Strafrecht overig
Onderzoek Dixie. Veroordeling voor – kort samengevat – mensenhandel (arbeidsuitbuiting van vier Indiase koks)…
Rechtbank Oost-Brabant, 12 november 2026
ECLI:NL:RBOBR:2026:8098 · Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-oost-brabant/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbobr-2026-8098
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Oost-Brabant in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank Oost-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- 82-149841-22 Strafvonnis
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOBR:2026:8098
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Onderzoek Dixie. Veroordeling voor – kort samengevat – mensenhandel (arbeidsuitbuiting van vier Indiase koks) en mensensmokkel tot een deels voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twee jaren, en een beroepsverbod voor de duur van drie jaren. Gedeeltelijke toewijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK OOST-BRABANT
Locatie 's-Hertogenbosch
Strafrecht
Parketnummer: 82-149841-22
Datum uitspraak: 12 november 2026.
Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [1982] ,
ingeschreven in de Basisregistratie personen op het adres:
[adres] .
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 8 maart 2023, 30 mei 2023, 14 januari 2026, 14 oktober en 15 oktober 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van verdachte naar voren is gebracht.
De tenlastelegging.
De zaak is aanhangig gemaakt bij dagvaarding van 4 januari 2023. De tenlastelegging is op vordering van de officier van justitie gewijzigd op 14 januari 2026.
Aan verdachte is, na wijziging en kort samengevat weergegeven, ten laste gelegd dat:
Feit 1
hij in de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en/of Arnhem, zich samen met zijn partner, heeft schuldig gemaakt aan mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting van vier Indiase koks.
Feit 2
hij in de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en/of Arnhem, althans in Nederland en/of in India, samen met zijn partner, vier Indiase koks behulpzaam is geweest bij het zich verschaffen van toegang tot en/of doorreis door Nederland.
Feit 3
hij in de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en/of Arnhem, vier Indiase koks, uit winstbejag behulpzaam is/zijn geweest bij het zich verschaffen van verblijf in Nederland, terwijl hij, verdachte, wist of ernstige redenen had te vermoeden dat dat verblijf wederrechtelijk was, en hij van het plegen van dit misdrijf een gewoonte heeft gemaakt.
Feit 4
hij de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en/of Arnhem, samen met zijn partner, vier Indiase koks die zich wederrechtelijk toegang tot of verblijf in Nederland hadden verschaft, arbeid heeft doen verrichten, terwijl verdachte wist of ernstige redenen had om te vermoeden dat de toegang of dat verblijf wederrechtelijk was, terwijl hij van het plegen van dit misdrijf een gewoonte heeft gemaakt.
De volledige tenlastelegging is als bijlage II aan dit vonnis gehecht.
De formele voorvragen.
Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de dagvaarding geldig is. De rechtbank is bevoegd van het ten laste gelegde kennis te nemen en de officier van justitie kan in zijn vervolging worden ontvangen. Voorts zijn er geen gronden gebleken voor schorsing van de vervolging.
Bewijs
Het standpunt van de officier van justitie.
De officier van justitie acht alle tenlastegelegde feiten wettig en overtuigend te bewijzen.
Het standpunt van de verdediging.
De verdediging heeft de rechtbank verzocht verdachte integraal vrij te spreken van het hem tenlastegelegde. Daartoe is – kort samengevat – het volgende aangevoerd. Primair is het standpunt dat de verklaringen van de koks (hierna: de koks) op geen enkele manier worden ondersteund door andere bewijsmiddelen en om die reden niet bruikbaar zijn voor het bewijs. De verklaringen van de koks zijn bovendien onbetrouwbaar doordat hun evidente doel was om gebruik te maken van de zogeheten B8/3-regeling, die hen een verblijfsvergunning zou opleveren bij een vervolging van verdachte en/of de medeverdachte. De verdediging betwist uitdrukkelijk dat verdachte dwangmiddelen heeft ingezet waardoor de koks in een uitbuitingssituatie zijn beland. Niet kan worden bewezen dat er op enig moment een oogmerk tot uitbuiting is geweest. Ook de woon- en leefsituatie was allesbehalve erbarmelijk of mensonterend. Er was voor eenieder een schone slaapplek en er werden meer bedden aangeboden dan waar uiteindelijk gebruik van is gemaakt. Verder werd in eten en drinken voorzien en werd ook zorggedragen voor voldoende toiletartikelen. Verdachte kon er verder op vertrouwen dat de adviezen van de ingeschakelde professionals correct en compleet waren. Van enig (voorwaardelijk) opzet op voordeel trekken van een eventuele uitbuiting kan dan ook niet worden gesproken.
Over feit en 2, 3 en 4 heeft de verdediging opgemerkt dat de Gecombineerde Vergunningen voor Verblijf en Arbeid (hierna: GVVA) waren goedgekeurd ten tijde van de feitelijke reis naar Nederland, het verkrijgen van de toegang tot Nederland was op zichzelf dus niet wederrechtelijk. Wat de verdediging betreft kan daarom niet, omdat de GVVA later eventueel zou zijn geschonden, worden gesteld dat de inreis wederrechtelijk was.
Het oordeel van de rechtbank.
De bewijsmiddelen.
Omwille van de leesbaarheid van het vonnis wordt voor wat betreft de door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen verwezen naar de uitwerking daarvan in de bewijsbijlage die als bijlage I van dit vonnis deel uitmaakt. De bewijsmiddelen dienen in onderling verband en samenhang bezien te worden. De inhoud van die bijlage dient als hier herhaald en ingelast te worden beschouwd.
De bewijsoverwegingen over feit 1: mensenhandel.
Het juridisch kader van mensenhandel, artikel 273f Sr.
Uit de wetsgeschiedenis kan worden afgeleid dat de mensenhandelbepaling in artikel 273f, eerste lid, Wetboek van Strafrecht (Sr) kan worden opgedeeld in verschillende kernhandelingen:
-
mensenhandel in het algemeen: handelingen die worden ondernomen ter verwezenlijking van het einddoel: uitbuiting (waaronder de gedragingen in sub 1)
-
aan mensenhandel gerelateerde vormen van uitbuiting (waaronder de gedragingen in sub 4) en
-
het trekken van profijt uit uitbuiting (daaronder begrepen de gedraging in sub 6).
De rechtbank moet in deze zaak beoordelen of verdachte zich (al dan niet samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] )) ten opzichte van de vier koks schuldig heeft gemaakt aan mensenhandel in de zin van artikel 273f, lid 1, sub 1, 4 en 6 Sr). Bij die beoordeling geldt onderstaand juridisch kader.
Sub 1; handelen met een oogmerk van uitbuiting
In artikel 273f, eerste lid Sr, sub 1 zijn diverse handelingen strafbaar gesteld voor zover deze worden gefaciliteerd door een dwangmiddel en met het oogmerk van uitbuiting worden verricht.
Handelingen
De handelingen (werven, huisvesten en opnemen) hebben elk een neutrale en feitelijke betekenis en kunnen worden begrepen aan de hand van dagelijks taalgebruik. Zij dienen ruim te worden uitgelegd.
Dwangmiddelen
De in deze zaak relevante dwangmiddelen zijn ‘dreiging met geweld’, ‘dreiging met een andere feitelijkheid’, ‘misbruik van uit feitelijke omstandigheden voorvloeiend overwicht’ en ‘misbruik van een kwetsbare positie’. De inzet van een dwangmiddel dient ertoe te leiden dat iemand in een uitbuitingssituatie (‘een situatie die de gelegenheid tot uitbuiting schiep’) belandt of dat iemand wordt belet zich aan een uitbuitingssituatie te onttrekken.
Bij dreiging met geweld of een andere feitelijkheid hoeft het geweld of de andere feitelijkheid niet daadwerkelijk te zijn toegepast, maar wordt ermee gedreigd met het doel iemand in een situatie van uitbuiting te krijgen of houden. Feitelijkheden zijn in het algemeen alle handelingen die niet onder ‘geweld’ vallen. Wel moeten deze handelingen van zodanige aard zijn, dat zij in de gegeven omstandigheden leiden tot een zodanige psychische druk dat het slachtoffer hieraan geen weerstand kon bieden.
De misbruikdwangmiddelen, te weten ‘misbruik van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht’ en ‘misbruik van een kwetsbare positie’ hebben feitelijke betekenis. Deze dwangmiddelen, die objectief moeten worden vastgesteld, kunnen elkaar deels overlappen. Deze misbruikdwangmiddelen kunnen veelal uit de omstandigheden worden afgeleid. De verdachte moet zich daarbij wel bewust zijn geweest van de relevante feitelijke omstandigheden van de betrokkene waaruit het overwicht voortvloeide of verondersteld wordt voort te hebben gevloeid, in die zin dat voorwaardelijk opzet ten aanzien van die omstandigheden bij hem aanwezig moet zijn. Datzelfde geldt voor gevallen waarin sprake is van een kwetsbare positie van het slachtoffer.
