Vrijspraak van het in bezit hebben van kinderpornografisch beeldmateriaal. Bewezenverklaring van tweemaal…

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van alle ten laste gelegde feiten.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich ten aanzien van de feiten 1 en 2 gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank en ten aanzien van feit 3 vrijspraak bepleit.

- de verklaring van de verdachte, ter terechtzitting van 26 februari 2026 afgelegd;

- een proces-verbaal van aangifte, gedaan door [aangever 1] d.d. 15 april 2025 (dossierpagina 1 t/m 9);

- een proces-verbaal van verhoor getuige [benadeelde 1] d.d. 27 april 2025 (dossierpagina 60 t/m 65).

- de verklaring van de verdachte, ter terechtzitting van 26 februari 2026 afgelegd;

- een proces-verbaal van aangifte, gedaan door [aangever 2] d.d. 17 april 2025 (dossierpagina 19 t/m 24).

Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat

feit 1

hij in de periode van 5 april 2025 tot en met 6 april 2025 in Nederland, een kind beneden de leeftijd van zestien jaren, te weten [benadeelde 1] (geboren op [geboortedatum 2]) en [benadeelde 2] (geboren op [geboortedatum 3]), getuige heeft doen zijn van een handeling en een visuele weergave van seksuele aard en met een onmiskenbaar seksuele strekking op een wijze die schadelijk te achten was voor kinderen beneden de leeftijd van zestien jaren, door:

feit 2

hij meermalen in de periode van 19 maart 2025 tot en met 7 april 2025 te Assen, met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [benadeelde 3] (geboren op [geboortedatum 4]), seksuele handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd. Blijkens het verhandelde op de terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in zijn verdediging.

Wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hier als bewezen is aangenomen, is niet bewezen. De verdachte wordt hiervan vrijgesproken.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie is er in haar strafeis vanuit gegaan dat de feiten de verdachte in verminderde mate kunnen worden toegerekend. De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van het voorarrest, en dat aan hem de maatregel van terbeschikkingstelling (hierna: tbs-maatregel) met voorwaarden zal worden opgelegd. De officier van justitie heeft gevorderd de voorwaarden verbonden aan de tbs-maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren.

Ook heeft de officier van justitie gevorderd aan de verdachte een maatregel op grond van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht (Sr) op te leggen.

Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd het bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte te schorsen onder dezelfde voorwaarden als geadviseerd bij de tbs-maatregel, met ingang van het tijdstip waarop de klinische behandeling van de verdachte start.

Standpunt van de verdediging

De verdediging acht de gevorderde gevangenisstraf en tbs-maatregel met voorwaarden passend. De verdediging refereert zich aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de dadelijke uitvoerbaarheid van de voorwaarden van de tbs-maatregel en de maatregel op grond van artikel 38z Sr.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de sanctie die aan de verdachte moet worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

De ernst van de feiten

De verdachte heeft de veertienjarige en verstandelijk beperkte [benadeelde 3] tweemaal verkracht. Hij sprak met haar af en verrichtte verschillende seksuele handelingen met haar, buiten in de bosjes. De verdachte heeft deze handelingen ook gefilmd. De verdachte heeft daarnaast de dertienjarige [benadeelde 1] en [benadeelde 2] seksueel gecorrumpeerd, door dickpics te sturen en zijn ontblote penis te tonen tijdens het videobellen.

Minderjarigen zijn niet of onvoldoende in staat hun seksuele integriteit te bewaken. Zij verdienen bescherming. Voor [benadeelde 3] geldt bovendien dat zij extra kwetsbaar is door haar verstandelijke beperking. De verdachte heeft met zijn handelen op grove wijze inbreuk gemaakt op haar lichamelijke en psychische integriteit. Dat de verdachte seksuele handelingen met haar heeft verricht wetende dat ze minderjarig en kwetsbaar is, neemt de rechtbank de verdachte zeer kwalijk. De verdachte heeft met zijn handelen ook inbreuk gemaakt op de psychische integriteit van [benadeelde 1] en [benadeelde 2]. Ook dat neemt de rechtbank de verdachte zeer kwalijk.

