Arbeidsrecht
Werknemer was bij werkgever in dienst als treinmachinist. Wegens langdurige arbeidsongeschiktheid van…
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22 oktober 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:10469 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 22 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/civiel-recht/arbeidsrecht/beschikking/ecli-nl-rbzwb-2026-10469
Zaakgegevens
Op 22 oktober 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Tilburg
- Datum uitspraak
- 22 oktober 2026
- Datum publicatie
- 28 oktober 2026
- Zaaknummer
- 12142594 AZ VERZ 26-27 (E)
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- BeschikkingBeschikkingEen beslissing van de rechter in een zaak die met een verzoekschrift is begonnen, zoals een echtscheiding of faillissement.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:10469
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Werknemer was bij werkgever in dienst als treinmachinist. Wegens langdurige arbeidsongeschiktheid van werknemer heeft werkgever toestemming gevraagd bij het UWV om de arbeidsovereenkomst met werknemer op te zeggen. Het UWV heeft toestemming verleend aan werkgever tot opzegging, waarna werkgever de arbeidsovereenkomst met werknemer heeft opgezegd. Werknemer is het niet eens met de opzegging en verzoekt na de switch een billijke vergoeding wegens ernstig verwijtbaar handelen dan wel nalaten van werkgever. De kantonrechter wijst het verzoek van werknemer af.
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Tilburg
Zaaknummer / rekestnummer: 12142594 \ AZ VERZ 26-27
Beschikking van 22 oktober 2026
in de zaak van
[werknemer] ,
te [plaats 1] ,
verzoekende partij,
hierna te noemen: [werknemer] ,
procederend in persoon,
tegen
de besloten vennootschap NS REIZIGERS B.V.,
te Utrecht,
verwerende partij,
hierna te noemen: NS,
gemachtigde: mr. M.Q. Cleton.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift met producties 1 tot en met 11;
- de vermeerdering van eis van [werknemer] ;
- de door [werknemer] toegezonden aanvullende producties 12 tot en met 27;
- het verweerschrift met producties 1 tot en met 22;
- de mondelinge behandeling van 27 juli 2026 waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt;
- de e-mail van [werknemer] van 31 juli 2026 met een toegezonden slotpleidooi met bijlage;
- de reactie van NS bij brief van 3 september 2026 met productie;
- de brief van [werknemer] van 9 september 2026 met een reactie op de door NS overgelegde productie.
De beschikking is bepaald op vandaag.
2 De zaak in het kort
[werknemer] was bij NS in dienst als treinmachinist. Wegens langdurige arbeidsongeschiktheid van [werknemer] heeft NS toestemming gevraagd bij het UWV om de arbeidsovereenkomst met [werknemer] op te zeggen. Het UWV heeft toestemming verleend aan NS tot opzegging, waarna NS de arbeidsovereenkomst met [werknemer] heeft opgezegd. [werknemer] is het niet eens met de opzegging en verzoekt na de switch een billijke vergoeding van NS wegens ernstig verwijtbaar handelen dan wel nalaten van NS. De kantonrechter wijst het verzoek van [werknemer] af. Hierna zal worden uitgelegd waarom.
3 De feiten
Op 3 november 2014 is [werknemer] , geboren op [datum] 1981, voor bepaalde tijd bij NS in dienst getreden in de functie van aspirant-machinist met de standplaats [plaats 2] voor 36 uur per week. De arbeidsovereenkomst is per 3 november 2015 omgezet naar een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Per 1 september 2016 was [werknemer] werkzaam in de functie van machinist. Op de arbeidsovereenkomst is de CAO NS (hierna: cao) van toepassing verklaard.
Sinds 15 juni 2022 is [werknemer] arbeidsongeschikt.
Van juli 2022 tot september 2022 is [werknemer] gestart met aangepaste werkzaamheden die bestonden uit twee of drie uur per week cursussen vanuit huis en boventallig meerijden op de trein.