Indien tot een bewezenverklaring wordt gekomen van een van deze twee misbruikdwangmiddelen dient het feitelijk bewezenverklaarde hieraan invulling te geven.
Bij het misbruik maken van (1) een uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht is er sprake van een relationele ongelijkheid of van het brengen in een dergelijke situatie van ongelijkheid, waardoor de keuzevrijheid van het slachtoffer is beperkt. Misbruik kan worden verondersteld indien een tewerkgestelde in een situatie verkeert of komt te verkeren, die niet gelijk is aan de omstandigheden waarin een mondige werknemer in Nederland pleegt te verkeren.
Ten aanzien van het misbruik maken van (2) een anders ‘kwetsbare positie’ geeft artikel 273f, zesde lid, Sr aan dat hieronder mede wordt begrepen een situatie waarin een persoon geen andere werkelijke of aanvaardbare keuze heeft dan het misbruik te ondergaan.
(Oogmerk van) uitbuiting
Het begrip ‘uitbuiting’ heeft de wetgever niet gedefinieerd. De vraag of (en zo ja, wanneer) sprake is van ‘uitbuiting’ in de zin van artikel 273f Sr lid 1, is niet in algemene termen te beantwoorden, maar is sterk verweven met de omstandigheden van het geval. Bij de beantwoording van die vraag komt in gevallen als de onderhavige onder meer betekenis toe aan de aard en duur van de tewerkstelling, de beperkingen die zij voor de betrokkene meebrengt en het economisch voordeel dat daarmee door de tewerksteller wordt behaald. Bij de weging van deze en andere relevante factoren dienen de in de Nederlandse samenleving geldende maatstaven als referentiekader te worden gehanteerd.
Uitbuiting veronderstelt een bepaalde mate van onvrijwilligheid, die ziet op de onmogelijkheid om zich aan een situatie te onttrekken. Het slachtoffer wordt in een situatie gebracht of gehouden waarin hij of zij redelijkerwijs geen andere keuze heeft dan zich te laten exploiteren. Het aanwenden van een dwangmiddel beïnvloedt de wil, waaronder is begrepen de keuzemogelijkheid van het slachtoffer, in die zin dat het leidt tot het ontbreken van vrijwilligheid waartoe ook behoort het ontbreken of de vermindering van de mogelijkheid een bewuste keuze te maken. Wanneer gebruik is gemaakt van een dwangmiddel is instemming van het slachtoffer met de beoogde of bestaande uitbuiting daarom niet relevant.
De daadwerkelijke uitbuiting hoeft bij de beoordeling van artikel 273f, eerste lid, sub 1 Sr nog niet te hebben plaatsgevonden, voldoende is de (onmiskenbare) bedoeling van de dader. Voor het oogmerk van uitbuiting is vereist dat het handelen van verdachte, naar hij moet hebben beseft, als noodzakelijk en dus door hem gewild gevolg meebracht dat de ander door hem werd of zou kunnen worden uitgebuit. Het oogmerk van de dader dient te zijn gericht op de uitbuiting, voorwaardelijk opzet is niet voldoende.
Sub 4; uitbuiting
Artikel 273f, eerste lid, sub 4 Sr ziet op de daadwerkelijke uitbuiting. Het gaat er hierbij om een ander met een dwangmiddel (dezelfde als genoemd in sub 1) te dwingen of te bewegen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van arbeid of onder de in sub 1 genoemde omstandigheden enige handeling te ondernemen waarvan hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat die ander zich daardoor daartoe beschikbaar stelt.
De Hoge Raad heeft uitgemaakt dat, hoewel ‘uitbuiting’ als zodanig niet in de tekst van sub 4 is opgenomen, dit daarin wel moet worden ingelezen en daarmee een impliciet bestanddeel daarvan vormt. De gedragingen, bedoeld in sub 4, kunnen slechts als mensenhandel worden bestraft, indien uit de bewijsvoering volgt dat zij zijn begaan onder omstandigheden waarbij uitbuiting kan worden verondersteld.
Het onderscheid met betrekking tot de dwangmiddelen in sub 1 en sub 4 zit in het gegeven dat in sub 1 het dwangmiddel ziet op de handeling werven, vervoeren, etc., terwijl in sub 4 het dwangmiddel direct is gelinkt aan het laten werken. Het ‘zich beschikbaar stellen’ is daarbij voldoende, wat betekent dat er ook hier niet daadwerkelijk gewerkt hoeft te zijn om tot een voltooid delict te komen.
Sub 6; voordeel trekken uit de uitbuiting
Strafbaar op grond van artikel 273f, eerste lid, sub 6 Sr is degene die opzettelijk voordeel trekt uit de uitbuiting van een ander. Het opzet dient gericht te zijn op zowel het voordeel trekken als de uitbuiting van een ander. Een dwangmiddel is hier niet nodig.
De feiten en omstandigheden in deze zaak.
Voordat de rechtbank het juridisch kader zal toepassen in deze zaak, zal zij een aantal feiten en omstandigheden vaststellen waar de rechtbank bij de beoordeling van uitgaat. In dat kader zal zij echter allereerst stilstaan bij de betrouwbaarheid van de verklaringen van de koks.
Door de verdediging en verdachte is gesteld dat de koks hun belastende verklaringen (deels) hebben afgelegd met als doel om verdachte(n) strafrechtelijk te laten vervolgen voor mensenhandel- en/of smokkel waardoor de koks (vervolgens) een verblijfsvergunning zouden krijgen via de zogeheten B8/3-regeling. De rechtbank is van oordeel dat die stelling zonder meer onvoldoende is onderbouwd, maar zij kan ook niet geheel uitsluiten dat het vooruitzicht van een verblijfsvergunning via deze weg een rol heeft gespeeld voor de koks. Zo blijkt uit bijvoorbeeld de verklaring van kok [slachtoffer 1] bij de rechter-commissaris dat hij wetenschap had van de B8/3-regeling. De rechtbank heeft de verklaringen van de koks om die reden met behoedzaamheid benaderd en de betrouwbaarheid als geheel en per onderdeel getoetst.
De rechtbank stelt met betrekking tot de betrouwbaarheid van de verklaringen van de vier koks voorop dat de koks in al hun verhoren door de tijd heen in grote lijnen consistent en gedetailleerd hebben verklaard. De verklaringen komen onderling op essentiële punten overeen, bijvoorbeeld waar zij zien op de aard en duur van de werkzaamheden, de dreigende woorden die verdachte en de medeverdachte jegens hen uitten en de afhankelijkheid die zij voelden. Tegelijkertijd zitten er ook verschillen in de verklaringen, hetgeen contra-indicatief is voor onderlinge afstemming, terwijl de verschillen niet zo groot zijn dat sprake is van tegenstrijdigheid. De rechtbank overweegt dat het feit dat er contact is geweest tussen de koks onderling en met medewerkers van [bedrijf] niet op zichzelf met zich meebrengt dat hun verklaringen daardoor minder betrouwbaar zouden zijn. Dat de verklaringen hierdoor zijn beïnvloed op zodanige wijze dat aan de inhoud van de verklaringen getwijfeld moet worden, is de rechtbank niet gebleken.
Dit maakt dat de verklaringen van de koks de rechtbank betrouwbaar voorkomen. Bovendien vinden de verklaringen steun in meerdere, van de verklaringen onafhankelijke bewijsmiddelen, waaronder de Thuisbezorgd-gegevens, de WhatsApp gesprekken, de opgenomen filmpjes, gegevens uit de telefoon van medeverdachte [medeverdachte] , de verklaringen van boekhouder [betrokkene 1] , de mails van [medeverdachte] aan [Getuige] en voor een belangrijk deel ook de verklaringen van verdachte zelf en van medeverdachte [medeverdachte] .
De rechtbank gaat bij de beoordeling van het bewijs dan ook uit van de juistheid van de verklaringen van de koks en neemt hun verklaringen als uitgangspunt.
Vervolgens zal de rechtbank de feiten en omstandigheden die kunnen worden vastgesteld beoordelen aan de hand van het hiervoor gegeven juridische kader. De rechtbank overweegt hieromtrent nog in het bijzonder dat het bij deze beoordeling niet relevant is of de koks over deze feiten en omstandigheden hebben verklaard omdat zij dachten hiermee op kortere termijn een (gunstigere) verblijfstitel te verkrijgen. Immers, voor zover kan worden vastgesteld dat de betreffende feiten en omstandigheden hebben plaatsgevonden, is het bestaan van deze feiten en omstandigheden niet afhankelijk van de motivatie van de koks om hierover te verklaren.
