Bestuursrecht overig

Belastingaanslag parkeervergunning. De bevoegdheid van de heffingsambtenaar om een aanslag op te leggen voor…

Rechtbank Rotterdam, 11 november 2026

Zaakgegevens

Op 11 november 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
11 november 2026
Datum publicatie
16 november 2026
Zaaknummer
ROT 23/1799
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBROT:2026:16101
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Belastingaanslag parkeervergunning. De bevoegdheid van de heffingsambtenaar om een aanslag op te leggen voor een parkeervergunning wordt niet beperkt als onvoldoende parkeerplaatsen beschikbaar zijn. VIS, overgangsrecht, gering financieel belang. Beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK ROTTERDAM

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: ROT 23/1799


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 november 2026 in de zaak tussen

[eiser] , uit [woonplaats] , eiser

(gemachtigde: [gemachtigde] ),

en

de heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam.

(gemachtigde: mr. P. van Hattem),

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over een belastingaanslag voor de parkeervergunning van eiser voor het jaar 2022. Eiser is het niet eens met de hoogte van de aanslag. Hij voert daartoe aan dat onvoldoende parkeerplaatsen beschikbaar zijn. Aan de hand van de beroepsgronden beoordeelt de rechtbank of de belastingaanslag te hoog is vastgesteld.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de aanslag voor de parkeervergunning terecht is opgelegd. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Met het bestreden besluit, gedateerd op 17 maart 2023, heeft de heffingsambtenaar het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.

2.1.

Eiser heeft op 15 maart 2023 beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 15 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de heffingsambtenaar.

Beoordeling door de rechtbank

3. Eiser stelt dat de aanslag voor zijn parkeervergunning te hoog is vastgesteld, omdat hij vanwege het geringe aantal beschikbare parkeerplaatsen niet voldoende gebruik kan maken van de vergunning voor [sector] . Eiser beroept zich ook op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur met betrekking tot de uitspraak op bezwaar. Daarnaast is de hoorplicht geschonden volgens eiser. Omdat het bezwaar is ingediend op 8 maart 2022 en de redelijke termijn is overschreden, verzoekt eiser een vergoeding van immateriële schade (VIS). De heffingsambtenaar heeft in de uitspraak op bezwaar een dwangsom toegekend voor 8 dagen te laat beslissen. Volgens eiser is de volledige dwangsom verbeurd. Tot slot verzoekt eiser om een vergoeding van zijn proceskosten en het griffierecht.

3.1.

De heffingsambtenaar betwist dat het mogelijk is om bezwaar te maken tegen een aanslag die correct en voor het juiste bedrag is opgelegd. De hoorplicht is niet geschonden, omdat eiser na het versturen van de ingebrekestelling niet binnen de door hem gestelde termijn mee heeft gewerkt aan het inplannen van een hoorzitting. De heffingsambtenaar zag zich genoodzaakt om zonder hoorzitting uitspraak op bezwaar te doen, vanwege het verlopen van de beslistermijn. Omdat de ingebrekestelling is ingediend op de verkeerde wijze en bij de verkeerde instantie, is de vertraging van de uitspraak op bezwaar niet aan de heffingsambtenaar toe te rekenen. Volgens de heffingsambtenaar lijkt de termijn voor het behandelen van de zaak inderdaad te zijn overschreden. De heffingsambtenaar verzoekt de rechtbank om met toepassing van het arrest van de Hoge Raad van 14 juni 2024 de VIS wegens overschrijding van de redelijke termijn vast te stellen.

3.2.

De heffingsambtenaar is bevoegd om een belasting te heffen in het kader van de parkeerregulering ter zake van een van gemeentewege verleende vergunning voor het parkeren van een voertuig op de in die vergunning aangegeven plaats en wijze. Deze belasting wordt geheven van degene die de vergunning heeft aangevraagd.

3.3.