In september 2022 namen de klachten van [werknemer] toe en eind oktober 2022 pakte hij aangepaste werkzaamheden weer op die bestonden uit het vijf uur per week bijhouden van wegkennis en het volgen van e-learningcursussen.
Op 18 april 2023 heeft de bedrijfsarts een inzetbaarheidsprofiel opgesteld waarin is vermeld dat er beperkingen bij [werknemer] zijn vastgesteld en het doel terugkeer in eigen werk is en dat de belastbaarheid toeneemt.
In juni 2023 is [werknemer] volledig uitgevallen wegens een terugval in medische klachten.
Op 15 juni 2023 heeft NS een arbeidsdeskundig onderzoek laten verrichten. In het arbeidsdeskundig rapport van 16 juni 2023 is vermeld dat de functie van machinist met de huidige belastbaarheid momenteel niet passend of passend te maken is voor [werknemer] door de vereiste langdurige concentratie, aandachtverdeling en het werken in wisselende diensten. Geadviseerd is om de re-integratie te richten op ander passend werk bij NS of elders op de arbeidsmarkt. Daarnaast is geadviseerd om vijf uur per week vanuit huis te werken aan het maken van e-learnings, bijhouden van wegkennis en het volgen van cursussen.
Op 20 juli 2023 is het tweede spoor traject ingezet via het re-integratiebureau [bedrijf 1] .
Op 12 december 2023 adviseerde de bedrijfsarts om re-integratieactiviteiten in het tweede spoor op een lager pitje te zetten wegens een nieuwe terugval in belastbaarheid. De bedrijfsarts adviseerde om de re-integratie bij vijf uur per week in de buurt van huis te houden.
Van januari 2024 tot en met oktober 2024 heeft [werknemer] re-integratieverplichtingen uitgevoerd conform adviezen van de bedrijfsarts door boventallig mee te rijden (waarbij hij eigen werk als machinist met aanpassingen deed en een collega meereed die toezicht hield) en rangeerdiensten uit te voeren.
De bedrijfsarts heeft op 7 maart 2024 een formuleer “Actueel oordeel formulier bij de probleemanalyse WIA” van het UWV ingevuld ten behoeve van de aanvraag van een WIA uitkering door [werknemer] . Daarop is vermeld dat [werknemer] beperkt is op het gebied van persoonlijk functioneren, zijn herinneringsgeheugen beperkt en afhankelijk is van het stressniveau, hij is aangewezen op werk zonder veelvuldige deadlines of productiepieken en hij bij langdurige concentratie en het verdelen van aandacht hersteltijd nodig heeft.
Op 1 oktober 2024 heeft het UWV beslist dat [werknemer] recht heeft op een WIA-uitkering gebaseerd op 43,44% arbeidsongeschiktheid. In het verslag Beoordeling WIA van 23 september 2024 is vermeld dat [werknemer] niet geschikt is voor maatgevende arbeid en zijn belastbaarheid ten opzichte van de belasting in de functie wordt overschreden op de volgende punten: geen volledig voorgestructureerd werk, werken na 22:00 uur en werken gedurende de nacht. Daarnaast is in het verslag Beoordeling re-integratie van het UWV van 29 mei 2024 vermeld dat NS genoeg heeft gedaan om [werknemer] te re-integreren.
Vanaf 15 november 2024 kreeg [werknemer] een terugval en viel volledig uit. Vanaf 10 december 2024 is [werknemer] gestart met re-integratiewerkzaamheden voor drie uur per dag en drie keer per week.
Op 22 januari 2025 had [werknemer] een gesprek met de verzuimmanager en de casemanager van NS na een nieuwe terugval. [werknemer] gaf in dat gesprek aan dat hij weinig tot geen re-integratiemogelijkheden had en een nieuwe behandeling had aangevraagd. [werknemer] verricht vanaf dan geen re-integratiewerkzaamheden.
