Materieel strafrecht

De rechtbank in Leeuwarden veroordeelt verdachte voor opzetaanranding en belaging in de periode van 29…

Rechtbank Noord-Nederland, 3 november 2026

Zaakgegevens

Op 3 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Nederland
Zittingsplaats
Leeuwarden
Datum uitspraak
3 november 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
18-302287-25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNNE:2026:4725
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De rechtbank in Leeuwarden veroordeelt verdachte voor opzetaanranding en belaging in de periode van 29 september 2025 tot en met 9 november 2025. Aan verdachte wordt opgelegd een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en de maatregel zoals bedoeld in artikel 38v Sr.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND

Afdeling Strafrecht

Locatie Leeuwarden

parketnummer: 18-302287-25

Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken d.d. 3 november 2026 in de zaak van het Openbaar Ministerie tegen de verdachte

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1995 te [geboorteplaats] , wonende te [adres 1] ,

thans gedetineerd te [instelling] .

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 20 oktober 2026. Verdachte is verschenen en wordt niet bijgestaan door een advocaat, omdat hij uitdrukkelijk heeft aangegeven dat hij zijn eigen verdediging wil voeren. In de periode voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling heeft verdachte al meerdere advocaten ontslagen. De rechtbank heeft verdachte reeds op 25 november 2025 gewezen op de mogelijke consequenties van deze keuze. Zijn laatste advocaat mr. Nijenhuis heeft zich een dag voor de zitting teruggetrokken. Het Openbaar Ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door

mr. H. Mous.

Tenlastelegging

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

1

hij op of omstreeks 5 november 2025 te Leeuwarden met een persoon, te weten [slachtoffer] een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- die [slachtoffer] tegen een brievenbus aan te drukken en/of de jas van die [slachtoffer] te openen en/of die [slachtoffer] aan/in de (bedekte) borsten te betasten/knijpen en/of zijn hand(en) in de onderbroek van die [slachtoffer] te doen en/of de (blote) billen die [slachtoffer] te betasten en/of de (blote) anus van die [slachtoffer] te betasten en/of de heup(en) van de [slachtoffer] te betasten en/of die [slachtoffer] op haar mond en/of neus te zoenen en/of het gezicht van die [slachtoffer] te strelen en/of de buik van die [slachtoffer] te betasten terwijl hij, verdachte, wist, althans ernstige reden had om te vermoeden dat bij die [slachtoffer] daartoe de wil ontbrak;

2

hij in of omstreeks de periode van 29 september 2025 tot en met 9 november 2025 te Leeuwarden, althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer] , door veelvuldig

  • die [slachtoffer] te bellen (rechtstreeks en/of via WhatsApp) en/of

  • die [slachtoffer] berichten te sturen en/of

  • bij die [slachtoffer] aan te bellen en/of

  • door de straat van die [slachtoffer] te lopen en/of

  • voorwerpen door de brievenbus van die [slachtoffer] te doen (waaronder een zwangerschapstest) en/of

  • pakketjes te bezorgen bij de ouders van die [slachtoffer] en/of

  • die [slachtoffer] op te wachten bij haar woning en/of

  • de portiek van die [slachtoffer] in te lopen op het moment dat die [slachtoffer] naar binnen gaat en/of

  • melk over de fiets van die [slachtoffer] te gooien en/of

  • die [slachtoffer] bij haar keel en/of haren te pakken en/of

  • een kennis van die [slachtoffer] bij zijn keel te pakken en/of

  • die [slachtoffer] tegen een brievenbus aan te drukken en/of de jas van die [slachtoffer] te openen

en/of die [slachtoffer] aan/in haar (bedekte) borsten te betasten/knijpen en/of zijn hand(en) in de onderbroek van die [slachtoffer] te doen en/of de (blote) billen die [slachtoffer] te betasten en/of de (blote) anus van die [slachtoffer] te betasten en/of de heup(en) van de [slachtoffer] te betasten en/of die [slachtoffer] op haar mond en/of neus te zoenen en/of het gezicht van die [slachtoffer] te strelen en/of de buik van die [slachtoffer] te betasten met het oogmerk die [slachtoffer] , te dwingen iets te doen, niet te doen, te dulden en/of vrees aan te jagen.

Beoordeling van het bewijs

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor het ten laste gelegde onder 1 en 2.

Het standpunt van de verdediging

Verdachte heeft zo begrijpt de rechtbank integrale vrijspraak bepleit. Hij heeft, kort samengevat, aangevoerd dat bepaalde gegevens onjuist zijn gedocumenteerd, dat met bewijsmiddelen is geknoeid en dat de verklaringen van aangeefster alsook die van de getuigen niet kloppen. Hij heeft aangegeven niets tegen de wil van aangeefster te hebben gedaan. Hij ontkent aangeefster te hebben aangerand en belaagd. Hij heeft de rechtbank gewezen op heel erg veel details, opvallendheden en stukken die in zijn optiek zijn onschuld aantonen. Hij heeft ter terechtzitting een selectie van die stukken aan de rechtbank overhandigd.

Het oordeel van de rechtbank

Bewijsmiddelen

De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven. Ieder bewijsmiddel is ook in onderdelen slechts gebruikt voor het feit waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.

1. De door verdachte ter zitting van 20 oktober 2026 afgelegde verklaring, voor zover inhoudend:

De voorzitter houdt mij in samenvattende vorm de aangifte voor van 9 november 2025. [slachtoffer] (de rechtbank begrijpt: aangeefster) heeft tegen mij gezegd dat zij mij niet mee kon nemen naar huis. Ik heb bij [slachtoffer] haar ouders voor de deur gestaan en ik heb een taart en een pakket bij hen bezorgd. Ik heb haar op 27 oktober 2025 vijf keer gebeld. Ik wist dat [slachtoffer] geen contact met mij wil. [slachtoffer] kwam met die gozer (de rechtbank begrijpt: [naam 1] ) aan in de auto en ik ben naar die auto gelopen. Ik heb melk over de zadel van een fiets gegooid.

2. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van aangifte d.d. 6 november 2025, opgenomen op pagina 29 e.v. van het dossier van Politie Noord-Nederland met zaakregistratienummer PL0100-2025305032 d.d. 11 november 2025, inhoudend als verklaring van [slachtoffer] :

Pleegdatum: 5 november 2025

V: Vertel eens wat is er gebeurd.

A: Het gebeurde in en voor de portiek voor mijn woning: [adres 2] . Ik ben naar de Jumbo gegaan om boodschappen te doen. Toen ik mijn eigen straat weer inliep, zag ik [verdachte] op mij aflopen. Ik probeerde bij hem langs te gaan, naar huis. Ik probeerde naar de portiek te gaan, maar hij hield mij steeds tegen. Eenmaal bij de portiek leunde hij tegen de brievenbussen aan en trok mij naar zich toe. Op een gegeven moment drukte hij mij tegen de brievenbussen aan. Toen hij mij tegen de brievenbussen drukte, deed hij mijn jas open en kneep hard in mijn borsten. Ik zei tegen [verdachte] : "Ik wil niet dat je met me naar binnen gaat." Ik liep de trappen op naar boven. Ik was bijna bij mijn deur en zag dat [verdachte] toch naar binnen was geglipt. Eenmaal binnen in de portiek gingen dat soort dingen door, en ging hij met zijn hand in mijn broek en in mijn onderbroek aan mijn kont voelen. Ik zei de hele tijd: "Dit kan niet, ik wil het niet."

V: Welke seksuele handelingen zijn er gisteravond, 5 november 2025, gebeurd?

A: [] bij mijn borsten grijpen, mijn heup en bij mijn kont pakken. Hij probeerde mij te vingeren, of daar met zijn hand te zijn.

V: Waar greep hij jou bij jouw borsten?

A: Ik had geen BH aan en hij kneep mij heel hard in mijn beide borsten. Dit was op de kleding.

V: Hoe voelde dat?

A: Het deed pijn, dus ik duwde hem van mij af.

A: hij ging weer verder met zoenen, bij mijn heup pakken, bij mijn rug pakken en mijn gezicht strelen.

V: Was dat oké voor jou?

A: [] het grijpen, het tegen houden, het aan mijn borsten zitten en mijn jas opendoen, dat was niet oké.

V: Wat kun je vertellen over het proberen te vingeren?

A: Dat was vlak voordat de politie kwam. Toen ging zijn hand van mijn heup en rug in mijn broek en onderbroek. Hij probeerde via mijn kont bij mijn vagina te komen.

V: Aan welke kant ging hij met zijn hand in jouw broek?

A: Met zijn blote hand ging hij via de achterkant over mijn blote huid mijn broek in richting mijn vagina. V: Hoe ver kwam hij met zijn hand?

A: Niet helemaal bij mijn vagina. Ik duwde hem redelijk succesvol van mij af en zei: "Niet doen."

V: Waar kwam hij dan wel? A: Bij mijn kontgat.

V: Waar bij jouw kontgat?

A: Erop, niet erin.

3. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor getuige d.d. 5 november 2025, opgenomen op pagina 40 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van [getuige 1] :

Ik ben woonachtig op de [adres 3] . Ik heb een camera gericht op de ingang van de portiek. Op 5 november (de rechtbank begrijpt: 2025), omstreeks 20.20 uur, hoorde ik geluiden. Ik keek naar buiten. Ik zag dat

[verdachte] voor de ingang van de portiek liep. Ik ken hem omdat wij in dezelfde klas hebben gezeten. [verdachte] staat erg vaak voor de ingang van de portiek en valt [slachtoffer] dan lastig. Ik keek op mijn telefoon, omdat ik hier de camerabeelden op kan kijken. Op de camerabeelden zag ik dat [verdachte] [slachtoffer] voor de ingang vastpakte. Ik zag dat [verdachte] [slachtoffer] omhelsde en aan haar zat. Ik zag dat hij haar eigenlijk overal aanraakte. Ik zag dat [slachtoffer] richting de portiek wilde lopen. Ik zag dat hij om haar heen en voor haar liep. Ik zag dat hij de weg voor haar probeerde te blokkeren.

4. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor getuige bij de rechter-commissaris

d.d. 19 augustus 2026, afzonderlijk opgenomen in het dossier, inhoudend als verklaring van [getuige 1] :

Op vragen van de rechter-commissaris:

Ik hoorde [slachtoffer] een paar keer zeggen: niet doen en laat mij met rust. Ik had de telefoon met de camerabeelden in mijn handen én ik keek ook zelf naar buiten. Ik heb op beide manieren zicht gehad. Ik zag dat [verdachte] haar steeds aanraakte. Ze probeerde hem met haar arm op afstand te houden, wat niet is gelukt. [verdachte] zat ook de hele tijd aan haar en ze bewogen. [verdachte] raakte haar gezicht aan, haar armen, haar schouders, haar rug en haar romp. U vraagt mij waarom ik heb verklaard dat [slachtoffer] geen kant op kon. Omdat [verdachte] behoorlijk tegen haar aan stond en al lopend om haar heen bewoog, zodat er voor haar geen kans was om weg te gaan. U vraagt mij of [slachtoffer] fysiek wel de ruimte had om langs [verdachte] te lopen. Het was voor haar in dit geval bijna onmogelijk om weg te komen. [verdachte] beperkte haar heel erg in haar beweegruimte en hij stond behoorlijk dicht tegen haar aan, waardoor ze niet goed van hem af kon bewegen. Ze kon zich niet vrij bewegen. U vraagt mij of ik heb gezien dat ze de andere kant probeerde op te lopen. Ja, ik zag dat ze zich probeerde om te draaien in een cirkeltje om weg te komen. [verdachte] heeft meerdere malen voor onze portiek lopen schreeuwen en vloeken en [slachtoffer] bedreigen, waarna hij meerdere malen door de politie is meegenomen. U vraagt mij of de voorgeschiedenis met [verdachte] al lang speelde. Ik denk dat dat wel drie maanden heeft geduurd, voorafgaand aan het incident. Hij belde haar dan zo van: bel de politie maar. En hij stond aan de overkant van de straat te roepen: “bel de politie maar, want ik sta toch op de openbare weg.” En ook riep hij het bekende KK-woord. Dat was sowieso wel één tot twee keer per week dat hij voor de deur stond, en ook aanbelde.

5. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor getuige d.d. 5 november 2025, opgenomen op pagina 41 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van [getuige 2] :

5 november 2025 om 20.29 uur werd ik gebeld door mijn bovenbuurvrouw [getuige 1] (de rechtbank begrijpt: getuige [getuige 1] ). Zij vertelde mij dat mijn bovenbuurvrouw ( de rechtbank begrijpt: aangeefster) weer werd lastiggevallen door haar ex-partner [verdachte] . Ik keek uit het voorraam en zag mijn bovenbuurvrouw en [verdachte] voor de ingang van de portiek staan. Ik zag dat mijn bovenbuurvrouw langs [verdachte] wou lopen om de portiek in te gaan. Ik zag dat [verdachte] haar tegenhield. Mijn bovenbuurvrouw ging naar binnen en ik sloot de portiekdeur. Even later opende ik de portiek deur en [verdachte] stapte direct naar binnen en liep langs mij heen omhoog. Ik hoorde daarna dat mijn bovenbuurvrouw zei: “nee dat wil ik niet.”

6. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van aangifte d.d. 9 november 2025, opgenomen op pagina 47 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van [slachtoffer] :

Ik ken [verdachte] nu bijna 3 maanden, vanaf 17 augustus 2025. Op 28 september 2025 was [verdachte] bij mij thuis. Hij was die nacht blijven slapen. [verdachte] vroeg of ik zijn vriendin wilde zijn. Ik zei toen: “ja.” [verdachte] was die avond direct vervelend. Hij was heel opdringerig en bleef doordrammen over seks. De volgende ochtend heb ik hem verteld dat ik geen relatie met hem wil en dat hij mijn huis uit moest gaan. Ik vertelde [verdachte] dat ik geen contact meer met hem wilde. In de dagen hierna kwam ik [verdachte] meerdere malen tegen op straat. Ik vertelde [verdachte] dan dat ik geen contact met hem wilde. [verdachte] accepteerde dit niet en liep dan de hele tijd achter mij aan. Hij probeerde mij te overtuigen om toch contact te houden. Dit overtuigen lukte hem niet en hierop heeft hij ook fysiek geweld gebruikt. Hij pakte mij dan bij de keel of bij mijn haar. [verdachte] stuurde mij vanaf het begin bijna de hele dag door berichten via WhatsApp. Deze berichten zijn heel wisselend. Het ene moment stuurt hij lieve berichten en het andere moment is er niks goed aan mij. In de avond van 26 oktober 2025 was ik bij [naam 1] , een kennis. Ik ben door die [naam 1] thuisgebracht. Het was omstreeks 23.30 uur. Ik zag een man naast de ingang van mijn portiek staan. Deze man liep naar de auto en klopte op het raam. Ik zag toen dat het [verdachte] was. [verdachte] kwam op de auto aflopen. [naam 1] heeft [verdachte] aangesproken waarna [verdachte] hem bij de keel greep. [naam 1] heeft de politie gebeld. De politie is ter plaatse gekomen en heeft met [verdachte] een STOP-gesprek gevoerd. Ik heb [verdachte] geblokkeerd op WhatsApp omdat ik hem meerdere malen heb gezegd dat ik geen contact meer wil. [verdachte] bleef mij bellen met nummer herkenning aan en nummer herkenning uit. [verdachte] heeft mij op 27 oktober 2025 81 keer gebeld op mijn telefoonnummer. De ene keer met nummer herkenning aan de andere keer met een privénummer. [verdachte] heeft ook nog 18 keer met WhatsApp gebeld. [verdachte] heeft mij op 28 oktober 2025 31 keer gebeld op mijn telefoonnummer. Hij heeft mij die dag ook nog 19 keer gebeld met WhatsApp. Op 1 november 2025 om 21.50 uur zag ik dat [verdachte] weer voor mijn woning stond. Op 3 november 2025 omstreeks 12.00 uur hoorde ik de deurbel. Ik keek naar buiten en zag [verdachte] . Ik zag dat hij iets uit zijn jas haalde en dat aan mij liet zien. Ik zag dat hij dat door mijn brievenbus gooide. Ik keek later in mijn brievenbus en zag dat het een zwangerschapstest was. Op 5 november 2025 in het begin van de avond zag ik [verdachte] bij mijn woning.

Ik zag dat hij een pak melk leeggoot over mijn fiets. Ik heb toen de politie gebeld, maar [verdachte] was al weg. Ik ben later een boodschap gaan doen. Omstreeks 20:30 uur kwam ik aan bij mijn woning. Ik zag dat [verdachte] voor mijn portiek stond en mij opwachtte. [verdachte] volgde mij en randde mij aan voor de voordeur van mijn woning. Hij zoende mij en betastte mijn lichaam. Hij zat met zijn handen onder mijn kleding aan mijn buik en borsten. De politie kwam ter plaatse en [verdachte] werd aangehouden. Op 6 november 2025 werd [verdachte] weer vrijgelaten. [verdachte] heeft mij vanaf 6 november tot aan 9 november 2025 106 keer mij gebeld via de telefoon en middels WhatsApp 2 keer omdat ik hem had geblokkeerd. [verdachte] heeft mij wel WhatsApp berichten verstuurd met een telefoonnummer wat ik niet herkende. Vanmorgen 9 november 2025 omstreeks 09.20 uur werd er aangebeld bij mijn woning. Ik keek door het raam naar beneden en zag [verdachte] staan.

7. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor getuige d.d. 10 november 2025, opgenomen op pagina 57 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van [getuige 3] :

Op 28 oktober 2025 werd er aangebeld. Ik zag dat er een taart voor de deur stond. Toen ik buiten keek zag ik [verdachte] net weglopen. U vraagt mij naar het pakketje wat was bezorgd. Voor de deur lag een

tas met twee paar schoenen en een nekmassage ding. Het pakketje was op 31 oktober voor de deur gezet.

8. Een schriftelijk bescheid, te weten een fotoblad, opgenomen op pagina 64-82 van voornoemd dossier, inhoudend schermafbeeldingen afkomstig van de telefoon van

[slachtoffer] van een WhatsApp-gesprek met de WhatsApp-gebruiker [verdachte] .

9. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen d.d. 10 november 2025, opgenomen op pagina 86 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend het relaas van verbalisant [verbalisant] :

Ik heb screenshots onderzocht van telefonische oproepen naar het telefoonnummer van aangeefster [slachtoffer] . In deze screenshots is te lezen dat dat aangeefster op 27 oktober 2025 en 28 oktober 2025 in totaal 53 keer is gebeld door iemand met de naam [verdachte] . Tevens was zij gedurende deze twee dagen 86 keer gebeld door een privénummer. Te zien is dat er meerdere keren anoniem werd gebeld nadat er eerst was gebeld door de naam [verdachte] .

Bewijsoverweging feit 1

Partiële vrijspraak van het zoenen en strelen van het gezicht

Aangeefster heeft bij de politie desgevraagd verklaard dat zij zich niet heeft verzet tegen het zoenen en strelen van haar gezicht door verdachte en dat zij het zoenen en strelen wel oké vond. De rechtbank kan gelet op deze verklaring “het zoenen en strelen van het gezicht” niet als ongewilde seksuele handelingen aanmerken en spreekt verdachte van dit onderdeel van de tenlastelegging vrij.

Beoordeling van het bewijs

Aangeefster heeft verklaard over meerdere seksuele handelingen van verdachte die tegen haar wil hebben plaatsgevonden. Deze seksuele handelingen bestonden volgens aangeefster kortgezegd uit het grijpen bij de borsten, het beetpakken van de heup, het betasten van de buik, met zijn hand in haar onderbroek gaan en het betasten van haar kontgat. Verdachte heeft stellig ontkend dat hij aangeefster heeft aangerand. Hij heeft verklaard dat hij, voor alles wat hij deed, instemming had van aangeefster. De verklaringen van aangeefster en verdachte lopen dus uiteen. De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of de hiervoor genoemde seksuele handelingen tegen de wil van aangeefster hebben plaatsgevonden. De bewijsvraag is dan of de verklaringen van aangeefster of verdachte bevestiging vinden in, dan wel weersproken worden door één of meer andere bewijsmiddelen. De rechtbank acht voor de beantwoording van die vraag de verklaringen van de getuigen [getuige 1] en [getuige 2] van belang.

De getuigenverklaringen van [getuige 1] en [getuige 2] bevestigen naar het oordeel van de rechtbank de verklaring van aangeefster dat de seksuele handelingen van verdachte tegen haar wil waren. [getuige 1] en [getuige 2] hebben beiden gezien dat aangeefster langs verdachte heen probeerde te lopen richting de veilige omgeving van haar eigen woning, maar dat verdachte haar min of meer tegenhield door dicht tegen haar aan te staan en haar bewegingsruimte te beperken. [getuige 1] heeft daarnaast gezien dat verdachte aangeefster overal op haar lichaam aanraakte. [getuige 1] heeft aangeefster tegen verdachte horen zeggen “niet doen” en dat hij haar met rust moest laten. [getuige 1] heeft vervolgens gezien dat verdachte achter aangeefster aan is gaan lopen en haar is gevolgd richting de portiek van haar flat. [getuige 2] heeft daarna in de portiek van de flat aangeefster tegen verdachte horen zeggen: “nee, dat wil ik niet”. Dit komt overeen met de verklaring van aangeefster dat eenmaal binnen in de portiek verdachte met zijn hand in haar broek ging en aan haar kont voelde en dat aangeefster de hele tijd zei: “Dit kan niet, ik wil het niet.” De hiervoor genoemde bewijsmiddelen weerspreken naar het oordeel van de rechtbank de stelling van verdachte dat alles wat hij deed met instemming was van aangeefster. De rechtbank komt dit alles overziend tot het oordeel dat verdachte tegen de wil van aangeefster seksuele handelingen heeft verricht.

Opzetaanranding

De vervolgvraag die de rechtbank moet beantwoorden is of verdachte aangeefster opzettelijk heeft aangerand. Voor een bewezenverklaring van opzetaanranding is vereist dat verdachte wist dat bij aangeefster de wil ontbrak.

Uit de bewijsmiddelen volgt dat aangeefster meermalen tegen verdachte heeft gezegd dat zij de seksuele handelingen niet wilde en dat hij daarmee moest stoppen. Dat aangeefster de seksuele handelingen niet wilde was volgens aangeefster haar eigen verklaring en die van getuigen ook aan haar lichaamstaal af te lezen. Aangeefster probeerde verdachte op afstand te houden en om hem heen te lopen. Verdachte is desondanks door blijven gaan met het zichzelf seksueel opdringen aan aangeefster. De seksuele handelingen zijn pas na de komst van de door getuigen gealarmeerde politie gestaakt. De rechtbank leidt uit deze feiten en omstandigheden af dat het voor verdachte duidelijk was dat aangeefster de seksuele handelingen niet wilde. Dat zij daarvóór het zoenen en het strelen van het gezicht wel accepteerde, maakt dat niet anders. Hierbij neemt de rechtbank in aanmerking dat aangeefster heeft verklaard dat zij al het andere dan het zoenen en strelen over het gezicht niet oké vond. Zodra verdachte een stap verderging, probeerde aangeefster hem weg te duwen en daarbij te zeggen: ”Dit kan niet, dit wil ik niet.” Verdachte heeft daarentegen zijn eigen seksuele behoeftebevrediging voorop gesteld en de door aangeefster geuite onwil genegeerd. De rechtbank komt dan ook tot de conclusie dat verdachte wist dat bij aangeefster de wil ontbrak.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de onder feit 1 ten laste gelegde opzetaanranding wettig en overtuigend kan worden bewezen.

Bewijsoverweging feit 2

Het juridische kader van belaging

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of verdachte met zijn gedragingen een zodanige inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van aangeefster dat dit belaging oplevert in de zin van artikel 285b, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. Bij de beantwoording van die vraag zijn van belang de aard, de duur, de frequentie en de intensiteit van de gedragingen van de verdachte en de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden en de invloed daarvan op het persoonlijke leven en de persoonlijke vrijheid van het slachtoffer.1 De gedragingen behoeven zich niet alleen tot het slachtoffer uit te strekken, ook familieleden, de werkgever, collegas en kennissen kunnen door de belager worden geterroriseerd, wat ook een inbreuk kan zijn op de persoonlijke levenssfeer van

het slachtoffer.2

De aanleiding

De rechtbank stelt op basis van het voorliggende strafdossier vast dat verdachte en aangeefster elkaar op 17 augustus 2025 hebben ontmoet. Aangeefster en verdachte hadden van 17 augustus tot 28 september 2025 een liefdesverhouding. Op 28 september 2025 heeft verdachte een liefdesrelatie met aangeefster voorgesteld waar aangeefster mee heeft ingestemd. Op 29 september 2025 heeft aangeefster deze liefdesrelatie beëindigd en aangegeven dat zij geen contact meer wilde met verdachte. Verdachte accepteerde deze relatiebreuk echter niet. Volgens aangeefster is verdachte contact blijven zoeken met haar. Hierna is een verdenking van belaging tegen verdachte gerezen.

Niet ter discussie staat dat verdachte contact is blijven zoeken met aangeefster nadat de zeer kortdurende liefdesrelatie was beëindigd. Verdachte heeft enkele handelingen waar aangeefster over heeft verklaard toegegeven. Zo is verdachte meermalen langs de woning van aangeefster geweest, heeft hij haar meermalen gebeld en ook pakketten bezorgd of laten bezorgen bij haar ouders. Hij heeft daarentegen betwist dat sprake is geweest van belaging. Verdachte heeft hierover verklaard dat hij wist dat aangeefster geen contact met hem wilde, maar dat hij niet wist dat de liefdesrelatie was geëindigd. Hij maakte zich ernstig zorgen over aangeefster en had nog vragen voor aangeefster die hij graag beantwoord wilde zien. Hij heeft de rechtbank bovendien gewezen op onjuistheden in aangeefster haar verklaring en opvallendheden in haar gedrag die wijzen op het tegendeel van belaging.

Beoordeling van het gedrag

De rechtbank stelt aan de hand van de gebezigde bewijsmiddelen de volgende gedragingen vast. Aangeefster is verdachte na 29 september 2025 meerdere keren tegengekomen op straat. Verdachte heeft aangeefster proberen te overtuigen om het contact in stand te laten. Hij heeft aangeefster bij haar keel en haren gegrepen toen dit overtuigen niet lukte. Hij heeft haar ook vanaf voornoemde datum meerdere WhatsApp-berichten verstuurd. Op 26 oktober 2025 stond verdachte voor de woning van aangeefster en heeft verdachte een kennis van aangeefster bij zijn keel gegrepen. De politie is ter plaatse gekomen en heeft met verdachte een STOP-gesprek gevoerd. Op 27 en 28 oktober 2025 heeft verdachte aangeefster meerdere keren gebeld. Op 28 en 31 oktober 2025 heeft verdachte pakketten bezorgd en laten bezorgen bij aangeefster haar ouders. Op 1 en 3 november 2025 stond verdachte voor de woning van aangeefster. Aangeefster heeft de politie gebeld die met verdachte heeft gesproken en hem heeft weggestuurd. Op 3 november 2025 heeft verdachte een zwangerschapstest bij aangeefster door de brievenbus gegooid. Op 5 november 2025 stond verdachte wederom voor de woning van aangeefster. Hij heeft op die datum een pak melk leeggegooid over aangeefster haar fiets en later die dag aangeefster aangerand. De politie heeft verdachte daarna aangehouden en vastgehouden tot de volgende ochtend. Direct daaropvolgend van 6 tot 9 november 2025 heeft verdachte aangeefster meerdere keren gebeld en meerdere WhatsApp-berichten verstuurd. Op 9 november 2025 stond verdachte opnieuw voor aangeefster haar woning. Aangeefster heeft de politie gebeld waarna verdachte opnieuw is aangehouden.

De rechtbank overweegt over de aard, duur, frequentie en de intensiteit van de gedragingen als volgt. Uit de gebezigde bewijsmiddelen volgt dat aangeefster op en na 29 september 2025 op onmiskenbare wijze heeft aangegeven geen contact meer te willen met verdachte. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij wist dat aangeefster geen contact met hem wilde. Hij is desondanks contact blijven zoeken met aangeefster. Dit heeft hij op indringende wijze gedaan. Hij heeft aangeefster bestookt met een enorme hoeveelheid aan WhatsApp-berichten en telefoonoproepen. De rechtbank weegt ook mee dat verdachte dusdanig vaak voor de woning van aangeefster heeft gestaan dat aangeefster het nodig vond om haar buren daarover in te lichten. Getuige [getuige 1] bevestigt bovendien dat verdachte vaak voor de woning van aangeefster heeft gestaan. Verdachte is daarnaast fysiek geweest richting aangeefster en een kennis van haar. Het gebruik van fysieke intimidatie geven de gedragingen van verdachte een extra verontrustende en beangstigende lading. Ook heeft verdachte aangeefster aangerand. Hij is op 5 november 2025 hiervoor aangehouden en is desondanks na zijn vrijlating door blijven gaan met het lastigvallen van aangeefster. Verdachte heeft daarnaast pakketten bezorgd of laten bezorgen bij de ouders van aangeefster. Het was voor verdachte duidelijk dat aangeefster hiermee via haar ouders geconfronteerd zou worden met zijn gedrag. De gedragingen van verdachte richting aangeefster zijn pas na 9 november 2025 gestopt, na ingrijpen van justitie.

De rechtbank is van oordeel dat de gedragingen van verdachte naar hun aard, duur, frequentie en intensiteit zoals hiervoor is overwegen, een ernstige inbreuk hebben gemaakt op het persoonlijke leven en de persoonlijke vrijheid van aangeefster. Verdachte heeft met zijn gedragingen stelselmatig inbreuk

gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van aangeefster. De gedragingen van verdachte zijn naar het oordeel van de rechtbank typische belagingshandelingen waarmee hij aangeefster feitelijk heeft gedwongen om contact met hem te dulden en te blijven onderhouden. Deze gedragingen kunnen worden omschreven als bijzonder intens, dwingend en zeer opdringerig. Gesteld kan worden dat verdachte niet zou zijn gestopt met het belagen van aangeefster als de politie niet had ingegrepen.

Voor wat betreft de gedragingen die ook onder feit 1 zijn ten laste gelegd en bewezen verklaard geldt dat sprake is van eendaadse samenloop.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht het ten laste gelegde onder 1 en 2 wettig en overtuigend bewezen, met dien verstande dat:

1

hij op 5 november 2025 te Leeuwarden met [slachtoffer] seksuele handelingen heeft verricht, te weten:

- die [slachtoffer] tegen een brievenbus aan te drukken en de jas van die [slachtoffer] te openen en die [slachtoffer] in de bedekte borsten te knijpen en zijn hand in de onderbroek van die [slachtoffer] te doen en de billen van die [slachtoffer] te betasten en de anus van die [slachtoffer] te betasten en de heupen van die [slachtoffer] te betasten en de buik van die [slachtoffer] te betasten, terwijl hij wist dat bij die [slachtoffer] daartoe de wil ontbrak;

2

hij in de periode van 29 september 2025 tot en met 9 november 2025 te Leeuwarden, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer] , door veelvuldig

  • die [slachtoffer] te bellen rechtstreeks en via WhatsApp en

  • die [slachtoffer] berichten te sturen en

  • bij die [slachtoffer] aan te bellen en

  • door de straat van die [slachtoffer] te lopen en

  • voorwerpen door de brievenbus van die [slachtoffer] te doen, waaronder een zwangerschapstest en

  • pakketjes te bezorgen bij de ouders van die [slachtoffer] en

  • die [slachtoffer] op te wachten bij haar woning en

  • melk over de fiets van die [slachtoffer] te gooien en

  • die [slachtoffer] bij haar keel en haren te pakken en

  • een kennis van die [slachtoffer] bij zijn keel te pakken en

  • die [slachtoffer] tegen een brievenbus aan te drukken en de jas van die [slachtoffer] te openen en die [slachtoffer] aan haar bedekte borsten te knijpen en zijn hand in de onderbroek van die [slachtoffer] te doen en de billen van die [slachtoffer] te betasten en de anus van die [slachtoffer] te betasten en de heupen van de [slachtoffer] te betasten en die [slachtoffer] op haar mond en neus te zoenen en het gezicht van die [slachtoffer] te strelen en de buik van die [slachtoffer] te betasten met het oogmerk die [slachtoffer] te dwingen iets te doen en te dulden.

Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Strafbaarheid van het bewezen verklaarde

Het bewezen verklaarde levert op:

De eendaadse samenloop van

  1. opzetaanranding;

  2. belaging.

Deze feiten zijn strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.

Strafbaarheid van verdachte

De rechtbank acht verdachte strafbaar nu niet van enige strafuitsluitingsgrond is gebleken.

Strafmotivering

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor het ten laste gelegde wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf die in duur gelijk is aan het reeds ondergane voorarrest. Daarnaast heeft hij de oplegging van een ongemaximeerde maatregel terbeschikkingstelling (hierna: tbs) gevorderd met verpleging van overheidswege.

Het standpunt van de verdediging

De rechtbank heeft verdachte meermalen gevraagd naar zijn reactie op de eis van de officier van justitie. Uit de reactie van verdachte kan geen juridisch standpunt worden afgeleid dat ziet op de strafmaat en de gevorderde tbs-maatregel. De rechtbank begrijpt uit het betoog van verdachte dat hij volhardt in zijn onschuld.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting, de pro justitia rapportages, het reclasseringsadvies, het uittreksel uit de justitiële documentatie van 3 augustus 2026, alsmede de vordering van de officier van justitie en hetgeen verdachte heeft aangevoerd. De rechtbank heeft in het

bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

De ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan opzetaanranding en belaging. Hij heeft in een periode van grofweg anderhalve maand veelvuldig en op zeer indringende wijze contact gezocht met aangeefster. Voor hem was duidelijk dat aangeefster geen contact wilde. Desondanks heeft hij aangeefster gebombardeerd met een enorme hoeveelheid WhatsApp-berichten en telefoonoproepen. Ook is hij meermalen voor haar woning gaan staan en heeft hij aangeefster en een kennis van haar fysiek geïntimideerd. Verdachte heeft zich daarnaast seksueel opgedrongen aan aangeefster voor haar eigen flat, is daarna op slinkse wijze de hal van haar flat binnengeglipt en hij heeft daarbij geprobeerd haar woning te betreden. Verdachte heeft met deze handelswijze vooral zijn eigen belangen en seksuele behoeftebevrediging vooropgesteld en nagestreefd. Dit gedrag getuigt van weinig respect voor andermans grenzen.

De rechtbank kan zich niet aan de indruk onttrekken dat het gedrag van verdachte wordt gedreven door een egocentrisch wereldbeeld. Het gedrag van verdachte karakteriseert zich als dominant, opdringerig, en uitermate dwingend. Hij is iemand die geen “nee” wil horen of accepteert. Aangeefster is de dupe geworden van dit grensoverschrijdende gedrag. Het lijkt verdachte niet te interesseren dat hij met zijn gedrag aangeefster heeft benadeeld. Integendeel. Hij meent zelf slachtoffer te zijn en heeft zich ook ter terechtzitting rancuneus uitgelaten over aangeefster. Het handelen van verdachte heeft zorgen opgeroepen over de veiligheid van aangeefster. Het daarmee gepaarde gevoel van voortdurende angst en alertheid hebben aangeefster in haar bewegingsvrijheid beperkt. Dit heeft een ontwrichtende werking gehad op aangeefster haar persoonlijke leven.

De persoon en de persoonlijke omstandigheden

Uit het strafblad van verdachte blijkt dat geen sprake is van relevante recidive.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de pro justitia rapportage van het Pieter Baan Centrum (hierna: PBC) d.d. 17 juni 2026 van de psycholoog [deskundige 1] en de psychiater [deskundige 2] . De psycholoog en psychiater beschrijven dat verdachte niet heeft meegewerkt aan het onderzoek in het PBC. Niettemin komen beide gedragsdeskundigen tot de conclusie dat sprake is van een gebrekkige ontwikkeling van de geestesvermogens, zij het dat deze niet gerubriceerd kan worden onder een formele psychiatrische classificatie. Het klinische beeld is daarvoor te diffuus. De rechtbank zal hieronder kort weergeven wat de gedragsdeskundigen hierover hebben gerapporteerd.

Uit het onderzoek van de psycholoog blijkt het volgende. Hoewel de psycholoog geen psychiatrische stoornis in classificerende zin kan vaststellen, worden wel aanwijzingen gezien voor een gebrekkig ontwikkeling van de geestesvermogens. Deze komt onder meer tot uiting in langdurig bestaande problemen in de gedrags- en emotieregulatie, impulsiviteit, beperkingen in de sociale afstemming en wederkerigheid, achterdochtige interpretaties, eigenaardige of moeilijk te volgen redeneringen en een patroon van normoverschrijdend gedrag vanaf een jonge leeftijd. De beschikbare informatie wijst op een diepgewortelde ontwikkelingsproblematiek die invloed heeft gehad op het sociaal, emotioneel en gedragsmatig functioneren van verdachte. Op basis van het psychiatrisch onderzoek kan onvoldoende worden vastgesteld of deze problematiek voldoet aan de criteria van een specifieke psychiatrische stoornis. Het klinische beeld is diffuus en bevat kenmerken die vanuit meerdere verklaringsmodellen kunnen worden begrepen, waaronder hechtingsproblematiek, neurobiologische problematiek zoals ADHD, psychotische problematiek, persoonlijkheidsproblematiek en/of de invloed van middelengebruik.

Uit het onderzoek van de psychiater blijkt het volgende. Verdachte presenteert een meervoudig en onvolledig in kaart gebracht klinisch beeld. Er bestaan aanwijzingen voor psychotische kwetsbaarheid, persoonlijkheidsproblematiek van antisociale en/of schizotypische aard, ADHD en problematisch cannabisgebruik. Vanwege de weigerachtige houding van verdachte, konden deze aspecten niet nader worden onderzocht of met voldoende zekerheid worden geclassificeerd. Hoewel een formele psychiatrische classificatie niet met zekerheid kan worden gesteld, biedt het beschikbare onderzoeksmateriaal voldoende aanknopingspunten om in ieder geval te spreken van een gebrekkige ontwikkeling van de geestesvermogens. Hieronder wordt verstaan dat sprake lijkt van structurele tekortkomingen in de wijze waarop de psychische ontwikkeling van verdachte zich heeft voltrokken, met als gevolg dat hij beperkt is in het adequaat begrijpen van sociale situaties, het reguleren van impulsen en emoties, en het afstemmen van zijn gedrag op geldende normen en verwachtingen. Deze beperkingen zijn naar het oordeel van de psychiater primair gelegen in de persoonlijkheidsontwikkeling in het bijzonder de gebrekkige integratie van gedragscontrole, zelfreflectie en sociaal inzicht en mogelijk mede in de cognitieve ontwikkeling, waaronder de intelligentie en het leervermogen.

