Civiel recht overig

Echtscheiding. Uitleg echtscheidingsconvenant. Vorderingen over en weer tussen man en vrouw uit…

Rechtbank Limburg, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Limburg in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Rechtbank Limburg
Zittingsplaats
Maastricht
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
12149596 \ CV EXPL 26-1375
Procedure
Bodemzaak
ECLI
ECLI:NL:RBLIM:2026:11702
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Echtscheiding. Uitleg echtscheidingsconvenant. Vorderingen over en weer tussen man en vrouw uit echtscheidingsconvenant.

Uitspraak

RECHTBANK LIMBURG

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Maastricht

Zaaknummer: 12149596 \ CV EXPL 26-1375

Vonnis van 4 november 2026

in de zaak van

[de vrouw] ,

wonend in [plaats 1] ,

eisende partij in conventie,

verwerende partij in reconventie,

hierna te noemen: de vrouw,

gemachtigde: mr. R.A.C. Snel,

tegen

[de man] ,

wonend in [plaats 2] ,

gedaagde partij in conventie,

eisende partij in reconventie,

hierna te noemen: de man,

gemachtigde: mr. G.M.M. van Tilborg.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding;
- de conclusie van antwoord in conventie en van eis in reconventie;
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald;

- de akte eiswijziging in reconventie;

- de conclusie van antwoord in reconventie;
- de zittingsaantekeningen van de mondelinge behandeling van 1 oktober 2026.

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De feiten

2.1.

Partijen zijn gehuwd geweest in algehele gemeenschap van goederen.

2.2.

Op 28 januari 2025 is een echtscheidingsverzoek ingediend. Onder begeleiding van een mediator hebben partijen op diezelfde datum een echtscheidingsconvenant gesloten (hierna: het convenant). De echtscheiding is op [datum 1] 2025 uitgesproken en op [datum 2] 2025 ingeschreven in de registers.

2.3.

Bij brief van 23 september 2025 heeft de vrouw op grond van het convenant betaling van € 4.069,15 van de man gevorderd.

2.4.

Op 25 november 2025 is de echtelijke woning verdeeld en geleverd aan de man.

2.5.

Daarna hebben partijen nog correspondentie gevoerd over hun wederzijdse vorderingen uit het convenant. Partijen zijn niet tot een oplossing gekomen, waarna de vrouw deze procedure is gestart.

3 Het geschil

In conventie

3.1.

De vrouw vordert - samengevat - veroordeling van de man tot betaling van € 5.414,46, vermeerderd met rente en kosten.

3.2.

De vrouw legt aan haar vordering ten grondslag dat zij uit hoofde van het convenant verschillende vorderingen heeft op de man.

3.3.

De man heeft een deel van de vorderingen erkend en tegen het overige heeft hij verweer gevoerd.

In reconventie

3.4.

De man vordert - samengevat - veroordeling van de vrouw tot betaling van € 4.322,65, vermeerderd met rente en kosten. Daarnaast vordert de man betaling van de vrouw van haar deel van de premies van de uitvaartverzekering van oktober 2026 tot de datum van dit vonnis en betaling van de premies van de uitvaartverzekering vanaf de datum van dit vonnis tot de dag dat de betalingsverplichting van de premie zal komen te vervallen.

3.5.

De man legt aan zijn vordering ten grondslag dat hij ook uit hoofde van het convenant verschillende vorderingen heeft op de vrouw.

3.6.

De vrouw heeft een deel van de vorderingen erkend en tegen het overige verweer gevoerd.

4 De beoordeling

Maatstaf uitleg convenant

4.1.

De vorderingen van de vrouw en man zijn gebaseerd op het convenant. Om daarover te kunnen beslissen, moet de kantonrechter dit convenant uitleggen. Daarvoor geldt de Haviltex-maatstaf. Het komt dan aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan de bepalingen van de overeenkomst mochten toekennen en op wat zij in dat opzicht redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. De rechter dient hierbij rekening te houden met alle bijzondere omstandigheden van het geval. Hierbij geldt wel dat de gewone betekenis van de gebruikte woorden in de praktijk vaak zwaar blijft wegen. Daarbij gaat het om de betekenis die zij normaal gesproken hebben in het maatschappelijk verkeer, gelezen in samenhang met het hele contract.

Conventie – de vorderingen van de vrouw

4.2.

In conventie vordert de vrouw betaling van de volgende posten:

  • Gebruiksvergoeding woning € 963,48

  • Opslagkosten € 174,45

  • Voorrijkosten caravan € 10

  • Kosten echtscheidingsprocedure € 9,10

  • Heffingen Belastingdienst € 3.629,50

  • Terugbetaling kinderbijslag € 496,30

  • Totaal € 5.285,92

Beroep van de man op artikel 21 Rechtsvordering

4.3.