Op 4 februari 2025 heeft de bedrijfsarts geoordeeld dat [werknemer] niet in staat is het eigen werk of aangepast werk te verrichten en dat NS geen passend werk heeft. De bedrijfsarts verklaart hierin de komende 26 weken geen verandering te verwachten en dat het laatste actueel oordeel nog steeds van toepassing is.
[werknemer] heeft van het oordeel van de bedrijfsarts een second opinion aangevraagd. De second opinion arts kwam tot hetzelfde oordeel met de opmerking dat afhankelijk van een nog vast te stellen diagnose en bijbehorende behandeling binnen 26 weken herstel voor de eigen functie of aangepaste eigen functie mogelijk is. Naar aanleiding van een vraag van het UWV heeft de eerste bedrijfsarts verklaard bij zijn eerder afgegeven 26 weken verklaring te blijven (zie ook hierna 3.19).
Op 11 maart 2025 heeft NS een ontslagaanvraag ingediend bij het UWV wegens langdurige arbeidsongeschiktheid van [werknemer] .
In artikel 21 van de CAO is vermeld:
“Ontslag
Ingeval werknemer het werk niet (gedeeltelijk) hervat na 2 jaar ziekte, zal werkgever slechts ontslag aanvragen ingeval:
a. werknemer zich niet of slechts beperkt heeft ingespannen om werk bij werkgever of elders
te verwerven of
b. werkgever aantoont dat voor werknemer, ondanks maximale inspanning van werkgever,
geen passendefunctie bij werkgever aanwezig is.
(…)”
Het UWV heeft aan aanleiding van het verweer van [werknemer] en de second opinion een aanvullende verklaring gevraagd aan de bedrijfsarts. Het UWV heeft op 21 mei 2025 een verklaring van de bedrijfsarts ontvangen en daarin is vermeld dat de bedrijfsarts blijft bij zijn eerder afgegeven 26 weken verklaring. De bedrijfsarts overweegt daarbij dat [werknemer] al in een eerder stadium bij diverse behandelaars is geweest, er niets komt uit diverse medische onderzoeken, er geen diagnose is vastgesteld en [werknemer] is doorgestuurd naar HSK voor specialistische zorg waarvoor de wachttijd circa acht maanden is.
Na de mededeling van [werknemer] in de UWV procedure dat zijn behandeling is opgestart heeft het UWV opnieuw een aanvullende verklaring aan de bedrijfsarts gevraagd. De bedrijfsarts heeft vervolgens medische informatie opgevraagd bij de behandelaar van [werknemer] Op 5 augustus 2025 heeft de bedrijfsarts verklaard dat hij geen relevante medische informatie heeft ontvangen van de behandelaar van [werknemer] en dat hij bij het eerder ingenomen standpunt blijft dat hij geen verandering verwacht de komende 26 weken.
Na alsnog ontvangen medische gegevens van de behandelaar van [werknemer] heeft de bedrijfsarts op 22 augustus 2025 een nieuwe verklaring gegeven aan het UWV. De bedrijfsarts verklaart daarin dat hij bij zijn eerdere standpunt van 4 februari 2025 blijft en dat hij binnen 26 weken geen verandering verwacht in het door [werknemer] kunnen verrichten van het eigen werk of aangepast werk en het door NS niet hebben van een passende functie.
Op 9 oktober 2025 heeft het UWV toestemming verleend aan NS om de arbeidsovereenkomst met [werknemer] op te zeggen. NS heeft vervolgens de arbeidsovereenkomst met [werknemer] opgezegd per 1 december 2025 en aan [werknemer] een transitievergoeding toegekend.
[werknemer] heeft bij het UWV herziening van de WIA uitkering gevraagd. Naar aanleiding daarvan heeft het UWV bij beslissing van 18 juni 2026 de arbeidsongeschiktheid van [werknemer] vastgesteld op 71,93%.
Bij brief van 15 oktober 2025 heeft NS de arbeidsovereenkomst met [werknemer] opgezegd met ingang van 1 december 2026.