De aanslag voor de parkeervergunning staat op naam van eiser. Niet in geschil is dat eiser de parkeervergunning heeft aangevraagd. De heffingsambtenaar was dus bevoegd om de belasting te heffen van eiser via de aanslag. De klachten van eiser over de parkeerdruk kunnen deze bevoegdheid niet beperken.

3.4.

Voor zover eiser zijn in bezwaar aangevoerde gronden in beroep heeft herhaald en ingelast, overweegt de rechtbank dat de heffingsambtenaar in zijn uitspraak op die gronden is ingegaan. Eiser heeft, behalve wat hiervoor is besproken, geen redenen aangevoerd waarom de heffingsambtenaar dat onjuist of onvolledig zou hebben gedaan. Gelet hierop kan de enkele verwijzing naar wat hij in bezwaar heeft aangevoerd niet leiden tot vernietiging van het bestreden besluit.

Heeft de heffingsambtenaar de hoorplicht geschonden?

4. Eiser en gemachtigde hebben beiden afzonderlijk, meermaals opgetreden als gemachtigde in juridische procedures bij de gemeente Rotterdam. De heffingsambtenaar heeft dit ter zitting verklaard en eiser noch zijn gemachtigde heeft dit weersproken.

Eiser heeft het bezwaarschrift gericht aan het adres dat volgt uit de bezwaarclausule op de aanslag: [adres] . Dit is het adres van de heffingsambtenaar. Eiser heeft zijn verzoek om binnen 14 dagen een beslissing te nemen gestuurd per e-mail, naar het adres: [e-mailadres] . Dit is niet het e-mailadres van de heffingsambtenaar. De heffingsambtenaar heeft de e-mail met vertraging ontvangen.

Met inachtneming van deze feiten beoordeelt de rechtbank hierna of de heffingsambtenaar de hoorplicht heeft geschonden door binnen de bestaande mogelijkheden onvoldoende gelegenheid te bieden aan eiser voor het bijwonen van een hoorzitting.

4.1.

De Hoge Raad geeft in zijn jurisprudentie een duidelijk kader voor het horen in bezwaar:

“Voordat een bestuursorgaan op een bezwaar beslist, dient het belanghebbenden op grond van artikel 7:2, lid 1, Awb in de gelegenheid te stellen te worden gehoord. De wettelijke regeling over het horen van degene die bezwaar maakt, staat het bestuursorgaan toe voor het houden van een hoorgesprek naar eigen inzicht een tijdstip en een locatie te kiezen. De vrijheid die het bestuursorgaan in dit verband heeft, wordt begrensd door de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Die beginselen brengen mee dat rekening moet worden gehouden met de redelijke belangen van de betrokkene en van het bestuursorgaan. Het bestuursorgaan moet die belangen in voorkomend geval tegen elkaar afwegen. Uitgangspunt daarbij is (a) dat het aan het bestuursorgaan is om tijd en plaats van het hoorgesprek te bepalen, en (b) dat geen regel of beginsel meebrengt dat een hoorgesprek alleen kan worden gehouden op een plaats en tijdstip die de belanghebbende en diens gemachtigde uitkomen, bijvoorbeeld in verband met andere verplichtingen.

Indien het bestuursorgaan een hoorgesprek heeft gepland, zal het een redelijk verzoek van de belanghebbende om uitstel van dat gesprek als regel moeten inwilligen. Het bestuursorgaan wijst zo’n verzoek alleen af als zwaarder wegende, bij de behandeling van de zaak betrokken belangen aan zo’n uitstel in de weg staan.”

4.2.

Eiser heeft geen specifiek belang gesteld. Aannemelijk is dat voor hem belangrijk is dat hij voldoende tijd heeft om de hoorzitting voor te kunnen bereiden, terwijl voor de heffingsambtenaar een behoorlijke procesorde belangrijk is, meer specifiek een voortvarende en doelmatige procesvoering, en in deze zaak in het bijzonder omdat juist eiser daarop heeft aangedrongen met het stellen van een beslistermijn van 2 weken. Door het zelf stellen van een beslistermijn had eiser erop bedacht moeten zijn dat de heffingsambtenaar op zo kort mogelijke termijn een hoorzitting zou plannen.

