Strafprocesrecht
Partiële niet-ontvankelijkheid OM tav art 7 WVW vanwege inkeerbepaling art 184 WVW. Vrijspraak van…
Rechtbank Noord-Holland, 13 oktober 2026
ECLI:NL:RBNHO:2026:15141 · Rechtbank Noord-Holland · 13 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-holland/strafrecht/strafprocesrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbnho-2026-15141
Zaakgegevens
Op 13 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafprocesrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-HollandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Alkmaar
- Datum uitspraak
- 13 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 15/086543-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafprocesrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNHO:2026:15141
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Partiële niet-ontvankelijkheid OM tav art 7 WVW vanwege inkeerbepaling art 184 WVW. Vrijspraak van overtreding art. 6 WVW (letsel door schuld). Geen sprake van aanmerkelijk onvoorzichtig of onoplettend gedrag. Bewezenverklaring van overtreding van artikel 5 WVW (gevaarzetting) en van artikel 7 WVW (verlaten plaats ongeval). Strafeis OvJ: werkstraf en voorwaardelijke ontzegging rijbevoegdheid. Strafoplegging: vanwege persoonlijke omstandigheden, waaronder de jeugdige leeftijd van de verdachte en een vruchtbaar mediation-traject, schuldigverklaring zonder oplegging van straf of maatregel.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Familie & Jeugd
Locatie Alkmaar
Meervoudige kamer jeugdstrafzaken
Parketnummer: 15/086543-26 (P)
Uitspraakdatum: 13 oktober 2026
Tegenspraak
Vonnis
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting met gesloten deuren van 29 september 2026 in de zaak tegen:
[de verdachte] ,
geboren op [geboortedatum] te [plaats] ,
ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres
[adres] .
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, [officier van justitie] , en wat op de zitting naar voren is gebracht door de verdachte en haar raadsman mr. C. Peters, kantoorhoudende te Zaandam, [vertegenwoordiger van de raad] namens de Raad voor de Kinderbescherming (hierna te noemen: de Raad) en de ouders van de verdachte.
Verder heeft de rechtbank kennisgenomen van de schriftelijke slachtofferverklaring van [de benadeelde partij] en de slotovereenkomst van het mediation-traject.
1 Tenlastelegging
Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:
Feit 1 primair:
zij op of omstreeks 28 juni 2025 te Wijdewormer, gemeente Wormerland als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een voertuig (bromfiets), daarmede rijdende over de weg, [de weg] , zich zodanig heeft gedragen dat een aan haar schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig en/of onoplettend,
- niet de nodige voorzichtigheid te betrachten en/of onvoldoende aandacht te hebben voor het verkeer en/of de verkeerssituatie ter plaatse en/of
- niet tijdig te anticiperen op de tegemoetkomende hardloper ( [de benadeelde partij] ),
- haar snelheid niet zodanig te regelen dat zij in staat was het door haar bestuurde motorrijtuig tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover de weg vrij was en/of
- aan te rijden tegen een voor haar op de weg bevindende hardloper,
waardoor een ander, te weten [de benadeelde partij] , zwaar lichamelijk letsel, te weten een neusfractuur, een vinger uit de kom, afgebroken tanden, een doorsnede van de dunne darm en/of een kneuzing van de alvleesklier, werd toegebracht en/of zodanig letsel dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden ontstond;
Feit 1 subsidiair:
zij op of omstreeks 28 juni 2025 te Wijdewormer, gemeente Wormerland als bestuurder van een voertuig (bromfiets), daarmee rijdende op de weg, [de weg] ,
- niet de nodige voorzichtigheid heeft betrachten en/of onvoldoende aandacht heeft gehad voor het verkeer en/of de verkeerssituatie ter plaatse en/of
- niet tijdig heeft geanticipeerd op de tegemoetkomende hardloper ( [de benadeelde partij] ),
- haar snelheid niet zodanig heeft geregeld dat zij in staat was het door haar bestuurde motorrijtuig tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover de weg vrij was en/of
- aan is gereden tegen een voor haar op de weg bevindende hardloper,
door welke gedraging(en) van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt, althans kon worden veroorzaakt, en/of het verkeer op die weg werd gehinderd, althans kon worden gehinderd;
Feit 2:
zij, als degene door wiens gedraging een verkeersongeval was veroorzaakt, welke gedraging zij al dan niet als bestuurder van een motorrijtuig had verricht en welk verkeersongeval had plaatsgevonden in Wijdewormer, gemeente Wormerland, op/aan [de weg] , op of omstreeks 28 juni 2025 de (voornoemde) plaats van vorenbedoeld ongeval heeft verlaten,
terwijl bij dat ongeval, naar zij wist of redelijkerwijs moest vermoeden, aan een ander (te weten [de benadeelde partij] ) letsel en/of schade was toegebracht en/of
terwijl daardoor, naar zij wist of redelijkerwijs moest vermoeden, die ander aan wie bij dat ongeval letsel was toegebracht, in hulpeloze toestand werd achtergelaten.
