Beroep ongegrond. Last onder dwangsom vanwege overtreding van de Apv. De last houdt in dat eiser niet nog een…

Heeft het college voldaan aan de onderzoeksplicht?

Eiseres erkent dat zij abusievelijk heeft vermeld in het bezit te zijn van een omgevingsvergunning voor het bouwkundig splitsen in vijf appartementsrechten. Eiseres voert echter aan dat niet enkel vanwege die reden kan worden overgegaan tot intrekking van de aan haar verleende splitsingsvergunning, onder gebruikmaking van artikel 3.2.6, eerste lid, sub b, van de Huisvestingsverordening. Volgens vaste rechtspraak mag een vergunning die is verleend op grond van een onjuiste of onvolledige opgave alleen worden ingetrokken als vaststaat dat de vergunning juist wegens die onjuistheid in de overgelegde gegevens is verleend. Dat is in onderhavig geval niet aan de orde. Eiseres voert aan dat het aan het nalaten van enige beoordeling van de aanvraag door het college te wijten is dat de vergunning ten onrechte verleend is.

Eiseres stelt zich daarbij op het standpunt dat artikel 3.2.6, eerste lid, sub b, vereist dat sprake moet zijn van enige opzet of schuld aan de zijde van eiseres. Daar is geen sprake van. Eiseres heeft onbewust een verkeerde vergunning benoemd. Als het college de aanvraag gecontroleerd zou hebben, dan had de omissie direct aan het licht kunnen zijn gekomen. Daarbij is ook van belang dat het college te kennen heeft gegeven dat een omgevingsvergunning voor het bouwkundig splitsen in dit geval nooit verleend zou zijn aan eiseres. Daardoor had het college meteen moeten zien dat de opgegeven omgevingsvergunning niet juist was.
Eiseres voert verder aan dat het in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel om de verleende splitsingsvergunning pas vele maanden later weer in te trekken. De appartementen zijn inmiddels al gerealiseerd en er is ook al een appartement verkocht.

Het college stelt zich op het standpunt dat vaststaat dat eiseres bij de aanvraag onjuiste gegevens heeft verstrekt. Het gaat in het onderhavige geval om een gegeven dat relevant is voor de beoordeling van de aanvraag. Een aanvrager is verplicht de juiste gegevens te verstrekken. De intrekkingsgrond van artikel 3.2.6, eerste lid, sub b, van de Huisvestingsverordening zou haar betekenis verliezen als een vergunning niet meer zou kunnen worden ingetrokken zodra het college de onjuistheden in een aanvraag eerder had kunnen ontdekken. De intrekkingsbevoegdheid is juist bedoeld voor gevallen waarin achteraf blijkt dat een vergunning is verleend op basis van onjuiste of onvolledige gegevens. Op de aanvrager rust een eigen verantwoordelijkheid om juiste en volledige gegevens te verstrekken bij de aanvraag. Deze verantwoordelijkheid bestaat naast de onderzoeksplicht van het college.
Volgens het college is van belang dat eiseres eigenaar en initiatiefnemer was. Zij kende de feitelijke indeling. Tijdens de hoorzitting is bovendien verklaard dat aanvankelijk kamers waren beoogd, maar dat uiteindelijk is gekozen voor zelfstandige studio’s. Dat is een wijziging in de woonruimtevoorraad. Van eiseres mocht worden verwacht dat zij wist dat daarvoor publiekrechtelijke toestemming nodig is. Daarbij komt dat eiseres kan worden aangemerkt als professionele partij. Zij heeft meerdere panden en woningen in eigendom in Haarlem en Zandvoort en is eigenaar van [bedrijf] , gevestigd te Haarlem. Gezien haar kennis en ervaring als professionele partij in de vastgoedsector mag worden aangenomen dat zij op de hoogte is, althans behoort te zijn, van de voor haar activiteiten relevante wet- en regelgeving.
Eiseres heeft in het aanvraagformulier verklaard dat de gegevens juist, volledig en naar waarheid waren ingevuld. Het college kent daar betekenis aan toe. Een aanvrager die een vergunning aanvraagt voor een ingrijpende rechtshandeling als kadastrale splitsing, mag niet volstaan met het invullen van een vergunningsnummer zonder te controleren of dat nummer daadwerkelijk ziet op de nieuwe voorgenomen situatie.

Het college erkent dat de intrekking nadelige gevolgen kan hebben voor eiseres. Dit betekent alleen niet dat de intrekking onrechtmatig is. Het college erkent ook dat aan een verleende en onherroepelijk geworden vergunning in beginsel betekenis toekomt vanuit het oogpunt van rechtszekerheid. Het college stelt zich echter op het standpunt dat dit niet betekent dat een onherroepelijk geworden vergunning nooit meer kan worden ingetrokken.

Dat eiseres uitvoering heeft gegeven aan de vergunning en al een wooneenheid heeft verkocht, maakt de intrekking niet onevenredig. Deze omstandigheden zijn het gevolg van handelen op basis van een vergunning die was gebaseerd op door eiseres onjuist verstrekte gegevens bij de aanvraag. Daartegenover staat een zwaarwegend algemeen belang bij intrekking. Gelet op de aard en betekenis van de onjuiste gegevens bij de aanvraag, het ontbreken van de benodigde vergunningen, het ontbreken van de mogelijkheid tot legalisatie en het algemeen belang bij een juiste regulering van de woonruimtevoorraad, stelt het college dat de kadastrale splitsingsvergunning terecht is ingetrokken.

Eiseres heeft verzocht om schadevergoeding in geval de intrekking in stand zou blijven. Aangezien de rechtbank van oordeel is dat de intrekking onevenredig is, wijst de rechtbank het verzoek om schadevergoeding af.

Omdat het beroep gegrond is moet het college het griffierecht aan eiseres vergoeden en krijgt eiseres ook een vergoeding van haar proceskosten.

Het college moet deze vergoeding betalen. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt eiseres een vast bedrag per proceshandeling. In bezwaar heeft elke proceshandeling een waarde van € 666,-. In beroep heeft elke proceshandeling een waarde van € 934,-. Eiseres heeft in bezwaar gevraagd om vergoeding van de proceskosten. De gemachtigde heeft een bezwaarschrift ingediend, de hoorzitting bijgewoond, een beroepschrift ingediend en heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 3.200,-.