4 Het verzoek en het verweer
[werknemer] verzoekt de kantonrechter na eiswijziging en berusting in de opzegging ter zitting om hem een billijke vergoeding toe te kennen ten laste van NS van € 74.458,08 bruto en NS te veroordelen in de kosten.
[werknemer] legt aan zijn verzoek ten grondslag dat hij psychologische en inkomensschade heeft geleden. [werknemer] maakt NS de volgende verwijten:
1. NS heeft ten onrechte aanpassing van zowel taken als uren geweigerd;
2. NS heeft ten onrechte medewerking aan zijn re-integratie geweigerd;
3. NS had volgens de CAO geen ontslag mogen aanvragen;
4. de bedrijfsarts heeft de laatste 26 weken verklaring ten onrechte afgegeven zonder consult.
NS voert verweer en concludeert tot afwijzing van het verzoek van [werknemer] en [werknemer] te veroordelen in de kosten van de procedure, vermeerderd met de wettelijke rente en bij toewijzing van een vergoeding te bepalen dat deze vergoeding pas opeisbaar is op het moment dat onherroepelijk in rechte vaststaat dat het door NS aan [werknemer] gegeven ontslag niet rechtsgeldig is.
5 De beoordeling
Tenaamstelling
5.1. NS heeft aangevoerd dat in het verzoekschrift ten onrechte NS Groep BV als verwerende partij is vermeld, terwijl NS Reizigers BV de werkgever was van [werknemer] . Ter zitting heeft [werknemer] erkend dat NS Reizigers BV zijn werkgever was. De kantonrechter is daarom overgegaan tot correctie van de vergissing en heeft NS Reizigers BV als verwerende partij opgenomen in de kop van deze beschikking. NS is door dat herstel niet onredelijk in haar belangen geschaad en er dient zoveel mogelijk te worden beslist tussen de werkelijk belanghebbende partijen bij de rechtsbetrekking in geschil.
Heeft [werknemer] aanspraak op een billijke vergoeding?
De arbeidsovereenkomst tussen partijen heeft NS, na verkregen toestemming van het UWV, per 1 december 2025 opgezegd wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. [werknemer] berust in de opzegging en heeft tijdens de mondelinge behandeling de switch gemaakt naar het verzoek om toekenning van een billijke vergoeding.
De kantonrechter kan op grond van de wet aan een werknemer een billijke vergoeding toekennen, na een opzegging van de arbeidsovereenkomst door de werkgever wegens langdurige arbeidsongeschiktheid, als die opzegging het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever.
Van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van een werkgever is alleen sprake in uitzonderlijke gevallen en als een werkgever de verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst in ernstige mate schendt. Bij de beoordeling of de opzegging het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever, moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen. Voor het aannemen van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten geldt dus een ‘hoge lat’.
Volgens [werknemer] is sprake van ernstig verwijtbaar handelen dan wel nalaten van NS en hij onderbouwt dit met vier verwijten.
Verwijten 1 en 4 (ten onrechte geen aanpassing van taken en uren en ten onrechte niet gehoord door de bedrijfsarts voor de 26 weken verklaring)
[werknemer] stelt dat hij binnen 26 weken zijn werk in aangepaste vorm kon doen door rangeerdiensten als taak uit te voeren en deze veelal op acht uur per dag uitkomen. Hij stelt de rangeerdiensten volledig zelfstandig uit te kunnen voeren. Daarnaast stelt [werknemer] dat hij door de bedrijfsarts in verband met de 26 weken verklaring ten onrechte niet is gehoord in augustus 2025.
NS voert aan dat het enkel verrichten van rangeerdiensten zoals door [werknemer] gesteld, neerkomt op het creëren van een nieuwe functie en dat niet van haar gevergd kan worden. Zij voert aan dat het haar inzetmodel zou verstoren en dat rangeerdiensten doorgaans korter zijn dan reguliere rijdende diensten. Daarnaast voert NS aan dat de 26 weken verklaring op juiste wijze is afgegeven omdat deze is afgegeven na een regulier consult door de bedrijfsarts en de bedrijfsarts na ontvangen medische informatie bij de behandelaar bij zijn eerdere medische oordeel is gebleven.
