Kort geding. Loonvordering toegewezen. Werknemer verricht met toestemming van werkgever zijn werkzaamheden…

[werknemer] is op 1 februari 2026 bij [werkgever] in dienst getreden in de functie van Sales & Business Development Manager voor 38 uur per week tegen een salaris van

€ 4.583,33 bruto per maand, exclusief vakantiebijslag en overige emolumenten.

[werknemer] vordert – zoals bij akte vermeerderd en kort samengevat – veroordeling van [werkgever] tot betaling van:

I. € 33.549,99 bruto aan salaris over de periode maart 2026 tot en met september 2026,

II. de wettelijke verhoging van € 15.170,82,

III. de wettelijke rente van € 539,93,

IV. de buitengerechtelijke incassokosten van € 1.018,83,

V. de proceskosten en de nakosten, vermeerderd met de wettelijke rente.

Op grond van artikel 5 van de arbeidsovereenkomst dient [werknemer] zijn werkzaamheden vanuit zijn woonadres of vanuit het kantoor in [plaats 2] te verrichten. In de arbeidsovereenkomst staat als woonadres van [werknemer] [plaats 1] vermeld.

[werkgever] stelt zich op het standpunt dat [werknemer] niet heeft gevraagd of hij vanuit Oekraïne mocht gaan werken. Pas nadat partijen de arbeidsovereenkomst zijn aangegaan en [werknemer] zijn laptop niet in ontvangst had genomen bleek dat hij in Oekraïne zit, aldus [werkgever] .

[werknemer] betwist dit. Volgens hem was al voordat partijen de arbeidsovereenkomst hadden gesloten bij [werkgever] bekend dat hij in Oekraïne verbleef. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [werknemer] aangegeven dat partijen op 12 januari 2026 hierover via de e-mail hebben gecorrespondeerd. [werknemer] had aan [werkgever] kenbaar heeft gemaakt dat hij in Oekraïne verbleef en gevraagd of hij vanuit daar zijn werkzaamheden met zijn eigen laptop mocht verrichten. Dit was volgens [werkgever] mogelijk. [werkgever] zou vervolgens hebben gevraagd of hij wel nog naar Nederland terug zou keren, waarop [werknemer] had geantwoord dat dit de bedoeling was, aldus [werknemer] . [werkgever] heeft (de inhoud van) deze e-mailcorrespondentie niet weersproken. Bovendien heeft [werkgever] , nadat zij er bekend mee was geworden dat [werknemer] in Oekraïne verbleef, op geen enkel moment aan hem kenbaar gemaakt dat hij naar Nederland moest terugkeren om vanuit Nederland te gaan werken, althans dat blijkt nergens uit. Bij brief van 1 juni 2026 heeft [werkgever] weliswaar aan [werknemer] kenbaar gemaakt dat hij zonder toestemming in [plaats 3] , Oekraïne verbleef, maar niet gesommeerd om terug te keren naar Nederland. Ook heeft [werkgever] op geen enkel moment aan [werknemer] te kennen gegeven dat zij de loondoorbetaling zou stopzetten of opschorten omwille van zijn verblijf in Oekraïne.

Op grond van het voorgaande is de kantonrechter van oordeel dat [werknemer] voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij met toestemming van [werkgever] zijn werkzaamheden, al dan niet tijdelijk, vanuit Oekraïne (heeft) verricht.

De vraag die vervolgens beantwoord moet worden is of [werknemer] zijn werkzaam-heden regelmatig niet heeft verricht en – indien dat het geval is – of dat in redelijk voor zijn rekening behoort te komen.

In artikel 7:628 lid 1 BW is immers bepaald dat de werkgever verplicht is het loon te voldoen als de werknemer de overeengekomen arbeid geheel of gedeeltelijk niet heeft verricht, tenzij dit in redelijkheid voor rekening van de werknemer behoort te komen.

