Civiel recht overig

Is er een (mondelinge) overeenkomst tot stand gekomen? aanbod, aanvaarding, haviltex

Rechtbank Midden-Nederland, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Zittingsplaats
Utrecht
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
8 november 2026
Zaaknummer
12172899 \ UC EXPL 26-2974
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBMNE:2026:7905
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Is er een (mondelinge) overeenkomst tot stand gekomen?

aanbod, aanvaarding, haviltex

Uitspraak

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Utrecht

Zaaknummer: 12172899 \ UC EXPL 26-2974

Vonnis van 4 november 2026

in de zaak van

[eiseres] B.V.,

gevestigd in [vestigingsplaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [eiseres] ,

gemachtigde: mr. I.O. Svensson,

tegen

[gedaagde] B.V.,

gevestigd in [vestigingsplaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

gemachtigde: mr. F.M. Everaert.

1 De procedure

1.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding,
- de conclusie van antwoord, met eis in reconventie,

- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald,

- de brief van [eiseres] van 18 september 2026 met een productie,

- de conclusie van antwoord in reconventie,

- de brief van [gedaagde] van 28 september 2026 met een productielijst van de conclusie van antwoord,
- de mondelinge behandeling van 30 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.

1.2

De kantonrechter heeft bepaald dat vandaag een vonnis wordt uitgesproken.

2 De kern van de zaak

2.1

[eiseres] vordert van [gedaagde] betaling van van € 18.875,08. Volgens [eiseres] is er een koopovereenkomst tot stand gekomen voor de voorraad van [eiseres] op basis waarvan [gedaagde] de koopsom van € 15.000,- plus transportkosten aan haar moet betalen. Dit heeft [gedaagde] niet gedaan. [gedaagde] betwist dat er een koopovereenkomst tot stand is gekomen. Volgens [gedaagde] waren partijen in gesprek over een ‘package deal’, waar de voorraad onderdeel van was (naast de bedrijfsnaam en klantenportefeuille van [eiseres] ). Partijen zijn niet tot overeenstemming gekomen, zodat [gedaagde] niets hoeft te betalen. De kantonrechter geeft [gedaagde] gelijk en wijst de vorderingen van [eiseres] af.

3 De beoordeling

Het juridisch kader

3.1.

Een overeenkomst komt tot stand door een aanbod en aanvaarding daarvan. Een rechtshandeling, zoals een aanbod en aanvaarding, vereist een op een rechtsgevolg gerichte wil die zich door een verklaring heeft geopenbaard. De vraag of een overeenkomst met een bepaalde inhoud tot stand is gekomen, is afhankelijk van wat partijen over en weer hebben verklaard en uit elkaars verklaringen hebben afgeleid en in de gegeven omstandigheden redelijkerwijze mochten afleiden. Aanbod en aanvaarding hoeven niet uitdrukkelijk plaats te vinden, maar kunnen in elke vorm plaatsvinden of kunnen besloten liggen in gedragingen van partijen. De stelplicht en bewijslast ten aanzien van de vraag of er een koopovereenkomst tot stand is gekomen, ligt bij [eiseres] .

Is er een koopovereenkomst tot stand gekomen?

3.2.

Partijen zijn het er over eens dat [eiseres] op 23 oktober 2025 een e-mail heeft gestuurd aan [gedaagde] . In de e-mail heeft zij haar voorraad te koop aangeboden en een overzicht gegeven van die voorraad, maar heeft zij geen vraagprijs genoemd. [gedaagde] heeft op 30 oktober 2025 teruggemaild met het voorstel om te bellen over het voorstel van [eiseres] . [gedaagde] heeft in haar e-mail aangegeven met welke onderdelen van de voorraad zij iets zou kunnen en waarmee niet. Partijen zijn het er ook over eens dat zij op 31 oktober 2025 met elkaar hebben gebeld. Maar, ze zijn het er niet over eens wie wat heeft gezegd tijdens het telefoongesprek en of er een koopovereenkomst is gesloten.

3.3.

Tijdens de zitting heeft [eiseres] verklaard dat [gedaagde] in het telefoongesprek € 35.000,- heeft geboden voor de voorraad. [eiseres] heeft dit bod afgeslagen en heeft aangegeven dat zij niet meer dan € 15.000,- hoefde te hebben voor de voorraad omdat zij [gedaagde] de voorraad gunde. [eiseres] stelt dat [gedaagde] hiermee akkoord is gegaan. [gedaagde] heeft in het telefoongesprek wel een voorstel gedaan om ook het klantenbestand en de bedrijfsnaam van [eiseres] over te nemen, maar dat is door [eiseres] direct afgewezen omdat zij niet het risico wilde lopen dat zij nog te maken zou krijgen met garantieclaims van klanten die dan door [gedaagde] waren overgenomen. De overeenkomst is niet op papier gezet omdat [eiseres] erop vertrouwde dat [gedaagde] de overeenkomst zou nakomen. Wel heeft [eiseres] op 5 november 2025 haar factuur gestuurd. De voorraad is op 7 november 2025 bij [gedaagde] bezorgd en door haar in ontvangst genomen.