De gedragsdeskundigen hebben zich onthouden van een advies over de doorwerking van de gebrekkige ontwikkeling op het ten laste gelegde. De risicos op recidive en escalatie richting geweld zijn niet getaxeerd. Evenmin is geadviseerd over passende strafrechtelijke interventies.

De rechtbank heeft ook het reclasseringsadvies van 30 juli 2026 gelezen. De reclassering ziet geen mogelijkheden voor een tbs met voorwaarden of een regulier reclasseringstoezicht. Verdachte heeft medewerking met de reclassering tot nu toe altijd geweigerd. De reclassering kan geen (klinische) voorwaarden opstellen die toezien op het gedrag van verdachte waarmee het recidivegevaar voldoende afgewend kan worden. Verdachte heeft in het verleden reclasseringstoezicht opgelegd gekregen, deze strafrechtelijke interventies, waaronder ambulante behandelingen en klinische opnames zijn negatief afgesloten. Er was steeds sprake van onvoldoende inzet en motivatie bij verdachte.

De op te leggen maatregel Tbs-maatregel

De officier van justitie heeft een oplegging van een tbs met dwangverpleging gevorderd, ondanks dat een advies daartoe ontbreekt. Hij heeft hieromtrent gerekwireerd dat de gedragsdeskundigen voldoende aanknopingspunten zien voor een gebrekkige ontwikkeling van de geestesvermogens. De vraag naar de toerekenbaarheid is een juridische vraag. De rechtbank is niet gebonden aan het advies van de gedragsdeskundigen en draagt een eigen verantwoordelijkheid bij de beoordeling van de toerekenbaarheid. De officier van justitie heeft daarvoor in zijn requisitoir verwezen naar een arrest van de Hoge Raad.3 De officier van justitie heeft vervolgens betoogd dat sprake is van verminderde toerekenbaarheid en dat de rechtbank dit kan vaststellen. De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of aan verdachte een tbs met dwangverpleging moet worden opgelegd.

Artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht vereist voor een last tot terbeschikkingstelling dat bij verdachte tijdens het begaan van de feiten een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestesvermogens bestond die op enigerlei wijze heeft doorgewerkt in de begane feiten. Deze bepaling stelt als tweede eis dat de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen het opleggen van de maatregel eist.

Aan de eerste eis voor oplegging van een tbs-maatregel is naar het oordeel van de rechtbank voldaan. De gedragsdeskundigen hebben bij verdachte een gebrekkige ontwikkeling van de geestesvermogens vastgesteld. Het gedrag van verdachte wordt gekenmerkt door problemen in de gedrags- en emotieregulatie. Hij is zoals de rechtbank uit de rapportages begrijpt beperkt in het aanvoelen van sociale situaties en het reguleren van zijn impulsen en emoties. Aannemelijk is dat het gedrag van verdachte ten tijde van het bewezenverklaarde werd gestuurd door deze stoornis in de geestesvermogens. De beperkte gedrags- en emotieregulatie en het niet kunnen aanvoelen van sociale situaties zijn te herkennen in de bewezen verklaarde feiten. Verdachte is aangeefster blijven lastigvallen en heeft zichzelf aan haar opgedrongen, ook nadat hem duidelijk en veelvuldig is verteld dat het contact ongewenst was.

De oplegging van een tbs-maatregel struikelt naar het oordeel van de rechtbank op de tweede eis die voornoemde wetsbepaling stelt. De gedragsdeskundigen hebben niets overwogen over het recidiverisico en het risico op escalatie richting geweld. Verdachte is bovendien niet eerder onherroepelijk veroordeeld voor soortgelijke feiten. De geweldsfeiten die op verdachte zijn strafblad staan dateren van 2018 en eerder en kunnen niet zonder meer worden meegewogen in een geactualiseerde risico-inschatting. Een weloverwogen risicotaxatie is daarentegen wel vereist voor het opleggen van een tbs met dwangverpleging. Tbs met dwangverpleging is namelijk een ingrijpende maatregel. Het opleggen van deze maatregel moet met de nodig terughoudendheid worden betracht en mag niet te lichtvaardig geschieden. De rechtbank ziet daarnaast een passend alternatief in de hierna te bespreken maatregel zoals bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht waarmee het slachtoffer voldoende kan worden beschermd. De rechtbank kan dus niet vaststellen dat het opleggen van een tbs met dwangverpleging strikt noodzakelijk is en zal om die reden niet overgaan tot oplegging van een tbs met dwangverpleging.

Vrijheidsbeperkende maatregel

De rechtbank ziet wel aanleiding om aan verdachte op te leggen een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid als bedoeld in 38v van het Wetboek van Strafrecht in de vorm van een contact- en locatieverbod met aangeefster. Aangeefster is in een periode van anderhalve maand rechtstreeks en via haar ouders veelvuldig lastiggevallen en dit lastigvallen is pas gestopt na ingrijpen van justitie. Verdachte heeft bovendien ook nog vanuit de penitentiaire inrichting contact gezocht met aangeefster. Gevreesd moet worden dat verdachte opnieuw contact zal zoeken met aangeefster nadat hij in vrijheid wordt gesteld. Bescherming van het slachtoffer eist de oplegging van deze maatregel.

Deze maatregel bestaat uit een contactverbod, inhoudend dat verdachte gedurende vijf jaren op geen enkele wijze direct of indirect contact mag opnemen met aangeefster [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 2001.

Deze maatregel bestaat voorts uit een locatieverbod, inhoudend dat verdachte gedurende vijf jaren zich niet bevindt op en ophoudt in de directe nabijheid van de hierna genoemde adressen:

  • [adres 2] (woonadres aangeefster);

  • [adres 4] (woonadres ouders aangeefster);

  • [adres 5] (studielocatie aangeefster);

  • [adres 6] (idem);

  • [adres 7] (idem).

De rechtbank bepaalt dat voor iedere keer dat verdachte niet aan deze maatregel voldoet, vervangende hechtenis kan worden toegepast voor de duur van twee weken met een maximale duur van in totaal zes maanden. De vervangende hechtenis heft de verplichting tot gehoorzaamheid aan deze maatregel niet op.

De rechtbank beveelt de dadelijke uitvoerbaarheid van deze maatregel, omdat ernstig rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid dat verdachte zich na invrijheidstelling belastend zal gedragen tegenover aangeefster.