Bovendien zijn eiser en gemachtigde vanuit hun werkzaamheden als gemachtigde bekend met de gang van zaken bij de heffingsambtenaar, of in ieder geval, zouden zij daar mee bekend moeten zijn. Het verzoek om binnen 14 dagen te beslissen is verstuurd naar een verkeerd emailadres, waarvan eiser behoorde te weten dat dit de heffingsambtenaar hoogstens met de nodige vertraging zou bereiken. Onder verwijzing naar ECLI:NL:GHAMS:2026:2836 (r.o. 5.2.4.) oordeelt de rechtbank dat eiser de heffingsambtenaar een deugdelijke mogelijkheid heeft ontnomen om in overleg op korte termijn een hoorgesprek te organiseren binnen de door eiser zelf gewenste termijn.

4.3.

Door – onder omstandigheden – voldoende rekening te houden met de belangen van eiser, stond het de heffingsambtenaar vrij voor het houden van een hoorgesprek naar eigen inzicht een tijdstip en een locatie te kiezen. Dat heeft de heffingsambtenaar gedaan met de vaststelling van de hoorzitting op 14 of 15 maart 2023. Nadat de heffingsambtenaar dit hoorgesprek had gepland, heeft hij zich voldoende ingespannen om een redelijk verzoek van eiser om uitstel van dat gesprek in te willigen, met zijn voorstel om de datum voor de hoorzitting te wijzigen naar 15 of 16 maart 2023 en bovendien door zijn bereidheid om de hoorzitting te laten plaatsvinden via een telefonische verbinding. Dit geldt temeer omdat de heffingsambtenaar op de voorgestelde datums al buiten de door eiser gewenste termijn zou treden.

De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft de heffingsambtenaar de algemene beginselen van behoorlijk bestuur geschonden?

5. Eiser verzoekt aan de heffingsambtenaar om alle onderstaande, op de zaak betrekking hebbende stukken, over te leggen.

“1. ieder parkeerdrukonderzoek betreffende [sector] , [wijk] of de relevante

parkeerzones;

2. de volledige onderzoeksrapporten met bijlagen;

3. eventuele concepten, aanvullingen en vervolgonderzoeken;

4. de exacte data en begin- en eindtijdstippen van alle metingen;

5. de straten en locaties waar is gemeten;

6. kaarten of tekeningen van het onderzochte gebied;

7. de gehanteerde meetmethodiek en onderzoekscriteria;

8. alle oorspronkelijke tellingen, meetformulieren en ruwe meetgegevens;

9. digitale registraties en spreadsheets;

10. de bezettingspercentages per datum, tijdstip en locatie;

11. berekeningen waarmee de parkeerdruk of parkeerbezettingsgraad is vastgesteld;

12. interne rapportages, notities, adviezen en analyses over de parkeercapaciteit;

13. interne correspondentie voor zover deze relevant is voor de voorbereiding,

uitvoering of beoordeling van het onderzoek;

14. eventuele foto’s of andere visuele registraties;

15. gegevens over het aantal reguliere parkeerplaatsen dat vóór of gedurende 2022 is

verwijderd, toegevoegd of anders bestemd;

16. gegevens over het aantal afgegeven bewonersvergunningen en andere vergunningen

in [sector] ;

17. gegevens over het feitelijke aantal voor bewonersvergunninghouders beschikbare

parkeerplaatsen;

18. stukken waaruit blijkt of en op welke wijze specifiek is gemeten tijdens de avond,

nacht en vroege ochtend;

19. de stukken waarop verweerder zijn concrete conclusie baseert dat belanghebbende

elders in [sector] voldoende parkeermogelijkheid had;

20. alle overige stukken en elektronisch vastgelegde gegevens die verweerder ter

beschikking staan of hebben gestaan en die relevant kunnen zijn voor de

beoordeling van de feitelijke parkeercapaciteit.”

5.1.