De kantonrechter stelt vast dat niet in geschil is dat [werknemer] ten tijde van de beslissing van het UWV niet geschikt was voor zijn functie van machinist. De vraag is of [werknemer] binnen 26 weken kon herstellen voor zijn eigen werk of voor, van de werkgever te verlangen, aangepast werk. De beantwoording van die vraag dient ex tunc getoetst te worden wegens de toegewezen ontslagvergunning van het UWV. De ex tunc toetsing houdt in dat de beoordeling dient plaats te vinden naar het moment dat het UWV de ontslagvergunning heeft verstrekt; dus zoals het UWV heeft getoetst. De bedrijfsarts heeft op 4 februari 2025 alsmede op 5 en 22 augustus 2025 geoordeeld dat [werknemer] binnen 26 weken niet in staat zal zijn om zijn eigen werk of aangepast werk te verrichten en dat NS ook geen passend werk had voor hem. De bedrijfsarts verwijst daarbij steeds naar het “actueel oordeel” van 7 maart 2024 in het kader van de WIA waaruit volgt dat [werknemer] beperkingen heeft ten aanzien van geheugen, deadlines, concentratie en het verdelen van aandacht waarvan niet in geschil is dat dit nodig is om de machinistenfunctie uit te voeren. [werknemer] maakt NS het verwijt dat de bedrijfsarts in augustus 2025 een 26 weken verklaring heeft afgegeven zonder consult en dit onzorgvuldig is. De kantonrechter volgt [werknemer] niet in dit verwijt. De bedrijfsarts heeft [werknemer] tijdens het consult van 4 februari 2025 gezien en naar aanleiding daarvan de 26 weken verklaring verstrekt. Op verzoek van het UWV om een aanvullende verklaring heeft de bedrijfsarts informatie opgevraagd bij [bedrijf 2] (productie 16 verzoekschrift) – waar [werknemer] onder behandeling was – en naar aanleiding van ontvangen informatie van de behandelaar aangegeven bij zijn eerdere standpunt te blijven dat hij binnen 26 weken geen verandering verwacht. De kantonrechter ziet niet in waarom de bedrijfsarts [werknemer] in augustus 2025 opnieuw had moeten oproepen voor een consult; daartoe had de bedrijfsarts geen verplichting. De bedrijfsarts heeft naar het oordeel van de kantonrechter voldoende zorgvuldig gehandeld door zonder consult van [werknemer] te oordelen op basis van de opgevraagde medische gegevens bij de behandelaar. De bedrijfsarts is een medische deskundige en de kantonrechter ziet geen aanleiding om aan de juistheid van diens medisch oordeel te twijfelen. [werknemer] heeft tegenover dat oordeel van de bedrijfsarts ook geen stukken gesteld, zoals een deskundigenoordeel of een verklaring van zijn eigen behandelaar, waaruit blijkt dat herstel binnen 26 weken te verwachten was. Bij gebreke van een onderbouwing door [werknemer] dat hij wel zijn eigen werk of zijn werk in aangepaste vorm kon verrichten binnen 26 weken, wordt ervan uitgegaan dat dit niet mogelijk was.