Voordat de kantonrechter de vorderingen beoordeeld, wordt eerst het beroep van de Man op artikel 21 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) besproken. De man stelt dat de vrouw in de dagvaarding ten onrechte niet heeft vermeld dat de man ook nog vorderingen op haar had. De vrouw betwist dat de man in zijn processuele belangen is geschaad. Uit de bij de dagvaarding gevoegde Excel-sheets blijkt dat de man ook vorderingen op haar had, hij heeft voldoende gelegenheid gehad om een eis in reconventie in te dienen en heeft dat ook gedaan.

4.4.

De kantonrechter verwerpt het beroep van de man. Op grond van de substantiëringsplicht (artikel 111 lid 3 Rv) had van de vrouw mogen worden verwacht dat zij in de dagvaarding bij de bespreking van het verweer van de man duidelijker had vermeld dat de man ook nog vorderingen op haar had. De man is hierdoor echter niet onredelijk in zijn processuele belangen geschaad. Daarom ziet de kantonrechter geen aanleiding om artikel 21 Rv toe te passen.

Gebruiksvergoeding echtelijke woning

4.5.

Artikel 3.11 van het convenant bepaalt dat de man aan de vrouw een vergoeding van € 80,29 per maand verschuldigd is voor het gebruik van haar onverdeelde helft van de echtelijke woning. Die vergoeding loopt van 1 december 2024 tot de datum waarop de woning aan de man of een derde wordt geleverd.

4.6.

De vrouw stelt dat de man de gebruiksvergoeding over de periode van december 2024 tot en met november 2025 moet betalen, in totaal € 963,48 (12 * € 80,29). De man erkent dat hij de vergoeding verschuldigd is, maar alleen tot de levering van de woning aan hem op 25 november 2025. Dat komt neer op € 947,42 (11 * € 80,29 + 24/30 * € 80,29).

4.7.

De kantonrechter volgt de berekening van de man. De man is dus € 947,42 aan gebruiksvergoeding aan de vrouw verschuldigd. De vrouw voert nog aan dat de vergoeding is overeengekomen ‘per maand’ en dat niet blijkt dat deze naar tijdsgelang kan worden berekend. Artikel 3.11 bepaalt echter dat de man de vergoeding verschuldigd is “tot aan de datum waarop de woning aan hem (…) wordt geleverd”. De man mocht deze bepaling redelijkerwijs aldus begrijpen dat de vergoeding over een gedeelte van een maand naar evenredigheid wordt berekend. De levering was in dit geval op 25 november 2025, zodat van die datum wordt uitgegaan. De vrouw heeft verder niets aangevoerd dat zou wijzen op een andere bedoeling van partijen.

Opslagkosten

4.8.

Artikel 4.6 van het convenant bepaalt dat de partijen hun inboedel hebben verdeeld en dat de vrouw haar deel heeft opgeslagen tot zij een eigen woning heeft gevonden. De opslagkosten bedragen € 167 per maand. De man draagt tot uiterlijk 1 juli 2025 voor 50% in deze kosten bij.

4.9.

Volgens de vrouw heeft de man de maanden december 2024 (€ 181,90) en juni 2025 (€ 167) niet betaald. Zij vordert daarom € 174,45 (50% van € 348,90). De man betwist dat hij dit bedrag verschuldigd is. Volgens hem is zijn bijdrageplicht pas ingegaan op de datum waarop het convenant is gesloten (28 januari 2025). Hij zou dan in totaal € 426,39 aan de vrouw verschuldigd zijn. Hij heeft al € 410,05 betaald, zodat hij nog maar € 16,34 moet betalen. De vrouw bestrijdt deze uitleg. Het convenant bevat geen bepaling dat de bijdrageplicht pas ingaat bij ondertekening. Bovendien moest zij haar inboedel al opslaan vanaf het moment dat zij in november 2024 de woning verliet. Het convenant legt dus een kostenpost vast die al vóór de ondertekening bestond.

4.10.

De kantonrechter volgt de vrouw in haar uitleg van artikel 4.6. Een redelijke uitleg van het convenant brengt mee dat de man ook bijdraagt aan de opslagkosten die de vrouw vóór de ondertekening heeft gemaakt. Deze kosten zijn immers gemaakt in het kader van de echtscheiding en het convenant is erop gericht om alle gevolgen van de echtscheiding te regelen (zie ook overweging D in de considerans van het convenant). Voor de factuur van december 2024 is de man daarom de helft verschuldigd, ofwel € 90,95 (€ 181,90 / 2). Voor juni 2025 heeft de man berekend dat hij € 25,05 verschuldigd is omdat hij slechts tot 1 juli 2025 tot betaling gehouden was. De vrouw heeft dit tijdens de zitting erkend. De man moet de vrouw dus nog € 116,00 betalen.

Voorrijkosten caravan

4.11.

Artikel 4.7 van het convenant bepaalt dat de meerkosten voor het uit de stalling halen van de caravan door partijen bij helfte worden gedeeld.

4.12.

De vrouw stelt dat de caravan buiten het seizoen uit de stalling moest worden gehaald voor reparatie. De stalling heeft hiervoor € 10,00 gerekend voor het ophalen en € 10,00 voor het terugbrengen. De vrouw vordert daarom € 10,00 van de man. De man betwist dat de vrouw deze kosten heeft gemaakt, omdat zij dit op geen enkele wijze heeft onderbouwd.

4.13.

Tijdens de zitting heeft de vrouw toegelicht dat de man in augustus 2024 schade aan de caravan heeft veroorzaakt, waardoor de caravan buiten het seizoen uit de stalling moest worden gehaald om te worden gerepareerd. De man heeft dit niet betwist. Ook blijkt uit een door de vrouw overgelegd document dat de caravanstalling inderdaad € 10,00 per keer rekent dat de caravan buiten het seizoen uit de stalling moet worden gehaald (productie 9). De vrouw heeft haar stelling voldoende onderbouwd, zodat de betwisting van de man wordt verworpen. De vordering van € 10,00 wordt toegewezen.

Kosten echtscheidingsprocedure

4.14.

Artikel 8 van het convenant bepaalt dat de kosten van de mediator en van de echtscheidingsprocedure door partijen bij helfte worden gedragen.

4.15.

De vrouw stelt dat zij kosten heeft gemaakt voor de echtscheiding: zij heeft de uittreksels van twee geboorteakten betaald. De man heeft een huwelijksuittreksel betaald. Na verrekening is de man volgens de vrouw nog € 9,10 aan haar verschuldigd. De man voert aan dat de vrouw niet heeft onderbouwd dat zij deze kosten heeft gemaakt. Subsidiair erkent hij dat de kosten van de echtscheidingsprocedure worden gedeeld en refereert hij zich aan het oordeel van de kantonrechter.

4.16.

De vrouw heeft twee betalingsbewijzen van de aanvragen van de uittreksels overgelegd. Zij heeft haar stelling daarmee voldoende onderbouwd, zodat de betwisting van de man wordt verworpen. De vordering van € 9,10 wordt toegewezen.

Teruggave Belastingdienst

4.17.

Artikel 5.3 van het Convenant luidt als volgt:

“Fiscale aangiften en daaruit voortvloeiende aanslagen

(…)

Zolang de voormalige echtelijke woning niet is verkocht of geleverd aan een van beide partijen, zullen partijen in hun aangifte zoveel mogelijk gebruik maken van de fiscale regelgeving van artikel 3.111, eerste tot en met vierde lid, van de Wet IB 2001. Uitgangspunt hierbij zal in ieder geval zijn dat een belastingteruggave ter zake van betaalde hypotheekrente materieel toekomt aan degene die de hypotheekrente daadwerkelijk heeft voldaan en dat teruggaven die voortvloeien uit persoonlijke aftrekposten toekomen aan diegene die de aftrekpost kan opvoeren.

Heffingen worden tot het jaar waarin het fiscaal partnerschap eindigt (2024) gezamenlijk gedragen, ieder voor de helft. Heffingen over het jaar waarin het fiscaal partnerschap eindigt (2025), worden eveneens 50/50 verdeeld, tenzij in het kader van het opteren voor verlengd fiscaal partnerschap anders wordt overeengekomen. (…)

Voor belastingteruggaven geldt hetzelfde als hiervoor is overeengekomen met betrekking tot de heffingen met inachtneming van hetgeen hiervoor in de tweede alinea tweede volzin is afgesproken.”

4.18.

De vrouw stelt dat partijen op grond van artikel 5.3 elk recht hebben op de helft van de teruggaven van de Belastingdienst over 2024, het laatste jaar waarin zij fiscaal partners waren. Over aanslagjaar 2024 is gezamenlijk € 11.775,00 ontvangen, waarvan de man € 9.517,00 heeft ontvangen en de vrouw € 2.258,00. Met een gelijke verdeling had ieder recht op € 5.887,50. De vrouw vordert daarom nog € 3.629,50 van de man.

4.19.

De man voert primair aan dat partijen in de leveringsakte van de echtelijke woning finale kwijting zijn overeengekomen, zodat de vrouw afstand heeft gedaan van deze vordering. Subsidiair stelt hij dat de vrouw geen rekening heeft gehouden met zijn persoonlijke aftrekposten. Hij rekent als volgt:

  • De teruggave komt voort uit aftrekbare kosten van de eigen woning van € 18.760,00. Deze bestaat uit € 6.278,00 aan financieringskosten voor de overname van de woning en € 12.482,00 aan hypotheekrente.

