Goederenrecht
Afgifte camera- en videoapparatuur. Voorlopig niet gebleken dat een van de partijen eigenaar is van de…
Rechtbank Noord-Nederland, 11 november 2026
ECLI:NL:RBNNE:2026:4872 · Rechtbank Noord-Nederland · 11 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-nederland/civiel-recht/goederenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbnne-2026-4872
Zaakgegevens
Op 11 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over goederenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Assen
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- C/18/262186
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Goederenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. A. Melsen, mr. M.N. Bakker
- ECLI
- ECLI:NL:RBNNE:2026:4872
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Afgifte camera- en videoapparatuur. Voorlopig niet gebleken dat een van de partijen eigenaar is van de apparatuur. Naar het voorlopige oordeel van de voorzieningenrechter is de camera- en videoapparatuur gezamenlijk eigendom.
Uitspraak
RECHTBANK Noord-Nederland
Civiel recht
Zittingsplaats Assen
Zaaknummer: C/18/262186 / KG ZA 26-488
Vonnis in kort geding van 11 november 2026
in de zaak van
[eiser] , handelend onder de naam [handelsnaam],
te [woonplaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [handelsnaam] ,
advocaat: mr. A. Melsen,
tegen
[gedaagde] ,
te [woonplaats] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
advocaat: mr. M.N. Bakker.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding
- de conclusie van antwoord
- de producties 12 t/m 15 van [handelsnaam]
- de mondelinge behandeling van 28 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt
- de rechtbank heeft op de mondelinge behandeling de beslissing genomen de producties 16 t/m 18 van [handelsnaam] te weigeren, omdat deze te laat zijn ingediend.
- de spreekaantekeningen van [handelsnaam] , inhoudende een wijziging van eis.
2 De feiten
[handelsnaam] is het persbureau van [eiser] (hierna: [eiser] ). [handelsnaam] exploiteert een onderneming op het gebied van – met name – nieuwsfoto’s’ en video’s. [handelsnaam] verkoopt foto’s en video’s aan televisieprogramma’s, dagbladen en internetkranten. Ook beheert [handelsnaam] een aantal (nieuws)websites.
[gedaagde] en [eiser] hebben vanaf omstreeks 2016 samengewerkt met betrekking tot de
exploitatie van [handelsnaam] . [gedaagde] maakte foto’s en video’s en verrichtte daarnaast werkzaamheden op het gebied van websitebeheer.
Tussen [eiser] en [gedaagde] is een vriendschap ontstaan en [gedaagde] was vaak aanwezig op het kantoor van [handelsnaam] . Dit kantoor is gevestigd in de woning van [eiser] .
[handelsnaam] heeft in het kader van haar bedrijfsvoering camera- en videoapparatuur (met toebehoren) gekocht. Voor de uitoefeningen van zijn werkzaamheden had [gedaagde] de beschikking over deze apparatuur.
Over de periode 2016 tot en met juli 2024 heeft [gedaagde] niet structureel een vergoeding voor de door hem verrichte werkzaamheden op zijn bankrekening gestort gekregen. [handelsnaam] heeft in plaats daarvan schuldeisers van [gedaagde] betaald.
[handelsnaam] en [gedaagde] hebben op 3 november 2021 een schriftelijke overeenkomst gesloten, waarbij partijen – voor zover relevant – zijn overeengekomen dat [gedaagde] aan [handelsnaam] een licentie verstrekt om zijn beeldmateriaal te gebruiken in al haar uitingen op diverse kanalen van [handelsnaam] , tegen betaling van een ‘overeengekomen vergoeding’. Daarbij zijn partijen overeengekomen dat voor plaatsing van beeldmateriaal op de websites van [handelsnaam] en ( [persbureau] ) geen vergoeding verschuldigd is.
[gedaagde] ontvangt een uitkering en heeft in het kader van de door hem verrichte werkzaamheden voor [handelsnaam] in een brief van 23 november 2021 aan [naam werkplein] het volgende geschreven:
“(…)
Betreft: overzicht kilometervergoeding en uitbetaling
Geachte mevrouw [naam 1] ,
Hierbij stuur ik u het overzicht van de kilometervergoeding en de uitbetaling toe.
