig salaris te baseren op een werkweek van 40 uur.

Nu er geen verweer is gevoerd, gaat de kantonrechter wel uit van aanspraak op het gestelde salaris van € 2.918,07 bruto, maar dan berekend op basis van een werkweek van 38 uur. Daar hoort een salaris van (38/40 maal € 2.918,07) € 2.772,17 bruto per maand bij. Inclusief 8% vakantietoeslag komt het maandsalaris bij een werkweek van 38 uur uit op een bedrag van € 2.993,94 bruto. Over de gestelde periode van het dienstverband had [verzoeker] dan ook aanspraak op loon inclusief vakantiegeld van € 15.967,68 bruto. [verzoeker] heeft onweersproken gesteld dat hij tijdens zijn dienstverband in totaal € 12.104,86 bruto heeft ontvangen, zodat zijn verzoek tot een bedrag van € 3.862,82 bruto wordt toegewezen.

De verzochte maximale wettelijke verhoging en wettelijke rente over het toegewezen bedrag worden als niet weersproken toegewezen.

[verzoeker] voert aan dat gemaakte uren boven de werkweek van 40 uur volgens de cao worden beschouwd als overuren, die tegen een percentage van 130% van het loon moeten worden uitbetaald. [verzoeker] heeft het aantal gemaakte overuren bij gebreke van de benodigde informatie vanuit zijn werkgever zelf berekend. Hij heeft daarbij gebruik gemaakt van de urenoverzichten die hij vanaf 11 augustus 2025 heeft bijgehouden (ingebracht als productie 16). Gemiddeld komt [verzoeker] uit op 41,69 overuren per maand tegen een uurloon van
€ 21,81 per uur. Dat brengt [verzoeker] op een totale vordering van € 5.237,41 bruto over de gehele periode van het dienstverband.

De kantonrechter wijst de betaling van overuren als onweersproken toe. Ook de wettelijke verhoging en wettelijke rente zijn zoals verzocht toewijsbaar.

[verzoeker] vordert een bedrag van € 4.843,99 bruto aan gefixeerde schadevergoeding. Het bedrag is gebaseerd op het loon dat verschuldigd zou zijn geweest over de periode van 11 september tot en met 31 oktober 2025 (1,66 maandsalaris), aldus [verzoeker] .

De kantonrechter constateert dat [verzoeker] zijn verzoek tot betaling van de gefixeerde schadevergoeding baseert op een maandsalaris van € 2.918,07 bruto. Hiervoor is overwogen dat het basissalaris behorend bij een werkweek van 38 uur € 2.772,17 bruto per maand bedraagt (zie 4.7). Dat zou leiden tot een schadevergoeding (x 1,66) van € 4.601,80 bruto. [verzoeker] neemt echter ten onrechte de verschuldigde vakantietoeslag niet mee in zijn berekening. Inclusief vakantietoeslag bedraagt de gefixeerde schadevergoeding € 4.969,94 bruto. De kantonrechter kan geen hoger bedrag toewijzen dan verzocht en wijst daarom een bedrag van € 4.843,99 bruto toe.

De wettelijke rente wordt als zijnde onweersproken toegewezen zoals verzocht.

[verzoeker] verzoekt betaling van de transitievergoeding, die hij berekent op een bedrag van € 466,00 bruto per einde dienstverband op 10 september 2025.

Het verzoek om [verweerders] te veroordelen tot betaling van een transitievergoeding wordt toegewezen. De kantonrechter heeft in de tussenbeschikking geoordeeld dat het ontslag op staande voet niet terecht is gegeven, omdat daarvoor geen dringende reden aanwezig was. Er is niet gesteld of gebleken dat het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van [verzoeker] . Dat betekent dat de transitievergoeding verschuldigd is.

De kantonrechter moet ambtshalve de hoogte van de transitievergoeding vaststellen.

[verzoeker] heeft de transitievergoeding berekend over de periode 1 april 2025 tot en met 10 september 2025. In zijn arrest van 17 juli 2020 heeft de Hoge Raad bepaald dat bij onregelmatige opzegging van een arbeidsovereenkomst door de werkgever (wat hier het geval is), het recht op en de hoogte van de wettelijke transitievergoeding moeten worden bepaald aan de hand van het tijdstip waarop de arbeidsovereenkomst zou zijn geëindigd als de werkgever deze regelmatig zou hebben opgezegd. De arbeidsovereenkomst zou met inachtneming van de geldende opzegtermijn van 1 maand hebben geduurd tot en met
31 oktober 2025.

Wat betreft de hoogte van het salaris moet gerekend worden met een bedrag van
€ 2.772,17 bruto per maand, vermeerderd met vakantietoeslag en gemiddelde vergoeding voor overwerk (zoals gesteld 41,69 uur per maand tegen een uurloon van € 21,81 bruto, zijnde € 909,26 bruto per maand). Het totale maandloon voor de berekening van de transitievergoeding bedraagt € 3.903,20 bruto.

