Jeugdstrafrecht. Veroordeling voor voortgezette handeling van diefstal met geweld, poging tot…

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het onder feiten 1, 2 en 3 primair tenlastegelegde.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft vrijspraak bepleit van het onder feiten 2 en 3 primair tenlastegelegde. De verdediging heeft geen opmerkingen over het onder feiten 1 en 3 subsidiair tenlastegelegde.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van het onder feiten 1, 2 en 3 primair tenlastegelegde op grond van de bewijsmiddelen die in de bijlage bij dit vonnis zijn vervat.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder feiten 1, 2 en 3 primair ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat

Feit 1:

hij op 6 november 2025 te Hoofddorp, gemeente Haarlemmermeer, een telefoon (type Apple iPhone 15 promax) die aan [de benadeelde partij] toebehoorde, heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, welke diefstal werd vergezeld van geweld en bedreiging met geweld tegen [de benadeelde partij] , gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken door

Feit 2:

hij op 6 november 2025 te Hoofddorp, gemeente Haarlemmermeer, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk [de benadeelde partij] wederrechtelijk van de vrijheid te beroven en/of beroofd te houden,

Feit 3:

hij op 6 november 2025 te Hoofddorp, gemeente Haarlemmermeer, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [de benadeelde partij] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd. Blijkens het verhandelde op de terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in zijn verdediging.

Wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hier als bewezen is aangenomen, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een jeugddetentie van 227 dagen met aftrek van het voorarrest en een (onvoorwaardelijke) maatregel van plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (hierna: pij-maatregel).

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft bepleit de verdachte niet een pij-maatregel op te leggen, maar te veroordelen tot een jeugddetentie gelijk aan het voorarrest. Subsidiair heeft de verdediging verzocht de verdachte een voorwaardelijke pij-maatregel op te leggen. Indien de rechtbank de verdachte wel een onvoorwaardelijke pij-maatregel oplegt, verzoekt de verdediging de rechtbank gebruik te maken van de adviesbevoegdheid ex artikel 6:1:1 lid 3 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) omtrent de plaats van de uitvoering van de maatregel. Een jeugddetentie voor de duur van het voorarrest naast een pij-maatregel is volgens de verdediging disproportioneel gelet op de ernst van de feiten en omdat de verdachte first offender is.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de sancties die aan de verdachte moeten worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

In het bijzonder heeft de rechtbank het volgende in aanmerking genomen. De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan (de voortgezette handeling van) een beroving met geweld van een telefoon, een poging tot wederrechtelijke vrijheidsberoving en een poging tot zware mishandeling. De verdachte heeft door zo te handelen een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Het slachtoffer heeft verklaard doodsangsten te hebben uitgestaan en was volgens haar vriendin in shock toen zij elkaar vlak na het delict weer troffen. Haar vriendin was in de buurt van de plaats delict en heeft het slachtoffer horen gillen dat de verdachte haar wilde vermoorden. Het slachtoffer verklaart een dag later dat haar hele lichaam pijn doet, waaronder haar rug, nek en linkerschouder en geeft aan dat zij blauwe plekken heeft. Het handelen van de verdachte heeft niet alleen gevoelens van onveiligheid bij het slachtoffer veroorzaakt, maar ongetwijfeld ook bij sekswerkers in het algemeen. Dit is extra kwalijk, omdat sekswerkers zich tijdens hun werk hoe dan ook al in kwetsbare situaties begeven. De rechtbank rekent het de verdachte aan dat hij slechts oog heeft gehad voor zijn eigen behoeften en financiële gewin zonder na te denken over de gevolgen voor het slachtoffer.

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank in het bijzonder gelet op:

De rechtbank kan zich verenigen met de conclusies van het aanvullend onderzoek Pro Justitia van 2 september 2026 en maakt deze tot de hare.

De rechtbank houdt bij het bepalen van de straf, net zoals de officier van justitie, rekening met verminderde toerekeningsvatbaarheid van de verdachte (zoals door de deskundigen ook meer waarschijnlijk wordt geacht dan volledige toerekeningsvatbaarheid). Vaststaat dat er bij de verdachte tijdens het plegen van het feit sprake was van een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens. De rechtbank gaat er vanuit dat de vastgestelde ongespecificeerde parafiele stoornis de gedragskeuzes en gedragingen van de verdachte tijdens het plegen van het feit heeft beïnvloed. Dit mede omdat de hierna te bespreken schending van de schorsingsvoorwaarden heeft duidelijk gemaakt dat de stoornis(sen) voor de verdachte leiden tot geweldsfantasieën over vrouwen en een zeer grote drang om contact op te nemen met vrouwen (al dan niet werkzaam als sekswerker). De bewezenverklaarde feiten passen hierin.

Straf: jeugddetentie

Gelet op de ernst van het feit acht de rechtbank alleen de straf van jeugddetentie op zijn plaats. Omdat de verdachte inmiddels 227 dagen in voorarrest heeft doorgebracht, zal de rechtbank de jeugddetentie gelijk stellen aan het voorarrest.

Maatregel: Pij
De rechtbank zal de verdachte daarnaast veroordelen tot een (onvoorwaardelijke) pij-maatregel. De rechtbank zal hierna uitleggen waarom zij ondanks het pleidooi van de verdediging tot deze beslissing is gekomen.

De rechtbank stelt allereerst vast dat de gepleegde feiten misdrijven zijn waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaar of meer is gesteld.