04-07-2020 - €327,50
02-08-2020 - €340
02-09-2020 - €562
02-10-2020 - €224,50
02-11-2020 - €375
04-12-2020 - €276
03-01-2021 - €524,50
02-02-2021 - €537,50
02-03-2021 - €370
01-04-2021 - €292,50
03-05-2021 - €160,50
02-06-2021 - €997
01-07-2021 - €531,50
02-08-2021 - €645,50
02-09-2021 - €499
02-10-2021 - €575,50
02-11-2021 - €652
Met [bedrijf] heb ik de afspraak dat ik €0,35 cent per kilometer krijg. Dit omdat [naam 2] in een rolstoel zit en zelf niet overal heen kan.
Een arbeidsovereenkomst of uitzendovereenkomst is er niet. Dit omdat ik niet in dienst ben of een dienstverband heb. Het is puur een hobby om de dagen door te komen.
Om [naam 2] te helpen heb ik een Coman DX15CQ5 statief met een Sony A7iii camera in bruikleen.
(…)”
Vanaf eind 2024 heeft de vriendin van [gedaagde] , [vriendin gedaagde] , zich aangesloten bij [handelsnaam] om [gedaagde] bij de uitvoering van de werkzaamheden op het gebied van websitebeheer te ondersteunen.
De verhouding tussen [eiser] en [gedaagde] is in de loop van 2026 verslechterd. In juni 2026 is de samenwerking (en de vriendschap) tussen [eiser] en [gedaagde] tot een einde gekomen als gevolg van een hoogopgelopen ruzie.
[eiser] heeft per Whatsappbericht gericht aan [vader] , de vader van [gedaagde] , voor zover relevant het volgende geschreven:
“(…) Maar in dit geval kan dat helemaal niet. Tot en met 2024 hebben we daarmee al zijn schulden afbetaald die ik voor hem voorgeschoten had. Daar was hij mij eeuwig dankbaar voor, dat hij eindelijk sinds zijn 18e uit de schulden was. Daarna is afgesproken dat alles wat we verdienden, zowel mijn verkoop als zijn verkoop, terug het bedrijf in gaat als investering zodat we een stabiele bodem kunnen leggen. Investeren in materiaal en dergelijke. Daarnaast kon hij bijvoorbeeld
van de zaak af en toe tanken.
Die fundering was/is nodig omdat ons plan was om van het bedrijf een VOF te maken. Het blijft heel lastig omdat hij in de bijstand zit. Het blijft zeer riskant om geld over te maken naar welke rekening dan ook. Die 300 euro per maand is al riskant. Daarom was ons plan om meer in te gaan zetten in de Pokémon-kant, omdat dat nou juist meer inkomen en winst zou generen. Als [boekhouder] (boekhouder) weer beter was dan gaan kijken hoe we het beste het bedrijf kunnen omvormen naar een VOF zodat [gedaagde] officieel eigenaar werd. Dit in overleg met WPDA. Zo kon ik [gedaagde] dan officieel loon uitbetalen en komt hij ook in aanmerking voor een Politieperskaart.
Dat hij zegt dat alle verkopen van foto- en video voor hem zijn zal normaal gesproken gelden. Maar dat kan niet als je in de bijstand zit. Daarnaast gebruikte hij ook de camera's van het bedrijf en bouwden we juist door middel van de investeringen het bedrijf sterker. Dat was het hele plan. (…)”
Na de beëindiging van de samenwerking, heeft [handelsnaam] bij brief van 2 juli 2026 [gedaagde] gesommeerd om camera- en videoapparatuur terug te brengen naar [handelsnaam] .
[gedaagde] heeft brief van 9 oktober 2026 op de sommatie gereageerd. [gedaagde] heeft geschreven dat een deel van de zaken niet bij hem aanwezig is, dat een aantal zaken al zijn teruggegeven en dat hij eigenaar is van de zaken. Ook heeft [gedaagde] geschreven dat de eigendom van de apparatuur niet los kan worden gezien van de niet-afgerekende opbrengsten en investeringen. Tevens heeft [gedaagde] verzocht om een overzicht van de exploitatieadministratie, een overzicht van de verrekening met [gedaagde] en de eigendomsinformatie per gevorderde zaak. Ook heeft [gedaagde] in een poging om het geschil minnelijk op te lossen en met uitdrukkelijk voorbehoud van zijn overige rechten, verklaard bereid te zijn de Sony A9 III af te geven aan [handelsnaam] .