  • De hypotheekrente over december 2024 heeft hij zelf betaald. Dat is 1/12 van € 12.482,00, dus € 1.040,16.

  • Op de resterende rente (€ 11.441,84) moeten de inkomsten uit de eigen woning (€ 1.452,00) in mindering komen. Dat geeft € 9.989,84, waarvan ieder de helft toekomt (€ 4.994,92).

  • De man komt daarmee op € 12.313,08 (€ 6.278,00 + € 1.040,16 + € 4.994,92), dat is 71 % van de totale aftrekbare kosten. De vrouw komt op € 4.994,92 en dat is 29 %.

  • Van de ontvangen teruggave van € 11.775,00 heeft de Man 81 % (€ 9.517,00) en de vrouw 19 % (€ 2.258,00) gekregen. Bij een verdeling 71/29 moet de man nog € 1.156,75 aan de vrouw betalen.

4.20.

Het primaire verweer van de man wordt verworpen. Zoals de vrouw ter zitting heeft gesteld, bepaalt de leveringsakte uitdrukkelijk dat het convenant onverkort van toepassing blijft. De finale kwijting raakt vorderingen uit het convenant dus niet.

4.21.

Bij het subsidiaire verweer gaat het om drie punten: (i) de financieringskosten, (ii) (iii) het aftrekken van de inkomsten uit de eigen woning en (iii) de toekenning van de hypotheekrente over december 2024 aan de man.

(i) De vrouw merkt terecht op dat de financieringskosten niet kunnen zien op de overname van haar eigendomsdeel. Die overname vond in 2025 plaats en het gaat hier om de aangifte over 2024. In 2024 hebben partijen de echtelijke woning gekocht en op 3 mei 2024 in gemeenschappelijk eigendom verkregen. Het gaat dus om gemeenschappelijke kosten en niet om een persoonlijke aftrekpost in de zin van het convenant.

(ii) De man trekt de inkomsten uit de eigen woning alleen af van het gemeenschappelijke deel (11/12). Op zitting heeft hij niet nader onderbouwd waarom deze inkomsten niet over het hele bedrag van de hypotheekrente moeten worden verrekend. Ook hierin wordt hij dus niet gevolgd. De inkomsten uit de eigen woning zijn een jaarlijks bijtelling en moeten naar tijdsgelang over alle maanden worden verdeeld, dus ook over december 2024.

(iii) De vrouw stelt dat de hypotheekrenteaftrek over 2024 één geheel is en niet uit twaalf maandelijkse deelposten bestaat die afzonderlijk als persoonlijke aftrekpost kunnen worden opgevoerd. Daarin volgt de kantonrechter haar niet. Artikel 5.3 bepaalt dat betaalde hypotheekrente materieel toekomt aan degene die haar daadwerkelijk heeft betaald. De man heeft dit redelijkerwijs zo mogen begrijpen dat een verdeling naar periodes mogelijk is als de hypotheekrente door een partij afzonderlijk is betaald. Dat partijen iets anders hebben bedoeld, heeft de vrouw verder niet nader onderbouwd.

4.22.

Op grond van het voorgaande is de man het volgende verschuldigd uit hoofde van de belastingteruggave:

  • De aftrekbare kosten van de eigen woning bedragen € 18.760,00. Na aftrek van de inkomsten uit de eigen woning (€ 1.452,00) blijft € 17.308,00 over.

  • De man heeft de hypotheekrente over december 2024 (€ 1.040,16) volledig zelf betaald. Die rente komt hem alleen toe. De inkomsten uit de eigen woning worden naar tijdsgelang over alle maanden verdeeld. Over december is dat 1/12 van € 1.452,00, dus € 121,00. Het persoonlijke deel van de man bedraagt daarom € 1.040,16 − € 121,00 = € 919,16.

  • Het gemeenschappelijke deel bedraagt € 17.308,00 − € 919,16 = € 16.388,84. Daarvan heeft ieder recht op de helft: € 8.194,42.

  • De man heeft daarmee in totaal recht op € 9.113,58 (€ 8.194,42 + € 919,16), ongeveer 52,66% van € 17.308,00. De vrouw heeft recht op € 8.194,42, ongeveer 47,34%.

  • Partijen hebben samen € 11.775,00 aan teruggave ontvangen. Daarvan komt de vrouw op grond van deze verdeling € 5.574,84 toe (€ 8.194,42 / € 17.308,00 × € 11.775) en de man € 6.200,16.

