De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 100 dagen, waarvan 63 dagen voorwaardelijk…

Inleiding

De zaak tegen verdachte is onderdeel van een groter strafrechtelijk onderzoek, genaamd Koala25. Dit onderzoek richt zich op meerdere incidenten in de periode van 26 juni 2025 tot en met 26 augustus 2025 in Borne en [plaats 1], waarbij het steeds om dezelfde benadeelde partij, [benadeelde 1], gaat. De zaak van verdachte ziet alleen op de zaaksdossiers 2 en 3 van dat onderzoek, namelijk de afpersing en bedreiging van [benadeelde 1] en haar ex-partner [benadeelde 2] en de vernieling van de ruiten van de woning aan de [adres 1] in [plaats 1] op 26 juli 2025.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van feit 1 primair en subsidiair nu zich daarvoor onvoldoende wettig en overtuigend bewijs bevindt in het dossier. Wat betreft de feiten 2 primair en 3 primair heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat beide feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit verdachte vrij te spreken van feit 1 primair, nu verdachte met het vernielen van de ruiten geen oogmerk heeft gehad tot afgifte van een goed. Ook voor de medeplichtigheid aan de afpersing ontbreekt de vereiste dubbele opzet, zodat ook voor het subsidiaire feit vrijspraak dient te volgen. Wat betreft feit 3 heeft de raadsman bepleit dat verdachte enkel opzet had op het vernielen van de ruiten, niet om [benadeelde 1] te bedreigen. Voor de subsidiaire medeplichtigheid ontbreekt het dubbel opzet, zodat verdachte ook daarvan dient te worden vrijgesproken. De raadsman heeft zich ten slotte op het standpunt gesteld dat feit 2 primair wettig en overtuigend kan worden bewezen.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte heeft bekend dat hij in de nachtelijke uren samen met een ander stenen door de ruiten van de woning van [benadeelde 1], [benadeelde 2] en hun kinderen heeft gegooid. [benadeelde 1] en haar gezin waren op dat moment niet in de woning aanwezig. Verdachte heeft verklaard dat hij de ruiten heeft ingegooid, omdat hij hier cocaïne ter waarde van 100 euro voor kreeg. Verdachte heeft ontkend dat hij de (onder feit 1 en feit 3) ten laste gelegde chatberichten aan [benadeelde 1] heeft gestuurd of dat hij hiervan afwist. Ook voor het overige bevat het dossier geen bewijs dat verdachte de berichten heeft gestuurd of daar in ieder geval kennis van had.

Ten aanzien van feit 1

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte onder 1 primair en subsidiair ten laste is gelegd, nu zich daarvoor onvoldoende wettig en overtuigend bewijs bevindt in het dossier. De rechtbank zal verdachte daarvan vrijspreken.

Ten aanzien van feit 2

De rechtbank komt tot een bewezenverklaring van het onder 2 primair ten laste gelegde feit op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen, waarbij de rechtbank - nu verdachte dit feit heeft bekend en door of namens hem geen vrijspraak is bepleit - conform artikel 359, derde lid, laatste volzin van het Wetboek van Strafvordering (Sv), zal volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Ten aanzien van feit 3

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte onder 3 primair en subsidiair ten laste is gelegd, zodat zij verdachte daarvan zal vrijspreken. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

Om tot een strafbare bedreiging te komen is onder meer vereist dat de bedreiging van dien aard is en onder zodanige omstandigheden is geschied dat bij de bedreigde de redelijke vrees kon ontstaan voor een (bepaald) ernstig misdrijf. De rechtbank overweegt dat het voor [benadeelde 1] en haar gezin beangstigend moet zijn geweest dat in de nacht stenen door de ramen van hun woning zijn gegooid. Het is echter de vraag of verdachte hiermee [benadeelde 1] en haar gezin bedreigd heeft met de dood en/of met zware mishandeling en/of brandstichting, zoals dat onder feit 3 primair en subsidiair aan hem wordt verweten. Vereist is dat bij de bedreigde de redelijke vrees kon ontstaan voor het misdrijf waarmee werd gedreigd. Dit laatste kan de rechtbank op basis van het dossier niet vaststellen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat geen sprake is van een strafbare bedreiging en zal verdachte vrij spreken van feit 3 onder primair en subsidiair.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat:

Feit 2 primair

hij op 26 juli 2025 te [plaats 1], op de openbare weg, te weten de Wezelstraat,

in vereniging geweld heeft gepleegd tegen goederen, te weten de ruiten van de woning aan de [adres 1], welk in vereniging gepleegde geweld bestond uit het gooien van stenen door de ruiten van voornoemde woning.