3 Het geschil
[handelsnaam] vordert na wijziging van eis – samengevat –afgifte van roerende zaken zoals in de dagvaarding nader gespecificeerd (met name foto- en videoapparatuur) op straffe van een dwangsom, dan wel veroordeling van [gedaagde] tot betaling van een (vervangende) schadevergoeding, met veroordeling van [gedaagde] in de kosten van de procedure.
[gedaagde] voert verweer. [gedaagde] concludeert tot niet-ontvankelijkheid van [eiser] , dan wel tot afwijzing van de vorderingen van [eiser] , met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure.
Op de stellingen en verweren van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.
4 De beoordeling
Het gaat hier om een in kort geding gevorderde voorlopige voorziening. Voor toewijzing is nodig dat [handelsnaam] daarbij een spoedeisend belang heeft. De voorzieningenrechter is van oordeel dat [handelsnaam] gelet op de aard van de vordering, namelijk een inbreuk op het eigendomsrecht, in combinatie met de gestelde noodzaak door [handelsnaam] dat zij de camera- en videoapparatuur nodig heeft voor zijn bedrijfsvoering, een spoedeisend belang heeft.
De voorzieningenrechter vormt zich een voorlopig oordeel over de vordering aan de hand van de stukken en de mondelinge behandeling. Of de gevraagde voorziening wordt verleend, hangt ook af van de weging van de belangen van partijen.
Tussen partijen is in geschil bij wie het eigendom ligt van de foto- en videoapparatuur die tijdens de jarenlange samenwerking tussen [handelsnaam] en [gedaagde] door [handelsnaam] is aangeschaft en door [gedaagde] werd gebruikt. [handelsnaam] stelt dat zij eigenaar is en dat de apparatuur slechts aan [gedaagde] ter beschikking is gesteld in het kader van de tussen partijen gesloten overeenkomst van opdracht. [gedaagde] stelt daartegenover dat de apparatuur aan hem in eigendom is gegeven als vergoeding in natura voor zijn werkzaamheden en de door hem gegenereerde, maar niet aan hem uitbetaalde opbrengsten.
Overeenkomst van opdracht
4.4. In de eerste plaats is de voorzieningenrechter voorshands van oordeel dat [handelsnaam] aan de overeenkomst van opdracht welke is neergelegd in een schriftelijke overeenkomst van
3 november 2021, geen rechten kan ontlenen. [gedaagde] heeft namelijk werkzaamheden voor [handelsnaam] verricht en daarvoor heeft [gedaagde] geen structurele vergoeding gekregen zoals dat gebruikelijk is in de branche. In plaats daarvan heeft [gedaagde] (onder meer) boodschappen en tankbeurten van [handelsnaam] gekregen, almede zijn aan hem substantiële bedragen overgemaakt. Partijen hadden daarbij naar het voorlopige oordeel van de voorzieningenrechter kennelijk het oogmerk de belastingdienst en/of uitkeringsinstanties te misleiden. Daarbij baseert de voorzieningenrechter zich ook op wat [handelsnaam] uitdrukkelijk zelf in de dagvaarding heeft gesteld, namelijk onder 2.8 ‘Nadat [gedaagde] volledig schuldenvrij was geworden, spraken Partijen af dat hij voortaan op andere wijze zou worden gecompenseerd, namelijk (als het ware) in natura.(…)en 2.9: ‘De achtergrond van deze afspraken was zoals gezegd gelegen in de omstandigheid dat [gedaagde] een bijstandsuitkering ontving en met schulden kampte. Zouden er aan hem (meer) vergoedingen worden uitgekeerd, dan zouden zijn uitkeringen worden gekort. En dat wilden Partijen voor hem voorkomen.