Verbintenissenrecht
Kort geding over de vraag of de buurvrouw haar camera's moet verwijderen. De vorderingen van de buurman…
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 6 november 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:11053 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/civiel-recht/verbintenissenrecht/kort-geding/ecli-nl-rbzwb-2026-11053
Zaakgegevens
Op 6 november 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant in kort geding uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Breda
- Datum uitspraak
- 6 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- C/02/451231 / KG ZA 26-435 (E)
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- Kort gedingKort gedingEen snelle procedure bij de voorzieningenrechter voor spoedeisende zaken, met een voorlopig oordeel.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. B.J. van Schijndel
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:11053
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Kort geding over de vraag of de buurvrouw haar camera's moet verwijderen. De vorderingen van de buurman worden grotendeels toegewezen. De camera's moeten worden verwijderd door de buurvrouw. Doet zij dat niet zelf, dan mag de deurwaarder dat doen via een rechterlijke machtiging (artikel 3:299 BW).
Uitspraak
RECHTBANK Zeeland-West-Brabant
Civiel recht
Zittingsplaats Breda
Zaaknummer: C/02/451231 / KG ZA 26-435
Vonnis in kort geding van 6 november 2026
in de zaak van
[eiser] ,
te [plaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser] ,
advocaat: mr. B.J. van Schijndel,
tegen
[gedaagde] ,
te [plaats] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
procederend in persoon.
1 De zaak in het kort
[eiser] en [gedaagde] zijn buren van elkaar. [eiser] ervaart vanwege de camera’s van [gedaagde] overlast. [eiser] eist daarom in kort geding dat [gedaagde] de camera’s verwijdert. Wanneer [gedaagde] niet meewerkt wil [eiser] een rechterlijke machtiging zodat de deurwaarder de woning van [gedaagde] in mag en de camera’s verwijdert.
De voorzieningenrechter wijst de vorderingen grotendeels toe. [eiser] heeft aan de hand van de foto’s voldoende aannemelijk gemaakt dat de camera’s van [gedaagde] een onrechtmatige inbreuk maken op zijn privacy. [gedaagde] moet daarom de twee camera’s in haar woning (beneden voor en boven achter) verwijderen en verwijderd houden. Wanneer [gedaagde] deze twee camera’s niet zelf verwijdert en verwijderd houdt, mag de deurwaarder tegen de wil van [gedaagde] de woning betreden en de camera’s weghalen. [eiser] heeft namelijk een rechterlijke machtiging hiervoor verkregen. De kosten die de deurwaarder dan maakt, moet [gedaagde] betalen. Onder het kopje ‘De beoordeling’ legt de voorzieningenrechter uit hoe zij tot de beslissingen is gekomen.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
-
de dagvaarding met producties 1 t/m 15 van [eiser] ,
-
de akte met producties 16 en 17 van [eiser] ,
-
de akte met productie 18 van [eiser] ,
-
de mondelinge behandeling van 28 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt,
-
de pleitnota van [eiser] .
3 De feiten
[eiser] en [gedaagde] zijn directe buren van elkaar. [eiser] is de schoonzoon van [gedaagde] . [eiser] woont daar met zijn vrouw en kinderen. Tussen partijen bestaat al geruime tijd een geschil.
[gedaagde] heeft meerdere camera’s binnenshuis geplaatst aan de voorzijde en achterzijde van haar woning. [eiser] ervaart hiervan overlast. Het gaat om een camera achter het raam aan de voorzijde van de woning op de begane grond. Aan de achterzijde van de woning bevindt zich op de begane grond en op de eerste verdieping achter het raam een camera.
[eiser] heeft de door hem ervaren overlast aangekaart bij [gedaagde] en bij verschillende instanties, zoals buurtbemiddeling, de Autoriteit Persoonsgegevens en de gemeente. Ook heeft [eiser] sommatiebrieven gestuurd naar [gedaagde] .
Omdat dit alles niet hielp, is [eiser] een kort geding gestart om een einde te maken aan de inbreuk op zijn privacy. [eiser] heeft gevorderd dat de voorzieningenrechter [gedaagde] beveelt om de camera’s te verwijderen en verwijderd te houden. [gedaagde] is op 2 april 2026 niet op de mondelinge behandeling verschenen terwijl zij wel behoorlijk was opgeroepen.
De voorzieningenrechter heeft daarom op 3 april 2026 een verstekvonnis gewezen. De voorzieningenrechter heeft [gedaagde] veroordeeld om binnen 48 uur na betekening van dit vonnis de camera’s die zicht bieden op het perceel van [eiser] te verwijderen en verwijderd te houden. Ook is een dwangsom opgelegd van € 1.000,00 per dag of gedeelte van een dag als [gedaagde] niet aan deze veroordeling voldoet, met een maximum van € 25.000,00. [gedaagde] is niet in hoger beroep gegaan.