De gevolgen van het handelen van de verdachte zijn groot. Dat dit soort feiten tot psychische schade kan leiden en dat slachtoffers lang last (kunnen) hebben van de gevolgen hiervan, is algemeen bekend. Dat hiervan ook sprake is bij [benadeelde 1], [benadeelde 2] en [benadeelde 3], blijkt uit de toelichtingen bij de gevorderde schadevergoedingen en de indringende slachtofferverklaring die namens [benadeelde 3] op de zitting is voorgelezen.

De persoon van de verdachte

Bij het bepalen van de strafmaat kijkt de rechtbank ook naar de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Uit het strafblad van de verdachte van 20 april 2026 volgt dat hij in 2023 onherroepelijk is veroordeeld voor het seksueel binnendringen van iemand die de leeftijd van zestien jaar nog niet had bereikt. De rechtbank weegt dit in strafverhogende zin mee.

De rechtbank heeft daarnaast kennisgenomen van onder meer:

Alle deskundigen hebben, kort gezegd, geconcludeerd dat bij de verdachte sprake is van ernstige, complexe psychopathologie. De verdachte is gediagnosticeerd met een persoonlijkheidsstoornis, een parafiele stoornis, een neurobiologische ontwikkelingsstoornis en ADHD. De interventieadviezen van de onderzoekers komen overeen, behalve wat betreft het strafrechtelijk kader waarbinnen de interventies zouden moeten plaatsvinden.

Volgens de deskundigen die het Pro Justitiarapport hebben opgesteld is een tbs-maatregel met dwangverpleging geïndiceerd, omdat daarmee een langdurige en intensieve klinische behandeling kan worden geboden met de nodige veiligheidsgaranties. Ambulante behandeling achten zij ontoereikend en ook een klinische opname in een lichter kader zoals tbs met voorwaarden biedt volgens deze deskundigen onvoldoende mogelijkheden om de pathologie te behandelen, de verdachte verantwoord te resocialiseren en de maatschappij voldoende te beschermen.

Psycholoog [psycholoog 2] heeft geconcludeerd dat de benodigde interventies plaats kunnen vinden binnen een tbs-maatregel met voorwaarden, mits de behandeling langdurig en gefaseerd wordt ingezet. Daarbij is een klinische start in een forensische setting aangewezen, gevolgd door langdurige ambulante begeleiding en toezicht.

De reclassering beschrijft in haar rapporten dat de verdachte sinds zijn aanhouding zich positief heeft ontwikkeld, intrinsiek gemotiveerd is tot gedragsverandering en probleembesef toont. De reclassering ziet voldoende aanknopingspunten voor een tbs-maatregel met voorwaarden, waarbinnen de benodigde interventies, waaronder een langdurige klinische behandeling, verantwoord kunnen worden uitgevoerd. De reclassering heeft daarom geadviseerd tbs met voorwaarden op te leggen en daarbij deze voorwaarden geformuleerd:

Ten aanzien van de klinische opname heeft de reclassering toegelicht dat de verdachte op 9 juli 2026 een intakegesprek heeft gehad bij de Van der Hoevenkliniek (hierna: de kliniek). De kliniek heeft op 16 juli 2026 laten weten een plaatsing op Vrouw Jutte, een afdeling voor kortdurende klinische behandeling met beveiligingsniveau 4 (FPC), passend te vinden. De kliniek verwacht dat de verdachte relatief snel zal kunnen doorstromen naar beveiligingsniveau 3 (FPK). Over een plaatsingstermijn kan de kliniek zich nog niet uitlaten.

Op de zitting van 22 oktober 2026 hebben alle deskundigen hun conclusies en adviezen gehandhaafd en deze nader toegelicht.

De conclusies van alle deskundigen luiden dat de ontwikkelingsproblematiek en stoornissen van de verdachte de gedragskeuzes en gedragingen van de verdachte ten tijde van het ten laste gelegde gedeeltelijk hebben beïnvloed. De verdachte kan in algemene zin het ongeoorloofde van zijn handelen begrijpen, maar was door de vastgestelde stoornissen in beperkte mate in staat zijn gedrag te reguleren ten tijde van het ten laste gelegde. De deskundigen hebben daarom allen geadviseerd de ten laste gelegde feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. De rechtbank neemt deze conclusies over.

De op te leggen straf

De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de bewezen feiten een onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigen. Bij het bepalen van de duur daarvan heeft de rechtbank gelet op straffen die rechters in vergelijkbare zaken opleggen. Ook heeft de rechtbank daarbij rekening gehouden met de verminderde toerekeningsvatbaarheid van de verdachte.