(…)’ Ook vindt deze lezing steun in het Whatsappbericht van [eiser] naar [vader] , waarin hij schrijft dat ‘Het blijft heel lastig omdat hij in de bijstand zit. Het blijft zeer riskant om geld over te maken naar welke rekening dan ook. Die 300 euro per maand is al riskant. en ‘Dat hij zegt dat alle verkopen van foto- en video voor hem zijn zal normaal gesproken gelden. Maar dat kan niet als je in de bijstand zit’. Dit betekent dat de overeenkomst tussen partijen naar het oordeel van de voorzieningenrechter op een dusdanige wijze is gesloten – en uitgevoerd – om te voorkomen dat [gedaagde] op zijn uitkeringen werd gekort. Daarmee hebben partijen naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter een uitkeringsinstantie misleid en in strijd met de wet gehandeld. Dat [handelsnaam] de expliciet ingenomen stellingen bij dagvaarding - nadat de voorzieningenrechter [handelsnaam] ter zitting heeft voorgehouden dat de handelswijze van [handelsnaam] en [gedaagde] lijkt op uitkeringsfraude - vervolgens heeft gewijzigd in die zin dat de betalingen in natura wel meevielen en dat het de verantwoordelijkheid van [gedaagde] is om zijn inkomen op te geven, acht de voorzieningenrechter gelet op wat in de dagvaarding is geschreven en het Whatsappbericht van [eiser] ongeloofwaardig. Bovendien is namens [handelsnaam] ook in de spreekaantekeningen herhaald dat substantiële uitkeringen gedaan zijn aan [gedaagde] , die verrekend zouden moeten worden met een eventuele resterende aanspraak van [gedaagde] . Dit betekent dat [handelsnaam] deze overeenkomst niet aan haar vordering ten grondslag kan leggen, zodat er in deze procedure niet vanuit wordt gegaan dat tussen [handelsnaam] en [gedaagde] een opdrachtrelatie heeft bestaan.
Overeengekomen vergoeding
Het bovenstaande neemt niet weg dat partijen jarenlang samen hebben gewerkt. Daarbij staat vast dat [gedaagde] gedurende een lange periode de voornaamste fotograaf was voor [handelsnaam] en in die hoedanigheid voor een groot deel van de omzet heeft gezorgd. Twistpunt is echter of, hoe en op welke manier [gedaagde] betaald is voor zijn werkzaamheden. In dat kader hebben partijen in deze procedure wisselende en tegenstrijdige stellingen ingenomen.
Zo heeft [handelsnaam] bij dagvaarding gesteld dat partijen hebben afgesproken om [gedaagde] in natura te compenseren voor zijn werkzaamheden, om op die manier te voorkomen dat [gedaagde] gekort zou worden op zijn (bijstand)uitkering. Ter zitting heeft [handelsnaam] echter ineens gesteld dat partijen wel een financiële vergoeding zijn overeengekomen, dat deze tot 2024 ook steeds is betaald aan [gedaagde] (door betaling van zijn schuldeisers) en dat [gedaagde] na juli 2024 geen vergoeding meer wilde ontvangen, omdat [gedaagde] zo blij was dat hij van zijn schulden af was. Ook gunde hij de opdrachten aan de andere fotografen die voor [handelsnaam] werkten. Verder mocht [gedaagde] toen wel de zakelijke bankpas van [handelsnaam] gebruiken voor boodschappen en om zijn auto te tanken. Ook ontving [gedaagde] een kilometervergoeding van € 0,35 en kwamen de vergoedingen volgens [handelsnaam] neer op flinke bedragen. Ter zitting heeft [handelsnaam] die stelling echter weer aangepast, in die zin dat [gedaagde] wel eens een keertje heeft getankt en boodschappen heeft ontvangen, maar dat dat niet structureel was en niet om grote bedragen ging. Verder stelt [handelsnaam] dat vanaf februari 2026 [gedaagde] en [vriendin gedaagde] voor hun werkzaamheden ten aanzien van het bijhouden van websites € 300,00 ( [gedaagde] ) en € 100,00 ( [vriendin gedaagde] ) hebben ontvangen.