2. Partiële niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de vervolging ten aanzien van feit 2
De verdachte is onder feit 2 ten laste gelegd dat zij, nadat zij een verkeersongeval heeft veroorzaakt, de plaats van het ongeval heeft verlaten. Daarbij wordt haar verweten dat zij wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat het slachtoffer daarbij letsel en/of schade was toegebracht (artikel 7 lid 1 onder a en b Wegenverkeerswet 1994 (hierna WVW) dan wel dat zij daarmee het slachtoffer in hulpeloze toestand zou achterlaten (artikel 7 lid 1 onder c WVW).
De wetgever heeft er bij de strafbaarstelling van dit delict voor gekozen dat onder bepaalde voorwaarden de doorrijder straffeloos kan zijn als deze zich na het ongeval vrijwillig bij de politie meldt. De doorrijder moet dit doen binnen twaalf uren na het verkeersongeval en voordat de doorrijder weet dat hij of zij door de politie wordt gezocht (de zogenaamde inkeerbepaling (artikel 184 WVW). Deze bepaling geldt echter niet als sprake is van het door de doorrijder in hulpeloze toestand achterlaten van een slachtoffer.
De rechtbank stelt vast dat de verdachte na het veroorzaken van het verkeersongeval weer op haar bromfiets is gestapt en is weggereden, maar zich enkele uren daarna alsnog bij de politie heeft gemeld. Zij wist op dat moment niet dat ze door de politie werd gezocht. Deze vrijwillige zelfmelding maakt dat de rechtbank, met de officier van justitie en de verdediging, van oordeel is dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk is in de vervolging ten aanzien van het verwijt dat de verdachte de plaats van het ongeval heeft verlaten terwijl zij wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat aan het slachtoffer letsel en/of schade was toegebracht (artikel 7 lid 1 onder a en b WVW).
Voor het overige heeft de rechtbank vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zijzelf bevoegd is tot kennisneming van de zaak en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.
3 Beoordeling van het bewijs
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de onder 1 primair en 2 ten laste gelegde feiten. Hij heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat het gedrag van de verdachte moet worden beoordeeld als aanmerkelijk onvoorzichtig en/of onoplettend en dat de verdachte daarom schuld heeft aan het ongeval met zwaar lichamelijk letsel in de zin van artikel 6 WVW. Tevens is de officier van justitie van mening dat de verdachte de plaats van het ongeval heeft verlaten en daarmee het slachtoffer in hulpeloze toestand heeft achtergelaten in de zin van artikel 7 WVW.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft bepleit dat de verdachte dient te worden vrijgesproken van wat haar onder feit 1 primair ten laste is gelegd, nu geen sprake is van aanmerkelijk onvoorzichtig en/of onoplettend gedrag in de zin van artikel 6 WVW.
De verdediging heeft zich ten aanzien van de bewezenverklaring van het onder feit 1 subsidiair en feit 2 tenlastegelegde gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.
Oordeel van de rechtbank
Redengevende feiten en omstandigheden
De rechtbank is van oordeel dat het onder 1 primair ten laste gelegde feit, te weten overtreding van artikel 6 WVW, niet wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard en zal de verdachte daarvan vrijspreken. De rechtbank komt wel tot bewezenverklaring van het onder feit 1 subsidiair en feit 2 tenlastegelegde, te weten overtreding van de artikelen 5 en 7 WVW, op grond van de bewijsmiddelen die in de bijlage bij dit vonnis zijn vervat. De rechtbank legt hierna uit hoe zij tot dit oordeel is gekomen.
Bewijsmotivering
Juridisch kader
Artikel 6 WVW verbiedt een verkeersdeelnemer zich zodanig te gedragen dat het aan zijn schuld is te wijten dat een verkeersongeval plaatsvindt waardoor iemand overlijdt, zwaar lichamelijk letsel oploopt of waardoor tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden wordt veroorzaakt. Het juridische begrip ‘schuld’ houdt daarbij in dat minimaal sprake moet zijn van aanmerkelijke onvoorzichtigheid en/of onoplettend handelen door de verdachte. In geval van gedragingen met een hogere graad van verwijtbaarheid kan dit worden gekwalificeerd als zeer onvoorzichtig en/of onoplettend handelen en in zeer ernstige gevallen als roekeloos gedrag. Daarbij komt het volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad aan op het geheel van gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Het gedrag van de verdachte dient te worden afgemeten aan dat wat van een bestuurder in het algemeen en gemiddeld genomen mag worden verwacht. Dit betekent dat een enkele verkeersfout of een tijdelijk moment van onoplettendheid zonder bijkomende bijzondere omstandigheden in het algemeen onvoldoende is voor het aannemen van schuld. Daar komt bij dat niet al uit de ernst van de gevolgen van het verkeersgedrag, dat in strijd is met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer, kan worden afgeleid dat sprake is van schuld zoals hiervoor genoemd.
Artikel 5 WVW verbiedt gedrag dat gevaar of hinder voor het verkeer op de weg veroorzaakt of kan veroorzaken. Voor dit feit is niet een aanmerkelijke mate van verwijtbare onvoorzichtigheid of onoplettendheid vereist, maar moet sprake zijn van zodanige gedragingen van de verdachte dat gevaar op de weg wordt of kan worden veroorzaakt of dat het verkeer wordt of kan worden gehinderd.
Feiten en omstandigheden
Op grond van de bewijsmiddelen en het wat op de zitting is naar voren is besproken stelt de rechtbank de volgende feiten en omstandigheden vast.
De verdachte reed als bestuurster van een bromfiets op 28 juni 2025 rond 08.52 uur op [de weg] in Wijdewormer (gem. Wormerland). [de weg] bestaat uit één rijbaan met verkeer in beide richtingen. De verdachte reed vanuit [plaats] in de richting van [plaats] . Toen zij op een nagenoeg recht gedeelte van deze weg reed, kwam zij in botsing met een hardloper die haar vanuit [plaats] tegemoet kwam en zich op dezelfde kant van de weg bevond. De hardloper heeft hierdoor zwaar lichamelijk letsel opgelopen, te weten wonden aan zijn hoofd en knie, meerdere afgebroken tanden, een vinger uit de kom, een neusfractuur, een gekneusde alvleesklier en een doorsnee van de dunne darm waarvoor hij met spoed is geopereerd. Na de aanrijding is de verdachte weggereden en heeft zich niet bekommerd om het slachtoffer.
Uit het onderzoek naar het ongeval door de Forensische Opsporing Verkeer is naar voren gekomen dat op [de weg] een maximale snelheid van 60 kilometer per uur geldt. De wettelijk toegestane snelheid van een bromfiets is 45 kilometer per uur. Uit onderzoek aan de bromfiets van de verdachte is gebleken dat deze niet harder kon rijden dan 43 kilometer per uur. Verder is vastgesteld dat de telefoon van de verdachte op het moment van de aanrijding was vergrendeld. Op basis van aanvullend onderzoek door de Forensische Opsporing Verkeer is niet uit te sluiten dat het zicht van de verdachte op het moment van de aanrijding werd gehinderd door de stand van de zon.
