Primair: overeenkomst van bewaarneming met betrekking tot contant geld. Artikel 7:600 BW. Niet voldaan aan…

Civiel recht

Zittingsplaats Roermond

Zaaknummer: C/03/350142 / HA ZA 26-93

Vonnis van 14 oktober 2026 (bij vervroeging)

in de zaak van

[broer] ,

te [plaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [broer] ,

advocaat: mr. V.C.C. Luijten,

tegen

[zus] ,

te [plaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [zus] ,

advocaat: mr. J.M.P. Schobbers-Deinum.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 23 februari 2026 met producties 1 t/m 6,
- de conclusie van antwoord met producties 1 t/m 6,

- de mondelinge behandeling van 24 september 2026 en de tijdens de mondelinge

behandeling overgelegde spreekaantekeningen van [broer] en [zus] .

Ten slotte is vonnis bepaald.

[broer] en [zus] zijn broer en zus. Zij zijn de kinderen van mevrouw [moeder] (hierna te noemen: moeder).

Moeder heeft bij testament van 9 januari 2023 laatstelijk over haar nalatenschap beschikt. [broer] en [zus] zijn in het testament benoemd tot haar enige erfgenamen.

Op 26 januari 2024 heeft moeder [zus] gedagvaard en vervolgens een procedure aanhangig gemaakt bij deze rechtbank. Daarin vorderde moeder kort samengevat dat [zus] werd veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 40.000,-. Ter onderbouwing daarvan voerde moeder aan dat zij in de periode tussen 2004-2006 een geldbedrag van € 40.000,- aan dochter [zus] heeft overhandigd teneinde dit geldbedrag veilig voor haar te bewaren in de kluis van [zus] (hierna aan te duiden als: de eerste procedure). [zus] heeft in de eerste procedure een conclusie van antwoord genomen. Moeder is lopende de procedure, voordat een mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden, op [datum] 2024 overleden. Op 6 augustus 2024 is de eerste procedure op eenstemmig verzoek van partijen doorgehaald (geroyeerd).

Bij akte van 2 september 2024, opgemaakt door de griffier van deze rechtbank, heeft [zus] verklaart de nalatenschap van moeder te verwerpen.

Bij brief van 7 oktober 2025 heeft [broer] [zus] verzocht om tot betaling over te gaan. [zus] heeft aan dat verzoek geen gehoor gegeven.

[broer] vordert - samengevat - dat de rechtbank bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad:

• [zus] veroordeelt tot betaling van € 40.000,- aan [broer] , vermeerderd met wettelijke rente;

• [zus] veroordeelt de door [broer] gemaakte buitengerechtelijke kosten van € 1.175,- te vergoeden, vermeerderd met wettelijke rente;

• [zus] veroordeelt tot betaling van de proceskosten en de nakosten.

Ter onderbouwing van deze vordering voert [broer] kort samengevat het volgende aan. [broer] stelt hij als rechtsopvolger onder algemene titel ex artikel 4:182 BW bevoegd is om de vordering die moeder op [zus] had te gelde te maken. Moeder heeft tijdens haar leven een geldbedrag van € 40.000,- aan [zus] in contanten ter hand gesteld, met de uitdrukkelijke afspraak dat [zus] dit bedrag voor moeder in bewaring zou houden en op eerste verzoek aan haar zou teruggeven. In 2023 heeft moeder om teruggave verzocht. [zus] weigerde en weigert om te voldoen aan haar verplichting tot teruggave. Primair voert [broer] aan dat sprake is van een overeenkomst van bewaarneming als bedoeld in artikel 7:600 BW. Subsidiair beroept [broer] zich op zaakwaarneming (artikel 6:198 BW), meer subsidiair op onverschuldigde betaling (artikel 6:203 BW) en uiterst subsidiair op ongerechtvaardigde verrijking (artikel 6:212 BW).

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

Het beroep op rechtsverwerking

As eerste moet worden beoordeeld of het beroep van [zus] op rechtsverwerking slaagt. [zus] stelt dat zij door het eenstemmig doorhalen van de eerste procedure erop mocht vertrouwen dat [broer] (als rechtsopvolger van moeder) de oorspronkelijke vordering van moeder niet meer te gelde zou maken.