De kantonrechter stelt de transitievergoeding waar [verzoeker] aanspraak op heeft vast op een bedrag van € 758,92 en wijst dit bedrag toe. Over de transitievergoeding is wettelijke rente verschuldigd vanaf een maand na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd (art. 7:686a lid 1 laatste volzin). De verzochte wettelijke rente is dus toewijsbaar.

[verzoeker] verzoekt een billijke vergoeding van € 7.500,00 bruto. [verzoeker] heeft dit bedrag gebaseerd op het inkomen dat hij verdiend zou hebben gedurende de resterende maanden van het (tijdelijke) dienstverband, minus het bedrag van de gefixeerde schadevergoeding en het inkomen dat hij sinds januari 2026 elders verdient.

Het verzoek van [verzoeker] tot toekenning van een billijke vergoeding wordt toegewezen, omdat bij tussenbeschikking is geoordeeld dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is. Daarbij wordt opgemerkt dat een ongeldig ontslag als ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever moet worden aangemerkt.

Voor het vaststellen van de hoogte van de toe te kennen billijke vergoeding zijn in de rechtspraak uitgangspunten geformuleerd. De kantonrechter moet bij het bepalen van de billijke vergoeding rekening houden met alle (uitzonderlijke) omstandigheden van het geval en die vergoeding moet daarbij aansluiten. Het gaat er uiteindelijk om dat de werknemer wordt gecompenseerd voor het ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. Ook met de gevolgen van het ontslag kan rekening worden gehouden, voor zover die gevolgen zijn toe te rekenen aan het verwijt dat de werkgever kan worden gemaakt. De billijke vergoeding heeft geen bestraffend doel, maar met de billijke vergoeding kan ook worden tegengegaan dat werkgevers ervoor kiezen een arbeidsovereenkomst op ernstig verwijtbare wijze te laten eindigen.

De kantonrechter wijst de verzochte vergoeding van € 7.500,00 toe. Het verzochte bedrag komt de kantonrechter gelet op de elementen die [verzoeker] in zijn onderbouwing benoemt alleszins redelijk voor.

De proceskosten komen voor rekening van [verweerders] , omdat zij overwegend ongelijk krijgen en sprake is van (ernstig) verwijtbaar handelen of nalaten van [verweerders] . De proceskosten aan de zijde van [verzoeker] worden begroot op € 1.099,00 (€ 90,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten).

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

[verzoeker] verzoekt om een hoofdelijke veroordeling tot betaling van de gevorderde bedragen van [verweerders] . Volgens [verzoeker] is de arbeidsovereenkomst enkel op papier met [verweerder 1] aangegaan om toepasselijkheid van de cao te ontwijken, maar worden de activiteiten vanuit [verweerder 2] verricht en werkte [verzoeker] feitelijk dan ook (uitsluitend) voor [verweerder 2] .

De kantonrechter wijst de verzochte hoofdelijke veroordeling toe, nu [verweerders] daar geen verweer tegen hebben gevoerd.

De kantonrechter

verklaart voor recht dat de rechten en verplichtingen uit de cao Beroepsgoederenvervoer over de weg en de verhuur van mobiele kranen op de arbeidsovereenkomst van toepassing zijn,

verklaart voor recht dat [verweerder 1] geen dringende reden had om de arbeidsovereenkomst met [verzoeker] op 10 september 2025 op te zeggen,

veroordeelt [verweerders] hoofdelijk om aan [verzoeker] een bedrag van € 3.862,82 bruto ter zake achterstallig salaris te betalen, te vermeerderen met de maximale wettelijke verhoging van 50% en de wettelijke rente over dit bedrag te rekenen vanaf
9 november 2025 tot aan de dag van volledige betaling,

veroordeelt [verweerders] hoofdelijk om aan [verzoeker] een bedrag van € 5.237,41 bruto ter zake overuren te betalen, te vermeerderen met de maximale wettelijke verhoging van 50% en de wettelijke rente over dit bedrag te rekenen vanaf 9 november 2025 tot aan de dag van volledige betaling,

veroordeelt [verweerders] hoofdelijk om aan [verzoeker] de vergoeding wegens onregelmatige opzegging (gefixeerde schadevergoeding) te betalen van € 4.843,99, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 11 september 2025 tot aan de dag van de gehele betaling,

veroordeelt [verweerders] hoofdelijk om aan [verzoeker] een transitievergoeding te betalen van € 758,92 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 10 oktober 2025 tot aan de dag van de gehele betaling,

veroordeelt [verweerders] hoofdelijk om aan [verzoeker] een billijke vergoeding te betalen van € 7.500,00 bruto,

veroordeelt [verweerders] hoofdelijk in de proceskosten van € 1.099,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

veroordeelt [verweerders] hoofdelijk tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders verzochte af.