De heffingsambtenaar moet de op de zaak betrekking hebbende stukken aan het dossier toevoegen. Gelet op hetgeen de Hoge Raad heeft overwogen in het arrest van

10 april 2015 moet eiser gemotiveerd stellen welke stukken van belang kunnen zijn voor de beslechting van onderhavig geschil. Eiser heeft op geen enkele manier gemotiveerd waarom deze stukken relevant zijn bij de beoordeling van de bevoegdheid van de heffingsambtenaar om een belastingaanslag op te leggen.

De beroepsgrond slaagt niet.

5.2.

Eiser beroept zich in zijn stuk van 2 oktober 2026 op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Eiser stelt dat het zorgvuldigheidsbeginsel is geschonden, dat de uitspraak op bezwaar onvoldoende is gemotiveerd, dat de heroverweging onvolledig is en dat de nadelige gevolgen voor belanghebbende onevenredig zijn in verhouding tot de met de regeling en heffing te dienen doelen. Eiser doet ook nog een beroep op het fair-play beginsel van artikel 6 van het EVRM (Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden). Geen van deze stellingen vormt een samenhangend geheel van feitelijke en mogelijk juridische argumenten op grond waarvan concreet voor deze zaak wordt betoogd dat het bestreden besluit vernietigd moet worden. De rechtbank duidt deze stellingen niet als beroepsgrond en behandelt deze verder niet.

Krijgt eiser een VIS wegens overschrijding van de redelijke termijn?

6. Eiser heeft een verzoek gedaan voor VIS wegens overschrijding van de redelijke termijn. Omdat het bezwaar is ingediend op 8 maart 2022 en deze uitspraak gedaan is op 11 november 2026, is de redelijke termijn volgens eiser met 6 keer een half jaar overschreden. Deze overschrijding moet resulteren in een vergoeding van 6 keer € 500,-. Eiser voegt daar nog aan toe dat het bezwaar is ingediend voordat de Hoge Raad het arrest van 14 juni 2024 heeft gewezen, waardoor het in dat arrest omschreven overgangsrecht van toepassing is in deze zaak.

6.1.

Indien het financiële belang van een procedure zeer gering is, bestaat geen recht op een VIS. In voormelde uitspraak van 14 juni 2024 heeft de Hoge Raad de grens van een ‘gering financieel belang’ in belastingzaken verhoogd van € 15,- naar € 1.000,-. In dit arrest heeft de Hoge Raad ook het begrip ‘financieel belang bij de procedure’ uitgelegd.

6.1.1.

Bij de vaststelling van het financiële belang wordt geen rekening gehouden met beslissingen over vergoedingen van proceskosten, griffierechten, wettelijke rente, materiële of immateriële schade en over de verschuldigdheid van een dwangsom voor het niet tijdig beslissen.

6.1.2.

In beginsel moet het financiële belang bij een procedure worden gesteld op het financiële voordeel dat eiser krijgt indien de door hem ingenomen standpunten worden gehonoreerd. Het financiële effect van een of meer door eiser ingenomen standpunten moet buiten beschouwing worden gelaten indien en voor zover hij deze standpunten tegen beter weten in heeft genomen.

6.2.

Eiser heeft in dit geval zijn standpunt tegen beter weten ingenomen. Hij had moeten weten dat zijn standpunt over de parkeerdruk in de wijk niet had kunnen leiden tot een lagere aanslag voor de parkeervergunning, mede omdat hij wordt bijgestaan door een professioneel juridisch adviesbureau en overigens zelf ook optreedt als professioneel gemachtigde. De parkeerbelasting is in het algemeen een objectieve belasting. Voor de aanvraag van een parkeervergunning geeft de Gemeentewet een gebonden bevoegdheid. De Gemeentewet bepaalt dat de belasting wordt geheven ter zake van een van gemeentewege verleende vergunning van degene die de vergunning heeft aangevraagd. De aanslag is opgelegd aan degene die de parkeervergunning heeft aangevraagd en de aanslag is opgelegd voor het juiste bedrag. Daarnaast volgt nergens uit dat de heffingsambtenaar de bevoegdheid heeft om de belastingaanslag voor een lager bedrag op te leggen. Eiser had alvorens bezwaar te maken geen enkele reden om te verwachten dat de aangevoerde gronden tot een verlaging van de belastingaanslag zouden leiden. Omdat het financiële belang van het standpunt van eiser buiten beschouwing wordt gelaten op de grond dat eiser zijn standpunt tegen beter weten in heeft ingenomen, volstaat de rechtbank met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden. Het verzoek om schadevergoeding zal worden afgewezen.