  • De vrouw heeft € 2.258,00 ontvangen. De man is haar dus nog € 5.574,84 − € 2.258,00 = € 3.316,84 verschuldigd.

4.23.

De vordering wordt toegewezen tot € 3.316,84 en voor het overige afgewezen.

Terugbetaling kinderbijslag

4.24.

In het ouderschapsplan, dat als bijlage bij het convenant is gevoegd, is afgesproken dat de vrouw recht heeft op 2/3 van de kinderbijslag die op 2 januari 2025 op de rekening van de man is ontvangen en dat de man uiterlijk voor 1 februari 2025 € 496,30 aan de vrouw moet betalen. Dat heeft hij niet gedaan.

4.25.

De man heeft deze vordering erkend en zij wordt daarom toegewezen.

Verzuim en wettelijke rente

4.26.

De vrouw heeft in de dagvaarding wettelijke rente gevorderd. Ten aanzien van de kinderbijslag vorderde zij die primair per 1 februari 2025, subsidiair per de eerste sommatie van 23 september 2025, en meer subsidiair per de betekening van de dagvaarding. Voor de overige posten vorderde zij de wettelijke rente primair per de datum van het convenant, subsidiair per de sommatie van 23 september 2025, en meer subsidiair per de betekening van de dagvaarding. De man betwist dit. Hij wist pas door de sommatie van 10 februari 2026 wat de vrouw precies van hem vorderde en op welke gronden. Pas toen was er een geldige ingebrekestelling en vanaf het verloop van de betalingstermijn van zeven dagen die daarin was opgenomen, was hij in verzuim. Vanaf dat moment (18 februari 2026) is hij wettelijke rente verschuldigd.

4.27.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de vrouw haar vordering aangepast en toegelicht. Zij vordert de wettelijke rente nu per post vanaf een ander moment:

  • Kinderbijslag: de man moest deze volgens het convenant uiterlijk voor 1 februari 2025 betalen. Volgens de vrouw is dit een fatale termijn (artikel 6:83 onder a Burgerlijk Wetboek (hierna: BW)), zodat het verzuim op 1 februari 2025 is ingetreden.

  • Gebruiksvergoeding: Volgens artikel 3.11 van het convenant is deze vanaf 1 december 2024 tot de levering van de woning maandelijks verschuldigd. Ook dit is volgens de vrouw een fatale termijn (artikel 6:83 onder a BW). Voor elke onbetaalde maand is het verzuim daarom ingetreden op de dag na de vervaldatum.

  • Overige vorderingen: de wettelijke rente is verschuldigd vanaf 11 februari 2026, de dag na de sommatie van 10 februari 2026, die volgens de vrouw een ingebrekestelling is in de zin van artikel 6:82 BW.

4.28.

De man heeft geen verweer gevoerd tegen de fatale termijn voor de kinderbijslag en uit het convenant volgt inderdaad dat de man de ontvangen kinderbijslag uiterlijk voor 1 februari aan de vrouw had moeten betalen. De wettelijke rente over die post wordt daarom toegewezen zoals gevorderd.

4.29.

Bij de gebruiksvergoeding is niet duidelijk op welke dag van de maand die betaald moest worden. De vrouw heeft dat ook niet toegelicht. Zij heeft alleen gesteld, onder verwijzing naar artikel 3.11, dat de vergoeding ‘maandelijks’ verschuldigd is. Zij heeft dus onvoldoende gesteld ten aanzien van de vaste vervaldag, zodat geen sprake is van een fatale termijn en de gevorderde ingangsdatum niet kan worden toegewezen. De kantonrechter sluit daarom aan bij de ingangsdatum van de overige vorderingen. In de sommatie van 10 februari 2026 is de man een betalingstermijn van zeven dagen gegeven. Omdat hij niet binnen die termijn heeft betaald, is hij vanaf 18 februari 2026 in verzuim en niet, zoals de vrouw heeft gesteld, vanaf 11 februari 2026.

Slotsom vorderingen van de vrouw

4.30.

Uit het voorgaande volgt dat de man in conventie aan de vrouw verschuldigd is, inclusief wettelijke rente:

  • Gebruiksvergoeding woning € 947,42

  • Opslagkosten € 116,00

  • Voorrijkosten caravan € 10,00

  • Kosten echtscheidingsprocedure € 9,10

  • Heffingen Belastingdienst € 3.316,84

  • Terugbetaling kinderbijslag € 496,30

  • Totaal € 4.895,66

Reconventie – de vorderingen van de man

4.31.

