Strafrecht overig

De verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf jaar voor de doodslag op zijn vader en het…

Rechtbank Noord-Holland, 17 november 2026

Zaakgegevens

Op 17 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Zittingsplaats
Alkmaar
Datum uitspraak
17 november 2026
Datum publicatie
16 november 2026
Zaaknummer
15.267546.23
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNHO:2026:15647
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf jaar voor de doodslag op zijn vader en het wegmaken van het lijk. De verdachte heeft op 10 januari 2021 zijn vader op gewelddadige wijze om het leven gebracht door hem meermaals op zijn hoofd te slaan met een hard voorwerp en hem te verwurgen. Daarna heeft hij het lichaam opgedeeld in een grote hoeveelheid stukken en jarenlang verstopt in twee vriezers en een opbergbox in zijn woning. De rechtbank verwerpt het beroep dat de verdachte heeft gedaan op zelfverdediging. Hij wordt vrijgesproken van moord, omdat niet bewezen is dat hij met voorbedachten rade heeft gehandeld. De verdachte moet schadevergoedingen betalen aan twee nabestaanden: zijn broer en zus.

Uitspraak

Rechtbank Noord-Holland

Zittingsplaats Alkmaar

Meervoudige kamer strafzaken

Parketnummer 15.267546.23

Datum uitspraak: 17 november 2026

Datum zitting: 3 november 2026

Tegenspraak

Verdachte: [...]

geboren op [geboortedatum] in [geboorteplaats] ,

ingeschreven op het adres van het Justitieel Complex Zaanstad,

[detentieadres] .

Advocaten van de verdachte: mr. D. Fontein en mr. B.J.W. Tijkotte

Officieren van justitie: mr. A.M.H.G. Peters en mr. R. Funke Küpper

Benadeelde partij: [benadeelde 1]

Advocaat van de benadeelde partij: mr. S.M. Diekstra

Benadeelde partij: [benadeelde 2]
Curator van de benadeelde partij: R.P.M. van Leuffen.

Kern van het vonnis

De verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf jaar voor de doodslag op zijn vader en het wegmaken van het lijk. De verdachte heeft op 10 januari 2021 [slachtoffer] op gewelddadige wijze om het leven gebracht door hem meermaals op zijn hoofd te slaan met een hard voorwerp en hem te verwurgen. Daarna heeft hij het lichaam opgedeeld in een grote hoeveelheid stukken en jarenlang verstopt in twee vriezers en een opbergbox in zijn woning. De rechtbank verwerpt het beroep dat de verdachte heeft gedaan op zelfverdediging. Hij wordt vrijgesproken van moord, omdat niet bewezen is dat hij met voorbedachten rade heeft gehandeld. De verdachte moet schadevergoedingen betalen aan twee nabestaanden: zijn broer en zus.

1 Tenlastelegging

De officieren van justitie beschuldigen de verdachte ervan dat hij zijn vader om het leven heeft gebracht en zijn lijk heeft weggemaakt. Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

1

hij op of omstreeks 10 januari 2021, althans een datum gelegen in het jaar 2021, te

Heerhugowaard, althans in Nederland, [slachtoffer] opzettelijk en al dan niet met voorbedachten rade, van het leven heeft beroofd, door:

- die [slachtoffer] (al dan niet met een hard voorwerp) op diens hoofd en/of tegen diens hals te slaan en/of (vervolgens)

- die [slachtoffer] te wurgen door de hals van die [slachtoffer] dicht te knijpen en /of te houden en/of

- die [slachtoffer] te smoren door de neus en mond van die [slachtoffer] dicht te knijpen en /of te houden en/of

- die [slachtoffer] te versmachten door de ademhalingsbeweging in de borstkas/romp van die [slachtoffer] te belemmeren,

ten gevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden;

2

hij in de periode van 10 januari 2021, althans een datum gelegen in het jaar 2021, tot en met 11 november 2024, te Heerhugowaard, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, althans alleen het lijk van [slachtoffer] heeft vernietigd, verborgen en/of weggemaakt, door het lichaam van die [slachtoffer] in (238) delen te snijden en/of hakken en/of zagen en/of (vervolgens) die lichaamsdelen in (19) (vuilnis)zakken/pakketten te verpakken/plaatsen en/of die vuilniszakken/pakketten in/naast twee, althans een, diepvriezer(s) (in de woning gelegen aan de [woonadres verdachte] ) te plaatsen en/of weg te bergen en/of te verstoppen en/of verstopt te houden, met het oogmerk om het feit en/of de oorzaak van het overlijden te verhelen.

2 Bewijs

2.1

Standpunt van de officieren van justitie

De officieren van justitie hebben gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld voor doodslag (feit 1) en het medeplegen van het wegmaken van een lijk (feit 2).

Waar nodig bespreekt de rechtbank dit standpunt bij de beoordeling van het bewijs.

2.2

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft betoogd dat de verdachte moet worden vrijgesproken van feit 1, omdat niet bewezen kan worden dat de verdachte zijn vader heeft gedood door middel van de geweldshandelingen zoals omschreven in de tenlastelegging. Voor feit 2 heeft de verdediging betoogd dat geen sprake is geweest van medeplegen. Voor het overige wordt het oordeel aan de rechtbank overgelaten.

Waar nodig bespreekt de rechtbank het standpunt van de verdediging bij de beoordeling van het bewijs.

2.3

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank oordeelt dat bewezen is dat de verdachte het slachtoffer met opzet heeft gedood en het lijk van het slachtoffer heeft weggemaakt. De bewezenverklaring is gebaseerd op de onderstaande bewijsmiddelen en bewijsmotivering. De bewezenverklaring staat in paragraaf 2.3.3.