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd in de bewezenverklaring. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft geëist dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, met aftrek van de tijd die verdachte al heeft doorgebracht in voorarrest, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. De officier van justitie heeft gevorderd daarbij de bijzondere voorwaarden op te leggen zoals de reclassering deze heeft geadviseerd in haar rapport van 18 maart 2026.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit verdachte, conform de oriëntatiepunten, een werkstraf op te leggen voor de duur van 60 uren en heeft verzocht te volstaan met het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf die gelijk is aan de duur van het voorarrest.

De gronden voor een straf of maatregel

Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang.

De aard en de ernst van het gepleegde feit

Verdachte heeft openlijk en in vereniging geweld gepleegd tegen goederen. Hij heeft midden in de nacht bij de woning van [benadeelde 1] en haar gezin, in een woonwijk, de ruiten ingegooid. [benadeelde 1] en haar gezin waren weliswaar niet aanwezig in de woning op dat moment, omdat zij in verband met een eerdere aanslag op het adres van het bedrijf van [benadeelde 1] waren ondergedoken, maar het was voor hen een angstaanjagende ervaring. Bovendien wist verdachte niet dat zij afwezig waren. Verdachte heeft met zijn handelswijze aangetoond geen respect te hebben voor andermans (gevoel van) veiligheid en persoonlijk eigendom en heeft enkel gedacht aan de betaling die hij voor zijn handelen zou ontvangen. Het geweld draagt ook bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving in het algemeen. Verdachte heeft ter zitting spijt betuigd voor zijn handelen en heeft verantwoordelijkheid genomen door zijn aandeel toe te geven.

De persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op een uittreksel uit de justitiële documentatie betreffende verdachte van 26 augustus 2026. Hieruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor een soortgelijk strafbaar feit.

De rechtbank heeft kennis genomen van het advies van de reclassering van 18 maart 2026. De reclassering beschrijft verdachte als een 36-jarige man die vijftien jaar lang verslaafd is geweest aan cocaïne. Hij heeft bekend dat hij het geweld heeft gepleegd in ruil voor cocaïne. Zijn gedrag wordt beschreven als impulsief, ondoordacht in combinatie met een verkeerd sociaal netwerk. De reclassering ziet risicofactoren op het gebied van middelengebruik, psychosociaal functioneren, financiën en sociaal netwerk. Verdachte heeft een belaste voorgeschiedenis en voelt zich daardoor vaak depressief. Stabiele factoren in het leven van verdachte zijn huisvesting, relatie en dagbesteding.

Het risico op herhaling schat de reclassering in als gemiddeld. De reclassering adviseert bij een bewezenverklaring tot de oplegging van een (deels) voorwaardelijke straf met de volgende bijzondere voorwaarden: een meldplicht, ambulante behandeling met een mogelijke kortdurende opname, het hebben van een stabiele dagbesteding en de beheersing van middelengebruik.

Op de terechtzitting van 22 oktober 2026 heeft verdachte verklaard dat hij zelf hulp heeft gezocht bij Transfore om zijn trauma’s te kunnen verwerken. Hij wordt nu ambulant begeleid door Transfore en heeft stappen in de goede richting gezet. Hij is clean en werkt als sloper in Duitsland.

Strafoplegging

Gezien de ernst van het gepleegde feit en gelet op de omstandigheden waaronder dit feit is gepleegd kan niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van een (deels) onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Alles overwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 100 dagen, waarvan 63 dagen voorwaardelijk, passend en geboden. Dat houdt in dat verdachte, na aftrek van het voorarrest, niet meer in detentie hoeft. Zo wordt de voor recidivebeperking zo noodzakelijke behandeling niet doorkruist en tegelijkertijd krijgt verdachte een flinke stok achter de deur om zijn behandeling en reclasseringstoezicht gemotiveerd aan te blijven gaan.

De rechtbank zal bij het voorwaardelijk deel van de gevangenisstraf de bijzondere voorwaarden opleggen zoals geadviseerd door de reclassering, met een proeftijd van drie jaren.

De vorderingen van de benadeelde partijen

Benadeelde partij [benadeelde 1]

heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van € 213.834,92, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De schade bestaat uit een bedrag van € 161.684,92 aan materiële schadevergoeding en ter vergoeding van immateriële schade wordt een bedrag van € 52.150,00 gevorderd.