In reconventie vordert de man betaling van de volgende posten:

  • Te veel ontvangen partneralimentatie € 78,95

  • Verzekering kinderen € 68,68

  • Premie caravanverzekering € 75,20

  • Kosten belastingaangifte € 87,50

  • Saldo ING-rekening € 242,38

  • Kosten mediator € 3.624,93

  • Premies uitvaartverzekering € 145,01

Totaal € 4.322,65

Te veel ontvangen partneralimentatie

4.32.

Op grond van artikel 2.3 van het convenant moet de man aan de vrouw € 58,00 bruto per maand aan partneralimentatie betalen.

4.33.

De man stelt dat hij over de periode december 2024 tot en met april 2025 vanwege een misverstand € 78,95 te veel aan partneralimentatie heeft betaald en vordert dit bedrag terug. De vrouw erkent dat zij te veel heeft ontvangen, maar stelt dat dit slechts € 49,01 is.

4.34.

De man heeft zijn vordering onderbouwd met betalingsbewijzen en een berekening. De vrouw heeft haar betwisting beperkt tot het noemen van een ander bedrag (€ 49,01), zonder dit te onderbouwen. De kantonrechter volgt daarom de man en wijst de vordering toe.

Verzekering kinderen

4.35.

Partijen hebben afgesproken dat de vrouw met ingang van 1 december 2024 de verzekeringspremies voor de kinderen zou betalen. De man heeft over de periode december 2024 tot en met maart 2025 toch nog de premie van € 17,17 per maand betaald. Hij vordert daarom € 68,68 (4 * € 17,17) van de vrouw.

4.36.

De vrouw heeft de vordering erkend. Zij wordt daarom toegewezen.

Premie caravanverzekering

4.37.

Artikel 4.7 van het convenant bepaalt dat de caravan aan de vrouw wordt toegedeeld en dat de man tot 1 april 2025 de verzekeringspremies van de caravan betaalt (€ 37,60 per maand). Toch heeft de man ook over april en mei 2025 de premie betaald. Hij vordert daarom € 75,20 (2 * € 37,60) van de vrouw.

4.38.

De vrouw heeft de vordering erkend. Zij wordt daarom toegewezen.

Kosten belastingaangifte

4.39.

De man heeft € 175,00 betaald voor het laten verzorgen van de belastingaangifte over 2024. Partijen zouden deze kosten delen. De vrouw is daarom € 87,50 (de helft van € 175,00) aan de man verschuldigd.

4.40.

De vrouw heeft de vordering erkend. Zij wordt daarom toegewezen.

Saldo ING-rekening

4.41.

Artikel 4.8 van het convenant bepaalt dat het saldo van de gezamenlijke ING-rekening bij helfte tussen partijen wordt verdeeld. De rekening is opgeheven en het volledige saldo van € 484,76 is aan de vrouw uitgekeerd. De man vordert daarom de helft, € 242,38, van de vrouw.

4.42.

De vrouw heeft de vordering erkend. Zij wordt daarom toegewezen.

Kosten mediator

4.43.

Artikel 8 van het convenant bepaalt dat de kosten van de mediator en van de echtscheidingsprocedure door partijen bij helfte worden gedragen.

4.44.

De man stelt dat hij in totaal € 7.249,85 aan de mediator heeft betaald, en onderbouwt dit met facturen en betalingsbewijzen. Volgens hem moet de vrouw op grond van artikel 8 de helft hiervan betalen, € 3.624,93. De vrouw betwist dit.

4.45.

De man wijst op de tekst van artikel 8: de man en de vrouw dragen allebei de helft van de totale mediationkosten. De vrouw stelt daarentegen dat partijen iets anders hebben bedoeld, namelijk dat ieder zijn eigen aandeel zou dragen en niet de helft van de totale kosten. Zij voert daartoe aan dat zij haar deel al heeft betaald. Zij kreeg een toevoeging van de Raad voor Rechtsbijstand ten bedrage van € 1.717,40. De Raad heeft dit bedrag direct aan de mediator betaald. De vrouw heeft dit bedrag na afloop van de mediation terugbetaald. Daarnaast heeft de mediator alle facturen op naam van de man gesteld en heeft zij zelf geen facturen ontvangen. Subsidiair stelt de vrouw dat het bedrag dat zij aan de Raad heeft terugbetaald in mindering moet komen op een eventuele bijdrage aan de man.

4.46.

De man stelt daartegenover dat de vrouw een zogenoemde resultaatstoevoeging had, die vervalt zodra de vermogensgrens wordt overschreden. Bij het opstellen van het Convenant was beide partijen duidelijk dat de toevoeging zou worden ingetrokken, omdat de vrouw van de man een bedrag zou ontvangen waarmee zij boven die grens zou uitkomen. Zij moet dan ook meebetalen aan de kosten van de gezamenlijke mediator. De vrouw heeft wel de toevoeging terugbetaald, maar niet de helft van de mediationkosten. Dat de mediator alleen aan de man heeft gefactureerd, komt volgens de man doordat de vrouw een toevoeging had en daarom niet aan haar kon worden gefactureerd.