2.3.1

Bewijsmiddelen feiten 1 en 2

De rechtbank baseert de bewezenverklaring van de feiten 1 en 2 (de doodslag en het wegmaken van het lijk) op de volgende bewijsmiddelen.

2.3.2

Bewijsmotivering feiten 1 en 2

Het staat in deze zaak niet ter discussie dat de verdachte zijn vader, [slachtoffer] , om het leven heeft gebracht. Hij is op 10 januari 2021 overleden na een gewelddadige confrontatie met de verdachte in de woning van de verdachte aan de [woonadres verdachte] te Heerhugowaard. Op 11 november 2024 is tijdens een doorzoeking van die woning het lichaam van [slachtoffer] aangetroffen in 238 verschillende delen, verdeeld over 19 pakketten in twee vriezers en een opbergbox. Over de omstandigheden waaronder [slachtoffer] om het leven is gekomen en de doodsoorzaak lopen de lezingen van de verdachte en het Openbaar Ministerie uiteen. De verdachte stelt dat hij zich moest verdedigen tegen een mesaanval van zijn vader, waarbij hij hem met een Boeddhabeeldje op zijn hoofd heeft geslagen en, terwijl zij beiden op de grond lagen, tegen zijn nek heeft getrapt. De officieren van justitie vinden zelfverdediging niet aannemelijk geworden en achten bewezen dat de verdachte zijn vader met een hard voorwerp op zijn hoofd heeft geslagen en heeft verwurgd, gesmoord of versmacht.

Scenario van de verdachte

Volgens de verdachte kwam hij op 10 januari 2021 bij de woning langs om te kijken hoe het met de katten ging. Hij had niet verwacht zijn vader, die een kamer in de woning huurde, daar aan te treffen omdat hij er vanuit ging dat zijn vader op vakantie zou zijn. Toen de verdachte in de woning was, kwam zijn vader onverwacht thuis. Aanvankelijk was de sfeer tussen hen goed. Dat veranderde nadat de verdachte terugkwam van toiletbezoek en hij zag dat zijn vader rattengif in de kop thee van de verdachte deed. Toen de verdachte zijn vader hierop aansprak zou zijn vader een keukenmes naar de verdachte hebben gegooid. De verdachte wist dit mes te ontwijken. Zijn vader zou daarna een ander keukenmes hebben gepakt en daarmee op de verdachte zijn afgelopen. De verdachte zou toen een Boeddhabeeldje van het aanrecht hebben gepakt en zich hebben verweerd.

De verdachte heeft verklaard dat hij zijn vader een heleboel keer op zijn hoofd heeft geslagen met dat Boeddhabeeldje. Zijn vader werd hierdoor alleen maar kwader en sterker. Er zou sprake zijn geweest van ‘één grote worsteling op leven en dood’. De verdachte ligt in het door hem geschetste scenario op een gegeven moment verstrengeld met zijn vader op de grond, waarbij zowel hij als zijn vader naar elkaar aan het trappen zijn. De verdachte geeft zijn vader hierbij een trap tegen de nek en hoort zijn nek breken. Het was voor de verdachte overduidelijk dat zijn vader meteen was overleden. Hij hoorde een knak en vervolgens ademde zijn vader niet meer.

De verdachte heeft bekend dat hij in de dagen hierna zijn vader in stukken heeft gezaagd om van het lichaam af te komen. Hij is hier meerdere dagen tot misschien wel een week mee bezig geweest. Hij heeft hierbij diverse zagen, een mes en een schaar gebruikt. De verschillende delen van het lichaam zijn tot de doorzoeking van de politie in het huis bewaard in voornoemde vriezers en opbergbox. De verdachte heeft niet kunnen verklaren waarom hij het lichaam heeft opgedeeld in maar liefst 238 stukken, anders dan dat hij “radeloos” was.

Aannemelijkheid verklaring van de verdachte
De verdachte heeft in een laat stadium in het proces – maanden na zijn aanhouding – een verklaring afgelegd. In de periode van bijna vier jaren waarin het lichaam van zijn vader verborgen was in zijn huis, heeft hij er het zwijgen toe gedaan. Ook nadat het lichaam op 11 november 2024 was ontdekt en de verdachte in hechtenis werd genomen, heeft het enige tijd geduurd voordat hij op 7 januari 2025 heeft erkend betrokken te zijn bij de dood van zijn vader. Als reden heeft de verdachte aangevoerd dat hij tot dat moment geen herinneringen had aan het doden van zijn vader en het wegmaken van het lijk. Via nachtmerries zijn de herinneringen weer tot hem gekomen. Hij heeft daarover verklaard dat hij zichzelf in zijn nachtmerries dingen zag doen en dat hij dit maar bleef dromen en dat toen het besef kwam dat het zo gegaan moest zijn. Gelet op deze ‘gereactiveerde’ of ‘hervonden’ herinneringen, neemt de rechtbank als uitgangspunt dat er zeer behoedzaam met de verklaring van de verdachte moet worden omgegaan. Dit betekent dat de verklaring van de verdachte over hetgeen is gebeurd op 10 januari 2021 terughoudend zal worden beoordeeld. De aannemelijkheid daarvan hangt in sterke mate af van andere onderzoeksresultaten die deze lezing ondersteunen. De rechtbank heeft in het dossier, waaronder de forensisch pathologische onderzoeken naar de doodsoorzaak, dergelijke ondersteuning niet aangetroffen. De door de verdachte geschetste gang van zaken rond de dood van [slachtoffer] is op geen enkele wijze aannemelijk geworden en de rechtbank zal die als niet geloofwaardig terzijde schuiven. Hieronder licht de rechtbank dit toe.