De komst naar Nederland en de woonsituatie
De vier koks zijn geboren en getogen in India en waren daar op het moment dat zij door verdachte en de medeverdachte werden geworven ook woonachtig. Verdachte en de medeverdachte hebben vier GVVA aangevraagd voor de koks om hen als kok te laten werken in hun restaurants en zij hebben de koks ook bezocht en gesproken in India alvorens zij naar Nederland zijn afgereisd. Verdachte en de medeverdachte wisten dat de koks graag in Nederland wilden komen werken omdat zij zo hun familie in India financieel konden ondersteunen. Met de koks is ten behoeve van hun tewerkstelling in Nederland een arbeidsovereenkomst gesloten die voldeed aan de GVVA-eisen. Verdachte en de medeverdachte hebben de koks zelf duizenden euro’s laten betalen voor de GVVA-aanvraag en reiskosten, terwijl volgens de voorschriften van de GVVA deze kosten door verdachte en/of de medeverdachte moesten worden betaald. De koks hebben hiervoor geld moeten lenen en koks [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] hebben een deel van hun ontvangen salaris moeten afstaan.
Vanaf hun komst in Nederland hebben de koks afwisselend verbleven op de zolder van de woning van de medeverdachte in Arnhem of in een kamer boven het restaurant in Tegelen. Op beide locaties sliepen ze met elkaar op één kamer. Het restaurant in Arnhem opende in augustus 2021 en sloot begin februari 2022. Daarna was alleen het restaurant in Tegelen nog open. De koks rouleerden in de periode dat het restaurant in Arnhem open was tussen de twee restaurants. De koks sliepen na de sluiting van het restaurant in Arnhem met vijf personen in één kamer boven het restaurant in Tegelen. Aangevers [slachtoffer 4] en [slachtoffer 2] sliepen samen in een bed. De slaapkamer in Tegelen kon niet op slot. De koks hebben verklaard dat zij om uiteenlopende redenen buiten hun werktijden in de restaurants gevraagd werden om klusjes te doen voor of met de verdachte en/of de medeverdachte. De koks spraken geen Nederlands en hadden buiten de verdachte en de medeverdachte weinig tot geen sociale contacten. Aangevers beschikten niet over een zorgverzekering en zij konden niet vrijelijk een dokter bezoeken als zij ziek waren. De verklaring van verdachten dat de koks als het nodig was geweest wel een dokter konden bezoeken, maakt dat niet anders. Naar het oordeel van de rechtbank is het immers niet aan verdachten om te beoordelen of een doktersbezoek wenselijk is of niet. Dat is bij uitstek aan de koks zelf.
De aard en duur van de werkzaamheden en de verloning daarvan
Op grond van de verklaringen van de koks, de notities in de telefoon van [medeverdachte] met betrekking tot het aantal gewerkte uren (die ook per mail aan getuige [Getuige] zijn gestuurd), de bestelgegevens van Thuisbezorgd en de openingstijden als vermeld op de website van de restaurants ten tijde van de pleegperiode stelt de rechtbank vast dat de koks veel meer uren werkten dan dat de 38-urige werkweek die zij contractueel waren overeengekomen. Gemiddeld werkten zij zes dagen per week, waarbij de werkdagen vaak begonnen rond het begin van de middag en eindigden vlak voor of soms pas na middernacht. Naast het werk als kok verrichtten de koks ook de overige werkzaamheden in het restaurant zoals schoonmaken en tafels dekken, afruimen en afwassen, waardoor zij ook voor de opening en na de sluiting van het restaurant moesten werken. Ook voerden zij huishoudelijke taken uit voor verdachte en de medeverdachte. Op een gemiddelde werkdag moesten de koks ongeveer 12 uur aaneengesloten beschikbaar zijn voor werkzaamheden in het restaurant. Dat zij nog tot laat moesten werken, indien dit nodig was, blijkt ook uit het filmpje waarop te horen is dat [slachtoffer 1] van [medeverdachte] nog na sluitingstijd, rond 1 uur in de nacht, een bestelling moest bezorgen. De koks hadden in eerste instantie geen vrije dagen, maar in de periode nadat [slachtoffer 1] arriveerde (september 2021) hadden zij in beginsel één vaste vrije dag per week. Op die vrije dag moesten zij op verzoek van verdachte en/of de medeverdachte vaak alsnog bijspringen in de restaurants.
Verdachte heeft over de extra taken op de vrije dag verklaard dat de koks weliswaar meegingen naar de markt of extra opdrachten deden, maar dat dit op vrijwillige basis was (uit collegialiteit). De rechtbank is van oordeel dat gelet op de overige vastgestelde feiten en omstandigheden en hetgeen de koks hierover zelf verklaren, dat zij dit niet deden uit collegialiteit maar omdat zij druk voelden vanuit verdachten.
Ten aanzien van de het aantal gewerkte uren heeft verdachte verklaard dat de koks niet zoveel uren (per dag) hebben gewerkt, of dat zij later nog betaald zouden krijgen conform het contract, inclusief gemaakte overuren of dat zij hiervoor vakantie konden opnemen. De rechtbank overweegt hierover dat de bewijsmiddelen in het dossier passen bij de verklaringen van de koks dat zij veel uren per dag moesten werken. Verder is de rechtbank van oordeel dat het ontbreken van enige vorm van urenregistratie, het onmogelijk maakte om de koks correct te betalen of te compenseren voor de gemaakte overuren. Ook achteraf. Daarom acht de rechtbank deze verklaring van verdachte ongeloofwaardig en schuift zij deze ter zijde.
Voor hun werkzaamheden kregen de koks maandelijks netto € 1.000,- betaald, ruim € 900,- minder dan waar zij op grond van de aan de GVVA ten grondslag liggende arbeidsovereenkomst (die uitgaat van een werkweek van 38 uren) recht op hadden. De koks hebben nooit loonstroken of vakantiegeld ontvangen en zij zijn niet financieel gecompenseerd voor alle gemaakte overuren. De rechtbank stelt op grond van het voorgaande vast dat de koksveel te veel uren moesten werken en dat sprake was van structurele onderbetaling.
De medeverdachte heeft de schuld voor onder andere het overtreden van de GVVA-voorwaarden (ook ten aanzien van het betalen van de inreis en de GVVA aanvraag) en het niet bijhouden van enige vorm van uren- of loonadministratie gelegd bij de boekhouders en andere juridische dienstverleners. De rechtbank ziet in het dossier geen enkele steun voor het scenario dat de verdachte en de medeverdachte verweten gedragingen zijn begaan doordat externe adviseurs of boekhouders dit hen hebben geadviseerd of opgedragen. Zij hebben zelfs geen stukken overgelegd die daarvoor een begin van aannemelijk hadden kunnen vormen. Verdachte en de medeverdachte waren als eigenaars van de restaurants, aanvragers van de GVVA’s en werkgevers van de koks, zelf geheel verantwoordelijk voor een juiste en rechtmatige bedrijfsvoering en goed werkgeverschap. De inhoud van een OVC-gesprek tussen verdachte en de medeverdachte dat is opgenomen kort na hun aanhouding werkt daarbij in hun nadeel. Hieruit blijkt onder meer dat zij de schuld van het betalen van te weinig loon op de boekhouder wilden gaan afschuiven, om de politie daarvoor in ieder geval een verklaring te geven.. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt uit dit gesprek niet alleen dat verdachten beide op de hoogte waren van de onderbetaling, maar dat zij hiervoor ook gezamenlijk verantwoordelijk zijn geweest en op dat moment probeerden een excuus te vinden om onder de (strafrechtelijke) gevolgen uit te kunnen komen. Dat verdachten tijdens dit gesprek of op andere momenten probeerden om zaken recht te zetten, in die zin dat zij de bedoeling hadden om de situatie voor de koks recht te zetten, is de rechtbank niet gebleken. Zo blijkt bijvoorbeeld niet dat verdachten (achteraf) hebben geprobeerd om de koks financieel te compenseren of dat zij alsnog loonaangifte bij de Belastingdienst hebben gedaan. De verklaringen van de verdachten dat zij slechts een gebrekkige administratie hebben gevoerd en de situatie wilden rechtzetten en dat zij hebben vertrouwd op de adviezen die deskundigen hen zouden hebben gegeven, acht de rechtbank daarom niet geloofwaardig.