Op grond van wat de psycholoog en de psychiater in het rapport van 2 september 2026 vermelden, is de rechtbank tot het oordeel gekomen dat bij de verdachte ten tijde van het begaan van het misdrijf een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond, namelijk onder andere een ongespecificeerde parafiele stoornis (met kenmerken van een seksueel sadisme stoornis).

Daarnaast eisen de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen en goederen het opleggen van een pij-maatregel. De psycholoog, psychiater en de Raad schatten het recidiverisico op een nieuw (seksueel) geweldsdelict namelijk als hoog in.

Uit het rapport van 2 september 2026 blijkt dat de verdachte weinig controle ervaart over zijn neiging om over de grenzen van in het bijzonder vrouwen heen te gaan. Hij ervaart een sterke drang om contact op te nemen met vrouwen, vooral met sekswerkers. De verdachte geeft toe fantasieën te hebben over macht, controle en onvrijwillige seks. Dit past ook bij het feit dat het de verdachte niet is gelukt zich aan de schorsingsvoorwaarde van een internetverbod te houden. De vader van de verdachte heeft tijdens de schorsing ontdekt dat zijn zoon via de tablet van zijn zusje veelvuldig online contact zocht met meisjes en sekswerkers en ook een afspraak met een sekswerker heeft proberen te maken. Dat de verdachte dergelijke seksuele fantasieën heeft, blijkt eveneens uit aantekeningen die hij in een notitieblok heeft gemaakt. Hieruit volgt dat de verdachte op dit moment de verantwoordelijkheid die een ambulant hulpverleningskader (zoals tijdens de schorsing) met zich meebrengt, niet kan dragen. Anders gezegd kan nu niet van de verdachte worden verlangd dat hij weerstand kan bieden aan de in hem aanwezige drang. Ook uit de informatie van de jeugdreclassering en De Waag, waar de verdachte tijdens de schorsing ambulant behandeld werd, blijkt dat een ambulante behandeling ontoereikend is.

Anders dan de verdediging heeft bepleit, volgt de rechtbank de conclusie van alle deskundigen dat een voorwaardelijke pij-maatregel onvoldoende is om de complexe problematiek van de verdachte te kunnen behandelen en het hoge risico op een seksueel geweldsdelict voldoende in te perken. Zo is het nodig dat de verdachte langdurig geen toegang heeft tot het internet om nieuw contact met meisjes en vrouwen voorlopig te voorkomen en is een langdurige klinische behandeling noodzakelijk. Een langdurige vrijheidsbenemende opname past niet bij het juridische karakter van een voorwaardelijke pij-maatregel. Dit maakt dat voor een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van de verdachte een (onvoorwaardelijke) pij-maatregel noodzakelijk is. De rechtbank herkent de zorgen (door onder meer de RSJ en verschillende Inspecties benoemd) over de executie in het algemeen van dit type maatregel die de verdediging naar voren brengt (zoals lange wachttijden en het niet behalen van behandeldoelen). In dit geval bestaan er echter geen toereikende alternatieven.

Het stemt wel hoopvol dat de verdachte aangeeft dat hij hulp wil bij het leren beheersen van de drang die hij ervaart en dat hij ook daadwerkelijk laat zien aan zichzelf te werken: zo heeft de verdachte meerdere certificaten behaald tijdens zijn verblijf in de JJI en heeft hij zich meer open weten te stellen over zijn problematiek tijdens de opstelling van het laatste (aanvullende) Pro Justitia rapport.

De rechtbank merkt verder op dat de wet bepaalt dat de pij-maatregel (minimaal) geldt voor de duur van drie jaar.

Advies over de tenuitvoerlegging

Hoewel de rechtbank de verdachte in formele zin niet veroordeelt voor een zedendelict, blijkt uit de inhoud van het dossier dat het motief van het delict, naast financieel gewin, in belangrijke mate seksueel van aard is geweest. Blijkens de aanvullende rapportage passen de bewezenverklaarde feiten in de bij de verdachte levende geweldsfantasieën over vrouwen en de zeer grote drang om contact op te nemen met vrouwen (al dan niet werkzaam als sekswerker), voorkomend uit vooral zijn parafiele stoornis, zoals hierboven al benoemd. De deskundigen zien vanuit hun gedragswetenschappelijke achtergrond weldegelijk (ook) een zedenmotief bij de bewezenverklaarde feiten. Zij benadrukken dat vanwege de complexe problematiek van de verdachte een stevige gespecialiseerde zedenbehandeling nodig is, met bijvoorbeeld inzet van een zedengespecialiseerde forensische psychotherapeut/seksuoloog. De deskundigen hebben ter zitting benadrukt dat de jeugdsetting voor de verdachte de enige passende setting is, omdat de verdachte nog heel onrijp is en zeker pedagogisch en therapeutisch beïnvloedbaar is.

Gelet op dit alles adviseert de rechtbank op basis van artikel 6:1:1 lid 3 Sv om de pij-maatregel ten uitvoer te leggen op een locatie waar een forensisch-therapeutische behandeling gespecialiseerd in zeden mogelijk is, bijvoorbeeld door de verdachte te plaatsen bij RJJI [RJJI] , [locatie] of een soortgelijke locatie.

Verlenging pij-maatregel mogelijk

De rechtbank overweegt dat de pij-maatregel zal worden opgelegd ter zake van een misdrijf dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Dit betekent dat verlenging van deze maatregel mogelijk is voor zover de pij-maatregel daardoor de duur van zeven jaar niet te boven gaat.