De op te leggen straf

De rechtbank heeft bij het bepalen van de straf bijzondere betekenis toegekend aan verdachte zijn proceshouding. Het staat verdachte weliswaar vrij om de ten laste gelegde feiten te ontkennen en zich daartegen te verweren, maar verdachte heeft zich minachtend en onnodig grievend over het slachtoffer uitgelaten. Hij heeft op geen enkel moment verantwoordelijkheid genomen voor zijn daden en legt de schuld buiten zichzelf neer. Het is de rechtbank bovendien opgevallen dat het verdachte ontbreekt aan zelfinzicht en reflecterend vermogen. Verdachte heeft zijn eigen wil laten prevaleren zonder rekening te houden met die van aangeefster. Hij heeft haar ontuchtig betast, terwijl zij dat absoluut niet wilde.

Doelbewust is hij daarbij de voor haar veilige woonomgeving binnengedrongen. Ook heeft hij met de belaging zich stelselmatig aan haar opgedrongen en heeft daarmee een inbreuk gemaakt op haar privacy. Verdachte heeft rigide denkpatronen en duldt geen inspraak of tegenspraak van anderen. Op de ernst van de feiten kan daarom slechts worden gereageerd met een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Een andere straf volstaat vanuit het oogpunt van afschrikking en gedragsbeïnvloeding niet en miskent daarnaast de impact die deze feiten hebben gehad op het slachtoffer. Opmerking verdient ten slotte dat verdachte het recht toekomt om zijn medewerking aan een persoonlijkheidsonderzoek te weigeren. De consequentie van deze weigerachtige opstelling is wel dat strafmatigende factoren hierdoor onderbelicht blijven. De rechtbank acht, alles afwegende, een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden passend en geboden.

Benadeelde partij

[slachtoffer] heeft zich als benadeelde partij in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Gevorderd wordt een bedrag van 2.500 ter vergoeding van immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering in haar geheel kan worden toegewezen met vermeerdering van de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging

Verdachte heeft aangegeven dat hij niet bereid is om de gevorderde schade te vergoeden.

Het oordeel van de rechtbank

De benadeelde partij heeft vergoeding van immateriële schade gevorderd. Indien geen sprake is van lichamelijk letsel, zoals in dit geval, kan op grond van artikel 6:106 lid 1 onder b van het Burgerlijk Wetboek slechts een vergoeding voor immateriële schade worden toegekend als de benadeelde partij onder meer op andere wijze in haar persoon is aangetast. In beginsel zal degene die zich hierop beroept de aantasting in de persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. In bepaalde gevallen kunnen de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

De benadeelde partij heeft haar vordering niet met concrete gegevens onderbouwd. Belaging en aanranding zijn daarentegen naar het oordeel van de rechtbank delicten waarvoor geldt dat de aard en ernst van de normschending met zich meebrengen dat relevante nadelige gevolgen zo voor de hand liggen dat aantasting in de persoon kan worden aangenomen. De benadeelde partij is doordat verdachte haar heeft belaagd in haar persoonlijke vrijheid beperkt. Ook heeft verdachte inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de benadeelde partij door haar aan te randen.

De Rotterdamse Schaal adviseert voor belaging en aanranding een schadevergoeding binnen de bandbreedte van 1000 tot 5000 euro. De door benadeelde partij gevorderde schade past binnen deze bandbreedte. Verdachte heeft de hoogte van de immateriële schadevordering niet betwist en deze komt de rechtbank ook niet onrechtmatig of ongegrond voor. De rechtbank zal de schadevergoeding daarom in haar geheel toewijzen met vermeerdering van de wettelijke rente.

Nu de aansprakelijkheid van verdachte vaststaat, zal de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel opleggen om te bevorderen dat verdachte de schade zal vergoeden.

De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Toepassing van wetsartikelen

De rechtbank heeft gelet op de artikelen 36f, 38v, 38w, 55, 63, 241 en 285b van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak gelden.

Uitspraak

De rechtbank

Verklaart het onder 1 en 2 ten laste gelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Veroordeelt verdachte tot:

een gevangenisstraf voor de duur van 12 (twaalf) maanden.

Beveelt dat de tijd die de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf, geheel in mindering zal worden gebracht.

Heft op het bevel tot voorlopige hechtenis met ingang van 3 november 2026.

Maatregel ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht

Legt op de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid inhoudende dat de veroordeelde voor de duur van 5 jaren op geen enkele wijze direct of indirect contact zal opnemen, zoeken of hebben met aangeefster [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 2001.

Legt op de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid inhoudende dat de veroordeelde voor de duur van 5 jaren zich niet zal bevinden en/of ophouden in de directe nabijheid van de volgende adressen:

  • [adres 2] ;

  • [adres 4] ;

  • [adres 5] ;

  • [adres 6]

  • [adres 7] .

Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan deze maatregel wordt voldaan. De duur van de vervangende hechtenis bedraagt twee weken voor iedere keer dat niet aan deze maatregel wordt voldaan. Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op.

Bepaalt dat de totale duur van de ten uitvoer gelegde vervangende hechtenis ten hoogste zes maanden bedraagt.

Beveelt dat deze opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

Vordering benadeelde partij

Ten aanzien van de feiten 1 en 2:

Wijst de vordering van de benadeelde partij toe en veroordeelt verdachte om aan [slachtoffer] te betalen:

  • het bedrag van 2.500 ,- (zegge: tweeduizendenvijfhonderd euro);

  • de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 9 november 2025 tot de dag van algehele voldoening;

  • de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak alsnog zal maken, tot heden begroot op nihil.

Legt aan verdachte de verplichting op om ten behoeve van [slachtoffer] aan de Staat te betalen een bedrag van 2.500 ,- (zegge: tweeduizendenvijfhonderd euro), vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 november 2025 tot de dag van algehele voldoening. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade.

Bepaalt dat bij gebreke van volledig verhaal van de betalingsverplichting aan de Staat gijzeling voor de duur van 25 dagen kan worden toegepast. De toepassing van gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat als verdachte voldoet aan de betalingsverplichting aan de benadeelde partij of aan de Staat, verdachte in zoverre zal zijn bevrijd van de betalingsverplichting aan beiden.

Dit vonnis is gewezen door mr. R.B. Maring, voorzitter, mr. O.F. Brouwer en

mr. L.S. Langius, rechters, bijgestaan door mr. J.K. Qiu, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 3 november 2026.

[afbeelding niet beschikbaar]

1. HR 16 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1949, NJ 2018/427, r.o. 2.3.

2 Kamerstukken II, 1997/98, 25768, nr. 5, p. 2.

3 HR 17 oktober 2023, ECLI:NL:HR:2023:1295.

[afbeelding niet beschikbaar]