4.47.

De kantonrechter volgt de uitleg van de man. De tekst van artikel 8 is op zichzelf duidelijk: de kosten van de mediation worden bij helften gedeeld. De vrouw heeft onvoldoende gesteld om aan te nemen dat partijen een andere bedoeling hadden. Dat zij aanvankelijk een toevoeging had, zegt op zichzelf niets over een bedoeling dat ieder zijn eigen aandeel zou dragen. Bovendien moest zij de toevoeging terugbetalen omdat zij door de mediation een resultaat heeft bereikt dat daartoe aanleiding gaf (artikel 34g Wet op de rechtsbijstand). De man mocht er dus redelijkerwijs op vertrouwen dat de vrouw de helft zal betalen van de kosten die hij heeft gemaakt voor de mediation. Omdat de vrouw moet bijdragen in de helft van de kosten die de man heeft gemaakt, geldt ook dat de man moet bijdragen in de helft van de kosten die de vrouw heeft gemaakt. Daarom wordt de vrouw wel gevolgd in haar subsidiaire verweer en wordt het bedrag dat ze aan de Raad heeft terugbetaald in mindering gebracht van het bedrag dat zij aan de man moet betalen. De Raad heeft dit bedrag immers betaald aan de mediator.

4.48.

De berekening is dan als volgt:

  • De man heeft € 7.249,85 aan de mediator betaald. De vrouw heeft, via de toevoeging van de Raad voor Rechtsbijstand, die zij later aan de Raad heeft terugbetaald, € 1.717,40 aan de mediator betaald.

  • Op grond van artikel 8 draagt ieder de helft van beide bedragen. Het aandeel van ieder in de kosten van de man is € 3.624,925. Het aandeel van ieder in de kosten van de vrouw is € 858,70. Ieders aandeel in de totale kosten is dus € 4.483,625.

  • De man heeft € 7.249,85 betaald, dus € 2.766,225 meer dan zijn aandeel. De vrouw is hem daarom € 2.766,23 (afgerond) verschuldigd.

4.49.

De vordering wordt toegewezen tot € 2.766,23 en voor het overige afgewezen

Premies uitvaartverzekering

4.50.

Artikel 4.8 van het convenant bepaalt dat de uitvaartverzekering wordt voortgezet, de man de volledige premie hiervan betaalt en de vrouw haar deel maandelijks aan hem vergoedt.

4.51.

De vrouw is € 8,53 per maand aan de man verschuldigd voor haar deel van de uitvaartverzekering. Volgens de man is de vrouw in gebreke met betaling hiervan vanaf mei 2025. Hij vordert daarom (i) betaling van € 145,01 voor de periode mei 2025 - september 2026, (ii) betaling van het deel van de vrouw voor de periode oktober 2026 tot en met de datum van dit vonnis en (iii) betaling van het deel van de vrouw vanaf de datum van dit vonnis tot de dag dat de betalingsverplichting van de premie vervalt. De vrouw heeft erkend dat zij in principe gehouden is tot betaling van € 8,53 per maand voor haar deel van de uitvaartverzekering. Echter, zij is pas bereid tot betaling als de man betalingsbewijzen en polisgegevens verstrekt.

4.52.

Ook deze vorderingen van de man worden toegewezen. Uit artikel 4.8 volgt dat de vrouw maandelijks de helft van de premies voor de uitvaartverzekering aan de man verschuldigd is. De kantonrechter begrijpt het verweer van de vrouw zo, dat zij haar betalingsverplichting heeft opgeschort zolang de man geen betalingsbewijzen en polisgegevens heeft verstrekt (artikel 6:52 BW). De man heeft met productie 6 een e-mail overgelegd van de verzekeringsadviseur waaruit volgt dat de premieverplichting van de vrouw voor de uitvaartverzekering € 8,53 bedraagt. Daarnaast heeft de man ter zitting gesteld dat hij zijn betalingsverplichtingen van de uitvaartzekering nakomt. Dit heeft de vrouw niet betwist en zij heeft verder ook geen omstandigheden gesteld waaruit volgt dat de man de premies niet betaalt of niet heeft betaald. In dit licht is er vanuit de man geen sprake van een tekortkoming in de nakoming, die leidt tot een gerechtvaardigde opschorting van de betalingsverplichting van de vrouw. De vrouw moet de verzekeringspremies dus betalen.

Verzuim en wettelijke rente

4.53.