Dreiging met geweld en feitelijkheden
Verdachte en de medeverdachte hebben de koks op verschillende momenten verteld of voorgehouden dat zij terug naar India zouden (kunnen) gaan als zij hun werk niet meer wilden uitvoeren. Het was verdachten bekend dat de koks heel graag in Nederland wilden werken en hun familie in India financieel wilden ondersteunen en vervolgens ook naar Nederland wilden laten komen. Ook was bekend dat de koks hier veel voor over hadden. Het in het vooruitzicht stellen van een terugkeer naar India kan daarom niet anders bedoeld zijn dan een dreiging die inhield dat als zij zich niet aan de door verdachte en medeverdachte gestelde werkvoorwaarden en tijden zouden houden, hun verblijf in Nederland en de daarmee gepaard gaande inkomsten zou ophouden. De verklaring die verdachte geeft voor deze uitlating, dat daaruit juist de vrije keuze van de koks blijkt, kan de rechtbank dan ook niet volgen. Verder zijn de koks getuige geweest van in ieder geval één geweldsincident tussen verdachte en [betrokkene 2] , een andere kok die in de tenlastegelegde periode eveneens in de restaurants werkte. Dat dit incident heeft plaatsgevonden wordt niet door verdachte betwist. Naar het oordeel van de rechtbank geeft dit geweldsincident ook steun aan de verklaringen van de koks dat zij zijn bedreigd met geweld door [verdachte] . Bovendien zijn de koks na dit incident nog angstiger geworden en vreesden zij dat dit hen ook zou kunnen overkomen, en stopten zij bijvoorbeeld met het vragen om loonstroken.
De juridische beoordeling in deze zaak.
De dwangmiddelen
Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen van de tenlastegelegde mensenhandel moet verdachte in ieder geval een of meerdere dwangmiddelen hebben gebruikt. De rechtbank zal daarom hieronder eerst de tenlastegelegde dwangmiddelen bespreken.
Dreiging met geweld
Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte en de medeverdachte gedurende de pleegperiode meermaals verbaal agressief waren tegen de koks. Alle koks hebben verklaard dat zij na het geweldsincident tussen verdachte en [betrokkene 2] , een andere kok die voor verdachte en de medeverdachte werkte, bang waren dat verdachte boos zou worden en zich op een gewelddadige manier tot hen zou richten. De koks moesten er ernstig rekening mee houden dat als zij de werkzaamheden in de restaurants niet of niet naar tevredenheid van verdachte en de medeverdachte verrichtte, dat er dan fysiek en/of verbaal geweld tegen hen zou worden gebruikt. Gelet op de dreiging die daarvan uitgaat is sprake van het dwangmiddel bedreiging met geweld door verdachte.
Dreiging met andere feitelijkheden
Uit de verklaringen van de koks volgt dat verdachte en de medeverdachte meermaals verbaal hebben gedreigd hen terug te sturen naar India als zij niet (goed) zouden (mee)werken en dat hun contract zou worden beëindigd. Deze uitlatingen moeten worden gezien in het licht van de afhankelijkheid van de koks van de GVVA op grond waarvan zij in Nederland verbleven en de wetenschap van verdachte en de medeverdachte van de reden waarom de koks in de eerste plaats naar Nederland zijn gekomen; het verdienen van geld om hun familieleden in India financieel te ondersteunen en eventueel hun gezinnen naar Nederland over te laten komen. Tegen die achtergrond levert de dreiging de koks terug te sturen naar India het dwangmiddel dreiging met andere feitelijkheden op.
Misbruik van uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht en misbruik van een kwetsbare positie.
De rechtbank oordeelt dat de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden in deze zaak maken dat de koks een kwetsbare positie hadden. Bovendien hadden verdachte en de medeverdachte op grond van deze feiten en omstandigheden een duidelijk overwicht op de koks. Door dit samenspel waren de koks makkelijker te beïnvloeden en te sturen dan een gemiddelde, mondige werknemer in een soortgelijke situatie en bevonden ze zich niet in een situatie die vergeleken kan worden met een normale mondige Nederlandse werknemer. De koks bevonden zich in een land waarvan zij de taal niet spraken en de cultuur niet kenden. Zij hadden onderdak boven het restaurant en wonen elders was voor hen gezien de geïsoleerde leefomstandigheden geen reële optie. Ook hadden zij geen sociaal vangnet en waren zij voor hun verblijfsvergunning afhankelijk van de GVVA. De koks hadden geen ziektekostenverzekering en konden niet vrijelijk een dokter bezoeken. Het overwicht dat verdachte en de medeverdachte op de koks hadden is verder versterkt door meermaals te dreigen de koks terug naar India te sturen indien zij hun werk niet naar behoren verrichtten en de mishandeling van een andere kok die ook werkzaam was in de restaurants, [betrokkene 2] , door verdachte.
Verdachten hebben misbruik gemaakt van het hieruit voortvloeiend overwicht en de kwetsbare positie van de koks. Dit is onder meer gedaan door koks veel te veel uren te laten werken en hen maandelijks contant loon uit te betalen dat ver onder het contractueel vastgelegde salaris en het wettelijk minimumloon lag. Ook moesten de koks genoegen nemen met de woonomstandigheden die hen werden aangeboden. Dit betekende in ieder geval dat zij weinig tot geen privacy hadden, maar bijvoorbeeld ook dat zij geen voorziening hadden om voor zichzelf eten te bereiden anders dan in het restaurant waar zij ook werkzaam waren. Verdachte en de medeverdachte hebben tegen kok [slachtoffer 1] verklaard dat het in de arbeidsovereenkomst vermelde loon alleen maar was opgenomen om hem naar Nederland te laten komen en dat hij hier niets betaald zou krijgen volgens het contract.
De koks hadden aldus geen andere werkelijke of aanvaarbare keuze dan het misbruik te ondergaan. Verdachte en de medeverdachten wisten van de achtergrond van de koks en van hun motivatie om in Nederland te komen en blijven werken. Verdachte en de medeverdachte wisten dan ook vanaf het begin van de pleegperiode dat de koks kwetsbaar waren en hebben misbruik gemaakt van die kwetsbare en afhankelijke positie waarin de koks zich bevonden en van het overwicht dat zij op hen hadden.
Lid 1 sub 1
De rechtbank oordeelt dat verdachte en de medeverdachte in de pleegperiode onder toepassing van de hiervoor besproken dwangmiddelen de koks hebben geworven en gehuisvest met het oogmerk van uitbuiting. Bij die vaststelling spelen de aard en duur van de werkzaamheden als hiervoor weergegeven een belangrijke rol. Doordat de koks boven de restaurants woonden en leefden en voor hun verblijf in Nederland geheel afhankelijk waren van de GVVA die hen (op dat moment) alleen de mogelijkheid gaf om voor verdachte en de medeverdachte te werken, en onder invloed van de hiervoor besproken dwangmiddelen, stelden zij zich gemiddeld zes dagen per week circa 12 uren per dag beschikbaar voor arbeid. Een direct gevolg van deze werkzaamheden was dat de koks ernstige beperkingen ondervonden, zoals een gebrek aan privacy en het wonen en leven in twee niet afsluitbare slaapkamers die zij met elkaar moesten delen. Het nadeel voor de koks bestond vooral uit het te veel, te vaak en te lang werken zonder dat daar de juiste financiële vergoeding tegenover stond. Ook hadden de koks te maken met fysieke en verbale agressie, hadden zij geen zorgverzekering en konden zij niet zelfstandig en vrijelijk een dokter bezoeken doordat zij de Nederlandse taal niet spraken en voor hun functioneren buiten het restaurant vooral afhankelijk waren van verdachte en de medeverdachte.
Verdachte en de medeverdachten hebben ook veel economisch voordeel behaald door de arbeid die zij de koks lieten verrichten, zo hebben zij gedurende de pleegperiode veel loonkosten bespaard. Zij hebben immers te weinig loon uitbetaald en geen aangifte loonbelasting gedaan. Nu verdachte en de medeverdachte zich hebben bediend van de inzet van dwangmiddelen, is voor het oogmerk van uitbuiting niet van belang of de koks de werkzaamheden op enig moment eventueel vrijwillig hebben verricht, of dat zij op enig moment toch ‘vrij’ waren om te stoppen met de arbeid.
Lid 1 sub 4
Door de hiervoor besproken feiten en omstandigheden bevonden de koks zich in een uitbuitingssituatie. De koks zijn door verdachte en de medeverdachte in een situatie gebracht en gehouden waarin zij redelijkerwijs geen andere keuze hadden dan voor verdachte en de medeverdachte te blijven werken. Daarbij zijn de reeds besproken afhankelijkheid en kwetsbaarheid van belang, net als de terugkerende dreigementen. Omdat sprake is van meerdere dwangmiddelen doet de eventuele vrijwilligheid van de koks niet ter zake. De koks hadden gezien alle uit de bewijsmiddelen blijkende feiten en omstandigheden redelijkerwijs geen andere keuze dan zich door verdachte en de medeverdachte te laten uitbuiten.