[werknemer] stelt zich op het standpunt dat hij tot 14 juli 2026 zijn werkzaamheden volledig heeft verricht en dat er slechts op enkele momenten problemen waren met de communicatie. Ter onderbouwing van de door hem verrichte werkzaamheden heeft [werknemer] producties overgelegd.

[werkgever] stelt dat [werknemer] zich in de situatie heeft geplaatst dat hij redelijkerwijs niet kon werken en ook niet heeft gewerkt en zij daarom het salaris niet hoeft te betalen. Zij verwijst eveneens naar de door haar overgelegde producties.

De kantonrechter is van oordeel dat, voor zover er al sprake is van de situatie dat [werknemer] zijn werkzaamheden (deels) niet heeft verricht, dit niet in redelijkheid voor zijn rekening dient te komen. Ook hier geldt dat [werkgever] [werknemer] op geen enkel moment gedurende het dienstverband heeft gesommeerd om terug te keren naar Nederland om zijn werkzaamheden te verrichten. In het geval [werkgever] van mening was dat [werknemer] zijn werk niet goed kon uitvoeren vanuit Oekraïne, had dit wel op haar weg gelegen. Bovendien heeft [werknemer] onbetwist gesteld dat hij niet naar Nederland kón terugkeren, omdat hij daar geen geld voor had, nu [werkgever] zijn salaris niet betaalde.

Uiteindelijk heeft [werknemer] vanaf 14 juli 2026 zijn werkzaamheden opgeschort, wat [werkgever] ook erkent. De kantonrechter overweegt dat, mede gelet op het systeem van de regeling van opschortingsrechten in boek 6 BW, in beginsel niets aan toepassing van het opschortingsrecht op de arbeidsovereenkomst in de weg staat. De arbeidsovereenkomst voldoet immers aan de omschrijving van artikel 6:261 BW en is derhalve een wederkerige overeenkomst in de zin van genoemde bepaling. In beginsel kan de werknemer derhalve zijn arbeidsprestatie opschorten, indien de werkgever het loon niet betaalt. Van omstandigheden die met zich brengen dat de uitoefening van het opschortingsrecht in het onderhavige geval in strijd komt met de eisen van redelijkheid en billijkheid, is de kantonrechter niet gebleken. Voor zover [werkgever] ter zitting heeft betoogd dat de opschorting van zijn werkzaamheden door [werknemer] ertoe leidt dat [werkgever] over de periode van opschorting geen loon verschuldigd is, kan de kantonrechter dat standpunt derhalve niet volgen. Op grond van artikel 7:628 lid 1 BW is [werkgever] verplicht het loon te betalen.

Conclusie hoofdsom

Op grond van het voorgaande is de voorlopige conclusie gerechtvaardigd dat [werkgever] het salaris over de periode maart 2026 tot en met september 2026 aan [werknemer] verschuldigd is. Dat [werkgever] daar financieel niet toe in staat is, zoals zij zelf aangeeft, maakt die conclusie niet anders.

[werkgever] heeft geen verweer gevoerd tegen de (hoogte van de) eisvermeerdering met betrekking tot het salaris dat verschuldigd is geraakt in de periode sinds het uitbrengen van de dagvaarding in kort geding, zodat het bedrag van € 33.549,99 bruto wordt toegewezen.

Wettelijke verhoging en wettelijke rente

Buitengerechtelijke incassokosten

[werknemer] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten.

De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit).

[werknemer] heeft gesteld dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht.

[werkgever] betwist dat er buitengerechtelijke incassokosten zijn gemaakt, maar erkent dat er tussen de gemachtigden van partijen is gesproken over een regeling.

De Hoge Raad heeft in haar arrest van 13 juni 2014 bepaald dat bij een niet-consument als schuldenaar voor de verschuldigdheid van de vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten niet relevant is welke incassohandelingen de schuldeiser heeft verricht

(r.o. 3.6). Dat betekent in dit geval dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. Het gevorderde bedrag ad € 1.018,83, dat is berekend overeenkomstig het Besluit, is daarom toewijsbaar.

Proceskosten