nihilstelling cq vermindering van partnerbijdrage: van man, 56 jr, is eind 2013 , na lang dienstverband…

alimentatie/tegenspraak

zaak-/rekestnr.: C/15/209829 / FA RK 13-4522

beschikking van de enkelvoudige kamer voor familiezaken van 3 december 2014

in de zaak van:

[de man],

wonende te [woonplaats],

hierna te noemen: de man,

advocaat mr. P.P. Hoyng, kantoorhoudende te Haarlem,

tegen

[de vrouw],

wonende te [woonplaats],

hierna te noemen: de vrouw,

advocaat mr. A.J.F. Manders, kantoorhoudende te Haarlem.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het verzoekschrift, met bijlagen, van de man van 20 december 2013, ingekomen op diezelfde datum;

- het verweerschrift, met bijlagen, van de vrouw van 25 februari 2014;

- de brief, met bijlagen, van de advocaat van de vrouw van 22 oktober 2014;

- de brief, met bijlagen, van de advocaat van de man van 27 oktober 2014;

- de brief, met bijlagen, van de advocaat van de vrouw van 27 oktober 2014;

- de brief, met bijlagen, van de advocaat van de man van 30 oktober 2014;

- de brief, met bijlage, van de advocaat van de vrouw van 6 november 2014.

De behandeling van de zaak heeft plaatsgevonden op de zitting van 6 november 2014 in aanwezigheid van partijen, de man bijgestaan door mr. B.G. Baljet, kantoorgenoot van mr. P. Hoyng, en de vrouw bijgestaan door mr. A.J.F. Manders.

Na de mondelinge behandeling heeft de vrouw op verzoek van de rechtbank nog nadere stukken in het geding gebracht.

Partijen zijn op [huwelijksdatum] met elkaar gehuwd, welk huwelijk op 3 maart 2010 is ontbonden door inschrijving in de registers van de burgerlijke stand van de echtscheidingsbeschikking van deze rechtbank van 12 januari 2010.

Bij de hiervoor genoemde beschikking is bepaald dat het echtscheidingsconvenant dat partijen hebben gesloten, deel uitmaakt van de beschikking. In het convenant is een regeling voor een partnerbijdrage opgenomen. Voor zover van belang houdt de afspraak in dat de man met ingang van 1 november 2009 € 2.000 per maand aan de vrouw zal betalen.

Ingevolge de wettelijke indexering bedraagt de partnerbijdrage met ingang van 1 januari 2013 € 2.078 per maand.

Met een beroep op de verdiencapaciteit van de vrouw heeft de man zich voorts op het standpunt gesteld dat de vrouw aan een (aanvullende) partnerbijdrage geen behoefte meer heeft. Hij heeft erop gewezen dat de vrouw ten tijde van de vaststelling van de partnerbijdrage geen inkomsten uit arbeid had en dat in het echtscheidingsconvenant een regeling is opgenomen dat de vrouw de man na afloop van elk kalenderjaar zal informeren over de hoogte van haar inkomsten, opdat berekend kan worden of de vrouw over het betreffende jaar te veel dan wel te weinig alimentatie heeft ontvangen. De vrouw heeft sinds 1 december 2009 een baan doch heeft hem niet over haar inkomsten hieruit geïnformeerd. Volgens de man kan de vrouw een inkomen verwerven van € 2.300 netto per maand.

Ter zitting heeft de man de grondslag van zijn verzoek aangevuld en, met een beroep op het bepaalde in art. 1:160 BW, aangevoerd dat zijn onderhoudsplicht jegens de vrouw geëindigd is, aangezien zij met haar partner is gaan samenwonen. De man heeft gewezen op de vermelding op een door de vrouw overgelegde aangifte Inkomstenbelasting 2013 dat zij ‘samenwonend’ is.

Het betoog van de man dat zij zou samenwonen, is door de vrouw gemotiveerd weersproken. Zij heeft ter zitting toegelicht dat sprake is geweest van een misverstand tussen haar en de belastingadviseur, dat inmiddels richting de fiscus is gecorrigeerd. Zij heeft bewijs aangeboden van haar stelling dat de aangifte inmiddels bij de fiscus is gecorrigeerd. Na afloop van de mondelinge behandeling heeft zij de gecorrigeerde aangifte overgelegd en een verklaring van de belastingadviseur over de achtergrond van de fout in de oorspronkelijke aangifte.