Lid 1 sub 6
De rechtbank heeft vastgesteld dat verdachte en de medeverdachte ten opzichte van de koks een uitbuitingssituatie hebben gecreëerd en in stand hebben gehouden. Verdachte en de medeverdachte hebben ook opzettelijk (willens en wetens) voordeel getrokken uit deze uitbuiting. Dit voordeel bestond vooral uit financieel voordeel doordat zij onvoldoende salaris aan de koks betaalden en hen veel meer uren lieten werken dan toegestaan. Doordat koks de praktisch alle werkzaamheden in de restaurants verrichten, hoefden verdachte en de medeverdachte daar niemand anders voor in te schakelen (en te betalen). Verder hebben verdachte en de medeverdachte opzettelijk voordeel getrokken uit de uitbuiting doordat koks ook voor hen persoonlijk klusjes verrichtten die en werk deden dat zij anders zelf hadden moeten doen. Ook hebben zij geen aangifte loonbelasting ingediend en dus geen werkgeverslasten afgedragen. Tot slot hebben zij in strijd met de regelgeving de koks € 2.000,- laten betalen voor het aanvragen van de vergunning en hun eigen reis laten bekostigen.
Conclusie ten aanzien van mensenhandel
Door de feiten en omstandigheden zoals deze blijken uit de bewijsmiddelen is een (afhankelijkheids)situatie ontstaan waaraan de koks zich niet hebben kunnen onttrekken en ten gevolge waarvan zij geen weerstand aan verdachte en de medeverdachte hebben kunnen bieden. De tenlastegelegde mensenhandel kan op grond van het voorgaande wettig en overtuigend worden bewezen.
De bewijsoverwegingen over feiten 2, 3 en 4
Juridisch kader feiten 2 en 3
Voor een bewezenverklaring van artikel 197a tweede lid van het Wetboek van Strafrecht (Sr), kort gezegd: mensensmokkel - is vereist dat verdachte, uit winstbejag, behulpzaam is geweest bij het verschaffen van verblijf aan een persoon in Nederland of een andere lidstaat van de EU, of dat verdachte daartoe gelegenheid, middelen of inlichtingen heeft verschaft, terwijl hij weet of ernstige redenen heeft om te vermoeden, dat het verblijf wederrechtelijk is.
Juridisch kader feit 4
Artikel 197b Sr stelt strafbaar om iemand die illegaal in Nederland verblijft, krachtens overeenkomst of aanstelling arbeid te laten verrichten. Op grond van artikel 12 eerste lid onder c van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw) en artikel 2 van de Wet arbeid vreemdelingen (hierna: Wav) vervalt het verblijfsrecht of recht op oponthoud in Nederland als er voor een werkgever wordt gewerkt.
De rechtbank stelt vast dat de bestanddelen van deze tenlastegelegde artikelen deels overlappen en zal hierna per bestanddeel vaststellen of zij daarvoor voldoende wettig en overtuigend bewijs aanwezig acht.
Wederrechtelijk verblijf en wetenschap
Het begrip ‘wederrechtelijk’ in de delictsomschrijvingen van artikel 197a en 197b Sr dient, gelet op de wetsgeschiedenis, te worden uitgelegd als ‘zonder enig subjectief recht of enige
bevoegdheid’. In welke gevallen een vreemdeling het recht heeft om in Nederland te verblijven, is bepaald in de Vreemdelingenwet 2000 en dient te worden beoordeeld in samenhang met annexe regelgeving. In artikel 8 Vw staat limitatief vermeld wanneer een vreemdeling verblijfsrecht heeft in Nederland.
Artikel 12, eerste lid, onder c, van de Vw bepaalt - voor zover hier van belang - dat aan de vreemdeling die bij binnenkomst heeft voldaan aan de verplichtingen waaraan een persoon bij grensoverschrijding is onderworpen, is toegestaan in Nederland te verblijven, zolang hij geen arbeid voor een werkgever verricht in strijd met de Wav.
Op grond van artikel 2 van de Wav is een werkgever verboden een vreemdeling in Nederland arbeid te laten verrichten zonder tewerkstellingsvergunning (Twv) of zonder dat een vreemdeling in het bezit is van een gecombineerde vergunning verblijf en arbeid (GVVA).
Op grond van het hiervoor onder feit 1 overwogene en de inhoud van de bewijsmiddelen volgt dat de koks in Nederland arbeid verrichte op grond van een GVVA die weliswaar in eerste instantie door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (hierna: IND) was verleend, maar die nooit zou zijn verleend indien de IND op de hoogte was van de feiten en omstandigheden zoals die in werkelijkheid waren. De GVVA-aanvragen zijn goedgekeurd op basis van onder meer arbeidscontracten waarvan vanaf het opstellen daarvan voor verdachte en de medeverdachte duidelijk was dat zij de daaruit voortvloeiende verplichtingen nooit zouden nakomen. De IND heeft de GVVA-aanvragen goedgekeurd op basis van de inhoud van deze misleidende arbeidscontracten en onder de veronderstelling dat de overige voorwaarden werden nagekomen. De GVVA’s zijn aangevraagd en verstrekt onder de voorwaarden van onder andere een 38-urige werkweek en werkzaamheden als specialiteitenkok. In werkelijkheid lieten verdachten de koks veel meer uren werken, moesten zij ook andere werkzaamheden verrichten en kregen ze minder loon uitgekeerd dan was overeengekomen. Daarnaast hebben verdachte en de medeverdachte de koks de kosten voor de GVVA-leges en reiskosten zelf laten betalen. [slachtoffer 4] heeft nog voor de datum die in de arbeidsovereenkomst stond gewerkt door te klussen in het restaurant. De koks verrichtten daarmee arbeid voor een werkgever in strijd met de Wav.
De rechtbank oordeelt dat onder deze omstandigheden de GVVA’s nooit een rechtmatige grondslag hebben gevormd voor de inreis naar en het verblijf van de koks in Nederland, en dat de inreis en het verblijf dus wederrechtelijk zijn geweest.
De rechtbank acht bewezen dat verdachte en de medeverdachte had moeten vermoeden dat het verblijf van deze personen in Nederland wederrechtelijk was. Vooropgesteld wordt dat een ieder wordt geacht de wet te kennen, zo ook verdachte. Verdachte en de medeverdachte hadden bekend moeten zijn met de regelgeving omtrent het verkrijgen van een rechtmatige GVVA, omdat hij en de medeverdachte de GVVA-aanvragen zelf hebben gedaan. Uit de bewijsmiddelen volgt ook dat verdachte en de medeverdachte nooit de intentie hebben gehad om de arbeidsovereenkomsten na te leven, maar dat deze alleen zijn opgesteld om de GVVA’s te verkrijgen en de koks te kunnen huisvesten en tewerkstellen in Nederland. Dit blijkt onder andere uit het feit dat zij van meet af aan te weinig hebben uitbetaald en kennelijk ook geen intentie hadden om dit op juiste wijze te doen, gelet op het ontbreken van enige vorm van urenregistratie. In zoverre verdachte zich in dit verband mocht beroepen mocht beroepen op ingewonnen (onjuist) juridisch advies, verwijst de rechtbank naar wat zij daarover hiervoor heeft opgemerkt bij de feitenvaststelling.
Behulpzaam (art. 197a Sr)
Naar vaste rechtspraak dient het bestanddeel ‘behulpzaam zijn bij’ in artikel 197a Sr in overeenkomstige zin te worden uitgelegd als in artikel 48 Sr, waarin medeplichtigheid in het algemeen strafbaar is gesteld. Het gaat er onder meer om of verdachte het verblijf van de vreemdeling in Nederland in enigerlei opzicht bevordert of gemakkelijk maakt. In lijn met het doel en de strekking van artikel 197a Sr, te weten het tegengaan van mensensmokkel, en conform het algemeen spraakgebruik dient onder ‘het verblijven in Nederland’ als bedoeld in dat artikel te worden verstaan: elk zich ophouden in Nederland. Ten aanzien van het bestanddeel ‘behulpzaam zijn bij het zich verschaffen van verblijf’ geldt dat ook behulpzaamheid die gericht is op voortzetting van het verblijf in Nederland valt onder artikel 197a lid Sr.
Door de koks te helpen aan een visum, hen in Nederland te huisvesten en tegen betaling werkzaamheden te laten verrichten is de rechtbank van oordeel dat verdachte en de medeverdachte opzettelijk behulpzaam zijn geweest aan het illegale verblijf van de koks in Nederland.
Winstbejag (art. 197a Sr)
Dat verdachte uit winstbejag heeft gehandeld, leidt de rechtbank af uit de hiervoor onder feit 1 weergegeven feiten en omstandigheden met betrekking tot de aard en duur van de door de koks verrichte werkzaamheden en de verloning daarvan.
Krachtens overeenkomst (art. 197b Sr)
De koks werkten in Nederland krachtens de met verdachte en de medeverdachte overeengekomen arbeidscontract dat mede ten grondslag lag aan de verleende GVVA’s.