Op basis van het onderzoek, waaronder het forensisch pathologisch onderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut, staat voor de rechtbank vast dat [slachtoffer] een flink aantal keren met een hard voorwerp op zijn hoofd is geslagen. De rechtbank begrijpt uit het rapport van de deskundige van het NFI, in samenhang bezien met de door deze deskundige ter zitting gegeven toelichting, dat niet (meer) kan worden vastgesteld dat dit hoofdletsel het overlijden van [slachtoffer] kan hebben veroorzaakt. Wel kan het aanleiding hebben gegeven voor bewustzijnsstoornissen. Het overlijden van [slachtoffer] kan volgens de deskundige van het NFI worden verklaard op basis van verwurging en/of smoring en/of versmachting. Een andere doodsoorzaak is volgens hem niet gebleken.

Volgens de deskundige van Eurofins-TMFI kan de vraag of het hoofdtrauma een rol van betekenis heeft gehad bij het overlijden ook niet meer worden beantwoord, gezien het tijdsverloop en de invloed die dit heeft gehad op de staat van de hersenen. Zij onderschrijft dat de geweldsinwerkingen op het hoofd aanleiding kunnen geven tot stoornissen in het bewustzijn. Er zijn verder halsletsels opgetreden, waarbij samendrukkend geweld op de hals (verwurging) een oorzaak kan zijn van het overlijden van [slachtoffer] .
Beide deskundigen zijn het er over eens dat het scenario zoals door de verdachte geschetst het overlijden van [slachtoffer] niet kan verklaren.

Het door de verdachte uitgeoefende geweld op het hoofd van [slachtoffer] , maakt naar het oordeel van de rechtbank onderdeel uit van het gehele geweldscomplex dat tot zijn dood heeft geleid. De rechtbank is verder van oordeel dat, gelet op het geconstateerde letsel, verwurging de meest aannemelijke doodsoorzaak is. Het valt echter niet uit te sluiten dat [slachtoffer] ook of in plaats daarvan gesmoord en/of versmacht is. Hoe dan ook is de verklaring van de verdachte, dat hij zijn vader door middel van een trap tegen de nek zou hebben gedood en dat zijn ademhaling na die trap onmiddellijk zou zijn gestopt, niet te rijmen met het forensisch pathologisch onderzoek aan het lichaam van [slachtoffer] . Er was immers geen sprake van fracturen in de nek die dergelijk overlijden zouden kunnen verklaren. Ook de door de verdediging geopperde mogelijkheden van overlijden als gevolg van een dwarslaesie of door nekletsel als gevolg van een verschuiving van nekwervels, passen volgens de deskundige van het NFI niet bij de aangetroffen letsels. Een kwetsuur die niet meer zichtbaar zou zijn geweest, zoals het op de zitting genoemde letsel aan de halsslagaderzenuwen (de zogenaamde ‘Carotis-knoop’), waardoor een hartritmestoornis zou kunnen optreden, is volgens de deskundige van het NFI in de praktijk niet denkbaar en volgens de deskundige van Eurofins-TMFI uitermate zeldzaam. Ook past dit volgens de toelichting van de deskundige van het NFI niet bij het beeld zoals door de verdachte is geschetst, namelijk dat de ademhaling na de trap onmiddellijk en volledig was gestopt. De rechtbank acht ook die laatste mogelijkheid, net als overigens de verdediging, daarom niet aannemelijk. De rechtbank gaat hierom uit van een andere doodsoorzaak dan een trap tegen de nek zoals de verdachte heeft verklaard.

De rechtbank neemt bij de beoordeling van het door de verdachte geschetste scenario verder de verklaring mee van de toenmalige vriendin van de verdachte en medeverdachte van feit 2, [...] . Zij heeft verklaard dat de verdachte op 10 januari 2021 de woning is binnengegaan, terwijl zij in de auto bleef zitten. De verdachte kwam onrustig bij de auto terug, hij was boos en opgefokt. De verdachte vertelde haar dat hij ruzie had gehad met zijn vader en dat er een worsteling had plaatsgevonden. Hij vertelde dat hij zichzelf had verdedigd. De verdachte had het ook over rattengif en dat hij daarop heeft gereageerd. [medeverdachte van feit 2] heeft bij de verdachte geen bloed, verwondingen of beschadigingen aan zijn jas gezien. Zij heeft na het overlijden van [slachtoffer] ook geen rattengif gezien in de woning. [medeverdachte van feit 2] heeft verder de dag van het overlijden en de dagen daarna tegen de verdachte gezegd dat hij naar de politie moest gaan. De verdachte heeft daarop volgens [medeverdachte van feit 2] geantwoord dat hij zelf voor een oplossing zou zorgen. De verdachte heeft op een gegeven moment aan [medeverdachte van feit 2] ook verteld wat hij met het lichaam van [slachtoffer] heeft gedaan.

De verklaring van [medeverdachte van feit 2] komt op de rechtbank betrouwbaar over. Deze verklaring is niet goed in overeenstemming te brengen met de lezing van de verdachte over hetgeen in de woning heeft plaatsgevonden en de manier waarop zijn vader naar zijn zeggen zou zijn overleden. Het is niet goed denkbaar dat de verdachte, toen hij terug bij de auto kwam, enkel spreekt over rattengif en dat hij tegen [medeverdachte van feit 2] met geen woord heeft gerept over de aanval met messen. Ook heeft hij niet gesproken over een ‘worsteling op leven en dood’ waarin hij zich met een Boeddhabeeldje heeft moeten verdedigen tegen zijn vader. Dat [medeverdachte van feit 2] geen letsel heeft gezien bij de verdachte past ook niet in het scenario van een hevig gevecht op leven en dood, waarbij messen zijn gebruikt. Hetzelfde geldt voor de omstandigheid dat de verdachte niet heeft verteld of heeft laten zien dat als gevolg van de aanval zijn jas was beschadigd.