De vrouw heeft voorts gemotiveerd betwist dat zij aan een door de man te betalen (aanvullende) partnerbijdrage geen behoefte meer zou hebben. Omdat in het kader van de echtscheidingsprocedure de behoefte van de vrouw niet is bepaald, heeft de vrouw deze alsnog begroot, op € 2.946 netto per maand in 2013. Zij heeft aangevoerd dat zij een Mavo opleiding heeft en nu werkzaam is bij Ikea. Op maandbasis is haar salaris € 1.098. De vrouw begroot haar restbehoefte in 2013 op € 1.848 netto per maand. Voor het huwelijk van partijen werkte zij in een kledingzaak, tijdens het huwelijk als kantinemedewerkster in een manege. De vrouw stelt dat zij nooit meer uren heeft gewerkt dan zij nu doet, 20 uur, en betwist dat haar verdiencapaciteit € 2.300 netto per maand zou zijn. Op dit moment is, aldus de vrouw, haar inkomen het maximaal haalbare, enerzijds omdat er bij haar werkgever geen uitbreiding van uren inzit en anderzijds omdat zij een fysieke beperking ervaart in een uitbreiding van haar werkzaamheden.

Ingevolge artikel 1:160 BW, voorzover hier van belang, eindigt een verplichting van een gewezen echtgenoot om uit hoofde van echtscheiding levensonderhoud te verschaffen aan de wederpartij wanneer deze wederpartij is gaan samenleven met een ander als waren zij gehuwd. Als criteria voor het samenleven als waren zij gehuwd gelden de duurzaamheid van de samenleving, het leven in gezinsverband en het vormen van een economische eenheid.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de vrouw voldoende aannemelijk gemaakt dat de vermelding in haar aangifte IB 2013 van haar persoonlijke situatie als “samenwonend” berustte op een vergissing en dat van een situatie van samenleven als ware zij gehuwd geen sprake is (geweest). De rechtbank concludeert dan ook dat er geen aanwijzingen zijn dat de vrouw samenwoont met een partner als bedoeld in artikel 1:160 BW. Voor zover het verzoek van de man op dit artikel berust, zal het worden afgewezen.

Op grond van artikel 1:401 lid 1 BW kan een rechterlijke uitspraak of een overeenkomst betreffende levensonderhoud bij latere rechterlijke uitspraak worden gewijzigd of ingetrokken, wanneer deze nadien door wijziging van omstandigheden ophoudt te voldoen aan de wettelijke maatstaven.
Nu vast staat dat zich sinds het sluiten van het convenant een wijziging heeft voorgedaan, is de man ontvankelijk in zijn verzoek.

Conform vaste jurisprudentie moet bij de beantwoording van de vraag of bij het vaststellen van de draagkracht van een onderhoudsplichtige al dan niet rekening wordt gehouden met een inkomensdaling, allereerst beoordeeld worden of het een door gedragingen van de onderhoudsplichtige zelf teweeggebrachte inkomensdaling betreft. Tussen partijen is niet in geschil dat het verlies van zijn inkomen bij KPN niet door de man zelf is teweeggebracht, nu hij als gevolg van een reorganisatie ontslagen is. Tussen partijen is wel in geschil of de keuze van de man om de aan hem uitgekeerde ontbindingsvergoeding aan te wenden ter financiering van een eigen bedrijf in plaats van met deze vergoeding zijn lagere inkomen uit WW-uitkering te suppleren, moet worden beschouwd als een door de man zelf teweeggebrachte inkomensdaling, die aan de man moet worden toegerekend.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de man met de door hem overgelegde stukken en zijn toelichting ter zitting, voldoende aangetoond dat hij, alvorens hij zijn keuze om (een deel van) zijn ontslagvergoeding via de Stamrecht B.V. aan te wenden voor investering in Gladderr, om daarmee een nieuwe bron van inkomen te verwerven, alle opties, alternatieven en eventuele voor- en nadelen zorgvuldig heeft meegewogen en heeft de man zijn beslissing zeer zorgvuldig genomen. Dit leidt de rechtbank tot de conclusie dat in dit geval sprake is (geweest) van een handelwijze van de man die aansluit bij het karakter van de ontbindingsvergoeding, namelijk opvang van inkomensschade uit ontslag. De rechtbank acht de beslissing daarmee voldoende onderbouwd en ziet daarom geen noodzaak voor het door de vrouw gewenste deskundigenonderzoek. De rechtbank is concludeert dan ook dat in het onderhavige geval niet kan worden gesteld dat de man zich, gelet op zijn onderhoudsverplichting jegens de vrouw, zich in redelijkheid had behoren te onthouden van het investeren van zijn ontslagvergoeding in zijn bedrijf.