Arbeid laten verrichten (art. 197b Sr)
Verdachte en de medeverdachte hebben de koks arbeid laten verrichten in hun restaurants, dit wordt ook niet betwist.
Medeplegen
Verdachte en de medeverdachte hebben vanaf het eerste contact met de koks in Nederland en India tot en met het einde van de tewerkstelling op de dag van de inval door de NLA nauw en bewust samengewerkt in de werving, huisvesting en tewerkstelling van de koks. Zij hebben in onderling overleg handelingen verricht die hebben geleid tot de wederrechtelijke inreis en het wederrechtelijke verblijf van de koks. De rechtbank acht onder deze omstandigheden het medeplegen ten aanzien van alle drie de feiten wettig en overtuigend bewezen.
Gewoonte maken (197a en 197b Sr)
Gelet op de duur van de tewerkstelling en het wederrechtelijke verblijf in Nederland, alsook de hoeveelheid koks die illegaal zijn tewerkgesteld, is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte en de medeverdachte een gewoonte hebben gemaakt van het onder feiten 3 en 4 tenlastegelegde.
De bewezenverklaring.
Op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de hierboven uitgewerkte bewijsmiddelen in onderling verband en samenhang bezien komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte
Feit 1
in de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en/of Arnhem, althans in Nederland, (lid 3 sub 1) tezamen en in vereniging met een ander
A. anderen, te weten [slachtoffer 4] en/of [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3]
(lid 1 sub 1)
door dreiging met geweld en andere feitelijkheden en door misbruik van uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht en door misbruik van een kwetsbare positie heeft geworven met het oogmerk van uitbuiting van die [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3]
en
(lid 1 sub 4)
door dreiging met geweld en andere feitelijkheden en door misbruik van uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht en door misbruik van een kwetsbare positie [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] [slachtoffer 3] heeft gedwongen of bewogen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van arbeid of diensten,
en
B.
(lid 1 sub 6)
opzettelijk voordeel heeft getrokken uit de uitbuiting van [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] ,
(t.a.v. A)
immers hebben hij, verdachte, en zijn mededader die [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3]
- vanuit India geworven om te werken in een restaurant en
- gehuisvest door hen te laten slapen op de zolder van de woning van [medeverdachte] in Arnhem en/of in de kamer boven restaurant [restaurant] in Tegelen
terwijl [slachtoffer 4] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3]
- bedreigd werden door verdachte en/of zijn medeverdachte dat als zij in discussie gingen, teruggestuurd werden naar India
en waarbij de uitbuiting en/of uitbuitingssituatie er onder meer uit bestond dat [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3]
-met betrekking tot de aard en duur van de werkzaamheden-
- een groot aantal dagen per week, een groot aantal uren per dag, werkzaamheden moest verrichten voor verdachte en diens mededader in het restaurant en/of thuis bij verdachte(n), en
- op vrije dagen moesten bijspringen zonder dat dit van te voren werd overlegd, en
- met betrekking tot de beperkingen die werden opgelegd-
- geen zelfstandige woonruimte hadden die af te sluiten was en
- niet beschikten over privacy omdat zij één kamer met zijn allen deelden en
- niet beschikten over een zorgverzekering en niet vrijelijk op doktersbezoek konden als zij ziek waren, en
- met betrekking tot het financieel voordeel voor verdachte-
- niet het juiste aantal daadwerkelijk gewerkte uren uitbetaald kregen, en
- zelf een vliegticket naar Nederland hebben bekostigd terwijl volgens de voorschriften van de GVVA deze kosten door verdachten moeten worden betaald en
- zelf de kosten voor de aanvraag van de GVVA hebben bekostigd terwijl volgens de voorschriften van de GVVA deze kosten door verdachten moeten worden betaald en
- werkzaamheden moesten verrichten tegen een arbeidsbeloning beneden het wettelijk verplichte minimumloon, en
(t.a.v. B)
waarbij het voordeel trekken uit de uitbuiting van [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] heeft bestaan uit:
- dat zij zes dagen per week, circa 12 uur ter beschikking stonden aan het restaurant en
- dat zij zelf een vliegticket naar Nederland hebben bekostigd terwijl volgens de voorschriften van de GVVA deze kosten door verdachten moeten worden betaald en
- dat zij zelf de kosten voor de aanvraag van de GVVA hebben bekostigd terwijl volgens de voorschriften van de GVVA deze kosten door verdachten moeten worden betaald en
- dat de werkzaamheden ver beneden het wettelijk verplichte minimumloon en vakantiegeld werden betaald en
- dat niet het juiste aantal daadwerkelijk gewerkte (over)uren werd uitbetaald en
- van het loon van [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] € 1000,- ingehouden werd omdat zij dit nog moesten terug betalen voor hun GVVA-aanvraag;
(lid 3 sub 2 t.a.v. A en B)
terwijl die [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] kwetsbare personen zijn omdat
- verdachten wisten dat zij geldleningen waren aangegaan bij hun familie om de aanvraag van de GGVA en/of het vliegticket te bekostigen en
- verdachten wisten dat zij naar Nederland zijn gekomen voor het financieel onderhouden van hun familieleden in India.
Feit 2
in de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en/of Arnhem, althans in Nederland en/of in India tezamen en in vereniging met een ander, in de uitoefening van een beroep of gewoonte (te weten als eigenaar en/of bestuurder van restaurant [restaurant] )
(telkens) 4 (vier) personen, te weten [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] , personen met de Indiase nationaliteit,
(telkens) behulpzaam is geweest bij het zich verschaffen van toegang tot Nederland,
immers hebben zij , verdachte en zijn mededader die [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] (onrechtmatig) in laten reizen op basis van de (gecombineerde vergunning voor verblijf en arbeid (GVVA) als Aziatische specialiteitenkok terwijl niet is voldaan aan de voorwaarden die worden gesteld aan de GVVA immers
- kregen zij minder loon;
- verrichtten zij anderen werkzaamheden dan waar de GVVA voor bedoeld is;
- moesten zij meer uren werken dan wat in het contract was opgenomen.
Feit 3
in de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en/of Arnhem, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander,
(telkens) 4 (vier) personen, te weten [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] , personen met de Indiase nationaliteit, uit winstbejag behulpzaam zijn geweest bij het zich verschaffen van verblijf in Nederland,
terwijl hij, verdachte, wist of ernstige redenen had te vermoeden dat dat verblijf wederrechtelijk was, immers hebben zij, verdachte en zijn medeverdachte, bovengenoemde
personen gehuisvest en tegen de voorwaarden van de GVVA arbeid laten verrichten in het door verdachte en zijn mededader gedreven restaurant [restaurant] te Tegelen,
en hij aldus van het plegen van dit misdrijf een gewoonte heeft gemaakt.
Feit 4
in de periode van 16 maart 2021 tot en met 28 april 2022 te Tegelen en Arnhem, tezamen en in vereniging met een ander, (telkens) 4 (vier) personen, te weten [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] , personen met de Indiase nationaliteit, die zich wederrechtelijk toegang tot of verblijf in Nederland hadden verschaft, krachtens overeenkomst arbeid heeft doen verrichten, terwijl verdachte wist of ernstige redenen had om te vermoeden dat de toegang of dat verblijf wederrechtelijk was, terwijl hij aldus van het plegen van dit misdrijf een gewoonte heeft gemaakt.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.
De bewijsmiddelen worden slechts gebezigd met betrekking tot het feit waarop zij in het bijzonder betrekking hebben.
De strafbaarheid van de feiten.
Het bewezen verklaarde levert op de in de uitspraak vermelde strafbare feiten.
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.
De strafbaarheid van verdachte.
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen bewezen is verklaard.
Oplegging van straf en maatregel.
De eis van de officier van justitie.
De officier van justitie heeft de rechtbank gevorderd verdachte te veroordelen tot:
- een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaren, waarvan 1 jaar voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren, met als bijzondere voorwaarde een contactverbod met de vier koks;
- een beroepsverbod voor de duur van 5 jaren.
Bij haar eis heeft de officier van justitie rekening gehouden met de OM-richtlijnen voor arbeidsuitbuiting, het strafblad van verdachte en de overschrijding van de redelijke termijn.
Een kopie van de vordering van de officier van justitie is aan dit vonnis gehecht.
Het standpunt van de verdediging.
De verdediging heeft de rechtbank verzocht bij de strafoplegging rekening te houden met de overschrijding van de redelijke termijn en de persoonlijke omstandigheden van verdachte. In geen geval zou een onvoorwaardelijke gevangenisstraf langer dan het reeds ondergane voorarrest dienen te worden opgelegd.
Het oordeel van de rechtbank.
Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van het door verdachte gepleegde strafbare feit betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.
De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.
