Ontucht met kind beneden 16 jaar.

Bewijs in zedenzaken

Deze zaak betreft een zedenzaak. Dit soort zaken zijn bewijstechnisch vaak lastige zaken omdat er meestal maar twee personen aanwezig zijn geweest. Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat de verdachte een strafbaar feit heeft begaan niet uitsluitend worden gebaseerd op de verklaring van één getuige, zoals het slachtoffer of de aangever, ook niet wanneer deze verklaring als betrouwbaar wordt aangemerkt. Voor een bewezenverklaring is altijd aanvullend steunbewijs vereist dat afkomstig is uit een andere bron. Wat als voldoende steunbewijs geldt, hangt af van de omstandigheden van het geval. Als de verklaring van het slachtoffer recht tegenover de verklaring van de verdachte staat, moet dus bekeken worden of er voldoende steunbewijs is. Dat is in deze zaak aan de orde.

Volgens de Hoge Raad is voor dit bewijsminimum niet nodig dat de handelingen waarvan iemand wordt beschuldigd op alle punten bevestiging vinden in ander bewijsmateriaal. Voldoende is dat de verklaring van het slachtoffer op bepaalde onderdelen wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen. Dit neemt niet weg dat de in de beschuldiging opgenomen feitelijkheden in zekere mate moeten worden gedekt en ondersteund door ander bewijsmateriaal. Het mag bovendien niet in een te ver verwijderd verband staan tot de verklaring van het slachtoffer. Het kan bijvoorbeeld bestaan uit de waarneming van een getuige van de feiten zelf. Of uit de waarneming van een getuige van de emotionele of fysieke toestand van het slachtoffer ten tijde van of kort na het incident. Een verklaring over een emotionele of fysieke toestand die de getuige bij het slachtoffer heeft waargenomen kan steunbewijs opleveren als deze waarneming niet anders kan worden opgevat dan als een bevestiging van de verklaring van het slachtoffer. Verklaringen van horen zeggen gelden niet als steunbewijs, al kunnen zij wel bijdragen aan de beoordeling van de betrouwbaarheid van de verklaring. Het vereiste steunbewijs staat los van het oordeel over de betrouwbaarheid van de verklaring van de aangeefster.

Verklaring slachtoffer

Het slachtoffer heeft tijdens een studioverhoor verklaard dat zij ongeveer acht jaar oud was toen het misbruik begon en dat het iets minder dan een jaar heeft geduurd. Volgens haar is het ongeveer vijftig keer gebeurd, waarvan vijf keer in [plaats 1] en de overige keren in [plaats 2] . Het slachtoffer heeft verklaard dat de gebeurtenissen steeds op dezelfde wijze verliepen: ze moest plat op haar buik op de bank of op bed gaan liggen, waarna de verdachte bovenop haar ging liggen en heen en weer bewoog. Daarbij voelde zij dat er iets heen en weer tegen of tussen haar billen bewoog, waarschijnlijk zijn penis. Wat tegen of tussen haar billen bewoog voelde hard aan. Ook heeft ze aangegeven dat ze wel eens nat wit spul bij haar kont heeft gevoeld. Zij heeft verklaard dat zij alle keren als zeer vervelend heeft ervaren, maar dat zij zich, met uitzondering van een keer dat haar moeder de kamer binnenkwam, geen afwijkende of afzonderlijke gebeurtenis kan herinneren of benoemen.

Tijdens de behandeling van de zaak is veel aandacht besteed aan de vraag of de verklaring van het slachtoffer als betrouwbaar kan worden aangemerkt, mede gelet op de kanttekeningen die zijn geplaatst bij de totstandkoming van zowel die verklaring als de aangifte, en ook de consistentie en concreetheid van de verklaring van het slachtoffer. De rechtbank zal echter pas toekomen aan een betrouwbaarheidsoordeel nadat eerst is beoordeeld of er sprake is van voldoende steunbewijs en of dit steunbewijs van voldoende gewicht is om de verklaring van het slachtoffer te ondersteunen.

Steunbewijs

Hieronder legt de rechtbank uit waarom zij vindt dat niet is voldaan aan het wettelijke bewijsminimum. De rechtbank zal hiervoor het steunbewijs afgaan dat de officier van justitie heeft gebruikt om tot een bewezenverklaring te rekwireren.

3.3.3.1 Aangifte moeder

De moeder van het slachtoffer heeft aangifte gedaan. Zij heeft verklaard dat zij op 17 maart 2019 de slaapkamer van haar dochter is binnengelopen en toen zag dat haar zoon met een ontbloot geslachtsdeel vlak bij de vagina van haar dochter stond. De onderbroek van haar dochter zou daarbij bijna uit zijn geweest. Ze zou toen ze binnenkwam hebben gezien dat haar dochter probeerde om de verdachte van zich af te duwen. De moeder zou de verdachte daarop hebben weggejaagd, waarop de verdachte geprobeerd zou hebben om ook haar te verkrachten.

Het misbruik waarvan verdachte wordt beschuldigd bestaat kortgezegd uit het over een periode van een jaar liggen op het slachtoffer, het met zijn penis of onderlichaam aanraken van onder meer haar billen en het over haar heen klaarkomen. De moeder heeft slechts over één moment, uit eigen waarneming, verklaard. Daar komt bij dat de verklaring van de moeder over dat moment niet strookt met de verklaring van het slachtoffer. De moeder heeft gezien dat het slachtoffer de verdachte van zich afduwde toen zij binnenkwam. De moeder stelt dat verdachte zijn penis uit zijn broek had gehaald en klaar was om het slachtoffer te verkrachten. Dit past niet goed bij de verklaring van het slachtoffer dat zij (steeds als het gebeurde) op haar buik op bed lag en iets tegen zich aan voelde bewegen. Ook komt het niet overeen met dat het slachtoffer heeft verklaard dat de verdachte al zijn broek aan probeerde te doen toen moeder binnenkwam. Concluderend komt de rechtbank tot het oordeel dat de verklaring van de moeder onvoldoende steunbewijs biedt voor de feitelijke handelingen zoals opgenomen in de beschuldiging.

3.3.3.2. Verklaring buurvrouw

Uit de aangifte volgt dat de moeder na het incident op 17 maart 2019 met haar dochters naar haar buurvrouw is gegaan. Deze buurvrouw is als getuige gehoord en heeft verklaard dat de moeder zichtbaar overstuur met haar dochters bij haar langskwam. Zij heeft waargenomen dat het slachtoffer huilde en verder niets zei.

De rechtbank is, anders dan de officier van justitie, van oordeel dat de door de getuige waargenomen emoties niet als steunbewijs kunnen dienen. In dit geval kunnen de emoties ook anders worden opgevat. Uit het dossier blijkt bijvoorbeeld dat de moeder boos en overstuur was, en dat zij haar zoon heeft geslagen. De emotionele toestand van het slachtoffer kan ook hierdoor zijn veroorzaakt.

3.3.3.3. Verklaring verdachte

De verdachte heeft tijdens de zitting stellig ontkend dat hij het slachtoffer heeft aangeraakt. Ook de feitelijke handelingen zoals opgenomen in de beschuldiging heeft hij ontkend, zowel op de zitting als tijdens zijn politieverhoor. Ten aanzien van één moment, het incident op 17 maart 2019, heeft de verdachte verklaard dat hij samen met zijn zusje op een kamer was. Hij heeft verklaard dat hij haar broek heeft uitgedaan en dat zij beiden een onderbroek droegen. Volgens de verdachte was dit niet eerder voorgevallen en betrof dit de eerste keer. Tijdens het politieverhoor heeft hij hierover verklaard dat dit verkeerd was en dat hij iets heeft gedaan wat niet mocht. Op de zitting heeft hij verklaard dat hij naar haar onderbroek wilde kijken.

Anders dan de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat ook deze verklaring niet kan worden gebruikt als steunbewijs voor de verklaring van het slachtoffer. De verklaring van de verdachte strookt namelijk niet met de verklaring van het slachtoffer. Hoewel uit de verklaring volgt dat er op 17 maart 2019 iets is voorgevallen dat als ontucht kan worden geduid, ondersteunt deze verklaring niet de feitelijke handelingen zoals omschreven in de beschuldiging.

Conclusie

De verklaring van het slachtoffer wordt onvoldoende ondersteund door ander bewijsmateriaal in het dossier. De handelingen waarvan de verdachte wordt beschuldigd vinden geen steun in de overige stukken van het dossier. Dit brengt mee dat de rechtbank de verdachte vrijspreekt.