Voorts zal rekening worden gehouden met:

- bijtelling eigen-woningforfait van € 3.126 op jaarbasis;

- fiscaal aftrekbare hypotheekrente van € 24.072 op jaarbasis.

- algemene heffingskorting;

- arbeidskorting.

- fiscaal aftrekbare hypotheekrente van € 2.006;

- het forfait overige eigenaarslasten van € 95;

- de premie Zorgverzekeringswet, inclusief premie aanvullende verzekering, van

€ 162, waarvan een bedrag van € 39 geacht wordt te zijn verdisconteerd in de bijstandsnorm, en een verplicht eigen risico van € 30 per maand.

De man heeft als last opgenomen de bijdrage van € 1.250 die hij maandelijks voor twee kinderen uit een eerder huwelijk betaalt. Sprake is van een bijdrage die hij tijdens het huwelijk van partijen al betaalde. De rechtbank acht het redelijk om, gelet op het karakter van de berekening in de onderhavige procedure, deze last, hoewel deze door de vrouw niet is betwist, vooralsnog buiten beschouwing te laten, omdat de man voor de kinderen niet (meer) onderhoudsplichtig is.

Voor de berekening van de draagkracht met ingang van 1 januari 2015 zal de rechtbank de uitgangspunten van de door de man overgelegde berekening volgen:

- de man ontvangt een WW-uitkering van € 12.660, inclusief vakantietoeslag;

- een bruto salaris uit onderneming van € 4.000 per maand, € 48.000 op jaarbasis.

- een belastbare winst uit onderneming van -/- € 7.280.

De rechtbank gaat ervan uit dat de in rechtsoverweging 5.11 en 5.12 genoemde gegevens ongewijzigd zijn. Op grond van het vorenstaande berekent de rechtbank het besteedbaar inkomen van de man op met ingang van 1 januari 2015 op € 3.467 per maand, diens draagkrachtloos inkomen op € 2.982 de voor partnerbijdrage beschikbare ruimte met ingang van 1 januari 2015 op € 291 per maand, na brutering € 501 per maand. De rechtbank zal aldus beslissen.

Wijst er –ten overvloede- op dat de hiervoor vastgestelde bijdrage van € 501 jaarlijks, voor het eerst per 1 januari 2016, van rechtswege wordt gewijzigd met het wettelijk vast te stellen indexeringspercentage.

De rechtbank:

Bepaalt met wijziging in zoverre van de hierboven genoemde beschikking van deze rechtbank van 12 januari 2010 en het erin opgenomen convenant dat de man met ingang van 1 januari 2014 aan de vrouw als uitkering tot levensonderhoud dient te voldoen € 1.098 per maand, met dien verstande dat, voor zover de man over de periode vanaf 1 januari 2014 tot heden meer heeft betaald en/of op hem is verhaald, de bijdrage tot heden wordt bepaald op hetgeen door de man is betaald en/of op hem is verhaald.

Bepaalt met wijziging in zoverre van de hierboven genoemde beschikking van deze rechtbank van 12 januari 2010 en het erin opgenomen convenant dat de man aan de vrouw met ingang van 1 januari 2015 als uitkering tot levensonderhoud telkens bij vooruitbetaling dient te voldoen € 501 per maand.

Verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad.

Wijst af het meer of anders verzochte.