Ernst van de feiten
Verdachte heeft zich samen met zijn partner schuldig gemaakt aan mensenhandel en mensensmokkel door vier Indiase koks te werven en huisvesten met het oogmerk van uitbuiting. Verdachte en zijn partner zijn de koks uit winstbejag behulpzaam geweest bij het zich verschaffen van toegang tot Nederland door hen (onrechtmatig) in laten reizen op basis van de GVVA als Aziatische specialiteitenkok terwijl niet is voldaan aan de voorwaarden die worden gesteld aan die GVVA. De koks hebben gedurende ruim een jaar gemiddeld zes dagen per week een (te) groot aantal uren per dag gewerkt in de restaurants van verdachte en zijn partner De koks woonden (samen) boven de restaurants in niet afsluitbare slaapkamers, hadden geen privacy, geen zorgverzekering, geen vakanties en zij waren voor hun inkomen en verblijf volledig afhankelijk van verdachte en zijn partner. Verdachte en zijn partner wisten dat de koks kwetsbaar waren en hebben daarvan misbruik gemaakt en hen uitgebuit. Verdachte en zijn partner wisten dat de koks in Nederland geen familie of vrienden hadden op wie zij konden terugvallen, en dat zij naar Nederland waren gekomen om hun families in India financieel te ondersteunen. Verdachte en zijn partner hebben doelbewust misbruik gemaakt van de grote wens van de koks om in Nederland te werken en de kans om zich (met hun gezin) te vestigen in Nederland. Hierdoor hebben de koks gedurende lange tijd onder slechte omstandigheden en voor veel te weinig loon gewerkt. Verdachte en zijn partner hebben hierdoor veel financieel voordeel gehad. Zij hebben slechts gehandeld uit puur winstbejag en de belangen van de koks achtergesteld. De koks konden door de zwarte loonbetalingen geen aanspraak maken op de (sociale) voorzieningen in Nederland. De persoonlijke vrijheid van de koks is ernstig aangetast en hun kwaliteit van leven was in de uitbuitingsperiode laag.
Persoon van verdachte
Met betrekking tot de persoon van verdachte heeft de rechtbank kennisgenomen van en rekening gehouden met het meest recente uittreksel uit de justitiële documentatie van verdachte en een reclasseringsadvies van 24 september 2026. Uit het strafblad van verdachte blijkt dat hij op 29 juni 2021 door de rechtbank Rotterdam samen met de medeverdachte is veroordeeld voor soortgelijke feiten. Deze veroordeling is echter niet onherroepelijk, waardoor deze niet in het nadeel van verdachte kan worden meegewogen. Verdachte is door de strafrechter in België samen met de medeverdachte veroordeeld voor onder meer mensenhandel in de pleegperiode 2019-2020. Deze veroordeling is op 14 november 2025 onherroepelijk geworden. Verdachte en de medeverdachte zijn in die zaak veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf waarvan één jaar voorwaardelijk.
Schending van de redelijke termijn.
De rechtbank stelt voorop dat in art. 6, eerste lid, van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (hierna: EVRM) het recht van iedere verdachte is gewaarborgd om binnen een redelijke termijn te worden berecht. Die termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Nederlandse staat tegenover de betrokkene een handeling is verricht waaraan de verdachte in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem voor een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie strafvervolging zal worden ingesteld.
Als uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling op zitting moet zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden, zoals de ingewikkeldheid van een zaak, de invloed van de verdachte en/of haar raadslieden op het procesverloop en de wijze waarop de zaak door de bevoegde autoriteiten is behandeld.
De rechtbank stelt de aanvangsdatum van de redelijke termijn in deze zaak op 2 december 2022, de dag van de aanhouding van verdachte. Vanaf dat moment kon hij in redelijkheid verwachten dat tegen haar voor een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie strafvervolging zou worden ingesteld. De rechtbank wijst op 12 november 2026 eindvonnis in deze zaak, wat betekent dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De rechtbank zal deze schending strafverminderend in de strafoplegging meewegen, omdat zij oordeelt dat de overschrijding van de redelijke termijn alles afwegende niet aan verdachte of haar raadslieden kan worden toegerekend. Het indienen van onderzoekswensen is daarvoor in dit geval onvoldoende, ook omdat de inhoudelijke behandeling met bijna een jaar is uitgesteld doordat de raadslieden in deze zaak niet tijdig de beschikking hadden gekregen over het ontnemingsrapport.
Strafoplegging en beroepsverbod
De rechtbank is, gelet op de ernst, aard en duur van de feiten als hiervoor omschreven, van oordeel dat in verband met een juiste normhandhaving in beginsel niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of geringere straf dan een deels onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twee jaar en drie maanden (27 maanden), waarvan één jaar voorwaardelijk, wanneer geen rekening gehouden wordt met de overschrijding van de redelijke termijn. Daarbij heeft de rechtbank ook rekening gehouden met de eendaadse samenloop tussen de onder feiten 2 en 3 bewezenverklaarde feiten, waarvan evident sprake is. Doordat de redelijke termijn is overschreden zal de rechtbank de gevangenisstraf matigen in die zin dat de gevangenisstraf wordt gematigd naar twee jaar, waarvan één jaar voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke strafdeel, dat wordt opgelegd om verdachte ervan te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen, zal een contactverbod met de vier koks worden gekoppeld. Verder is de rechtbank van oordeel dat verdachte voor de duur van 3 jaren het recht dient te worden ontzegd om een beroep als horeca-exploitant uit te oefenen, dan wel beroepsmatig bij horeca-exploitatie betrokken te zijn, gelet op de recidive voor soortgelijke feiten en het voorkomen van soortgelijke feiten in de toekomst. De duur van dit beroepsverbod is korter dan door de officier van justitie geëist, omdat dit beroepsverbod feitelijk al sinds de schorsing van het bevel tot voorlopige hechtenis op 31 mei 2023 geldt en verdachte daar sindsdien al de gevolgen van ondervindt.
De vorderingen van de benadeelde partijen.
[slachtoffer 3]
, in deze procedure bijgestaan door advocaat mr. drs. T. Neijzen, heeft een vordering tot schadevergoeding ingediend als gevolg van de bewezenverklaarde feiten. [slachtoffer 3] vordert materiële schadevergoeding ter hoogte van € 19.567,06, bestaande uit netto loonschade en overige materiële schade waar de aftrekbare kosten bij in mindering zijn gebracht. [slachtoffer 3] vordert verder immateriële schadevergoeding ter hoogte van € 2.500,-, bestaande uit een aantasting in de persoon.
[slachtoffer 4]
, in deze procedure eveneens bijgestaan door advocaat mr. drs. T. Neijzen, heeft een vordering tot schadevergoeding ingediend als gevolg van de bewezenverklaarde feiten. [slachtoffer 4] vordert materiële schadevergoeding ter hoogte van € 25.003,87, bestaande uit netto loonschade en overige materiële schade waar de aftrekbare kosten bij in mindering zijn gebracht. [slachtoffer 4] vordert verder immateriële schadevergoeding ter hoogte van € 2.500,-, bestaande uit een aantasting in de persoon.
[slachtoffer 1]
, in deze procedure eveneens bijgestaan door advocaat mr. drs. T. Neijzen, heeft een vordering tot schadevergoeding ingediend als gevolg van de bewezenverklaarde feiten. [slachtoffer 1] vordert materiële schadevergoeding ter hoogte van € 15.310,42, bestaande uit netto loonschade en overige materiële schade waar de aftrekbare kosten bij in mindering zijn gebracht. [slachtoffer 1] vordert verder immateriële schadevergoeding ter hoogte van € 2.500,-, bestaande uit een aantasting in de persoon.
[slachtoffer 2]
, in deze procedure eveneens bijgestaan door advocaat mr. drs. T. Neijzen, heeft een vordering tot schadevergoeding ingediend als gevolg van de bewezenverklaarde feiten. [slachtoffer 2] vordert materiële schadevergoeding ter hoogte van € 19.612,36, bestaande uit netto loonschade en overige materiële schade waar de aftrekbare kosten bij in mindering zijn gebracht. [slachtoffer 2] vordert verder immateriële schadevergoeding ter hoogte van € 2.500,-, bestaande uit een aantasting in de persoon.
Het standpunt van de officier van justitie.
De officier van justitie heeft de rechtbank gevorderd de vorderingen geheel toe te wijzen, inclusief de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het standpunt van de verdediging.
De verdediging heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de benadeelde partijen niet-ontvankelijk dienen te worden verklaard in de vorderingen gelet op het vrijspraak-verweer. De verdediging heeft verder bepleit dat er in dit geval om voor vergoeding van immateriële schade in aanmerking te komen sprake dient te zijn van een vaststelling van een in de psychiatrie erkende ziektebeeld. De immateriële schade is op dat punt niet nader onderbouwd en de benadeelde partijen dienen in zoverre dus ook niet-ontvankelijk verklaard te worden.