De rechtbank merkt op dat het dossier verder ook nauwelijks aanknopingspunten biedt voor de lezing van de verdachte. Zo heeft de politie in haar onderzoek geen rattengif aangetroffen in de woning, terwijl de verdachte zelf heeft verklaard dat hij het rattengif niet heeft weggegooid. Er is wel een jas aangetroffen met beschadigingen, maar de verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij er niet meer zeker van is dat dat de jas is die hij de betreffende dag droeg.

Aan de onwaarschijnlijkheid van het scenario van de verdachte draagt ook bij dat de verdachte op geen enkel moment de politie heeft ingeschakeld. Sterker nog, tegen familie en bekenden heeft hij volgehouden dat hij ervan uitging dat zijn vader was gevlucht voor schuldeisers. Zelfs in zijn eerste verhoor als verdachte bij de politie heeft hij verklaard dat hij geen idee had wat er met zijn vader was gebeurd en dat hij dacht dat zijn vader met ‘al zijn geld’ was vertrokken. In plaats daarvan heeft de verdachte zijn vader in vele stukken gesneden en bijna vier jaar lang in zijn woning verstopt gehouden. Door deze lange duur van het verzwijgen van de toedracht, het opdelen en verminken van het lichaam en het verbergen van het lijk, zijn de mogelijkheden voor (nader) onderzoek aan het lichaam van [slachtoffer] en op de plaats waar het delict zich heeft afgespeeld zeer beperkt geweest. Dit is enkel en alleen aan de verdachte zelf te wijten. De verdachte heeft voor het verminken van het lichaam van zijn vader ook geen enkele verklaring kunnen geven, anders dan dat hij radeloos was. Het heeft er echter eerder alle schijn van dat de verdachte hiermee tot op de dag van vandaag heeft proberen te verhelen wat er daadwerkelijk is voorgevallen.

Oordeel van de rechtbank ten aanzien van feit 1

De rechtbank stelt vast dat [slachtoffer] door toedoen van de verdachte om het leven is gekomen. Voor wat betreft de doodsoorzaak sluit de rechtbank zich aan bij het forensisch pathologisch rapport van de deskundige van het NFI en gaat de rechtbank ervan uit dat [slachtoffer] is overleden als gevolg van verwurging, al dan niet in combinatie met smoren en/of versmachting. De rechtbank gaat er op basis van dat rapport eveneens vanuit dat, gelet op het meervoudige en ernstige hoofdletsel, het slachtoffer voorafgaand aan die verwurging, dat smoren en/of die versmachting bewusteloos was of tenminste in een staat van verminderd bewustzijn heeft verkeerd. Kort gezegd stelt de rechtbank vast dat de verdachte het slachtoffer met een hard voorwerp meermaals op zijn hoofd heeft geslagen totdat hij weerloos was en hem vervolgens heeft verwurgd tot de dood erop volgde.

Opzet op de dood

Uit de uiterlijke verschijningsvorm van het handelen van de verdachte blijkt dat hij vol opzet heeft gehad op de dood van [slachtoffer] . Wanneer sprake is van een geweldpleging waarbij zoveel keer met een hard voorwerp op het hoofd van het slachtoffer wordt geslagen en vervolgens het slachtoffer verwurgd en/of gesmoord en/of versmacht wordt, kan het niet anders dan dat de verdachte willens en wetens [slachtoffer] heeft gedood.

Met voorbedachten raad

De vraag die de rechtbank vervolgens moet beantwoorden is of de verdachte zich schuldig

heeft gemaakt aan moord of doodslag. Bij moord moet worden bewezen dat de verdachte heeft gehandeld ‘met voorbedachten raad’. De rechtbank stelt daarbij voorop dat voor een bewezenverklaring van dit bestanddeel moet komen vast te staan, dat de verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit. Daarbij moet komen vast te staan dat hij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, zodat hij de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven.

De rechtbank is, net als de verdediging en de officieren van justitie, van oordeel dat niet bewezen kan worden dat de verdachte met voorbedachten raad heeft gehandeld. Op basis van het dossier en de verklaringen op de zitting is niet vast te stellen of de verdachte bij het doden van zijn vader dit moment van beraad heeft gehad. Dit betekent dat de verdachte wordt vrijgesproken van moord.

Conclusie
De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan doodslag op zijn vader.

Vrijspraak medeplegen feit 2
De dag na de dood van [slachtoffer] heeft de medeverdachte [...] in verschillende winkels op verschillende tijdstippenschoonmaakspullen en vuilniszakken gekocht en via haar rekening betaald. Volgens haar zeggen heeft zij dit op verzoek van de verdachte gedaan. De verdachte heeft zowel bij de politie als op de zitting verklaard dat hij alleen betrokken was bij het gehele proces van het ontleden van het lichaam van zijn vader. Er is geen DNA van de medeverdachte aangetroffen op of rondom het lichaam van [slachtoffer] .