Ten aanzien van de door [werknemer] gestelde aanpassing van zijn eigen functie naar het enkel verrichten van rangeerwerkzaamheden wordt overwogen als volgt. Het enkel uitvoeren van rangeerdiensten is geen aparte functie bij NS. De rangeerdiensten zijn slechts een onderdeel van de werkzaamheden die horen bij de functie van machinist (productie 4 verzoekschrift). Het door [werknemer] laten uitvoeren van enkel rangeerdiensten kan naar het oordeel van de kantonrechter in redelijkheid niet worden verlangd van NS. NS heeft namelijk aangevoerd dat het door [werknemer] laten verrichten van alleen rangeerdiensten op de standplaats [plaats 2] tot gevolg heeft dat de planning voor het afgesproken weekgemiddelde van de andere machinisten niet meer rondkomt en het haar inzetmodel verstoort. [werknemer] heeft dit onvoldoende gemotiveerd weersproken. [werknemer] stelt wel dat rangeerdiensten vaak een duur kennen van 8 uur, hetgeen ook wel blijkt uit de door partijen overgelegde overzichten, maar dat neemt niet weg dat NS de rangeerdiensten flexibel inzet bij re-integratie, zorgverlof of een aanstaande bevalling. Daarnaast is voorstelbaar dat het voor NS in gevallen beter uitkomt om met een 8 urige rangeerdienst te compenseren dan met de reguliere diensten die tussen de 7 en 9,5 uur kunnen duren om daarmee de urenroosters rond te krijgen. NS moet kijken naar het totale pakket aan werkzaamheden dat zij moet verdelen over al haar medewerkers van de standplaats [plaats 2] . Daarbij komt dat [werknemer] niet heeft onderbouwd dat hij rangeerdiensten kon uitvoeren binnen 26 weken na de beslissing van het UWV. De enkele stelling van [werknemer] dat hij dit zou kunnen, is onvoldoende om hiervan uit te gaan. Te meer ook omdat [werknemer] terugvallen in volledige arbeidsongeschiktheid heeft gehad in september 2022, juni 2023, november 2024 en januari 2025 en NS onweersproken heeft aangevoerd dat [werknemer] tijdens arbeidsongeschiktheid niet meer dan 10 uur per week aangepast werk heeft verricht. Daarnaast zullen er ook voor rangeerdiensten geen beperkingen mogen zijn in concentratie en het verdelen van aandacht en geheugen.
Verwijt 2 (ten onrechte re-integratie geweigerd)
[werknemer] stelt dat NS hem tijdens re-integratie ten onrechte geen aangepast werk heeft laten verrichten dat duurzaam inzetbaar is. Daarnaast stelt [werknemer] dat NS ten onrechte heeft geweigerd om uitgevoerde digitale werkzaamheden te verwerken in het systeem ten behoeve van zijn PE-punten en ten onrechte de aangevraagde verlenging van de vergunning machinist bij de Inspectie Leefomgeving Transport (ILT) heeft ingetrokken.
NS voert aan dat zij aan haar re-integratieverplichtingen heeft voldaan en dit op meerdere momenten in het traject is vastgesteld. Daarnaast voert NS aan de digitale werkzaamheden niet ingevoerd te hebben in haar systeem omdat de bedrijfsarts had geoordeeld dat [werknemer] niet in staat was tot re-integratie. Ook voert NS aan dat terugkeer van [werknemer] in de eigen functie binnen 26 weken niet te verwachten viel en zij daarom om onnodige kosten te voorkomen de ILT vergunningaanvraag heeft ingetrokken. Als terugkeer toch mogelijk bleek, kon volgens NS opnieuw een vergunning worden aangevraagd.
De kantonrechter is niet gebleken dat NS re-integratieverplichtingen heeft geschonden. Uit de stukken blijkt dat [werknemer] herhaaldelijk is opgeroepen door de bedrijfsarts, er een arbeidsdeskundig rapport is opgesteld en het tweede spoor is gestart. Het UWV heeft in haar verslag Beoordeling re-integratie van 29 mei 2024 ook bevestigd dat NS genoeg heeft gedaan in het eerste spoor en dat tijdens het tweede spoortraject ook naar mogelijkheden binnen het eerste spoor is gekeken. Uit het inzetbaarheidsprofiel en het rapport van het UWV van 23 september 2024 volgt dat [werknemer] zelf steeds de bedoeling had terug te keren in het eigen werk. Hierdoor is het verwijt van [werknemer] dat hij tijdens re-integratie geen aangepast werk heeft kunnen doen dat duurzaam inzetbaar is, niet te volgen. [werknemer] heeft zijn eigen functie in aangepaste vorm verricht door het meerijden op de trein en de rangeerdiensten. Voor zover [werknemer] het niet eens was met de oordelen van de bedrijfsarts had het op zijn weg gelegen om een deskundigenoordeel aan te vragen bij het UWV met de vraag of NS genoeg doet aan re-integratie. Aan de stelling van [werknemer] dat hij druk ervaarde om volledig te herstellen en dit de uitval begin 2025 heeft veroorzaakt, geldt dat het zo kan zijn dat [werknemer] innerlijke druk heeft ervaren, maar dan had hij hierover zelf aan de bel moeten trekken. NS valt over de wijze van re-integratie in de eigen functie geen (ernstig) verwijt te maken.