[handelsnaam] heeft ter zitting vervolgens toegelicht dat [gedaagde] normaal gesproken van de foto-opbrengsten 80% ontvangt en dat de overige 20% aan [handelsnaam] toekomt voor de werkzaamheden als persbureau en tussenpersoon. [handelsnaam] heeft deze 20% geïnvesteerd in de onderneming en onder meer aangewend ter financiering van de apparatuur. Ten aanzien van een eventuele vordering van [gedaagde] in het kader van niet ontvangen foto-opbrengsten heeft [handelsnaam] zich eerst – bij dagvaarding – op het standpunt gesteld dat die er niet is omdat [gedaagde] in natura is betaald, terwijl [handelsnaam] ter zitting ook op dat punt is gedraaid en aangeeft dat [gedaagde] – rekening houdend met de ontvangen boodschappen, tankbeurten en reiskostenvergoeding – wellicht nog een vordering op [handelsnaam] heeft.
[gedaagde] betwist dat hij afstand heeft gedaan van vergoedingen en ook de 20/80-regeling wordt door [gedaagde] betwist, want volgens hem zou 100% van de opbrengst naar hem gaan. Die omzet zou worden geïnvesteerd in de onderneming met het oog op een gezamenlijke toekomst. [gedaagde] heeft aangevoerd dat de door hem gegenereerde opbrengsten (nadat zijn schulden waren afgelost) zijn geïnvesteerd in camera’s en andere apparatuur waarmee [gedaagde] zijn werkzaamheden verrichtte. De voor [gedaagde] aangeschafte apparatuur gold als vergoeding in natura en werd zijn eigendom. [gedaagde] onderbouwt dit standpunt (onder meer) met een verklaring van [naam 3] van [persbureau] (een persbureau waarmee partijen hebben samengewerkt). [naam 3] heeft verklaard dat het binnen de samenwerking met [persbureau] voorkwam dat apparatuur ten behoeve van een fotograaf werd aangeschaft en dat de waarde van deze apparatuur vervolgens werd verrekend met de opbrengsten uit de verkoop van foto’s en of videobeelden van de betreffende fotograaf.
Deze stellingen zijn echter weer niet te rijmen met zijn eigen verklaring richting [naam werkplein] . [gedaagde] voert aan dat wat in die brief aan [naam werkplein] staat vermeld niet correct is, omdat hij daar heeft verklaard dat de camera’s eigendom zijn van [handelsnaam] terwijl zijn standpunt in deze procedure is dat de camera’s zijn eigendom zijn. Ook de kilometervergoeding van € 0,35 die is doorgegeven aan het Werkplein, is volgens [gedaagde] niet correct. [gedaagde] neemt nu het standpunt in dat hij € 0,19 reiskostenvergoeding heeft ontvangen.
De voorzieningenrechter concludeert dat beide partijen wisselende en tegenstrijdige standpunten innemen en verklaringen hebben afgelegd. Partijen dienen de rechter naar waarheid en volledig te informeren (artikel 21 Rv). Door de steeds wisselende en tegenstrijdige stellingen en standpunten van partijen, heeft geen van partijen de voorzieningenrechter kunnen overtuigen van de juistheid van hun stellingen. Daarnaast hebben partijen daarmee zo veel onduidelijkheid geschapen ten aanzien van wat partijen zouden zijn overeengekomen, dat zij er over een weer niet in geslaagd zijn voorshands aannemelijk te maken dat de eigendom van de camera- en videoapparatuur bij de ene partij of de andere partij ligt. In dat verband zou overigens nog nadere bewijslevering vereist zijn en daar leent deze kortgedingprocedure zich niet voor. Op grond van het bovenstaande is de voorzieningenrechter van oordeel dat [handelsnaam] er niet in is geslaagd om aannemelijk te maken dat het eigendom van de foto- en videoapparatuur uitsluitend bij haar ligt.