De vraag die aan de rechtbank voorligt is of de verdachte schuld heeft gehad aan de aanrijding in de zin van artikel 6 WVW, dan wel dat zij gevaar of hinder heeft veroorzaakt op de weg in de zin van artikel 5 WVW.
Vrijspraak artikel 6 WVW
Op de zitting heeft de verdachte verklaard dat zij niet weet hoe het kan dat ze de haar tegemoetkomende hardloper niet op tijd heeft gezien. Ze was tijdens het rijden niet bezig met andere dingen maar had wel last had van de zon. Op het moment dat zij de hardloper zag heeft zij geprobeerd om naar links uit te wijken. Hierbij heeft zij het slachtoffer van rechts aangereden. De rechtbank stelt aldus vast dat verdachte niet tijdig heeft geanticipeerd op de tegemoetkomende hardloper en daarmee onoplettend heeft gehandeld. De rechtbank is evenwel niet gebleken van andere verwijtbare gedragingen van de verdachte. Er is immers vastgesteld dat zij niet te hard reed, haar telefoon op het moment van de aanrijding was vergrendeld en zij ook niet op enige duidelijke andere wijze werd afgeleid. Wel is uit onderzoek gebleken dat de zon, zoals de verdachte heeft verklaard, vanaf schuin-rechtsvoor scheen en dat niet is uit te sluiten dat het zicht van de verdachte hierdoor werd gehinderd. Anders dan de officier van justitie heeft gerekwireerd, valt daarom naar het oordeel van de rechtbank het onoplettende handelen van de verdachte, een (17-jarige) bromfietster, gezien de aard en de ernst van de concrete verkeersovertreding en de omstandigheden waaronder die overtreding is begaan, niet aan te merken als aanmerkelijk onvoorzichtig of onoplettend gedrag. De rechtbank overweegt hierbij dat het een feit van algemene bekendheid is dat in het verkeer voortdurend fouten worden gemaakt en dat ook een doorgaans voorzichtig en oplettend bestuurder wel eens een verkeersfout maakt of een moment van onoplettendheid kent. Het enkele feit dat een verkeersfout is gemaakt met ernstige gevolgen, is daarom op zichzelf onvoldoende om te spreken van een schuld in strafrechtelijke zin.
Het gedrag van de verdachte levert dus geen schuld op in de zin van artikel 6 WVW, zodat zij van het onder feit 1 primair tenlastegelegde zal worden vrijgesproken.
Veroordeling artikel 5 WVW
Uit het vorenstaande volgt dat de verdachte wel kan worden vastgesteld dat de verdachte niet tijdig heeft geanticipeerd op de tegemoetkomende hardloper. Hierdoor is naar het oordeel van de rechtbank sprake van gevaarzettend gedrag in de zin van artikel 5 WVW. De verdachte heeft immers gevaar op de weg veroorzaakt en de hardloper aangereden. De rechtbank acht daarom het onder feit 1 subsidiair tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen.
Veroordeling artikel 7 WVW
Vervolgens volgt uit de bewijsmiddelen dat zowel het de hardloper als de verdachte met haar bromfiets, door de aanrijding ten val zijn gekomen. Op het moment dat de verdachte was gevallen, zag zij het slachtoffer op de weg zitten. De verdachte is opgestaan, heeft haar bromfiets rechtop gezet, is weer op haar bromfiets gestapt en is hiermee weggereden. Dit terwijl zij op zijn minst had kunnen vermoeden dat de hardloper letsel opgelopen zou kunnen hebben en hulp nodig had.
Zoals later ook is gebleken heeft het slachtoffer niet alleen zwaar lichamelijk letsel opgelopen, maar is hij ook buiten bewustzijn geraakt. Door weg te rijden zonder zich op enigerlei wijze om het slachtoffer te bekommeren heeft de verdachte de plaats van het ongeval verlaten, terwijl zij wist of in ieder geval moest vermoeden dat zij daardoor het slachtoffer, die letsel had opgelopen, in hulpeloze toestand zou achterlaten. Dit maakt dat de rechtbank het onder feit 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen acht.