Met betrekking tot de materiële schadevergoeding heeft de verdediging verwezen naar het ingenomen standpunt in de ontnemingszaak. Dat standpunt komt er kort samengevat op neer dat er, in afwijking van het ontnemingsrapport, meer door verdachte gemaakte kosten voor rekening van de koks dienen te komen. Daarbij gaat het bijvoorbeeld om gemaakte kosten voor levensonderhoud. Er zou € 250,- per maand, per kok, van de berekende misgelopen loonkosten moeten worden afgetrokken.
Beoordeling.
Nu alle vorderingen wat betreft de grondslag en de berekeningsmethode gelijkluidend zijn, zal de rechtbank de vorderingen gezamenlijk behandelen.
Materiële schade
De rechtbank acht de vorderingen voor een groot deel toewijsbaar, vermeerderd met de wettelijke rente tot de dag der algehele voldoening. De koks waren de werknemers van verdachte en de medeverdachte en hadden daarom voor al hun verrichte arbeid recht op loon conform de geldende wet- en regelgeving. Doordat zij te weinig loon en geen vakantiegeld of vergoeding voor niet genoten vakantieuren hebben ontvangen, hebben zij materiële schade opgelopen. De vorderingen zijn gebaseerd op het ontnemingsrapport. De rechtbank kan zich vinden in die berekening en heeft deze ook gevolgd in een bij aparte beslissing opgemaakte beslissing op de ontnemingsvordering. De vorderingen zullen daarom, met uitzondering van het hierna genoemde onderdeel, worden toegewezen.
In de vorderingen wordt 8% vakantiegeld berekend over het niet betaalde nettoloon en de niet aan de koks uitbetaalde vakantieuren. De rechtbank is van oordeel dat de koks geen recht hebben op vakantiegeld over laatstgenoemde vakantieuren. De rechtbank zal dat deel van de vordering daarom in mindering brengen op het toe te wijzen bedrag aan materiële schade.
Immateriële schade
Met betrekking tot de immateriële schade overweegt de rechtbank als volgt. De gevorderde immateriële schade is gebaseerd op artikel 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW). Vergoeding van immateriële schade op grond van artikel 6:106 sub b BW is mogelijk als de koks lichamelijk letsel hebben opgelopen, zijn aangetast in haar eer of goede naam of 'op andere wijze' in hun persoon zijn aangetast. Van aantasting in de persoon 'op andere wijze' is in ieder geval sprake als de koks geestelijk letsel (psychische schade) hebben opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven zijn of kunnen worden vastgesteld. Naar het oordeel van de rechtbank brengen de aard en de ernst van de normschending in dit geval mee dat de nadelige gevolgen voor de koks zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Uit het dossier en het onderzoek op de zitting blijkt dat zij ruim een jaar lang zijn uitgebuit door bijna iedere dag een groot aantal uren fysieke arbeid te verrichten voor verdachte en de medeverdachte, terwijl zij met 4 tot 5 personen in één kamer boven hun werkplek woonden en sliepen, en (de dreiging van) verbaal en fysiek geweld ondergingen. De rechtbank is van oordeel dat de gevorderde € 2.500,- redelijk en passend is en heeft daarbij ook acht geslagen op de Rotterdamse schaal. De rechtbank zal de vorderingen in zoverre toewijzen, inclusief de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten van de benadeelde partijen tot op heden begroot op nihil. Verder wordt verdachte veroordeeld in de ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten.
Schadevergoedingsmaatregelen.
De rechtbank zal voor het toegewezen bedrag tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen, nu de rechtbank het wenselijk acht dat de Staat schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert, vermeerderd met de wettelijke rente tot de dag der algehele voldoening.
Aangezien aan verdachte meer verplichtingen tot vergoeding van dezelfde schade worden opgelegd, zal de rechtbank bepalen dat als verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat daarmee zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij komt te vervallen en andersom, indien verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij, daarmee zijn verplichting tot betaling aan de Staat komt te vervallen.
Motivering van de hoofdelijkheid.
De rechtbank stelt vast dat verdachte de vier feiten samen met een ander heeft gepleegd. Nu verdachte en zijn mededader samen een onrechtmatige daad hebben gepleegd, zijn zij jegens de benadeelde partijen hoofdelijk aansprakelijk voor de totale schade.
Toepasselijke wetsartikelen.
De beslissing is gegrond op de artikelen:
14a, 14b, 14c, 28, 31, 36f, 47, 55, 57, 197a, 197b, 197c en 273f Wetboek van Strafrecht.
DE UITSPRAAK
De rechtbank:
- verklaart het ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor is omschreven;
- verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op de misdrijven:
Feit 1:
medeplegen van mensenhandel, meermalen gepleegd.
Feiten 2 en 3:
de eendaadse samenloop van:
medeplegen van mensensmokkel, begaan in de uitoefening van enig ambt of beroep, meermalen gepleegd
en
een ander uit winstbejag behulpzaam zijn bij het zich verschaffen van verblijf in Nederland, terwijl hij weet of ernstige redenen heeft te vermoeden dat dat verblijf wederrechtelijk is, begaan door een persoon die daarvan een beroep of gewoonte maakt, in vereniging begaan door meerdere personen, meermalen gepleegd.
Feit 4:
een ander, die zich wederrechtelijk toegang tot of verblijf in Nederland heeft verschaft, krachtens overeenkomst of aanstelling arbeid doen verrichten, terwijl hij weet of ernstige redenen heeft om te vermoeden dat de toegang of dat verblijf wederrechtelijk is, en van dit feit een gewoonte maken.
- verklaart verdachte hiervoor strafbaar;
- legt op de volgende straf en maatregel:
een gevangenisstraf met aftrek voor de duur van 2 jaren, waarvan 1 jaar voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren en met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht. Voorwaarden daarbij zijn dat de veroordeelde gedurende de proeftijd:
* zich niet schuldig zal maken aan een strafbaar feit;
* ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking zal verlenen aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;
* medewerking zal verlenen aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit nodig acht, daaronder begrepen;
als bijzondere voorwaarde geldt dat veroordeelde gedurende de proeftijd geen contact zal opnemen, zoeken of hebben – in welke vorm dan ook, ook niet via derden – met:
- [slachtoffer 4] , geboren op [1996] ;
- [slachtoffer 1] , geboren op [1992] ;
- [slachtoffer 2] , geboren op [1997] ;
- [slachtoffer 3] , geboren op [1983] .
De politie ziet toe op handhaving van dit contactverbod;
bepaalt dat verdachte voor de duur van 3 (drie) jaren wordt ontzet van het recht tot de uitoefening van een beroep als exploitant van horecagelegenheden of de beroepsmatige betrokkenheid daarbij;
De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 3]
-
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 3] , van een bedrag van 21.947,16 euro, bestaande uit 19.447,16 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 16 december 2021 tot aan de dag der algehele voldoening;
-
veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken;
-
bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
-
verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door zijn mededader is betaald;
-
legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [slachtoffer 3] , van een bedrag van 21.947,16 euro. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 131 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit 19.447,16 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 16 december 2021 tot aan de dag der algehele voldoening;
-
bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt;
De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 4]
-
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 4] , van een bedrag van 27.419,05 euro, bestaande uit 24.919,05 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 06 oktober 2021 tot aan de dag der algehele voldoening;
-
veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken;
-
bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
-
verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door zijn mededader is betaald;
-
legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [slachtoffer 4] , van een bedrag van 27.419,05 euro. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 149 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit 24.919,05 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 06 oktober 2021 tot aan de dag der algehele voldoening;
-
bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt;
De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2]
-
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 2] , van een bedrag van 21.992,90 euro, bestaande uit 19.492,90 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 16 december 2021 tot aan de dag der algehele voldoening. Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken;
-
bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
-
verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door zijn mededader is betaald;
-
legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [slachtoffer 2] , van een bedrag van 21.992,90 euro. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 131 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit 19.492,90 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 16 december 2021 tot aan de dag der algehele voldoening;
-
bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt;
De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1]
-
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 1] , van een bedrag van 18.175,70 euro, bestaande uit 15.675,70 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 januari 2022 tot aan de dag der algehele voldoening;
-
veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken;
-
bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
-
verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door zijn mededader is betaald;
-
legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [slachtoffer 1] , van een bedrag van 18.175,70 euro. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 115 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit 15.675,70 euro materiële schade en 2.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 januari 2022 tot aan de dag der algehele voldoening;
-
bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.
Dit vonnis is gewezen door:
mr. M.L.W.M. Viering, voorzitter,
mr. M. Langstraat en mr. M. Kleijn Hesselink, leden,
in tegenwoordigheid van mr. R.H.A. de Poot, griffier,
en is uitgesproken op 12 november 2026.