De man vordert wettelijke rente over de aan hem toegewezen bedragen vanaf een datum die de kantonrechter redelijk acht. Hij vindt het passend dat voor beide partijen 18 februari 2026 als ingangsdatum geldt, omdat zij toen over en weer bekend waren met elkaars vorderingen. De vrouw heeft dit niet betwist met betrekking tot de datum waarop zij in verzuim zou zijn.

4.54.

Op grond van artikel 6:119 BW is wettelijke rente pas verschuldigd over de periode waarin de schuldenaar in verzuim is. De kantonrechter kan de man daarom niet volgen in de ingangsdatum die hij heeft voorgesteld en die de vrouw niet heeft betwist. Per toegewezen vordering moet eerst worden vastgesteld of, en zo ja sinds wanneer, de vrouw in verzuim is. Verzuim treedt in de regel in nadat de schuldenaar in gebreke is gesteld en een redelijke termijn heeft gekregen om na te komen (artikel 6:82 BW), tenzij het verzuim van rechtswege is ingetreden (artikel 6:83 BW).

4.55.

De conclusie van antwoord van de man van 20 mei 2026 geldt als ingebrekestelling. De vrouw is daarmee bekend geworden met de vorderingen van de man en moest daaruit begrijpen dat hij betaling verlangde. De kantonrechter hanteert een redelijke betalingstermijn van veertien dagen. De vrouw is daarom in verzuim vanaf 4 juni 2026. Dit geldt voor de toegewezen vorderingen uit de conclusie van antwoord, tevens eis in reconventie, in totaal € 917,50.

4.56.

De man heeft zijn eis vermeerderd bij akte van 18 september 2026. Voor de toegewezen vorderingen uit die akte geldt die akte als ingebrekestelling. Ook hier hanteert de kantonrechter een redelijke betalingstermijn van veertien dagen. De vrouw is daarom in verzuim vanaf 3 oktober 2026. Dit geldt voor een bedrag van € 2.546,45.

4.57.

Voor de premies van de uitvaartverzekering vanaf oktober 2025 tot de dag waarop de betalingsverplichting eindigt, is niet komen vast te staan dat de vrouw in verzuim is. Zij is hierover daarom nog geen wettelijke rente verschuldigd. De gevorderde wettelijke rente over dit deel van de vordering wordt afgewezen.

Slotsom vorderingen van de man

4.58.

Uit het voorgaande volgt dat de vrouw in reconventie aan de man verschuldigd is, inclusief wettelijke rente:

  • Te veel ontvangen partneralimentatie € 78,95

  • Verzekering kinderen € 68,68

  • Premie caravanverzekering € 75,20

  • Kosten belastingaangifte € 87,50

  • Saldo ING-rekening € 242,38

  • Kosten mediator € 2.766,23

  • Premies uitvaartverzekering € 145,01

Totaal € 3.463,95

4.59.

Daarnaast moet de vrouw haar deel van de premies van de uitvaarverzekering voldoen over de periode oktober 2025 tot de dag dat de betalingsverplichting van de premie vervalt.

Conventie en reconventie

4.60.

Gelet op de relatie tussen partijen zullen de proceskosten tussen hen zowel in conventie als in reconventie worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

5 De beslissing

De kantonrechter

in conventie

5.1.

veroordeelt de man om aan de vrouw te betalen een bedrag van € 4.895,66 te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over:

- het bedrag van € 496,30 (kinderbijslag), met ingang van 1 februari 2026,
- het bedrag van € 4.399,36 (overige posten),met ingang van 18 februari 2026,

telkens tot de dag van volledige betaling,

5.2.

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

5.3.

verklaart onderdeel 5.1 van dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

5.4.

wijst het meer of anders gevorderde af,

in reconventie

5.5.

veroordeelt de vrouw om aan de man te betalen een bedrag van € 3.463,95, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over:

- het bedrag van € 917,50 (grondslag in de conclusie van antwoord, tevens houdende eis in reconventie), met ingang van 4 juni 2026,
- het bedrag van € 2.546,45 (grondslag in de akte eisvermeerdering),met ingang van 3 september 2026,

telkens tot de dag van volledige betaling,

5.6.

veroordeelt de vrouw om aan de man te betalen haar deel van de premie uitvaartverzekering van oktober 2026 tot en met de datum van dit vonnis,

5.7.

veroordeelt de vrouw om aan de man te betalen haar deel van de premie vanaf de datum van dit vonnis tot de dag dat de betalingsverplichting van de premie vervalt,

5.8.

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

5.9.

verklaart de onderdelen 5.5 tot en met 5.7 van dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

5.10.

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. Hartman-Ohnesorge en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.

HR 13 maart 1981, ECLI:NL:HR:1981:AG4158. HR 20 februari 2004, ECLI:NL:HR:2004:AO1427, rov. 4.5.