Strafrecht overig
Rechtbank Overijssel · Eerste aanleg - meervoudig · Strafrecht overig
Rechtbank Overijssel, 3 november 2026
ECLI:NL:RBOVE:2026:6714 · Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-overijssel/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbove-2026-6714
Zaakgegevens
Op 3 november 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank OverijsselRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Almelo
- Datum uitspraak
- 3 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- 808021726
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOVE:2026:6714
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Aanranding.
Uitspraak
RECHTBANK OVERIJSSEL
Team Familie en Jeugd
Meervoudige kamer
Zittingsplaats Almelo
Parketnummer: 08-080217-26 (P)
Datum vonnis: 3 november 2026
Vonnis op tegenspraak in de zaak van de officier van justitie tegen:
[verdachte] ,
geboren op [geboortedatum] 2007 in [geboorteplaats] (Syrië),
wonende aan de [woonplaats].
Korte uitleg van het vonnis
Op de terechtzitting
De officier van justitie heeft [verdachte] (hierna: [verdachte]) opgeroepen om op 20 oktober 2026 voor de rechtbank te verschijnen. Deze oproep wordt een dagvaarding genoemd. In de dagvaarding staat de tenlastelegging. In de tenlastelegging staat de beschuldiging, dus een beschrijving van het strafbare feit dat [verdachte] zou hebben gepleegd.
Op 20 oktober 2026 hebben de officier van justitie, [verdachte] en zijn raadsvrouw mr. M.H. van der Linden, advocaat in Almelo, tijdens een zitting achter gesloten deuren gezegd wat zij van de beschuldigingen vinden. De rechtbank heeft daar naar geluisterd.
Ook heeft de rechtbank kennis genomen van de door de benadeelde partij [slachtoffer] ( hierna: [slachtoffer]) gevraagde schadevergoeding. De rechtbank heeft geluisterd naar wat namens [slachtoffer] door [naam], medewerker van Slachtofferhulp Nederland, op de zitting is verteld.
De rechtbank schrijft in dit vonnis wat zij van de beschuldigingen vindt. Dit doet zij aan de hand van verschillende stappen in een bepaalde volgorde, zoals de wet die voorschrijft.
De officier van justitie beschuldigt [verdachte] van het afdwingen van seksuele handelingen bij een veertienjarig meisje. De rechtbank komt in dit vonnis tot de conclusie dat deze beschuldiging bewezen kan worden. De rechtbank legt aan [verdachte] een jeugddetentie op van twee dagen en een werkstraf van 100 uren waarvan 35 uren voorwaardelijk met een proeftijd van één jaar. De rechtbank acht het belangrijk dat [verdachte] een leerstraf gaat volgen. Ook moet [verdachte] schadevergoeding betalen aan [slachtoffer].
1 De tenlastelegging
Voluit luidt de tenlastelegging aan [verdachte] dat:
hij op of omstreeks 26 november 2024 te [plaats], althans in Nederland, met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [slachtoffer], een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten
- het met één of beide handen over en/of onder de kleding betasten van de vagina en/of schaamstreek van die [slachtoffer] en/of
- het met één of beide handen over en/of onder de kleding betasten van de borsten van die [slachtoffer] en/of
- het zoenen van/met die [slachtoffer],
en welke aanranding werd voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door
dwang, geweld en/of bedreiging, door
- ( terwijl verdachte en die [slachtoffer] op de bank zaten) die [slachtoffer] naar zich toe te trekken en/of
- de hand van die [slachtoffer] vast te pakken en/of tegen de bank te drukken en/of
- ( via Google Translate) tegen die [slachtoffer] te zeggen dat zij moest doen wat verdachte wilde, althans woorden van gelijke aard en/of strekking en/of
- één of beide handen onder de hoodie/trui en/of bh van die [slachtoffer] te doen en/of de hoodie/trui en/of bh van die [slachtoffer] omhoog/omlaag/aan de kant te doen, althans één of beide borsten van die [slachtoffer] te ontbloten en/of
- ( telkens) voorbij te gaan aan de verbale en/of non-verbale signalen van verzet/weerstand van die [slachtoffer] en/of
- voornoemde seksuele handelingen onverhoeds te verrichten en/of die [slachtoffer] hiermee te overrompelen.
2 De bewijsmotivering
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie vindt het tenlastegelegde feit wettig en overtuigend bewezen, met uitzondering van de toepassing van dwang, geweld of bedreiging.
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw van [verdachte] heeft betoogd dat [verdachte] moet worden vrijgesproken. Volgens haar was sprake van een gelijkwaardige situatie tussen [verdachte] en [slachtoffer], waarin [slachtoffer] als leeftijdsgenoot van [verdachte] vrijwillig meedeed met de seksuele handelingen en daarbij goed kon aangeven wat zij wel en niet wilde.
De overwegingen van de rechtbank
De beoordeling van het bewijs in zedenzaken
Bij de beoordeling van het bewijs stelt de rechtbank voorop dat zedenzaken zich doorgaans kenmerken door de omstandigheid dat slechts twee personen kunnen verklaren over wat er tussen hen is gebeurd: het vermeende slachtoffer en de vermeende dader. Bij een (deels) ontkennende verdachte, zoals in deze zaak in de kern het geval is, brengt dit in veel gevallen met zich dat de verklaring van het vermeende slachtoffer het belangrijkste bewijsmiddel is. De eerste vraag die de rechtbank in zo’n geval moet beantwoorden, is of de belastende verklaring van het vermeende slachtoffer voldoende betrouwbaar is om als uitgangspunt te kunnen dienen voor het bewijs.
Vervolgens geldt op grond van artikel 342, tweede lid, Wetboek van Strafvordering (Sv) dat het bewijs dat een verdachte het tenlastegelegde feit heeft begaan niet uitsluitend kan worden aangenomen op grond van de verklaring van het vermeende slachtoffer. Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, moet er steunbewijs zijn uit een andere bron. Dat steunbewijs hoeft niet te zien op alle onderdelen van de tenlastelegging. Het gaat erom dat de belastende verklaring op specifieke punten steun vindt in ander bewijsmateriaal, zodat die verklaring niet op zichzelf staat, maar als het ware is ingebed in een concrete context die bevestiging vindt in een andere bron. De vraag of aan het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv is voldaan, laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vergt een beoordeling van het concrete geval.
Wat niet ter discussie staat
Uit de verklaringen van [slachtoffer] en [verdachte] volgt dat zij op 26 november 2024 aanwezig waren in een woning in [plaats], samen met [getuige 1] (hierna: [getuige 1]) en [getuige 2] (hierna: [getuige 2]). Deze ontmoeting was op initiatief van [getuige 1] tot stand gekomen. [slachtoffer] was op dat moment veertien jaar, [verdachte] was toen zeventien jaar. [verdachte] en [slachtoffer] kenden elkaar niet, zij zagen elkaar die dag voor het eerst en konden vanwege de forse taalbarrière niet goed met elkaar communiceren. Toen [getuige 1] en [getuige 2] naar een andere plek in de woning gingen en op bed gingen liggen, bleven [slachtoffer] en [verdachte] samen achter op de bank. Binnen enkele minuten vroeg [verdachte] via Google translate aan [slachtoffer] of zij al eens met iemand had gezoend en of zij dat ook met hem wilde doen. [slachtoffer] maakte daarop duidelijk dat zij [verdachte] pas net leerde kennen. Toch hebben zij zeer kort daarna gezoend en heeft [verdachte], zonder te vragen of [slachtoffer] het hiermee eens was, over en onder de kleding van [slachtoffer] seksueel relevante delen van haar lichaam aangeraakt.
De verklaring van [slachtoffer]
heeft direct nadat zij de woning had verlaten huilend tegen haar vriendin [getuige 1] gezegd dat [verdachte] haar had aangeraakt. Kort daarna vertelde zij compleet overstuur aan haar moeder dat zij was aangerand. Nog diezelfde avond verklaarde zij in het informatief gesprek zeden tegen de politie dat [verdachte] haar tegen haar wil had vastgepakt, haar hand tegen de bank had gedrukt en haar had gezoend, betast aan haar blote borst en haar vagina. Zij had duidelijk gezegd dat zij dit alles niet wilde en zij had geprobeerd om [verdachte] weg te duwen, maar [verdachte] deed het toch. Enkele weken later heeft zij deze gang van zaken wederom en in meer detail verklaard tijdens haar aangifte. Daarbij verklaarde zij dat [verdachte] haar blote borst ook had gekust. Zij had niets kunnen doen tegen de handelingen van [verdachte] omdat zij in een soort shock was.
De verklaring van [verdachte]
heeft op wisselende verklaringen afgelegd over wat er tussen [slachtoffer] en hem is gebeurd.
Zo heeft [verdachte] tijdens zijn verhoor door de politie in november 2025 verklaard dat [slachtoffer] en hij elkaar hebben gezoend en aangeraakt. Daarbij heeft hij stellig verklaard dat hij alleen over de kleding heen de borsten en benen van [slachtoffer] heeft aangeraakt. [verdachte] heeft tijdens dit verhoor met klem ontkend dat hij met zijn hand(en) onder de hoodie van [slachtoffer] of in haar broek is geweest.
In augustus 2026 heeft [verdachte] echter tegen de Raad voor de Kinderbescherming (hierna: de Raad) gezegd dat het initiatief bij [slachtoffer] lag doordat zij begon met zoenen en aanraken en dat hij, [verdachte], daarop ging meedoen. Ook vertelde [verdachte] toen dat hij wel met zijn hand in [slachtoffer]’s broek is geweest en over haar onderbroek heen haar vagina heeft aangeraakt.
Op de terechtzitting van 20 oktober 2026 verklaarde [verdachte] dat [slachtoffer] en hij gelijktijdig begonnen te zoenen en dat hij met zijn hand onder haar hoodie, maar over haar bh heen, haar borsten heeft aangeraakt. Ook verklaarde [verdachte] eerst dat hij over de kleding heen de vagina van [slachtoffer] heeft betast maar daarbij niet met zijn hand in haar broek is geweest, later dat hetgeen hij hierover tegen de Raad heeft verteld klopt, en weer later dat zijn mededeling aan de Raad dat hij met zijn hand in haar broek is gegaan niet klopt.
[verdachte] heeft wel consistent verklaard dat [slachtoffer] op geen enkel moment heeft aangegeven dat zij het niet fijn vond wat er tussen hen gebeurde, dat zij de seksuele handelingen zelf ook wilde en dat geen sprake is geweest van dwang zoals beschreven in de tenlastelegging. Volgens [verdachte] heeft [slachtoffer] mogelijk achteraf spijt gekregen van wat er had plaatsgevonden en heeft zij hem daarom onterecht beschuldigd van aanranding.
Betrouwbaarheid belastende verklaring
[slachtoffer] heeft op diverse momenten, beginnend direct na het gebeuren, authentieke, gedetailleerde en consistente verklaringen afgelegd over wat er tussen haar en [verdachte] is gebeurd en dat zij dit alles niet wilde. Haar belastende verklaring is spontaan tot stand gekomen en ging meteen gepaard met hevige emotie die past bij wat zij vertelde. Bovendien komt de verklaring van [slachtoffer] over de feitelijke gang van zaken in de woning op veel punten overeen met de verklaringen van [getuige 1] en [verdachte] zelf. Deze omstandigheden maken dat de rechtbank de belastende verklaring van [slachtoffer] betrouwbaar acht en als uitgangspunt neemt voor het bewijs.
Steunbewijs
De belastende verklaring van [slachtoffer] staat niet op zichzelf, maar vindt op specifieke punten steun in andere bewijsmiddelen, namelijk:
-
de verklaringen van [verdachte] en [getuige 1] over de feitelijke gang van zaken in de woning, zoals over het communiceren via Google Translate en het afgaan van de telefoon van [getuige 1], waarna zij de woning verlieten,
-
de verklaringen van [getuige 1] en de moeder van [slachtoffer] over de hevige emotie bij [slachtoffer] direct nadat zij de woning had verlaten, en
-
de uitkomsten van het DNA-onderzoek, die inhouden dat DNA dat sterk matcht met het DNA van [verdachte] is aangetroffen aan de buitenzijde van de onderbroek van [slachtoffer] ter hoogte van haar kruis en aan de binnenzijde van beide cups van haar bh.
Verklaring [verdachte] ongeloofwaardig
De rechtbank gaat voorbij aan de verklaring van [verdachte] dat [slachtoffer] op eigen initiatief startte, dan wel vrijwillig meedeed, met de seksuele handelingen en vanwege spijt achteraf onwaarheden heeft verteld.
De rechtbank acht het volstrekt onaannemelijk dat een veertienjarig meisje zonder enige seksuele ervaring en dat bovendien bang is voor vreemden, zomaar een wildvreemde die zij pas enkele minuten kende en met wie zij bovendien niet goed kon communiceren haar (blote) borsten en vagina zou laten betasten. Ook acht de rechtbank het onwaarschijnlijk dat [slachtoffer], indien zij dit seksuele contact zelf zou hebben gewild, zo snel na het gebeuren zulke heftige emotie zou (kunnen) veinzen en doelbewust zou liegen tegen de politie.
Daarnaast hecht de rechtbank veel waarde aan de omstandigheid dat [verdachte] op verschillende momenten en op meerdere punten tegenstrijdige verklaringen heeft afgelegd over wat er is gebeurd. Hierbij springt het meest in het oog dat de veranderingen in zijn antwoorden op de vragen of hij onder de hoodie en in de broek van [slachtoffer] is geweest (bij de politie pertinent niet, bij de Raad en/of ter zitting toch wel), zijn gevolgd op het bekend worden van de uitkomsten van het DNA-onderzoek aan de kleding van [slachtoffer]. [verdachte] heeft ter terechtzitting verklaard dat hij erg gespannen was tijdens het politieverhoor en dat hij daarom toen heeft ontkend dat hij met zijn hand onder de hoodie en in de broek van [slachtoffer] is geweest. De rechtbank acht dit echter ongeloofwaardig, aangezien uit de schriftelijke weergave van het politieverhoor volgt dat [verdachte] destijds goed in staat was om stellig en weloverwogen te verklaren over wat er volgens hem wel en niet was gebeurd. Ook verklaart eventuele spanning tijdens het politieverhoor niet waarom [verdachte] ter terechtzitting óók in eerste instantie verklaarde dat hij niet met zijn hand in de broek van [slachtoffer] is geweest, terwijl hij later verklaarde dat hetgeen hij hierover tegen de Raad heeft verteld klopt, en weer later dat dit onderdeel van zijn verhaal bij de Raad toch niet klopt.
Conclusie
De rechtbank komt tot de conclusie dat de belastende verklaring van [slachtoffer] betrouwbaar is en in voldoende mate wordt ondersteund door bewijsmateriaal dat afkomstig is uit een andere bron. De rechtbank heeft uit de wettige bewijsmiddelen ook de overtuiging gekregen dat [verdachte] de tenlastegelegde seksuele handelingen bij de destijds veertienjarige [slachtoffer] heeft gepleegd.
Dwang
Anders dan de officier van justitie en de raadsvrouw van [verdachte] is de rechtbank van oordeel dat de tenlastegelegde dwang ook kan worden bewezen. De belastende verklaring van [slachtoffer], die inhoudt dat [verdachte] de tenlastegelegde dwanghandelingen heeft gepleegd, wordt namelijk op specifieke punten en daarmee als geheel voldoende ondersteund door ander bewijsmateriaal. Doordat [verdachte] [slachtoffer] met zijn handelwijze heeft overrompeld, hij voorbij is gegaan aan haar uitingen van weerstand, heeft duidelijk gemaakt dat zij moest doen wat hij wilde en haar fysiek in bedwang heeft gehouden, heeft [verdachte] dwang uitgeoefend als bedoeld in artikel 247, tweede lid, Wetboek van Strafrecht (Sr).
Het feit dat sprake is van ‘gekwalificeerde’ aanranding maakt dat de strafuitsluitingsgrond van artikel 247, derde lid, Sr niet van toepassing is. Deze strafuitsluitingsgrond ziet immers slechts op de aanranding bedoeld in het eerste lid van artikel 247 Sr, niet op de dwangsituatie van het tweede lid. Dit betekent dat de rechtbank zonder verdere motivering voorbij gaat aan het standpunt van de verdediging dat [verdachte] moet worden vrijgesproken omdat sprake was van een gelijkwaardige situatie tussen leeftijdsgenoten.
De bewezenverklaring
De rechtbank acht op basis van de inhoud van de gebezigde bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat [verdachte] het tenlastegelegde feit heeft begaan, namelijk:
hij op 26 november 2024 te [plaats] met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [slachtoffer], seksuele handelingen heeft verricht, te weten
- het met één hand over de kleding betasten van de vagina van die [slachtoffer] en
- het met één hand over en onder de kleding betasten van de borsten van die [slachtoffer] en
- het zoenen van die [slachtoffer],
en welke aanranding werd voorafgegaan door en vergezeld van dwang, door
- ( terwijl verdachte en die [slachtoffer] op de bank zaten) die [slachtoffer] naar zich toe te trekken en
- de hand van die [slachtoffer] vast te pakken en tegen de bank te drukken en
- ( via Google Translate tegen die [slachtoffer] te zeggen) dat zij moest doen wat verdachte wilde en
- beide handen onder de hoodie van die [slachtoffer] te doen en de bh van die [slachtoffer] aan de kant te doen en
- telkens voorbij te gaan aan de verbale en non-verbale signalen van verzet/weerstand van die [slachtoffer] en
- voornoemde seksuele handelingen onverhoeds te verrichten en die [slachtoffer] hiermee te overrompelen.
De rechtbank acht niet bewezen wat aan [verdachte] meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.
3 De strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Het bewezenverklaarde is strafbaar gesteld in artikel 247, tweede lid, Sr. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Het bewezenverklaarde is daarom strafbaar en levert op:
het misdrijf
gekwalificeerde aanranding in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren.
4 De strafbaarheid van [verdachte]
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van [verdachte] uitsluiten. De rechtbank oordeelt daarom dat [verdachte] strafbaar is voor het bewezenverklaarde feit.
5 De op te leggen straf of maatregel
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat [verdachte] wordt veroordeeld tot een jeugddetentie van één dag, met aftrek van het voorarrest, en een taakstraf in de vorm van een werkstraf voor de duur van 110 uren, te vervangen door 55 dagen jeugddetentie als [verdachte] de werkstraf niet (goed) uitvoert.
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw van [verdachte] heeft verzocht om rekening te houden met de omstandigheden dat
- [verdachte] een ‘first offender’ is,
- het feit geruime tijd geleden heeft plaatsgevonden en [verdachte] sindsdien niet meer met de politie in aanraking is gekomen,
- het bepaalde in artikel 63 Sr van toepassing is,
- [verdachte] spijt heeft van hetgeen er is gebeurd en het vervelend vindt dat [slachtoffer] de situatie kennelijk achteraf anders heeft ervaren, en
- [verdachte] zich in een onzekere asielsituatie bevindt.
De gronden voor een straf of maatregel
Bij het bepalen van de straf weegt de rechtbank een aantal punten mee: het soort strafbaar feit dat is gepleegd, hoe erg dat feit is, hoe het is gebeurd en wat voor persoon [verdachte] is. De rechtbank kijkt daarbij naar het dossier en wat er tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren is gekomen. De rechtbank acht in het bijzonder het volgende van belang.
Aard en ernst van het feit
[verdachte] heeft zich in november 2024 schuldig gemaakt aan de aanranding van de destijds veertienjarige [slachtoffer], een meisje dat hij helemaal niet kende en met wie hij door de forse taalbarrière niet goed kon communiceren. Binnen enkele minuten nadat zij elkaar voor het eerst hadden ontmoet en terwijl [verdachte] zag dat [slachtoffer] verlegen en terughoudend was, heeft [verdachte] [slachtoffer] gezoend en haar (blote) borsten en vagina betast. [verdachte] heeft door zijn dwingende en overrompelende gedrag ervoor gezorgd dat [slachtoffer] geen weerstand kon bieden aan deze ongewenste seksuele handelingen.
Hiermee heeft [verdachte] een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke en geestelijke integriteit van een jong meisje, voor wie deze dwangsituatie haar eerste seksuele ervaring was. [verdachte] heeft blijkbaar enkel oog gehad voor zijn eigen lustgevoelens en geen rekening gehouden met de mogelijk nadelige gevolgen voor [slachtoffer]. Dit terwijl ervaringen als deze kunnen leiden tot langdurige of zelfs blijvende psychische schade bij een slachtoffer. Uit de onderbouwing van het verzoek tot schadevergoeding blijkt dat bij [slachtoffer] daadwerkelijk psychische schade is opgetreden waarvoor behandeling nodig is geweest. De rechtbank neemt het [verdachte] kwalijk dat hij dit heeft veroorzaakt.
[verdachte] heeft weliswaar gezegd dat hij spijt heeft, dat hij het niet fijn vindt dat [slachtoffer] de situatie als negatief heeft ervaren en dat dit niet zijn bedoeling was. Maar tegelijkertijd laat [verdachte] met zijn proceshouding, waarin hij de verklaring van [slachtoffer] wegzet als laster en leugens, zien dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn gedrag. [verdachte] was zelf ook nog jong ten tijde van het bewezenverklaarde feit. De rechtbank weegt in negatieve zin mee dat [verdachte] de schuld voor het gebeuren grotendeels bij [slachtoffer] legt en nog altijd niet eerlijk vertelt wat er is gebeurd.
De bewezenverklaarde aanranding is inmiddels bijna twee jaar geleden gepleegd en [verdachte] is sindsdien niet voor soortgelijke situaties in beeld gekomen bij politie en justitie. Maar vanwege de ernst van het bewezenverklaarde feit en de proceshouding van [verdachte], alsmede uit het oogpunt van vergelding, kan nog altijd niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van een deels onvoorwaardelijke vrijheidsstraf. Ook is de wettelijke taakstrafbeperking van toepassing op deze zaak, nu het gaat om een veroordeling voor een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaren of meer is gesteld en dat een ernstige inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer tot gevolg heeft gehad. Artikel 77ma Sr schrijft in een dergelijk geval voor dat ten minste ‘een’ vorm van vrijheidsbeneming moet worden opgelegd.
Persoonlijke omstandigheden [verdachte]
De rechtbank heeft gekeken naar het strafblad van [verdachte]. Hieruit blijkt dat [verdachte] niet eerder is veroordeeld voor een soortgelijk strafbaar feit. Omdat in een andere strafzaak op 11 oktober 2026 door het Openbaar Ministerie een strafbeschikking aan [verdachte] is opgelegd, houdt de rechtbank rekening met het bepaalde in artikel 63 Sr.
Ook heeft de rechtbank het adviesrapport van de Raad van 24 september 2026 gelezen. Hierin staat onder andere dat [verdachte] zich in een onzekere asielsituatie bevindt, maar dat hij een vrolijke, sociale indruk maakt en zijn best doet iets van zijn leven te maken. Omdat [verdachte] op de meeste leefgebieden goed functioneert, is een detentiestraf niet in zijn belang. Ook een (deels) voorwaardelijke straf heeft geen meerwaarde, omdat het bewezenverklaarde feit geruime tijd geleden is gepleegd en [verdachte] sindsdien niet is gerecidiveerd. Eigenlijk is de leerstraf ‘Tools4U seksueel grensoverschrijdend gedrag (35 uur)’ het meest passend. Maar omdat [verdachte] onvoldoende Nederlands spreekt en het niet mogelijk is om een tolk in te zetten bij de leerstraf, is dit praktisch niet uitvoerbaar. Daarom adviseert de Raad om [verdachte] te veroordelen tot een werkstraf.
Ter terechtzitting heeft I. Smit namens de Raad verklaard dat deze leerstraf nog altijd het meest passend is en dat in Noord-Nederland een pilot draait waarbij die leerstraf wordt aangeboden aan anderstaligen, maar dat het niet mogelijk lijkt om [verdachte] hierbij te laten aansluiten. Uit angst dat oplegging van de leerstraf buiten zijn schuld mogelijk negatief zou kunnen uitpakken voor [verdachte], namelijk in een omzetting naar vervangende jeugddetentie, blijft de Raad daarom bij het advies om aan [verdachte] een werkstraf op te leggen.
Op te leggen straf
Omdat [verdachte] minderjarig was ten tijde van het bewezenverklaarde feit past de rechtbank het jeugdstrafrecht toe.
Bij het bepalen van de strafmaat heeft de rechtbank gekeken naar de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting voor jeugdigen en aansluiting gezocht bij straffen die in - enigszins - vergelijkbare zaken zijn opgelegd. Dit maakt dat de rechtbank een onvoorwaardelijke jeugddetentie van korte duur en daarnaast een taakstraf in de vorm van een werkstraf geboden acht.
Gelet op de leeftijd, de culturele achtergrond van [verdachte] en de aard van het bewezenverklaarde feit, is de rechtbank, net als de Raad, van oordeel dat de leerstraf ‘Tools4U variant seksueel grensoverschrijdend gedrag (35 uur)’ zeer passend is. De rechtbank acht het in het belang van zowel (de ontwikkeling van) [verdachte] als (de bescherming van) de maatschappij dat [verdachte] deze leerstraf volgt, en draagt de Raad op om zich in te spannen om [verdachte] in staat te stellen deze leerstraf te volgen, desnoods met bijstand van een tolk. Om te voorkomen dat het onverhoopt niet slagen van de leerstraf zou leiden tot een omzetting in vervangende jeugddetentie, zal de rechtbank het volgen van deze leerstraf opleggen als bijzondere voorwaarde (‘deelnemen aan een gedragsinterventie’ als bedoeld in artikel 77z, tweede lid onder 13°, Sr) bij een voorwaardelijk deel van de op te leggen werkstraf.
Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat [verdachte] moet worden veroordeeld tot een jeugddetentie voor de duur van twee dagen, met aftrek van het voorarrest, en een taakstraf in de vorm van een werkstraf voor de duur van 100 uren waarvan 35 uren voorwaardelijk, met een proeftijd van één jaar en onder de bijzondere voorwaarde dat [verdachte] de leerstraf/gedragsinterventie ‘Tools4U seksueel grensoverschrijdend gedrag (35 uur)’ zal volgen.
6 De schade van benadeelde
De vordering van de benadeelde partij
[slachtoffer] heeft zich, via haar wettelijk vertegenwoordiger, als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. Zij vordert [verdachte] te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een bedrag van € 3.000 (drieduizend euro) ter vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie vindt dat de vordering volledig kan worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente.
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw vindt op de eerste plaats dat vanwege de bepleite vrijspraak, de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk moet worden verklaard. Voor het geval de rechtbank daar anders over denkt, vindt zij dat het lastig is om het causale verband tussen het feit en de (hoogte van de) schade te bepalen, omdat [slachtoffer] al psychologische begeleiding ontving vóór het tenlastegelegde feit.
Het oordeel van de rechtbank
Vergoeding van immateriële schade is op grond van art. 6:106 sub b BW mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer en goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde op deze laatste grondslag is gebaseerd.
Uit de rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ in ieder geval sprake is als het slachtoffer geestelijk letsel (psychische schade) heeft opgelopen. Als geestelijk letsel niet kan worden vastgesteld, kan de aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ volgen uit de aard en de ernst van de normschending (het strafbare feit) en de gevolgen daarvan. De gevolgen moeten met concrete gegevens worden onderbouwd. In uitzonderlijke situaties kunnen de nadelige gevolgen voor het slachtoffer zó voor de hand liggen dat ook zonder nadere onderbouwing kan worden aangenomen dat sprake is van een aantasting in de persoon.
Gelet op de aard en ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor de benadeelde, is de rechtbank van oordeel de benadeelde door het strafbare feit ‘op andere wijze’ in haar persoon is aangetast. De benadeelde partij heeft voldoende concrete gegevens overgelegd waaruit het causale verband tussen het bewezenverklaarde feit en de geleden schade, alsmede de ernst van de gevolgen blijkt. Zo is als rechtstreeks gevolg van het bewezenverklaarde feit bij de benadeelde sprake (geweest) van angst, schaamte, concentratieproblemen, slaapproblemen, afnemend vertrouwen in anderen, sociaal isolement en prikkelbaarheid, waarvoor zij traumatherapie heeft gevolgd. Aan de stelling van de raadsvrouw dat rekening moet worden gehouden met al bestaande psychische klachten van het slachtoffer gaat de rechtbank voorbij, nu dit voor rekening en risico van [verdachte] komt die een al kwetsbaar slachtoffer heeft uitgekozen.
Gelet op schadevergoedingen die zijn toegekend in soortgelijke zaken en op de bedragen genoemd in ‘de Rotterdamse Schaal’ (hoofdstuk 15.3, categorie b) is de rechtbank van oordeel dat vergoeding van de gevorderde € 3.000,- in deze zaak billijk is. De rechtbank zal de vordering van de benadeelde partij daarom toewijzen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 november 2024.
De schadevergoedingsmaatregel
De benadeelde partij en de officier van justitie hebben gevraagd om de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f Sr op te leggen.
De rechtbank zal deze maatregel opleggen, omdat [verdachte] tegenover de benadeelde partij naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het feit is toegebracht.
De rechtbank bepaalt het aantal dagen gijzeling op nul, als [verdachte] niet voldoet aan zijn verplichtingen vanuit de schadevergoedingsmaatregel, omdat hij minderjarig was tijdens het bewezenverklaarde feit.
7 De toegepaste wettelijke voorschriften
De hierna te nemen beslissing berust op de hiervoor genoemde wetsartikelen. Daarnaast berust deze beslissing op het bepaalde in de artikelen 77a, 77g, 77i, 77m, 77n, 77x, 77y, 77z.
8 De beslissing
De rechtbank:
bewezenverklaring
- verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, zoals hierboven omschreven;
- verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is tenlastegelegd en spreekt hem daarvan vrij;
strafbaarheid feit
- verklaart het bewezenverklaarde strafbaar;
- verklaart dat het bewezenverklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
het misdrijf gekwalificeerde aanranding in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren;
strafbaarheid verdachte
- verklaart verdachte strafbaar voor het bewezenverklaarde;
straf
- veroordeelt verdachte tot jeugddetentie voor de duur van 2 (twee) dagen;
- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de jeugddetentie geheel in mindering zal worden gebracht;
- veroordeelt verdachte tot een taakstraf, bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid voor de duur van 100 (honderd) uren;
- beveelt voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht dat vervangende jeugddetentie zal worden toegepast voor de duur van 50 (vijftig) dagen;
- bepaalt dat van deze taakstraf een gedeelte van 35 (vijfendertig) uren niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten indien verdachte voor het einde van de proeftijd van 1 (één) jaar:
- zich schuldig maakt aan een strafbaar feit,
- door zijn toedoen de bijzondere voorwaarde niet is nagekomen dat verdachte de leerstraf/gedragsinterventie ‘Tools4U seksueel grensoverschrijdend gedrag (35 uur)’ zal volgen. Verdachte zal zich daarbij houden aan de regels, aanwijzingen en voorschriften die hem door of namens de Raad voor de Kinderbescherming zullen worden gegeven.
Hieraan is van rechtswege de voorwaarde verbonden dat verdachte ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;
schadevergoeding
- wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] toe tot een bedrag van
€ 3.000 (drieduizend euro), bestaande uit immateriële schadevergoeding, en veroordeelt verdachte tot betaling van dit bedrag aan de benadeelde partij, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 november 2024;
- veroordeelt verdachte daarnaast in de kosten van het geding door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, alsook in de kosten van betekening van dit vonnis, de in verband met de tenuitvoerlegging van dit vonnis nog te maken kosten en de kosten vallende op de invordering;
- legt de maatregel op dat verdachte verplicht is tot betaling aan de Staat der Nederlanden van een bedrag van € 3.000, (drieduizend euro), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 november 2024 ten behoeve van de benadeelde, en bepaalt dat, voor het geval volledig verhaal van het verschuldigde bedrag niet mogelijk blijkt, 0 (nul) dagen gijzeling kan worden toegepast;
- bepaalt dat als verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van bedoeld bedrag daarmee de verplichting van verdachte om aan de benadeelde partij het bedrag te betalen, komt te vervallen, en omgekeerd.
Dit vonnis is gewezen door mr. P. de Mos, voorzitter, tevens kinderrechter, mr. M.H. van der Lecq en mr. B.T.C. Jordaans, (kinder)rechters, in tegenwoordigheid van H.J.A. Teerlink, griffier, en is in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.
Bijlage bewijsmiddelen
Leeswijzer
Deze bijlage maakt deel uit van het vonnis en bevat de bewijsmiddelen.
Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, zijn dit pagina’s uit het dossier ‘Gildor’ van politie eenheid Oost-Nederland met nummer ONRBC25209.000022. Tenzij hieronder anders is vermeld, wordt steeds verwezen naar pagina’s van een in de wettelijke vorm, door daartoe bevoegde personen, opgemaakt proces-verbaal. De genoemde schriftelijke bescheiden worden slechts gebruikt in verband met de inhoud van de andere bewijsmiddelen.
1.
Het proces-verbaal van de terechtzitting van 20 oktober 2026, voor zover inhoudend als verklaring van verdachte, zakelijk weergegeven:
Op 26 november 2024 was ik in een woning in [plaats]. Daar waren ook [getuige 1], [getuige 2] en een meisje dat ik niet kende, maar waarvan ik nu weet dat zij [slachtoffer] heet. Ik communiceerde met [slachtoffer] via Google translate. Ongeveer tien minuten nadat [slachtoffer] en ik samen waren achtergebleven op de bank begonnen wij elkaar te zoenen. Tijdens het zoenen heb ik de borsten van [slachtoffer] betast met mijn hand. Eerst deed ik dat over haar hoodie heen, daarna ook onder haar hoodie, over haar bh. Ook heb ik over haar broek heen haar vagina betast. Voordat ik het lichaam van [slachtoffer] aanraakte, heb ik haar niet gevraagd of zij dat wilde. Tijdens het aanraken van haar lichaam gaf [slachtoffer] geen reactie. Kort nadat wij de woning hadden verlaten, begon [slachtoffer] te huilen.
Het klopt dat ik op 17 augustus 2026 tegen de Raad voor de Kinderbescherming heb gezegd dat de situatie onwennig was, dat [slachtoffer] verlegen en terughoudend was, dat ik over haar kleding heen haar borsten heb aangeraakt, mijn hand in haar broek heb gedaan en over haar onderbroek heen haar vagina heb aangeraakt. Het klopt ook dat deze verklaring op meerdere onderdelen anders is dan de verklaring die ik op 13 november 2025 heb afgelegd bij de politie en de verklaring die ik vandaag ter terechtzitting heb afgelegd.
2.
Het proces-verbaal van bevindingen informatief gesprek zeden met [slachtoffer] van 26 november 2024 (pagina 15-17), voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven:
Volgens [slachtoffer] heeft zij meerdere keren tegen de jongen gezegd “Ik wil dit niet”.
3.
Het proces-verbaal van aangifte door [slachtoffer] van 13 december 2024 (pagina 21-26), voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven:
Ik ben veertien jaar oud.
Op 26 november 2024 was ik met mijn vriendin [getuige 1] in het huis van haar broer in [plaats]. Daar kwamen ook twee jongens binnen. Ik zei gelijk tegen mijn vriendin dat ik dat niet wilde. Ik kende hen helemaal niet, en ik vind het niet fijn om met mensen te zijn die ik niet ken.
Wij gingen met zijn allen op de bank zitten. Wij gingen met elkaar praten via Google translate. Op enig moment gingen [getuige 1] en één van de jongens samen naar de slaapkamer. Ik en de andere jongen bleven achter op de bank. Die jongen ging kleverig doen bij mij. Hij vroeg mij via Google translate of ik al eens gezoend had. Hij vroeg ook of ik dat met hem wilde doen en ik zei nee. Toen begon hij mij toch te zoenen. Ik probeerde hem weg te drukken, maar dat lukte mij niet. Hij deed dit meerdere keren en het lukte hem toen ook. Hij pakte mijn hand en drukte die tegen de bank en toen kon ik niks meer doen. Hij zoende mij op de mond. Hij vroeg mij waarom ik niet deed wat hij wilde. Hij zei via Google translate dat ik moest doen wat hij wilde. Toen ging hij onder mijn hoodie. Ik probeerde hem de hele tijd weg te drukken maar dat lukte mij niet. Hij zat met één hand onder mijn hoodie en hij zat aan mijn borst. Hij raakte mijn borst eerst met zijn hand aan, toen deed hij mijn hoodie omhoog en heeft hij mij daar ook gezoend. Hij had mijn bh met zijn handen naar beneden getrokken. Mijn rechterborst was toen bloot en daar zoende hij me op. Ik had zelf nog één hand vrij en ik probeerde hem weg te duwen, maar daar reageerde hij niet op.
Toen begon hij mijn benen ook aan te raken. Hij ging over de binnenkant van mijn been. En toen ging hij met zijn hand in mijn broek. Hij ging er gewoon in, en ging mij aanraken aan de voorkant en in het midden van mijn vagina.
Ik kon niet aangeven dat ik het niet wilde of niet prettig vond, want ik was een beetje in shock. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen.
Het stopte toen de moeder van [getuige 1] belde. Wij gingen toen weg, en de jongens ook. Ik vertelde [getuige 1] dat de jongen mij op mijn lichaam had aangeraakt en dat ik dat niet wilde. Ik wilde daarna gewoon weg. Ik was in paniek, ik moest huilen en ik belde gelijk mijn moeder. Ik heb aan mijn moeder verteld dat hij mij had aangeraakt.
4.
Het proces-verbaal van verhoor van getuige [getuige 1] van 15 april 2025 (pagina 45-54), voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven:
Ik was met [slachtoffer] en twee jongens in de woning van mijn broer. [slachtoffer] vond het niet zo leuk dat die jongens daar kwamen. Zij was bang.
Eerst zaten wij met z’n vieren op de bank. De jongens konden amper Nederlands. Op een gegeven moment ben ik met één van de jongens, [getuige 2], op bed gaan liggen. [slachtoffer] bleef met de andere jongen achter op de bank.
Toen mijn moeder belde, zei ik dat wij moesten gaan. Toen wij eenmaal buiten waren, kwam [slachtoffer] huilend naar mij toe en zei zij “Ik ben aangeraakt, hij heeft mij aangeraakt”. Daarna ging zij huilend naar huis.
5.
Het proces-verbaal van verhoor van getuige [getuige 3] van 14 februari 2025 (pagina 41-44), voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven:
Ik ben de moeder van [slachtoffer] . Toen [slachtoffer] mij belde, was zij compleet overstuur. Zij kon de eerste minuten niets uitbrengen. Toen ze iets gekalmeerd was, vertelde zij mij dat zij was aangerand door een jongen.
6.
Het proces-verbaal Forensisch Medisch Onderzoek van 28 november 2024 (pagina 28-30), voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven:
Op 26 november 2024 is de kleding die aangeefster gedurende het incident droeg in beslag genomen:
SIN [code 1]
Object BH
SIN [code 2]
Object Onderbroek
7.
Een schriftelijk bescheid, te weten het rapport van het Nederlands Forensisch Instituut van 17 februari 2026 (pagina 72-83), voor zover inhoudend:
Resultaten, interpretatie en conclusie van het onderzoek:
[Afbeelding]
8.
Een schriftelijk bescheid, te weten het rapport van het Nederlands Forensisch Instituut van
4 mei 2026 (los opgenomen), voor zover inhoudend:
Resultaten, interpretatie en conclusie van het onderzoek:
[Afbeelding]
9.
Het proces-verbaal van verhoor van verdachte [verdachte] van 13 november 2025, voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven, op pagina 111-118:
Ik ben samen met een vriend, [getuige 2], naar een woning in [plaats] gegaan. Wij hebben daar wat gezeten en gepraat met twee meisjes die ik niet kende. Wij spraken een beetje met Google translate en een beetje werd vertaald door [getuige 2]. Ik heb er niet veel van begrepen.
Het ene meisje, [getuige 1], ging met [getuige 2] naar de slaapkamer. Toen bleef ik met het andere meisje achter op de bank. Het klopt dat ik dit meisje via Google translate heb gevraagd of zij al eens had gezoend en of zij dat ook met mij wilde doen. Zij pakte haar telefoon en heeft daar opgeschreven: “Het zou kunnen, maar ik leer jou pas kennen”. Wij hebben vervolgens met Google translate wat gesproken met elkaar. Vervolgens hebben wij gezoend en heb ik haar borsten aangeraakt over haar hoodie heen. Ik heb ook haar benen aangeraakt over haar broek heen.
Op enig moment ging de telefoon van [getuige 1]. Zij zei vervolgens dat wij moesten vertrekken. Wij zijn toen met z’n allen naar beneden gegaan. Toen wij beneden waren, is het andere meisje gaan huilen.