Vast staat dat de eerste procedure is geëindigd middels doorhaling. Doorhaling op zichzelf heeft geen rechtsgevolg. Onder omstandigheden kan doorhaling wel als rechtsgevolg hebben dat de procedure nadien niet meer kan worden hervat en/of dat nadien een nieuwe procedure wordt gestart. Dat is het geval indien partijen dit op die wijze vastleggen in een overeenkomst. In voorkomend geval kan ook met toepassing van de vertrouwensleer (artikel 3:35 BW) uit gedragingen van partijen een overeenkomst worden afgeleid dan wel afstand van recht of rechtsverwerking worden afgeleid. Naar het oordeel van de rechtbank is daarvan in dit geval geen sprake. Uit de eigen stellingen van [zus] volgt dat in het overleg tussen de raadslieden over de voortgang van de eerste procedure niet expliciet aan de orde is geweest dat [broer] na doorhaling af zou zien van het entameren van een nieuwe procedure. Gelet daarop heeft (het overleg over) de doorhaling naar het oordeel van de rechtbank in dit geval niet ertoe geleid dat [broer] zijn rechten heeft verwerkt. Het enkele feit dat [zus] (en haar raadsvrouwe) daar zelf vanuit ging omdat voor doorhaling in plaats van schorsing van de procedure werd gekozen, is daarvoor onvoldoende.

De rechtbank komt daarmee toe aan de inhoudelijke beoordeling van de vordering van [broer] . [broer] baseert de vordering primair op tekortkoming in de nakoming van een overeenkomst van bewaarneming. Bewaarneming is de overeenkomst waarbij de ene partij, de bewaarnemer, zich tegenover de andere partij, de bewaargever, verbindt, een zaak die de bewaargever hem toevertrouwt of zal toevertrouwen, te bewaren en terug te geven (artikel 7:600 BW).

Op grond van de hoofdregel van artikel 150 Rv rust op [broer] , als degene die zich beroept op de rechtsgevolgen van een door hem gesteld feit, de stelplicht en de bewijslast daarvan. De stelplicht houdt in dat de partij die zich op een bepaald rechtsgevolg beroept, een voldoende feitelijke grondslag moet stellen, waarin alle noodzakelijke feitelijke elementen zijn terug te vinden die rechtstreeks voortvloeien uit de vereisten van een wettelijke bepaling (artikel 149 lid 1, tweede volzin, Rv en artikel 150 Rv). De stelplicht valt samen met een motiveringsplicht: de feiten die worden gesteld moeten gemotiveerd en/of concreet onderbouwd zijn met (bewijs)stukken. Hierbij geldt dat alle voor de beslissing van belang zijnde feiten volledig en naar waarheid moeten worden aangevoerd (artikel 21 Rv). Het niet voldoen aan de stelplicht heeft tot gevolg dat de vordering of het verzoek in beginsel niet toewijsbaar is, vanwege het ontbreken van een feitelijke grondslag.

De rechtbank oordeelt dat [broer] in dit geval niet aan zijn stelplicht zoals hiervoor geschetst heeft voldaan. Zij is als volgt tot dat oordeel gekomen.

De vordering voor zover gebaseerd op tekortkoming in de nakoming van een overeenkomst tot bewaarneming wordt dan ook afgewezen.

[broer] grondt zijn vordering subsidiair op zaakwaarneming (artikel 6:198 BW), meer subsidiair op onverschuldigde betaling (artikel 6:203 BW) en uiterst subsidiair op ongerechtvaardigde verrijking (artikel 6:212 BW). Al deze grondslagen zijn gestoeld op de stellingname dat moeder een bedrag van € 40.000,- in contanten aan [zus] heeft gegeven. Voor al deze grondslagen geldt dat [broer] moet stellen en onderbouwen dat moeder het bedrag van € 40.000,- in contanten aan [zus] heeft gegeven en de omstandigheden moet stellen waaronder dit heeft plaatsgevonden. De onder r.o. 4.5.7. opgenomen conclusie heeft daarmee ook te gelden voor de door [broer] aangevoerde subsidiaire grondslagen. Dit brengt mee dat de vordering van [broer] wordt afgewezen.

Gelet op deze conclusie behoeft het beroep dat [zus] subsidiair op verjaring heeft gedaan, geen nadere bespreking meer.

[broer] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [zus] worden begroot op:

De rechtbank

wijst de vorderingen van [broer] af,

veroordeelt [broer] in de proceskosten van € 3.112,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [broer] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.