Ter zitting heeft [werknemer] gesteld dat NS hem tijdens het tweede spoor ten onrechte alleen heeft verwezen naar een vacaturebank, maar [werknemer] heeft niet aangegeven welke functies er dan geschikt waren en waarop hij dan had moeten worden gewezen. Aan dit verwijt wordt daarom als onvoldoende onderbouwd voorbij gegaan.
Vast staat dat NS het verzoek tot verlenging van de vergunning voor machinist van [werknemer] heeft ingetrokken omdat herstel niet binnen 26 weken te verwachten viel. De kantonrechter is van oordeel dat de intrekking van het verzoek bij ILT zonder overleg met [werknemer] verwijtbaar is. [werknemer] had een machtiging verstrekt voor indiening van het verzoek tot verlenging bij ILT en niet voor intrekking van het verzoek door NS op eigen houtje. Maar gezien de door NS geschetste omstandigheden, dat herstel van [werknemer] volgens de bedrijfsarts niet binnen 26 weken te verwachten viel, besparing van kosten en de stelling dat er steeds een nieuwe vergunning aangevraagd kon worden als [werknemer] alsnog kon terugkeren in zijn functie, is de intrekking dor NS niet ernstig verwijtbaar. Ten aanzien van de door [werknemer] gevolgde cursussen staat ook vast dat NS dit niet heeft geregistreerd ondanks het verzoek daartoe van [werknemer] bij e-mail van 13 augustus 2025 (productie 7 verzoekschrift). De kantonrechter acht de weigering hiervan door NS wegens de 26 weken verklaring niet onlogisch en daarmee niet ernstig verwijtbaar. Wel is voorstelbaar dat [werknemer] zich (onder meer) door de gegeven reactie van NS bij e-mail van 20 augustus 2025, die enkel de ontslagprocedure benoemde als reden van het niet registreren, in de steek gelaten voelde door NS zoals hij aangeeft. Maar gezien de 26 weken verklaring van de bedrijfsarts na het consult van 4 februari 2025 die de bedrijfsarts later nogmaals bevestigd heeft op 5 en 22 augustus 2025 kon er door NS feitelijk niets gedaan worden aan re-integratie. In dat opzicht valt NS geen verwijt te maken.
Verwijt 3 (volgens cao geen ontslag mogen aanvragen)
[werknemer] stelt dat hij het werk gedeeltelijk had hervat en NS daarom op grond van artikel 21 van de cao geen ontslag had mogen aanvragen. Voor zover geoordeeld wordt dat het onder a en b vermelde bij artikel 21 van de CAO wel van toepassing is, geldt dat NS zich maximaal moet inspannen om een andere passende functie te vinden en heeft NS hier niet aan voldaan, aldus [werknemer] .
NS betwist dat artikel 21 van de cao zo gelezen moet worden dat zij een langdurige arbeidsongeschikte werknemer niet mag ontslaan. NS voert aan dat de door [werknemer] gestelde lezing van het artikel tot onaannemelijke rechtsgevolgen leidt omdat het de wettelijke bevoegdheden van NS om werknemers na twee jaar ziekte te ontslaan wegens langdurige arbeidsongeschiktheid in zeer vergaande mate zou beperken. NS voert aan zich maximaal te hebben ingespannen om een passende functie te vinden binnen de organisatie, maar dat niet is gelukt.