3.4.

Ter onderbouwing van haar stellingen heeft [eiseres] verder gewezen op de e-mail van [gedaagde] aan [eiseres] van 5 november 2025, waarin – onder andere – staat:

“Dank je wel, komt helemaal in orde, ik ga zorgen dat er mensen klaarstaan vrijdag.”

En:
“Naast de spullen, kopen wij ook de naam van [eiseres] , inclusief klantenbestand.”

3.5.

[gedaagde] heeft uitgelegd dat de waarde van [eiseres] vooral zat in het klantenbestand en de bedrijfsnaam en dat overname van alleen de voorraad voor haar niet interessant was. Volgens [gedaagde] heeft zij in het telefoongesprek van 31 oktober 2025 een bod gedaan van € 15.000,- voor het totaalpakket en heeft [eiseres] dat afgewezen. [eiseres] heeft daarna een tegenbod gedaan van € 35.000,-, maar daar heeft [gedaagde] niet meer op gereageerd. Partijen hebben opgehangen zonder dat er een deal was gesloten. [gedaagde] was compleet verrast door de factuur van 5 november 2025 en vroeg zich af of [eiseres] misschien toch was ingegaan op haar aanbod of alsnog verder wilde onderhandelen. Om die reden heeft [gedaagde] in de e-mail van 5 november 2025 haar aanbod herhaald om het totaalpakket te kopen. De voorraad heeft [gedaagde] inderdaad in ontvangst genomen, maar dat was om het pad te effenen voor verdere onderhandelingen.

3.6.

De kantonrechter oordeelt dat, gelet op het gemotiveerde verweer van [gedaagde] , [eiseres] haar stellingen onvoldoende heeft onderbouwd. De kantonrechter vindt het onaannemelijk dat [eiseres] een bod van € 35.000,- voor haar voorraad zou hebben afgewezen en in plaats daarvan een ‘tegenbod’ zou hebben gedaan € 15.000,- (dus: € 20.000,- minder). Hierbij weegt de kantonrechter ook mee dat [eiseres] tijdens de zitting heeft verklaard dat de voorraad een reële marktwaarde had van minimaal € 45.000,-. Dit zou dan dus betekenen dat [eiseres] uitsluitend vanwege de gunfactor (minimaal) € 30.000,- zou hebben laten liggen. Ook de stelling van [eiseres] , dat de overeenkomst niet op papier is gezet omdat zij [gedaagde] vertrouwde, is onaannemelijk. Partijen zijn medio 2024 voor het eerst in contact gekomen met elkaar en hebben daarna verschillende mogelijke zakelijke (samenwerkings)constructies met elkaar verkend. Veel van hun communicatie ging per WhatsApp en e-mail en veel andere belangrijke (concept) afspraken zijn wel door [eiseres] op papier gezet. Dit geldt bijvoorbeeld voor de door [eiseres] genoemde ‘lichte overeenkomst’ en voor het verslag van het gesprek van 26 maart 2025.

3.7.

Gelet op de voorgeschiedenis die partijen met elkaar hadden, vindt de kantonrechter het ook onaannemelijk dat [eiseres] het voorstel van [gedaagde] voor de ‘package deal’ zonder meer zou hebben afgewezen. Hierbij weegt de kantonrechter mee dat [eiseres] dit aanbod naar eigen zeggen direct heeft afgewezen vanwege angst voor garantieclaims. Maar [gedaagde] heeft tijdens de zitting gezegd dat zij [eiseres] juist heeft verteld dat óók de garantieverplichtingen zouden worden overgenomen. [gedaagde] heeft daarbij richting [eiseres] het voorbeeld genoemd van een andere partij die door haar was overgenomen, [bedrijf] B.V. [eiseres] heeft tijdens de zitting erkend dat zij wist dat [gedaagde] bij dat bedrijf ook de garantieverplichtingen had overgenomen.

3.8.

De kantonrechter volgt [eiseres] dus niet in haar verhaal over het telefoongesprek van 31 oktober 2025. Maar om te kunnen beoordelen of er wel of geen overeenkomst tot stand is gekomen, moet de kantonrechter ook kijken naar wat er na 31 oktober 2025 eventueel nog is gebeurd. [eiseres] heeft in dit verband gewezen op een e-mail van [gedaagde] van 5 november 2025 en op het feit dat [gedaagde] op 7 november 2025 de levering van [eiseres] in ontvangst heeft genomen.