De rechtbank overweegt dat de medeverdachte zeker een rol heeft gespeeld bij het wegmaken van het lichaam, maar dat deze rol niet van dusdanige betekenis is dat dit juridisch gekwalificeerd kan worden als medeplegen. Hoewel de medeverdachte voornoemde spullen in diverse winkels heeft gekocht en op enig moment wetenschap heeft gehad van het feit dat het lichaam van [slachtoffer] in delen in de vriezer lag, maakt dat niet dat haar handelen een voldoende wezenlijke en significante bijdrage aan het wegmaken van een lijk oplevert. Haar gedragingen kunnen eerder in verband worden gebracht met een rol als medeplichtige. De verdachte zal daarom worden vrijgesproken van het onderdeel ‘tezamen en in vereniging’.

Voor het overige concludeert de rechtbank tot bewezenverklaring van het onder feit 2 ten laste gelegde.

2.3.3

Bewezenverklaring

Bewezen is dat:

Feit 1

hij op of omstreeks 10 januari 2021 te Heerhugowaard [slachtoffer] opzettelijk van het leven heeft beroofd, door:

- die [slachtoffer] (al dan niet met een hard voorwerp) op diens hoofd te slaan en/of vervolgens

- die [slachtoffer] te wurgen door de hals van die [slachtoffer] dicht te knijpen en/of te houden en/of

- die [slachtoffer] te smoren door de neus en mond van die [slachtoffer] dicht te knijpen en/of te houden en/of

- die [slachtoffer] te versmachten door de ademhalingsbeweging in de borstkas/romp van die [slachtoffer] te belemmeren,

ten gevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden;

Feit 2
hij in de periode van 10 januari 2021 tot en met 11 november 2024 te Heerhugowaard,
het lijk van [slachtoffer] heeft vernietigd, verborgen en weggemaakt, door het lichaam van die [slachtoffer] in 238 delen te snijden en zagen en die lichaamsdelen in 19 (vuilnis)zakken/pakketten te verpakken en die vuilniszakken/pakketten in/naast twee diepvriezers (in de woning gelegen aan de [woonadres verdachte] ) te plaatsen en weg te bergen en te verstoppen en verstopt te houden,
met het oogmerk om het feit en de oorzaak van het overlijden te verhelen.

3 Kwalificatie en strafbaarheid

3.1

Kwalificatie

De bewezenverklaarde feiten zijn strafbaar gesteld als:

Feit 1

Doodslag.

Feit 2

Het een lijk vernietigen, verbergen en wegmaken met het oogmerk om het feit en de oorzaak van het overlijden te verhelen.

3.2.

Strafbaarheid van de feiten en van de verdachte

Standpunt van de verdediging
In de lezing van de verdachte heeft hij zich moeten verdedigen tegen een aanval van zijn vader, zodat hem een beroep op noodweer(exces) toekomt en hij moet worden ontslagen van rechtsvervolging

Verwerping noodweer(exces)

De rechtbank concludeert dat de feiten en omstandigheden die door de verdediging ten grondslag zijn gelegd aan het beroep op noodweer(exces), niet aannemelijk zijn geworden. Het is enkel de verklaring van de verdachte zelf die een dergelijk verweer kan ondersteunen. Maar die lezing is onverenigbaar met de overige inhoud van het dossier en ook overigens niet geloofwaardig. Het verweer wordt daarom verworpen.

Conclusie

De feiten en de verdachte zijn strafbaar.

4 Straf en maatregelen

4.1.

Eis van de officieren van justitie

De officieren van justitie hebben geëist dat de verdachte voor de doodslag op zijn vader en het wegmaken en verbergen van het lijk wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van twaalf jaar met aftrek van de tijd die de verdachte al in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Daarnaast dient ten behoeve van de broer van de verdachte een contact- en gebiedsverbod als vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr) aan de verdachte opgelegd te worden voor een periode van vijf jaar, met een vervangende hechtenis van twee weken per keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan en met een maximale duur van zes maanden.

4.2.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft met het oog op de strafoplegging op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte gewezen. Ook heeft de verdediging in dit verband gewezen op de persoon van het slachtoffer en de moeizame relatie tussen vader en zoon onderling. Met name zou rekening moeten worden gehouden met de omstandigheid dat het slachtoffer vaker agressief is geweest richting de verdachte en hem eerder met een bijl en mes achterna heeft gezeten.

4.3.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank legt de verdachte een gevangenisstraf van twaalf jaar op. De tijd die hij al in voorarrest heeft gezeten, wordt van die straf afgetrokken. Daarnaast legt de rechtbank een contactverbod met nabestaande [benadeelde 1] op als vrijheidsbeperkende maatregel (ex artikel 38v Sr). De rechtbank legt hierna uit hoe zij tot deze straf en maatregel komt en welke factoren daarbij een rol hebben gespeeld.

De bewezenverklaarde feiten

Er heeft op 10 januari 2021 een gewelddadige confrontatie plaatsgevonden tussen de verdachte en zijn vader, waarbij de verdachte zijn vader heeft gedood. De verdachte heeft het slachtoffer meerdere keren met een hard voorwerp op het hoofd geslagen en hem vervolgens gewurgd, versmoord en/of versmacht. Door zo te handelen heeft de verdachte het slachtoffer op gruwelijke wijze van het leven beroofd. Hiermee heeft hij de grootst mogelijke inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer gemaakt.

Nadat de verdachte het slachtoffer heeft gedood, heeft hij alles in het werk gesteld om de ontdekking van de dood van het slachtoffer en het achterhalen van de ware toedracht te voorkomen. Hij heeft het lichaam van het slachtoffer in 238 delen gezaagd en gesneden. De stoffelijke resten van het slachtoffer heeft hij jarenlang in twee diepvriezers en een opbergbox op zolder bewaard. Pas na de doorzoeking van 11 november 2024 zijn door de politie de stoffelijke resten aangetroffen. De verdachte is daarmee op een respectloze wijze omgegaan met het lichaam van het slachtoffer. De onschendbaarheid van een lichaam, ook dat van een overledene, is een belangrijk rechtsgoed. De verdachte heeft hier in verregaande mate en op weerzinwekkende wijze inbreuk op gemaakt.