Op grond van de zogenoemde cao-norm moet aan de bepalingen van een cao een objectieve uitleg worden gegeven, waarbij de bewoordingen van de bepalingen, gelezen in het licht van de gehele tekst van de cao, in principe van doorslaggevende betekenis zijn. De reden hiervoor is dat het niet de bedoeling is dat partijen die niet betrokken zijn bij de totstandkoming van de cao maar er wel rechten aan ontlenen worden geconfronteerd met een uitleg van een bepaling die gebaseerd is op een partijbedoeling die ze niet kenden. Een eenvormige uitleg is mede hierom bij een cao van groot belang.
Uitgelegd dient te worden wat onder “niet (gedeeltelijk) hervat” in de eerste zin van artikel 21 cao moet worden verstaan. Zoals NS terecht aanvoert, brengt de uitleg dat hier iedere gedeeltelijke hervatting van het werk tijdens re-integratie door een langdurig arbeidsongeschikte werknemer onder wordt verstaan mee dat NS nooit tot ontslag kan overgaan zolang de werknemer gedeeltelijk werkzaamheden verricht. Dit sluit niet aan bij tekst van artikel 21a cao waarin beëindiging van het dienstverband vanwege een arbeidsongeschiktheid van 35% tot 80% genoemd is en dus een werknemer die wel deels het werk kan hebben hervat. Naar het oordeel van de kantonrechter dient de eerste zin van artikel 21 cao zo gelezen dient te worden dat de werkgever ontslag kan aanvragen als de werknemer het werk niet (deels) duurzaam heeft hervat in de eigen functie.
Vast staat dat [werknemer] zijn eigen functie niet deels duurzaam heeft hervat. [werknemer] heeft namelijk alleen meegereden bij reguliere diensten en zelfstandige rangeerdiensten gedaan in het kader van re-integratie. Dit betekent dat NS op grond van artikel 21 van de cao het ontslag mocht aanvragen, tenzij zich de uitzondering onder b van dat artikel voordoet en NS niet aantoont dat zij ondanks maximale inspanning geen passende functie heeft. Zoals eerder overwogen heeft NS aan haar re-integratieverplichtingen voldaan en was er geen passende functie voor [werknemer] . Het enkel verrichten van rangeerwerkzaamheden is geen functie en NS had die werkzaamheden niet hoeven aanbieden. [werknemer] wijst nog op een vacature als secretarieel administratief medewerker op de standplaats [plaats 2] (productie 8 bij verzoekschrift) en stelt dat NS hem daarover actief had moeten benaderen. Deze vacature bestond omstreeks oktober 2025, maar in augustus 2025 had de bedrijfsarts opnieuw verklaard dat [werknemer] binnen 26 weken niet in staat was om de eigen arbeid of aangepaste arbeid te verrichten en er geen passend werk was bij NS. Hiermee heeft NS aangetoond dat er geen passende arbeid is voor [werknemer] . Daarmee is de stelling van [werknemer] dat NS zich ten onrechte niet maximaal (met een tien met een griffel) heeft ingespannen niet juist. Gezien het verloop bij de bedrijfsarts blijkt dat [werknemer] niet succesvol kon reageren door terugvallen die hij heeft gehad.
Proceskosten
[werknemer] wordt als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten veroordeeld. De kosten aan de zijde van NS worden tot vandaag vastgesteld op € 1.009,00 (waarvan € 865,00 aan gemachtigdensalaris en € 144,00 aan nakosten) plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.
De door NS verzochte wettelijke rente ex artikel 6:119 BW over de proceskosten zal ook worden toegewezen.
6 De beslissing
De kantonrechter
wijst het verzoek af,
veroordeelt [werknemer] in de proceskosten van € 1.009,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [werknemer] niet tijdig aan de veroordeling voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
veroordeelt [werknemer] tot betaling van de wettelijke rente over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart deze beschikking voor wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
Deze beschikking is gegeven door mr. Zander en in het openbaar uitgesproken op 22 oktober 2026.