Bewezenverklaring
De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder 1 subsidiair en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat
Feit 1 subsidiair:
zij op 28 juni 2025 te Wijdewormer, gemeente Wormerland, als bestuurder van een bromfiets, daarmee rijdende op de weg, [de weg] ,
- niet tijdig heeft geanticipeerd op de tegemoetkomende hardloper [de benadeelde partij] en
- aan is gereden tegen de voor haar op de weg bevindende hardloper,
door welke gedragingen van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt;
Feit 2:
zij, als degene door wiens gedraging een verkeersongeval was veroorzaakt, welke gedraging zij als bestuurder van een motorrijtuig had verricht en welk verkeersongeval had plaatsgevonden in Wijdewormer, gemeente Wormerland, op [de weg] , op 28 juni 2025 de plaats van vorenbedoeld ongeval heeft verlaten, terwijl daardoor, naar zij wist of redelijkerwijs moest vermoeden, die ander aan wie bij dat ongeval letsel was toegebracht, in hulpeloze toestand werd achtergelaten.
De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd. Blijkens het verhandelde op de terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in haar verdediging.
Hetgeen aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hier als bewezen is aangenomen, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
4 Kwalificatie en strafbaarheid van de feiten
Het bewezenverklaarde levert op:
Feit 1 subsidiair: overtreding van artikel 5 Wegenverkeerswet 1994;
Feit 2: overtreding van artikel 7, eerste lid, onderdeel c van de Wegenverkeerswet 1994.
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden waardoor de wederrechtelijkheid aan het bewezenverklaarde zou ontbreken. Het bewezenverklaarde is dus strafbaar.
5 Strafbaarheid van de verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.
6 Motivering van de sanctie
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf in de vorm van een werkstraf voor de duur van tachtig (80) uren, bij niet (naar behoren) verrichten te vervangen door veertig (40) dagen jeugddetentie. Daarnaast heeft hij gevorderd aan haar een voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid op te leggen voor de duur van drie (3) maanden met een proeftijd van twee (2) jaren.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat bij bewezenverklaring de verdachte, gelet op haar persoonlijke omstandigheden, schuldig verklaard dient te worden zonder oplegging van straf of maatregel.
Oordeel van de rechtbank
Bij de beslissing over de sanctie die aan de verdachte moet worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.
De aard en de ernst van de feiten
De verdachte heeft rijdend op haar scooter niet op tijd geanticipeerd op de haar tegemoetkomende hardloper waardoor zij deze hardloper heeft aangereden ten gevolge waarvan deze ernstig gewond is geraakt. Daar komt nog bij dat zij niet bij het slachtoffer is gebleven om hulp te verlenen, maar is weggereden en het slachtoffer in hulpeloze toestand op de plek van het ongeval heeft achtergelaten. Dit is voor het slachtoffer zeer traumatisch geweest. Het is aan een voorbijrijdende en goed oplettende automobiliste te danken dat het slachtoffer met een ambulance naar het ziekenhuis is overgebracht, waar hij onder meer een spoedoperatie aan zijn darm moest ondergaan. Uit de schriftelijke slachtofferverklaring blijkt dat hij nog steeds last heeft van het letsel, vooral van pijn in zijn knieën en vlekjes in zijn zicht. Dit belemmert hem in zijn dagelijkse bezigheden en het uitoefenen van zijn hobby’s. Hij kan onder meer ook niet meer hardlopen.
Persoon van de verdachte
Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank gelet op het op naam van de verdachte staand Uittreksel Justitiële Documentatie, gedateerd 3 september 2026, waaruit blijkt dat de verdachte nooit eerder is veroordeeld.
De rechtbank heeft verder acht geslagen op het over de verdachte uitgebrachte voorlichtingsrapport van de Raad van 7 september 2026, opgesteld door [raadsonderzoeker] , waarin wordt geadviseerd om in geval van een veroordeling geen straf op te leggen. Volgens de Raad is de pedagogische meerwaarde van een straf beperkt. Duidelijk is dat de verdachte heeft geleerd van wat er is gebeurd hetgeen blijkt uit de wijze waarop zij is omgegaan met wat er is gebeurd en daarin haar verantwoordelijkheid heeft genomen. Indien de rechtbank wel een straf op zijn plaats acht, heeft de Raad geadviseerd om een taakstraf in de vorm van een werkstraf op te leggen.