Het wordt de verdachte daarnaast ook zwaar aangerekend dat hij pas nadat het politieonderzoek in zijn richting wees, is gaan verklaren over zijn betrokkenheid bij de dood van zijn vader. Hierdoor hebben de nabestaanden jarenlang in onzekerheid verkeerd over het lot van het slachtoffer.

Met dit alles heeft de verdachte aan de nabestaanden en andere naasten van het slachtoffer onherstelbaar verlies en leed toegebracht. De emotionele gevolgen die de nabestaanden van het slachtoffer hebben ondervonden en nog steeds ondervinden blijken - onder meer - uit de op de zitting voorgelezen slachtofferverklaring van de broer van de verdachte, tevens zoon van het slachtoffer. Met zijn daden heeft de verdachte voorts veel beroering veroorzaakt in de maatschappij als geheel en is met name de omgeving waar hij en zijn vader woonden in hoge mate geschokt geraakt.

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 22 april 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder is veroordeeld voor strafbare feiten.

Rapport van deskundigen

In het triple onderzoek Pro Justitia van 30 juni 2025, opgesteld door M.F. Raven
(gz-psycholoog), M.C. Heus (psychiater) en W. de Kruijf (forensisch milieuonderzoeker), staat onder meer het volgende.

De verdachte is opgegroeid in een onveilig opvoedklimaat. Hij heeft zich als jong kind sterk gericht op zijn vader. Om zich gezien en gewaardeerd te voelen en innerlijk meer houvast te hebben, heeft de verdachte een afhankelijkheid van zijn vader ontwikkeld. Deze sterke verwevenheid van de verdachte met zijn vader is uiteindelijk zeer complex en schadelijk geworden. De verdachte wordt verder beschreven als een man met een instabiel zelfgevoel. Bij oplopende spanning onderdrukt en verdringt de verdachte (onbewust) als bedreigend ervaren negatieve emoties, zoals stress, angst, bitterheid, woede of gevoelens van haat. Dit hangt samen met de onveilige opvoedingssituatie. Bij de verdachte is sprake van een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met borderline en vermijdende trekken, waarbij hechtingsproblematiek speelt. Vanwege deze stoornis schiet de coping van de verdachte tekort en wordt boosheid opgekropt totdat het ineens verbaal tot uiting komt, met name naar zijn familie. De relatie met zijn vader is in de periode voor de ten laste gelegde feiten steeds meer conflictueus geraakt. Hoewel uit de verklaring van de verdachte over het tenlastegelegde feit 1 niet volgt dat de verdachte de controle over zijn emoties en gedrag geheel is verloren, wordt aannemelijk geacht dat de persoonlijkheidsstoornis van de verdachte ervoor heeft gezorgd dat hij in verminderde mate in staat was om zijn emoties, impulsen en gedrag richting zijn vader te beheersen. Geadviseerd wordt dan ook om de verdachte het tenlastegelegde feit 1 in (licht) verminderde mate toe te rekenen. Met betrekking tot het tenlastegelegde feit 2 kan gelet op de door de verdachte verschafte informatie geen eventueel verband worden gelegd tussen het ten laste gelegde en de bij de verdachte vastgestelde persoonlijkheidsstoornis.

Verminderde toerekenbaarheid
Op basis van het bovengenoemde rapport, stelt de rechtbank vast dat bij de verdachte sprake is van een persoonlijkheidsstoornis met borderline en vermijdende trekken. Dat is een psychische stoornis. De rechtbank is van oordeel dat deze stoornis ook invloed heeft gehad op het gedrag van de verdachte tijdens het wegmaken en verstoppen van het lijk van het slachtoffer. De rechtbank ziet in het handelen van de verdachte voldoende verband tussen het doden van het slachtoffer en het op gruwelijke wijze bewerken van het lijk. Beide strafbare feiten worden daarom verminderd aan de verdachte toegerekend.

Redelijke termijn

De verdachte moet binnen een redelijke termijn worden berecht. Als dat niet lukt en die termijn wordt overschreden, dan kan de rechtbank bepalen dat de straf wordt verminderd.

Als uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling op zitting moet zijn afgerond met een eindvonnis binnen zestien maanden nadat de redelijke termijn is aangevangen, nu de verdachte in verband met de bewezenverklaarde feiten langer dan zestien maanden in voorlopige hechtenis heeft gezeten. Van dit uitgangspunt kan worden afgeweken als sprake is van bijzondere omstandigheden, zoals de ingewikkeldheid van een zaak, de invloed van de verdachte en zijn raadslieden op het procesverloop en de wijze waarop de zaak door de bevoegde autoriteiten is behandeld.

De rechtbank stelt vast dat zich in deze zaak bijzondere omstandigheden voordoen. Doordat de verdachte jarenlang de dood van zijn vader en zijn betrokkenheid daarbij heeft verzwegen, was het vanuit opsporingsperspectief noodzakelijk dat er grondig en daardoor ook langdurig onderzoek moest worden gedaan. Daaraan heeft eveneens bijgedragen dat de verdachte op enig moment een lezing van de toedracht heeft gegeven die door meerdere deskundigen onderzocht heeft moeten worden. Dit heeft het procesverloop aanzienlijk vertraagd, waardoor de rechtbank in deze specifieke zaak als uitgangspunt neemt dat de redelijke termijn twee jaar in plaats van zestien maanden bedraagt.