Is de heffingsambtenaar een dwangsom verschuldigd aan eiser?

6.3.

Paragraaf 4.1.3.2. van de Awb bevat bepalingen over wanneer een dwangsom verschuldigd is. Uit artikel 4:17 lid 3 van die paragraaf volgt dat het bestuursorgaan in ieder geval van de aanvrager een schriftelijke ingebrekestelling moet hebben ontvangen. Eiser heeft met de elektronische verzending niet aan deze voorwaarde voldaan. Het betreft ook geen aanvraag van eiser die hij elektronisch mocht doen, dus een analoge toepassing van lid 4 van voormeld artikel is niet aan de orde. Omdat eiser niet voldoet aan de voorwaarden die de wetgever stelt (schriftelijke ingebrekestelling) aan het inroepen van het door hem gewenste rechtsgevolg (verschuldigdheid dwangsom), treedt dat rechtsgevolg niet in. De beroepsgrond slaagt niet. De heffingsambtenaar is geen dwangsom verschuldigd aan eiser voor het niet tijdig beslissen op zijn bezwaar.

6.4.

Overigens blijkt het belang van een schriftelijke ingebrekestelling ook in deze zaak. De heffingsambtenaar moet bedacht zijn op het ontvangen van schriftelijke ingebrekestellingen en kan zijn werkprocessen daarop inrichten. De heffingsambtenaar hoeft niet bedacht te zijn op de situatie waarin een ingebrekestelling wordt verstuurd naar een van de vele duizenden emailadressen van het bestuursorgaan waar de heffingsambtenaar onderdeel van is.

Conclusie en gevolgen

7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de aanslag in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

  • verklaart het beroep ongegrond,

  • wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Klomp, rechter, in aanwezigheid van G.L. Bolkestein, griffier. Uitgesproken op 11 november 2026.

griffier

rechter

Deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert wordt een afschrift aangetekend per post verzonden.

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Den Haag waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Den Haag (belastingkamer), Postbus 20302, 2500 EH Den Haag.

De werking van deze uitspraak wordt opgeschort totdat de termijn voor het instellen van hoger beroep is verstreken, of indien hoger beroep wordt ingesteld, op dat hoger beroep is beslist.

Hoge Raad, 14 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:853. Dat staat in artikel 225, eerste lid, onder b, van de Gemeentewet. Dat staat in artikel 225, zevende lid, van de Gemeentewet. HR 25 november 2022, ECLI:NL:HR:2022:1739 r.o. 4.1.2 en 4.1.3. Vgl. HR 9 oktober 2020, ECLI:NL:HR:2020:1597, rechtsoverweging 2.4. Vgl. HR 18 april 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF7498, rechtsoverweging 3.2. Vgl. HR 22 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:525, rechtsoverweging 2.4.1. Dat staat in artikel 8:42 van de Awb. Hoge Raad, 10 april 2015, ECLI:NL:HR:2015:874, r.o. 2.3.3. Hoge Raad, 14 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:853. Hoge Raad, 14 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:853, r.o. 3.3.1. Hoge Raad, 14 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:853, r.o. 3.3.3. Dat staat in artikel 225, eerste lid, onder b, en artikel 225, zevende lid, van de Gemeentewet. Hoge Raad, 19 februari 2016, ECLI:NL:HR:2016:252, r.o. 3.9.6. De rechtbank is ambtshalve bekend dat bij de gemeente Rotterdam vele duizenden personen werken.