Benadeelde partijen [benadeelde 5], [benadeelde 4], [benadeelde 3] en [benadeelde 2]

[benadeelde 5], [benadeelde 4], [benadeelde 3] en [benadeelde 2] hebben zich als benadeelde partijen gevoegd in het strafproces. [benadeelde 5] heeft een bedrag van € 13.933,74 gevorderd. [benadeelde 4] heeft een bedrag van € 13.858,26 gevorderd. Beide vorderingen bestaan uit materiële en immateriële schade. [benadeelde 3] en [benadeelde 2] hebben beiden een bedrag van € 2.250,00 gevorderd aan immateriële schadevergoeding.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de hoogte van de toe te wijzen vorderingen van de benadeelde partijen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht de vorderingen van alle benadeelde partijen niet-ontvankelijk te verklaren, nu het rechtstreekse verband tussen de ontstane schade en het strafbare feit ontbreekt.

Het oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van benadeelde partij [benadeelde 1]

De rechtbank spreekt verdachte vrij van de onder 1 en 3 ten laste gelegde feiten. Dat betekent dat de benadeelde partij slechts de schade kan vorderen die is ontstaan door feit 2, het openlijk geweld tegen goederen. De gevorderde materiële schadevergoeding van een totaal bedrag van € 488,00 voor schade aan de luxaflex, het aanrechtblad en een kandelaar zal de rechtbank toewijzen, nu deze schade is ontstaan door het ingooien van de ruiten van de woning (feit 2). [benadeelde 1] heeft deze schadepost voldoende onderbouwd. Voor de overige materiële schade zal de rechtbank de vordering niet-ontvankelijk verklaren omdat er geen rechtstreeks verband is tussen de gevorderde schade en het bewezen verklaarde feit.

Wat betreft de gevorderde immateriële schade kan de rechtbank niet vaststellen óf dan wel voor welk gedeelte deze schade is ontstaan door het openlijk geweld tegen de ruiten, zodat de rechtbank de vordering voor dat gedeelte niet-ontvankelijk zal verklaren.

Ten aanzien van benadeelde partijen [benadeelde 4] en [benadeelde 5]

De rechtbank stelt vast dat alleen schade die rechtstreeks geleden is door het bewezen verklaarde feit in aanmerking komt voor vergoeding. Nu geen sprake is van een rechtstreeks verband tussen de gevorderde materiële schade en het bewezen verklaarde feit (de schade is nota bene bij een ander, [benadeelde 1], ontstaan), zal de rechtbank de beide vorderingen niet-ontvankelijk verklaren.

[benadeelde 4] en [benadeelde 5] vorderen ook vergoeding van schokschade. Schokschade komt voor toewijzing in aanmerking als de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen als gevolg van een hevige emotionele schok door het waarnemen van het door de verdachte gepleegde strafbare feit, of door de directe confrontatie met de ernstige gevolgen ervan. Schokschade zal zich met name kunnen voordoen als de benadeelde partij en het slachtoffer een nauwe affectieve relatie hadden en het slachtoffer bij het ten laste gelegde is gedood of verwond.

Van dat laatste is in deze zaak geen sprake, want [benadeelde 1] was niet aanwezig in haar woning op het moment van de vernieling, noch zijn beide benadeelden direct geconfronteerd met de vernieling. De rechtbank is van oordeel dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor het toekennen van schokschade en zal de vordering van [benadeelde 4] en [benadeelde 5] voor dit deel van hun vorderingen niet-ontvankelijk verklaren.

Ten aanzien van benadeelde partijen [benadeelde 2] en [benadeelde 3]

De rechtbank stelt vast dat alleen schade die rechtstreeks geleden is door het bewezen verklaarde feit in aanmerking komt voor vergoeding. Nu geen sprake is van een rechtstreeks verband tussen de gevorderde schade en het bewezen verklaarde feit, zal de rechtbank de beide vorderingen niet-ontvankelijk verklaren.

De schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij [benadeelde 1] heeft verzocht en de officier van justitie heeft gevorderd de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

De rechtbank zal de maatregel als bedoeld in artikel 36f Sr opleggen, aangezien verdachte jegens de benadeelde partij naar burgerlijk recht (mede) aansprakelijk is voor de schade die door feit 2 is toegebracht.

Als door de verdachte niet volledig wordt betaald, kan deze verplichting worden aangevuld met 4 dagen gijzeling, waarbij toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft.