Huur woonruimte kort geding. Vordering van ex-partner voor toestemming om gezamenlijk verzoek te doen tot…

locatie Rotterdam

zaaknummer: 12405971 VV EXPL 26-607

datum uitspraak: 30 oktober 2026

Vonnis in kort geding van de kantonrechter

in de zaak van

[eiseres] ,

woonplaats: [woonplaats 1],

eiseres,

gemachtigde: mr. A. Hayaty,

tegen

[gedaagde] ,

woonplaats: [woonplaats 2],

gedaagde,

gemachtigde: mr. S. Boulgoudan.

De partijen worden hierna ‘[eiseres]’ en ‘[gedaagde]’ genoemd.

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

• de dagvaarding van 7 oktober 2026, met bijlagen;

• het antwoord, met bijlagen;

• de spreekaantekeningen van [eiseres].

Op 16 oktober 2026 is de zaak tijdens een zitting besproken. Daarbij was [eiseres], bijgestaan door mr. A.J. Fakiri namens de gemachtigde aanwezig. Ook [gedaagde] was aanwezig, bijgestaan door zijn gemachtigde.

Waar gaat de zaak over?

[eiseres] en [gedaagde] hebben van 18 december 2023 tot en met 30 juni 2026 een affectieve relatie gehad met elkaar en hebben samen een kind. [gedaagde] heeft het kind erkend. Op 30 juni 2026 zegt [eiseres] samen met haar kind uit het huis te zijn gezet door [gedaagde]. Sindsdien slaapt zij tijdelijk bij verschillende familieleden. Zij eist in kort geding dat [gedaagde] meewerkt om [eiseres] medehuurder te maken. Daarna wil [eiseres] het exclusieve gebruiksrecht van de woning toegekend krijgen, omdat zij met haar minderjarige kind meer belang heeft bij de woning dan [gedaagde]. Zij vordert dan ook dat [gedaagde] op straffe van een dwangsom de woning moet ontruimen. Tot slot liggen er volgens [eiseres] nog eigendommen van haar in de woning. Zij wil dat [gedaagde] deze op straffe van een dwangsom aan haar afgeeft.

[gedaagde] wil niet dat [eiseres] medehuurder wordt en wil in de woning blijven wonen. Hij woont daar sinds 2016 en [eiseres] is daar pas in 2023 bij gekomen. [gedaagde] ontkent [eiseres] uit huis gezet te hebben. [eiseres] zou na een discussie over een door hem van haar verlangde bijdrage aan de vaste lasten, zelf met het kind vertrokken zijn. [gedaagde] biedt aan dat [eiseres] in de woning kan blijven met het kind tot zij zelf huisvesting heeft gevonden. Verder geeft [gedaagde] aan bezig te zijn met een procedure over het hoofdverblijf van het kind en een omgangsregeling. Over de eigendommen van [eiseres] zegt [gedaagde] dat zij deze op kan halen. Hij weet echter niet waar het koffiezetapparaat is en over welk goud [eiseres] het heeft.

[gedaagde] hoeft van de kantonrechter niet mee te werken aan een verzoek tot medehuurderschap en mag dus in de woning blijven. [gedaagde] moet de eigendommen van het kind en [eiseres] afgeven aan [eiseres]. Hieronder wordt dit oordeel uitgelegd.

Een eis in kort geding kan worden toegewezen als de partij die de voorziening vraagt hierbij zoveel spoed heeft dat die partij de uitkomst van een gewone procedure niet hoeft af te wachten. Bij die beoordeling is van belang hoe aannemelijk het is dat de eis in een gewone procedure wordt toegewezen. Verder moet het belang dat [eiseres] heeft bij toewijzing van de eis worden meegewogen en de gevolgen hiervan voor [gedaagde] als deze uitspraak later wordt teruggedraaid.

De kantonrechter oordeelt voor wat betreft de medewerking voor het verzoek tot medehuurderschap en het exclusieve gebruiksrecht van de woning dat er voldoende spoedeisend belang is, omdat [eiseres] nu met haar kind van familie naar familie trekt om een dak boven haar hoofd te hebben. Zij heeft daarom belang bij een beslissing vooruitlopend op de bodemprocedure. Dat geldt ook voor een beslissing over de eigendommen van [eiseres], waaronder haar paspoort en het paspoort van haar kind.

Vast staat dat [gedaagde] niet bereid is om zelfstandig mee te werken om samen met [eiseres] een verzoek tot medehuurderschap te richten aan de verhuurder. In dit kort geding moet de kantonrechter dan ook beoordelen of het in redelijkheid van [gedaagde] gevergd kan worden om mee te werken aan het verzoek.

Partijen hebben in ieder geval een duurzame gemeenschappelijke huishouding gehad. Partijen hebben ruim 2,5 jaar samen gewoond in de woning, zijn islamitisch gehuwd en zijn in 2025 ouders geworden van een dochter. [gedaagde] heeft het kind erkend en heeft mede het gezag over het kind. Op 30 juni 2026 zijn partijen uit elkaar gegaan en is [eiseres] gedwongen of vrijwillig uit de woning vertrokken. Partijen kunnen ook na het beëindigen van de duurzame gemeenschappelijke huishouding nog een verzoek doen om [eiseres] medehuurder te laten worden als zij aan de voorwaarden daarvoor voldoet. Dit moet, afhankelijk van de omstandigheden, wel zo spoedig mogelijk na het beëindigen van de duurzame gemeenschappelijke huishouding worden gedaan.

De kantonrechter oordeelt vooruitlopend op het oordeel in de bodemprocedure dat het verzoek om medehuurder te worden te laat is gedaan en in redelijkheid op dit moment niet van [gedaagde] gevergd kan worden om mee te werken aan dit verzoek. Het is voor de kantonrechter namelijk onvoldoende duidelijk of [eiseres] uit eigen beweging uit de woning is vertrokken of dat zij door [gedaagde] uit de woning is gezet. [eiseres] zegt hierover dat [gedaagde] met zijn broer bespreekt dat [eiseres] niet naar hem luistert en dat daarom wordt besproken om haar iets aan te doen en haar kind te ontvoeren naar Syrië. Hierdoor heeft zij een onveilig gevoel voor haar en haar kind en wil zij niet (meer) in de woning verblijven. [gedaagde] heeft haar uit de woning gezet. [gedaagde] ontkent dit. Hij zegt dat [eiseres] zelf met hun kind uit de woning is vertrokken na een discussie over (de hoogte van) haar bijdrage aan de vaste lasten. Verder geeft [gedaagde] juist aan dat de vader van [eiseres] het kind naar Syrië wil brengen.

De beide versies van het verhaal zijn niet verenigbaar en zij kunnen niet beide waar zijn. Beide versies zijn ook niet door partijen onderbouwd. De kantonrechter kan daarom op basis van de stukken en de zitting niet vaststellen welk verhaal klopt. En dat is wel van belang voor het beoordelen van het verzoek tot medehuurderschap.

Nu de verhalen op dit punt zo erg van elkaar verschillen, kan de kantonrechter hieraan geen conclusies verbinden. Ook het belang van het minderjarige kind is in beide verhalen een centraal punt dat de kantonrechter moet meenemen in haar overweging. De kantonrechter stelt hier voorop dat het minderjarige kind een veilige en stabiele thuissituatie nodig heeft. Hoe partijen dit voor zich zien is onduidelijk. Feit is dat partijen over het hoofdverblijf en de zorg van het kind discussiëren; [eiseres] zegt dat [gedaagde] niet voor het kind kan zorgen, maar heeft dit niet onderbouwd. [gedaagde] zegt daarentegen dat hij een procedure aan het starten is om het hoofdverblijf van het kind bij hem te laten zijn en in ieder geval een omgangsregeling te treffen. Beide ouders zijn belast met het gezag over het kind en willen het kind een dak boven het hoofd bieden. Als [gedaagde] (ook deels) wordt belast met de dagelijkse zorg over het kind, dan zal het belang van het kind geen rol spelen bij deze vraag. Als [eiseres] (alleen) wordt belast met de dagelijkse zorg over het kind, dan moet het belang van het kind worden meegewogen bij de vraag of van [gedaagde] gevraagd kan worden om mee te werken met het verzoek om [eiseres] medehuurder te maken. Nu nog niet vaststaat welke ouder (merendeels) met de zorg van het kind wordt belast, kan de kantonrechter in deze procedure nog geen antwoord geven op de vraag welke beslissing het meest in het belang is van het minderjarige kind; dit is allemaal nog te onduidelijk.

Wel staat vast dat [gedaagde] sinds 2016 in de woning woont en [eiseres] in 2023 bij hem is getrokken. Dit betekent dat [gedaagde] al tien jaar in de woning woont en [eiseres] tweeënhalf jaar bij hem heeft gewoond. Er zijn geen omstandigheden gebleken op basis waarvan moet worden geoordeeld dat partijen hebben bedoeld om [eiseres] tijdens deze tweeënhalf jaar medehuurder te maken.

De kantonrechter komt tot het oordeel dat [gedaagde] in redelijkheid niet mee hoeft te werken aan een verzoek tot medehuurderschap, omdat:

• onduidelijk is onder welke omstandigheden [eiseres] de woning heeft verlaten, dan wel uit is gezet en dus niet vaststaat of haar verzoek om medehuurder te worden tijdig is;

• onduidelijk is wie met de zorg van het minderjarige kind zal worden belast en hoe de omgangsregeling eruit zal zien;

• [gedaagde] al langer in de woning woont en uit de stukken niet de intentie is gebleken om [eiseres] ooit medehuurder te maken.

Het feit dat nog zo veel onduidelijk is, komt voor rekening en risico van [eiseres]. Zij is namelijk degene die zich beroept op de rechtsgevolgen van de medewerking van [gedaagde]. Het had op haar weg gelegen om duidelijker te maken waarom zij op 30 juni 2026 uit de woning is gezet of zelf de noodzaak voelde om per die datum te vertrekken. De feiten die zij aandraagt, zijn op dat punt onvoldoende specifiek. In een bodemprocedure zou de kantonrechter een bewijsopdracht hebben gegeven, maar vanwege het spoedeisende karakter leent dit kort geding zich niet voor een bewijsopdracht.

Omdat [gedaagde] niet mee hoeft te werken aan een verzoek tot medehuurderschap worden ook de vordering tot het toebedelen van het exclusieve gebruiksrecht van de woning en de vordering dat [gedaagde] de woning moet ontruimen, afgewezen.

[gedaagde] moet wel meewerken aan de afgifte van de goederen. Met uitzondering van het koffiezetapparaat (omdat hij geen koffie drinkt staat dat elders) en het goud heeft [gedaagde] toegezegd aan de afgifte mee te zullen werken. Omdat [gedaagde] tijdens de zitting zowel aangaf: “ik weet niet of het thuis ligt. Dan kan ze het nu halen. Ik heb het niet nodig.” Als “het goud ligt niet in de woning”, hecht de kantonrechter voor nu geen waarde aan de betwisting dat er geen goud is om terug te geven. Ook het feit dat het koffiezetapparaat elders zou staan, staat niet aan afgifte daarvan in de weg.

[gedaagde] moet de zaken die opgenomen zijn in het dictum afgeven binnen zeven dagen na betekening van het vonnis. De kantonrechter zal geen specifieke dag en tijdstip bepalen om dit te organiseren. Zij heeft namelijk geen inzicht in de agenda’s van partijen, maar neemt wel aan dat partijen, beiden bijgestaan door een advocaat, in een tijdspanne van een week een datum en tijdstip kunnen afspreken om de spullen af te halen. Werkt [gedaagde] hier niet op tijd aan mee, dan moet hij een dwangsom betalen van € 250,00 per dag of gedeelte daarvan met een maximum van € 10.000,00.

De kantonrechter bepaalt dat de partijen de eigen proceskosten dragen, omdat zij ex-partners zijn van elkaar en over en weer in het ongelijk zijn gesteld. Dat betekent dat zij geen vergoeding hoeven te betalen voor de kosten die de andere partij heeft gemaakt.

Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat [eiseres] dat eist en [gedaagde] daar geen bezwaar tegen heeft gemaakt (artikel 233 Rv). Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

veroordeelt [gedaagde] om binnen drie dagen na betekening van dit vonnis aan [eiseres] af te geven:

• haar HP-laptop;

• haar Philips stijltang;

• haar kooktoestel;

• haar paspoort en het paspoort van de minderjarige;

• haar kleding en de kleding van de minderjarige;

• het vaccinatieboekje van de minderjarige;

• het speelgoed en de spullen van de minderjarige;

• twee administratieve mappen;

• haar make-uptafel;

• het koffiezetapparaat;

• de zilveren armband van de minderjarige;

• de fotoafdruk die bij de geboorte van de minderjarige is ontvangen;

• het fotoboek van de minderjarige en het familie-fotoboek;

• de babyloopstoel;

• de kinderwagen van de minderjarige;

• het massageapparaat;

• de elektrische schommelstoel; en

• haar persoonlijke sieraden, bestaande uit twee gouden kettingen, twee gouden armbanden en zes gouden ringen,

op straffe van een dwangsom van € 250,00 voor iedere dag of gedeelte daarvan dat [gedaagde] in gebreke blijft aan deze veroordeling te voldoen, met een maximum van € 10.000,00;

bepaalt dat de partijen de eigen proceskosten dragen;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst al het andere af.