De verdachte is op 12 november 2024 in verzekering gesteld. Het eindvonnis wordt gewezen op 17 november 2026. Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat de redelijke termijn slechts in zeer beperkte mate, te weten met vijf dagen, is overschreden. Vanwege deze geringe overschrijding kan worden volstaan met de enkele constatering dat de redelijke termijn is overschreden.

Oplegging straf en maatregel

De rechtbank heeft alle hiervoor genoemde factoren meegewogen en legt een gevangenisstraf voor de duur van twaalf jaar op. Gelet op de aard en de ernst van het gepleegde feit en de door de verdachte veroorzaakte impact op de nabestaanden en de samenleving, acht de rechtbank oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van aanzienlijke duur gerechtvaardigd. De rechtbank heeft voor de duur van de gevangenisstraf acht geslagen op straffen die in andere zaken voor doodslag worden opgelegd. Daaruit komt als bandbreedte een gevangenisstraf tussen (grof gezegd) de acht en veertien jaar naar voren. De omstandigheden in deze zaak, waaronder de omstandigheid dat de verdachte zich naast doodslag ook schuldig heeft gemaakt aan het wegmaken van het lichaam en de gruwelijke manier waarop hij dit heeft gedaan, maken dat de rechtbank aan de bovenkant van deze bandbreedte uitkomt. Nu de rechtbank tot slot voor beide feiten van een verminderde toerekenbaarheid uitgaat, acht zij de eis van de officieren van justitie passend.

De verdachte verblijft tijdens de gevangenisstraf in een penitentiaire inrichting, totdat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend.

De rechtbank legt de verdachte daarnaast een contactverbod op. Dit is nodig om strafbare feiten te voorkomen. Deze vrijheidsbeperkende maatregel duurt vijf jaar en houdt het volgende in: een contactverbod met nabestaande [benadeelde 1] , geboren op [geboortedatum] , gedurende vijf jaar na datum van het onherroepelijk worden van dit vonnis. Iedere keer dat de verdachte zich niet aan de maatregel houdt, kan hij in hechtenis worden genomen voor twee weken. In totaal kan dit maximaal zes maanden duren. Ook als deze hechtenis wordt opgelegd, blijft het contactverbod gelden.
Het gevorderde locatieverbod acht de rechtbank niet opportuun bij de op te leggen gevangenisstraf.

5 Vordering van de benadeelde partij [benadeelde 1]

5.1

De vordering

De benadeelde partij [benadeelde 1] heeft gevorderd dat de verdachte € 25.382.35 aan materiële- en affectieschade moet vergoeden. De materiële schade bedraagt € 7.882,35 en de affectieschade bedraagt € 17.500,00. Ook heeft de benadeelde partij gevorderd dat de rechtbank de schadevergoeding vermeerdert met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel oplegt.

5.2

Standpunt van de officieren van justitie

De vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen, met de wettelijke rente over dit bedrag. Daarbij moet de schadevergoedingsmaatregel worden opgelegd.

5.3

Standpunt van de verdediging

De verdediging laat het oordeel, in geval van bewezenverklaring van feit 1 en verwerping van het beroep op noodweer, aan de rechtbank over.

5.4

Oordeel van de rechtbank

Materiële schade

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij rechtstreeks materiële schade heeft geleden door de gepleegde strafbare feiten. De verdediging heeft de vordering niet betwist. De gevorderde schadevergoeding komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor. De rechtbank wijst de vordering daarom toe. Dit betekent dat de verdachte € 7.882,35 als vergoeding van materiële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Affectieschade

De benadeelde partij is de zoon van het slachtoffer. Volgens artikel 6:107 van het Burgerlijk Wetboek heeft hij daarom recht op vergoeding van affectieschade. Het gevorderde bedrag van € 17.500,00 is in overeenstemming met het Besluit vergoeding affectieschade. De rechtbank wijst de vordering toe.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd dat de verdachte wettelijke rente moet betalen over de schadevergoeding. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe, met de volgende ingangsdata:
Affectieschade € 17.500,00: 10 januari 2021
Uitvaartverzorging € 4.457,35: 30 januari 2025
Leges voor het bevragen en verlengen grafrecht € 2.542,00: 20 januari 2025
Grafsteen € 883,00: 6 mei 2025.

De vordering van de benadeelde partij wordt toegewezen. Daarom moet de verdachte zijn proceskosten betalen. Hetzelfde geldt voor de kosten die de benadeelde partij nog moet maken om de schadevergoeding door de verdachte betaald te krijgen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0.

De rechtbank legt de verdachte de schadevergoedingsmaatregel op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. De schadevergoedingsmaatregel ziet op het toegewezen schadebedrag met de wettelijke rente.

Als de verdachte niet betaalt, kan de staat hem in totaal maximaal 142 dagen gijzelen. Hij moet dan nog steeds de schadevergoeding betalen.

6 Vordering van de benadeelde partij [benadeelde 2]

6.1

De vordering

Namens de benadeelde partij [benadeelde 2] is gevorderd dat de verdachte voor feit 1 € 17.500 aan affectieschade moet vergoeden. Ook is namens de benadeelde partij gevorderd dat de rechtbank de schadevergoeding vermeerdert met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel oplegt.

6.2

Standpunt van de officieren van justitie

De vordering kan worden toegewezen, omdat de benadeelde partij onder curatele staat en de vordering door de curator is ingediend en niet door de curator is ingetrokken. Gezien de wens van de benadeelde zelf, hebben de officieren van justitie echter gevorderd de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren.

6.3

Standpunt van de verdediging

De benadeelde partij moet niet-ontvankelijk worden verklaard in haar vordering. De benadeelde partij heeft tegenover de verdediging verklaard dat zij de schade niet vergoed wil hebben. Nu zij niet ter zitting is verschenen kan zij hierover niet bevraagd worden. Het aanhouden van de zitting om hieromtrent duidelijkheid te verkrijgen zal een onevenredige belasting van het strafgeding vormen.

6.4

Oordeel van de rechtbank

Affectieschade

De benadeelde partij is de dochter van het slachtoffer. Volgens artikel 6:107 van het Burgerlijk Wetboek heeft zij daarom recht op vergoeding van affectieschade. De benadeelde partij is onder curatele gesteld. Dit betekent dat de benadeelde partij haar eigen financiële belangen niet meer kan behartigen. De curator heeft de vordering ingediend en deze vervolgens niet meer ingetrokken. De hoogte van de vordering is niet betwist door de verdediging en het gevorderde bedrag is in overeenstemming met het Besluit vergoeding affectieschade. De rechtbank wijst de vordering daarom toe.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd dat de verdachte wettelijke rente moet betalen over de schadevergoeding. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 10 januari 2021.

De vordering van de benadeelde partij wordt toegewezen. Daarom moet de verdachte haar proceskosten betalen. Hetzelfde geldt voor de kosten die de benadeelde partij nog moet maken om de schadevergoeding door de verdachte betaald te krijgen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0.

De rechtbank legt de verdachte geen schadevergoedingsmaatregel op. De benadeelde partij staat onder curatele. De curator kan als professionele partij de afweging maken of hij
– eventueel na overleg met de benadeelde partij – de vordering bij de verdachte zal innen.

7 Wettelijke voorschriften

De rechtbank baseert deze straf en maatregel op de artikelen 36f, 38v, 38w, 57, 151 en 287 Sr.

8 Beslissingen

Voorvragen

De rechtbank verklaart de dagvaarding geldig.

De rechtbank verklaart zich bevoegd kennis te nemen van de feiten.

De rechtbank verklaart de officieren van justitie ontvankelijk in de vervolging.

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte de feiten, zoals in hoofdstuk 2.3.3 is omschreven, heeft gepleegd.

Kwalificatie en strafbaarheid

De rechtbank stelt vast dat de feiten strafbaar zijn gesteld zoals vermeld in hoofdstuk 3.

De rechtbank verklaart de verdachte strafbaar.

Straf en maatregelen

Gevangenisstraf

De rechtbank legt de verdachte een gevangenisstraf op van 12 (twaalf) jaar.

De rechtbank beveelt dat de tijd die de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, van de gevangenisstraf wordt afgetrokken.

Vrijheidsbeperkende maatregel (art. 38v Sr)

De rechtbank legt de verdachte voor de feiten de maatregel tot beperking van de vrijheid op voor de duur van 5 (vijf) jaar. Deze maatregel houdt in dat de verdachte:

- zich dient te onthouden van direct of indirect contact met [benadeelde 1] , geboren op [geboortedatum] .

De rechtbank bepaalt dat de verdachte 2 (twee) weken vervangende hechtenis moet ondergaan voor iedere keer dat de verdachte zich niet aan de maatregel houdt, met een maximum van zes maanden.

Vorderingen benadeelde partijen

De rechtbank veroordeelt de verdachte aan de benadeelde partij [benadeelde 1], te betalen een bedrag van € 25.382,35, bestaande uit € 7.882,35 als vergoeding van materiële schade en € 17.500,00 als vergoeding van affectieschade, en de wettelijke rente tot de dag waarop het volledige bedrag is betaald.

De ingangsdatum van de wettelijke rente is voor:
Affectieschade € 17.500,00: 10 januari 2021
Uitvaartverzorging € 4.457,35: 30 januari 2025
Leges voor het bevragen en verlengen grafrecht € 2.542,00: 20 januari 2025
Grafsteen € 883,00: 6 mei 2025.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten om dit vonnis ten uitvoer te leggen.

De rechtbank legt de verdachte voor de feiten 1 en 2 de maatregel tot schadevergoeding op, wat inhoudt dat de verdachte, de verplichting heeft om ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde 1] aan de Staat € 25.382,35 te betalen, en de wettelijke rente zoals hiervoor vermeld, tot de dag waarop het volledige bedrag is betaald.

Als de verdachte (een deel van) de schade aan de benadeelde partij heeft betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de Staat te betalen. Dit geldt omgekeerd ook als de verdachte (een deel) van de schade aan de Staat heeft betaald.

De rechtbank bepaalt dat als volledig verhaal niet mogelijk blijkt, de verdachte kan worden gegijzeld voor de duur van maximaal 142 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

De rechtbank veroordeelt de verdachte aan de benadeelde partij [benadeelde 2], te betalen een bedrag van € 17.500,00 als vergoeding van affectieschade, en de wettelijke rente hierover vanaf 10 januari 2021 tot de dag waarop het volledige bedrag is betaald.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte proceskosten, tot op vandaag begroot op € 0 en in de nog te maken kosten om dit vonnis ten uitvoer te leggen.

9 Samenstelling rechtbank en ondertekening

Dit vonnis is gewezen door:

mr. L. Boonstra, voorzitter,

en mrs. H. Bakker en R.V. Loeve, rechters,

in tegenwoordigheid van de griffiers, mr. T.J.A. Krips en M. Leijtens, MSc,

en uitgesproken op de openbare zitting van deze rechtbank op 17 november 2026.