3.9.

Uit de e-mail van [gedaagde] van 5 november 2025 kan niet worden afgeleid dat partijen op 31 oktober 2025 een overeenkomst hebben gesloten op basis waarvan [gedaagde] € 15.000,- zou betalen voor alleen de voorraad van [eiseres] . Het klopt dat in de mail staat dat naast de voorraad ook de handelsnaam en het klantenbestand van [eiseres] zouden worden overgenomen. Maar gelet op wat hiervoor is overwogen in 3.5 en 3.6, moet de e-mail van 5 november 2025 worden gezien als een nieuw (of herhaald) aanbod van [gedaagde] .

3.10.

Het bestaan van een overeenkomst met betrekking tot alleen de voorraad kan ook niet worden afgeleid uit het feit dat [gedaagde] de voorraad in ontvangst heeft genomen op 7 november 2025. De verklaring die [gedaagde] hiervoor heeft gegeven, is niet zonder meer onaannemelijk en [gedaagde] heeft later aan [eiseres] laten weten dat zij de goederen wilde terugsturen omdat duidelijk werd dat partijen niet tot overeenstemming konden komen over het totaalpakket. In dit verband is ook van belang dat [gedaagde] de goederen niet heeft gebruikt, maar ze alleen heeft opgeslagen.

3.11.

De kantonrechter oordeelt dat [eiseres] de door haar genoemde verklaringen en gedragingen van [gedaagde] niet redelijkerwijs heeft mogen opvatten als aanvaarding van haar aanbod tot het sluiten van een koopovereenkomst voor de voorraad. Dat [eiseres] misschien dácht dat er een overeenkomst was en dat zij een factuur heeft gestuurd, betekent niet dat er ook daadwerkelijk een deal was gesloten. Er is dus geen koopovereenkomst tot stand gekomen op grond waarvan [gedaagde] de factuur moet betalen. De vordering tot betaling van € 18.875,08 zal worden afgewezen.

3.12.

Omdat de hoofdsom wordt afgewezen, zullen ook de gevorderde wettelijke rente en buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen.

3.13.

De kantonrechter gaat ervanuit dat partijen samen afspraken maken over de terugname van de voorraad van [eiseres] , op haar kosten.

[eiseres] moet de proceskosten vergoeden

3.14.

[eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. [gedaagde] heeft in reconventie gevorderd dat [eiseres] wordt veroordeeld in de kosten van de procedure, waaronder de kosten voor het opstellen van de conclusie van antwoord. De kantonrechter begrijpt uit de toelichting bij de eis in reconventie dat [gedaagde] de werkelijke proceskosten vergoed wil zien.

3.15.

Vergoeding van de werkelijke proceskosten kan alleen als [eiseres] misbruik zou hebben gemaakt van procesrecht of op een andere manier onrechtmatig zou hebben gehandeld in deze procedure. Daarvan is sprake als het instellen van de vordering, gelet op de evidente ongegrondheid ervan, in verband met de betrokken belangen van de wederpartij achterwege had horen te blijven. Hiervan kan sprake zijn als de eiser zijn vordering baseert op feiten en omstandigheden waarvan hij de onjuistheid kende dan wel hoorde te kennen of op stellingen waarvan hij op voorhand moest begrijpen dat deze geen kans van slagen hadden. Bij het aannemen van misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen door het aanspannen van een procedure past terughoudendheid, gelet op het recht op toegang tot de rechter dat mede gewaarborgd wordt door artikel 6 EVRM. Er geldt dus een hoge lat, die in dit geval naar het oordeel van de kantonrechter niet is gehaald. [gedaagde] krijgt dus geen vergoeding van haar werkelijke proceskosten.

3.16.

De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:

- salaris gemachtigde

€

864,00

(2 punten × € 432,00)

- nakosten

€

144,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

1.008,00.

3.17.

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

4 De beslissing

De kantonrechter

4.1

wijst de vorderingen van [eiseres] af,

4.2

veroordeelt [eiseres] in de proceskosten van € 1.008,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiseres] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

4.3

veroordeelt [eiseres] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

4.4

verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad,

4.5

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. J.G. Nicholson en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.

!

!

!

64510

Artikel 6:217 BW. Artikel 3:33 BW. Hoge Raad 16 september 2011, ECLI:NL:HR:2011:BQ2213. Artikel 150 Rv. Productie 5 bij dagvaarding. € 45.000,- reële marktwaarde - € 15.000,- ‘tegenbod’.