Niettemin oordeelt de voorzieningenrechter een aantal omstandigheden voorshands als vaststaand gelet op de feiten en hetgeen waarover partijen het wel eens zijn. Zo stelt de voorzieningenrechter vast dat partijen nauw hebben samengewerkt, waarbij [gedaagde] de fotograaf was die vaak op pad ging om de nieuwsfoto’s te maken terwijl [eiser] voornamelijk op kantoor werkzaamheden verrichtte. Deze verdeling lijkt naar het oordeel van de voorzieningenrechter ook te zijn ingegeven door het feit dat [gedaagde] een uitkering ontvangt en het voor hem niet wenselijk was om ‘mee te ondernemen’. Dat volgt ook uit het Whatsappbericht van [eiser] aan [vader] waarin hij schrijft dat: ‘Die fundering was/is nodig omdat ons plan was om van het bedrijf een VOF te maken. Het blijft heel lastig omdat hij in de bijstand zit’ en ‘Daarna is afgesproken dat alles wat we verdienden, zowel mijn verkoop als zijn verkoop, terug het bedrijf in gaat als investering zodat we een stabiele bodem kunnen leggen. Investeren in materiaal en dergelijke. (…) Daarnaast gebruikte hij ook de camera's van het bedrijf en bouwden we juist door middel van de investeringen het bedrijf sterker. Dat was het hele plan.’ Naar het oordeel van de voorzieningenrechter staat ook vast dat partijen samenwerkten met het uiteindelijke doel om in gezamenlijkheid te gaan ondernemen. Tegen die achtergrond komt het de voorzieningenrechter niet onaannemelijk voor dat, zoals [gedaagde] heeft aangevoerd, de opbrengsten van zijn werkzaamheden ten goede zijn gekomen aan de onderneming en dat [gedaagde] in dat verband dacht dat hij iets aan het opbouwen was in de onderneming. Te meer omdat ook vast staat dat [gedaagde] de laatste twee jaren geen reguliere vergoeding meer heeft ontvangen voor zijn werkzaamheden. Die opvatting vindt ook steun in wat [handelsnaam] in de dagvaarding schrijft, namelijk dat [eiser] [handelsnaam] de inkomsten die aan [handelsnaam] toekwamen, volledig herinvesteert in [handelsnaam] , om zo [handelsnaam] beter maken, ook voor het moment dat [gedaagde] zou kunnen intreden.
De voorzieningenrechter is van oordeel dat daaruit voorshands kan worden opgemaakt dat partijen gezamenlijk hebben geïnvesteerd in een bedrijfskapitaal, terwijl het de bedoeling was om de onderneming – uiteindelijk –samen te exploiteren. Daaruit volgt dat er, naar het voorlopige oordeel van de voorzieningenrechter, tussen partijen een gemeenschap in de zin van artikel 3:166 BW heeft bestaan c.q. bestaat, en dat de foto- en videoapparatuur en de opbrengsten van de foto’s van [gedaagde] onderdeel van deze gemeenschap uitmaken. Dat [handelsnaam] heeft aangevoerd dat de meeste camera’s al voor 2024, en dus voordat [gedaagde] niet meer werd betaald, zijn aangeschaft, maakt het voorgaande niet anders. Dat staat er namelijk niet aan de in weg dat partijen de bedoeling hadden om de camera- en videoapparatuur in de samenwerking ‘in te brengen’.
Afgifte zaken
Weliswaar kan niet vastgesteld worden dat [handelsnaam] exclusief eigenaar is van alle door haal gestelde zaken, wel is voorshands aannemelijk dat zij een aandeel heeft in een gemeenschap van de apparatuur. De voorzieningenrechter begrijpt ook dat de foto- en videoapparatuur van essentieel belang is voor de bedrijfsvoering van [handelsnaam] (net zoals dat voor [gedaagde] geldt). Aangezien partijen binnen [handelsnaam] samen hebben opgetrokken en de bedoeling van partijen was om de camera’s als bedrijfskapitaal gezamenlijk te exploiteren en de belangen van partijen bij het gebruik van de apparatuur, acht de voorzieningenrechter het redelijk en billijk om een gedeelte van de vordering toe te wijzen, in die zin dat [gedaagde] de Sony A9 III dient af te geven aan [handelsnaam] . Op die manier wordt recht gedaan aan de manier waarop partijen jarenlang hebben samengewerkt en zijn beide partijen – in elk geval voorlopig – in staat om inkomsten te genereren. Daarbij heeft de voorzieningenrechter aansluiting gezocht bij het aanbod van [gedaagde] om de Sony A9 III af te geven en de omstandigheid dat [handelsnaam] de lening die zij heeft aangewend om Sony A9 III te kopen, nog aan het af betalen is. Daarmee is de gemeenschap overigens nog niet verdeeld, maar is een voorlopige maatregel getroffen die recht doet aan de belangen van beide partijen.
Aangezien [gedaagde] heeft aangeboden deze camera (Sony A9 III) te retourneren en daarmee vast staat dat [gedaagde] de camera in zijn bezit heeft, ziet de voorzieningenrechter geen aanleiding om een vervangende schadevergoeding op te leggen. Ook acht de voorzieningenrechter de benoeming van het serienummer van de Sony A9 III in de veroordeling, zoals [handelsnaam] bij eiswijziging heeft gevorderd, overbodig, omdat [gedaagde] al heeft aangegeven over deze camera te beschikken.
De gevorderde dwangsom zal worden beperkt en gemaximeerd op de in de beslissing genoemde wijze.
Ter zitting heeft [handelsnaam] gesteld dat de zakelijke bankpas, de toegangstag en een huissleutel inmiddels zijn teruggeven dan wel zijn vervangen en dat voor die zaken de afgiftevordering niet langer wordt gehandhaafd. Ten aanzien van de brievenbussleutel en de postbussleutel heeft [gedaagde] gemotiveerd betwist dat hij die nog heeft. In dat kader heeft [handelsnaam] vervolgens niet nader onderbouwd dat [gedaagde] deze zaken wel bezit, zodat de door [handelsnaam] gevorderde afgifte van deze zaken om die reden zal worden afgewezen.
Voorschot schadevergoeding
4.17. [handelsnaam] vordert een voorschot van € 1.982,39 op de schadevergoeding die [gedaagde] hem verschuldigd is wegens de inkomensschade die hij door het gemis van de zaken heeft
geleden. [gedaagde] heeft aangevoerd dat er wellicht sprake is van inkomensderving aan de zijde van [handelsnaam] , maar aangezien [gedaagde] als fotograaf voornamelijk voor deze omzet zorgde, bestaat er geen causaal verband tussen de schade en het wegvallen van de apparatuur (de omzetdaling komt door het ‘wegvallen’ van [gedaagde] als fotograaf). Daarnaast heeft [gedaagde] aangevoerd dat [handelsnaam] nog de beschikking heeft over een aantal camera’s waarmee omzet gegenereerd kan worden.
Gelet op de betwisting van [gedaagde] heeft [handelsnaam] onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de omzetderving het directe gevolg is van de afwezigheid van de camera’s die [gedaagde] onder zich houdt. Aangezien in kort geding een geldvordering slechts kan worden toegewezen indien het bestaan en de omvang van de vordering voldoende aannemelijk zijn, zal de voorzieningenrechter het door [handelsnaam] gevorderde bedrag van € 1.982,39 afwijzen.
Proceskosten
Omdat beide partijen gedeeltelijk ongelijk krijgen, zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt. Daarbij gaat de voorzieningenrechter voorbij aan de vordering van [handelsnaam] om [gedaagde] in de daadwerkelijke proceskosten te veroordelen. Beide partijen hebben in deze procedure wisselende stellingen en/of stellingen in strijd met de waarheid ingenomen (dan wel aangegeven dat eerdere uitlatingen in strijd met de waarheid waren). Om die reden ziet de voorzieningenrechter geen aanleiding om een partij in de (daadwerkelijke) proceskosten te veroordelen.
5 De beslissing
De voorzieningenrechter
gebiedt [gedaagde] om binnen 48 uur na betekening van dit vonnis de Sony A9 III inclusief de daarbij behorende accessoires en onderdelen aan [handelsnaam] af te geven, door deze op eigen kosten, binnen de genoemde termijn en na voorafgaande afstemming over het aflevermoment, af te leveren op het kantoor van [handelsnaam] dan wel op het kantoor van REIN Advocaten & Adviseurs, gevestigd aan de [adres] ,
veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [handelsnaam] van een dwangsom van € 1.000,00 voor iedere dag of gedeelte daarvan dat hij na het verstrijken van de onder I genoemde termijn nalaat aan de afgifteveroordeling te voldoen, met een maximum van € 25.000,00,
compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. S.B. van Baalen en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.
gv/720