Alles afwegend acht de rechtbank met de officier van justitie, een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van de in voorarrest doorgebrachte tijd, passend en geboden.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

De tbs-maatregel

De rechtbank is met de deskundigen van oordeel dat de terbeschikkingstelling van de verdachte moet worden gelast, nu bij de verdachte tijdens het begaan van de feiten een gebrekkige ontwikkeling en een ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond, de door de verdachte begane feiten misdrijven zijn waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld en de algemene veiligheid van personen en goederen het opleggen van deze maatregel eist.

Vervolgens ligt de vraag ter beantwoording voor of een tbs-maatregel met dwangverpleging of een tbs-maatregel met voorwaarden is aangewezen.

De rechtbank is van oordeel dat een tbs-maatregel met voorwaarden, waaronder plaatsing en behandeling in het FPC van de Van der Hoevenkliniek, gespecialiseerd in de behandeling van zedenproblematiek, het recidivegevaar voldoende inperkt. Op de zitting is naar voren gekomen dat de verdachte in detentie is gestart met behandeling en hierin positieve resultaten boekt. Het komt de rechtbank op basis van de meest recente rapportages voor dat de houding van de verdachte is veranderd. Daarnaast heeft hij zich op de zittingen verantwoordelijk opgesteld en verklaard dat hij inziet dat hij hulp en begeleiding nodig heeft. Hij heeft zich gemotiveerd getoond en verklaard bereid te zijn de geadviseerde voorwaarden na te leven. Op basis van het voorgaande sluit de rechtbank zich aan bij het rapport van psycholoog [psycholoog 2], de reclasseringsadviezen en de standpunten van de officier van justitie en de verdediging, dat een tbs-maatregel met voorwaarden uitvoerbaar is en in lijn is met de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit.

De rechtbank kan, op vordering van het Openbaar Ministerie, bevelen dat de ter beschikking gestelde alsnog van overheidswege zal worden verpleegd, als hij de voorwaarden niet naleeft. De bewezenverklaarde feiten zijn misdrijven die gericht zijn tegen, dan wel gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, zodat een termijn van een eventuele maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging niet is beperkt tot vier jaar.

Dadelijke uitvoerbaarheid

De rechtbank acht het van belang, ook vanwege het gevaar voor recidive, dat de behandeling van de verdachte direct aansluitend aan zijn detentie zal aanvangen. De rechtbank zal daarom bepalen dat de tbs met voorwaarden dadelijk uitvoerbaar is.

Gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel

De rechtbank zal de gevorderde gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel, als bedoeld in artikel 38z Sr, aan de verdachte opleggen. De rechtbank acht dit in het geval van de verdachte noodzakelijk en wenselijk naast de oplegging van de gevangenisstraf en de tbs-maatregel. Aan de wettelijke vereisten voor het opleggen van deze maatregel is voldaan.

Voorlopige hechtenis

De rechtbank zal bevelen dat het bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte wordt geschorst met ingang van het tijdstip waarop de klinische behandeling van de verdachte start, in de beoogde Van der Hoevenkliniek of een overbruggingskliniek.

Deze schorsing van de voorlopige hechtenis acht de rechtbank nodig, omdat (bij overtreding van de voorwaarden van de tbs) het omzetten van de dadelijk uitvoerbare tbs met voorwaarden in een tbs met dwangverpleging niet mogelijk is zolang dit vonnis niet onherroepelijk is. De rechtbank zal aan de schorsing van de voorlopige hechtenis dezelfde voorwaarden verbinden als aan de tbs-maatregel. Dan kan, als de verdachte de voorwaarden niet naleeft, terwijl dit vonnis nog niet onherroepelijk is, de opheffing van de schorsing van de voorlopige hechtenis worden bevolen en op die manier in die situatie de algemene veiligheid van personen worden gewaarborgd. De rechtbank verwijst in dit verband naar het arrest van de Hoge Raad van 26 november 2024, ECLI:NL:HR:2024:1729.