De Raad heeft dit advies ter zitting gehandhaafd, waarbij de Raad heeft benadrukt dat dit een heel harde les voor de destijds minderjarige verdachte is geweest.
Conclusie
De rechtbank komt op basis van het voorgaande tot het volgende oordeel.
Gelet op de aard en ernst van de bewezenverklaarde feiten zou daarop in beginsel met een straf dienen te worden gereageerd. Hoewel de gevolgen voor het slachtoffer ernstig en ingrijpend zijn, ziet de rechtbank buiten de schuldigverklaring geen noodzaak noch toegevoegde waarde in de oplegging van een straf of maatregel, ook niet als signaal naar de samenleving of als genoegdoening voor het slachtoffer. Uit het raadsrapport en het hetgeen op de zitting is besproken is duidelijk geworden dat de verdachte oprecht veel spijt heeft van wat er is gebeurd. Zij heeft hiervoor haar verantwoordelijkheid genomen en onder meer geprobeerd aan het slachtoffer haar spijt te betuigen. Ook heeft de verdachte vanaf het moment dat zij zich realiseerde wat er was gebeurd veel ondernomen om haar gedrag te kunnen verklaren danwel te begrijpen en hieruit lessen te trekken. De verdachte is met een psycholoog gaan praten, omdat ze wilde begrijpen waarom ze de plaats van de aanrijding had verlaten en het slachtoffer in hulpeloze toestand had achtergelaten. Hieruit is naar voren gekomen dat de verdachte onder invloed van paniek primair heeft gereageerd door te vluchten van deze onbekende en spannende situatie. Met behulp van de psycholoog heeft de verdachte andere vaardigheden aangeleerd om met een dergelijke ingrijpende gebeurtenissen om te gaan.
Het verkeersongeval heeft ook grote impact gehad op de destijds 17-jarige verdachte. Zij was hierna somber en angstig en had last van nachtmerries. Hiervoor heeft zij een traject gevolgd bij de praktijkondersteuner van de huisarts.
De rechtbank heeft verder in haar oordeel betrokken dat de verdachte en het slachtoffer een mediation-traject hebben doorlopen. Hierbij zijn misverstanden van de kant van het slachtoffer weggenomen en heeft de verdachte (nogmaals) haar spijt kunnen betuigen. Ook heeft het slachtoffer aangegeven dat hij nooit boos is geweest op de verdachte en de zaak wat hem betreft niet door de meervoudige kamer behandeld had hoeven worden. Ook heeft het slachtoffer verzocht rekening te houden met de jonge leeftijd van de verdachte.
Gelet op het voorgaande zal de rechtbank de verdachte schuldig verklaren maar haar geen straf of maatregel opleggen.
7 Beslissing
De rechtbank:
Verklaart het Openbaar Ministerie partieel niet-ontvankelijk in de vervolging van de verdachte ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde feit.
Verklaart niet bewezen wat aan de verdachte onder feit 1 primair is ten laste gelegd en spreekt haar daarvan vrij.
Verklaart bewezen dat de verdachte de onder 1 subsidiair en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan zoals hiervoor onder 3.4. weergegeven.
Verklaart niet bewezen wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen en spreekt haar daarvan vrij.
Bepaalt dat de onder 1 subsidiair en 2 bewezen verklaarde feiten de hierboven onder 4. vermelde strafbare feiten opleveren.
Verklaart de verdachte hiervoor strafbaar.
Bepaalt dat aan de verdachte geen straf of maatregel wordt opgelegd.
Samenstelling rechtbank en uitspraakdatum
Dit vonnis is gewezen door
mr. N. Cuvelier, voorzitter,
mr. W.C. Oosterbroek en mr. M. Mateman, rechters, allen tevens kinderrechter,
in tegenwoordigheid van de griffier mr. E.R. Mol,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 13 oktober 2026.
mr. Mateman is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.