Redelijke termijn

In artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is het recht van iedere verdachte gewaarborgd om binnen een redelijke termijn te worden berecht. Als uitgangspunt geldt in deze zaak, waarin de verdachte in verband met de bewezen verklaarde feiten in voorlopige hechtenis heeft verkeerd, dat de behandeling op zitting moet zijn afgerond met een eindvonnis binnen 16 maanden, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden.

In deze zaak is de termijn aangevangen op 22 april 2025, omdat de verdachte op die datum in verzekering is gesteld. Het eindvonnis wordt op 5 november 2026 gewezen. Van bijzondere omstandigheden is geen sprake. De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn ruim twee maanden is overschreden. Gelet op de wijze waarop de rechtbank deze zaak afdoet, volstaat de rechtbank met het constateren van de overschrijding van de redelijke termijn zonder hieraan verdere consequenties te verbinden.

Benadeelde partijen [benadeelde 1] en [benadeelde 2]

Namens de benadeelde partijen [benadeelde 1] en [benadeelde 2] zijn vorderingen tot schadevergoeding van € 1.000,- ingediend tegen de verdachte wegens immateriële schade die zij als gevolg van het onder 1 ten laste gelegde feit zouden hebben geleden, vermeerderd met de wettelijke rente over deze bedragen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen toegewezen kunnen worden, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen kunnen worden toegewezen.

Oordeel van de rechtbank

De vorderingen van de benadeelde partijen zijn gebaseerd op artikel 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW). Vergoeding van immateriële schade op grond van artikel 6:106 sub b BW is mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in haar eer of goede naam of ‘op andere wijze’ in haar persoon is aangetast.​ De rechtbank stelt vast dat sprake is van die laatste categorie, nu de aard en de ernst van de normschending in dit geval meebrengen dat de nadelige gevolgen voor de benadeelde partijen zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

Gelet op de bedragen die in soortgelijke zaken als schadevergoeding worden toegekend, de uitgangspunten vermeld in de ‘Rotterdamse schaal’ en de ‘Aanbevelingen voor de begroting van smartengeld op basis van artikel 6:106 BW’ is de rechtbank van oordeel dat de gevraagde vergoeding billijk is. De rechtbank wijst de vorderingen van de benadeelde partijen van € 1.000,- daarom toe, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 5 april 2026 tot aan de dag dat de verdachte de schadevergoedingen volledig heeft betaald.

Daarnaast dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partijen hebben gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. De tot op heden door de benadeelde partij gemaakte kosten worden begroot op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet als gevolg van verdachtes bewezen verklaarde handelen (kort gezegd: minderjarigen onder de zestien jaar getuige laten zijn van een handeling of visuele weergave van seksuele aard, meermalen gepleegd) aanleiding ter zake van de vorderingen van de benadeelde partijen de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f Sr op te leggen.

Benadeelde partij [benadeelde 3]

Namens de benadeelde partij [benadeelde 3] is een vorering tot schadevergoeding van € 10.000,- ingediend tegen de verdachte wegens immateriële schade die zij als gevolg van het onder 2 ten laste gelegde feit zou hebben geleden, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering toegewezen kan worden, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering moet worden gematigd.

Oordeel van de rechtbank

De vordering van de benadeelde partij is gebaseerd op artikel 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW). Vergoeding van immateriële schade op grond van artikel 6:106 sub b BW is mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in haar eer of goede naam of ‘op andere wijze’ in haar persoon is aangetast. De rechtbank stelt vast dat sprake is van die laatste categorie nu de aard en de ernst van de normschending in dit geval meebrengen dat de nadelige gevolgen voor de benadeelde partijen zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

Gelet op de bedragen die in soortgelijke zaken als schadevergoeding worden toegekend, de uitgangspunten vermeld in de ‘Rotterdamse schaal’ en de ‘Aanbevelingen voor de begroting van smartengeld op basis van artikel 6:106 BW’ is de rechtbank van oordeel dat de gevraagde vergoeding billijk is. De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij van € 10.000,- daarom toe, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 28 maart 2026 tot aan de dag dat de verdachte de schadevergoedingen volledig heeft betaald.

Daarnaast dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. De tot op heden door de benadeelde partij gemaakte kosten worden begroot op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet als gevolg van verdachtes bewezen verklaarde handelen (kort gezegd: verkrachting in de leeftijdscategorie twaalf tot zestien jaar, meermalen gepleegd) aanleiding ter zake van de vordering van de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f Sr op te leggen.