Het vonnis is op 7 april 2026 door de deurwaarder aan [gedaagde] betekend. De deurwaarder heeft [gedaagde] bevolen om zich binnen twee dagen aan het vonnis te houden. [gedaagde] heeft haar camera’s niet weggehaald.
[eiser] heeft op 11 juni 2026 ten laste van [gedaagde] beslag laten leggen onder de Sociale Verzekeringsbank.
[gedaagde] heeft de camera’s niet verwijderd, ook niet na de sommatie van [eiser] van 5 augustus 2026. [eiser] is daarom deze kortgedingprocedure gestart.
4 Het geschil
[eiser] vordert dat de voorzieningenrechter bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:
I. [gedaagde] veroordeelt om binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle camera's (dan wel andere digitale opnameapparatuur) die zicht bieden op het perceel van [eiser] , zoals weergegeven en beschreven in productie 1 bij de eerdere dagvaarding, volledig te verwijderen, althans deze zodanig te verwijderen, af te wenden of technisch aan te passen dat op geen enkele wijze – direct noch indirect – nog zicht bestaat op (enig deel van) het perceel, de woning en/of de tuin van [eiser] , en deze camera's (dan wel andere digitale opnameapparatuur) verwijderd dan wel afgewend te houden, en voor het geval [gedaagde] niet binnen de hiervoor genoemde termijn volledig aan het verwijderingsbevel heeft voldaan, [eiser] op grond van artikel 3:299 leden 1 en 2 BW te machtigen om, met behulp van een door [eiser] aan te wijzen gerechtsdeurwaarder, slotenmaker, en/of andere deskundige, de hiervoor genoemde camera's (dan wel andere digitale opnameapparatuur) te doen verwijderen en verwijderd te houden, waarbij laatstgenoemden bevoegd zijn zich de toegang te verschaffen tot die gedeelten van de woning, gevel, tuin, berging of overige ruimten waar de hiervoor genoemde camera’s (dan wel andere digitale opnameapparatuur) zich bevinden, voor zover en zolang die toegang redelijkerwijs noodzakelijk is voor de uitvoering van het vonnis;
II. bepaalt dat de verleende machtiging na betekening van het vonnis eveneens geldt ten aanzien van camera’s dan wel andere digitale opnameapparatuur die, in strijd met het uitgesproken verbod, opnieuw worden geplaatst: i) op een van de onder I genoemde locaties; of ii) op een andere locatie aan of in de woning van [gedaagde] , voor zover die apparatuur geheel of gedeeltelijk is gericht op het perceel van [eiser] , zulks telkens nadat:
a. [eiser] [gedaagde] schriftelijk heeft gesommeerd de betreffende apparatuur binnen 48 uur te verwijderen;
b. [gedaagde] binnen die termijn niet volledig aan die sommatie heeft voldaan; en
c. de gerechtsdeurwaarder heeft vastgesteld dat de betreffende apparatuur valt onder het in dit vonnis omschreven verbod;
III. [gedaagde] veroordeelt tot betaling van de kosten die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de onder l en II verleende machtiging, waaronder de redelijke kosten van de gerechtsdeurwaarder, slotenmaker, en/of andere deskundige, binnen 14 dagen na vertoon aan [gedaagde] van de daarop betrekking hebbende facturen en betalingsbewijzen;
IV. [gedaagde] veroordeelt tot volledige betaling, binnen 14 dagen na betekening van het vonnis, van de uit hoofde van het verstekvonnis van 3 april 2026 verbeurde dwangsommen, ter hoogte van € 25.000,00;
V. [gedaagde] veroordeelt in de proceskosten, te vermeerderen met rente en nakosten.
[eiser] legt aan zijn vorderingen ten grondslag dat sprake is van onrechtmatige hinder en/of onrechtmatig inbreuk op de privacy. [gedaagde] maakt met de camera’s een voortdurende en ernstige inbreuk op het privé- en gezinsleven van [eiser] . De camera’s draaien 24 per dag en bieden zicht op de woning en op de voortuin en achtertuin van [eiser] . Van een rechtvaardigingsgrond van de zijde van [gedaagde] is niet gebleken. [gedaagde] is niet bereid geweest om maatregelen te treffen om de hinder of de onrechtmatige inbreuk op de privacy te beperken of op te heffen. Voor het geval dat [gedaagde] dit vonnis niet opvolgt, wil [eiser] wil een rechtelijke machtiging om zelf datgene te (laten) doen waartoe [gedaagde] verplicht is.
[gedaagde] voert verweer.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5 De beoordeling
Het karakter van een kort geding
Het gaat hier om in kort geding gevorderde voorlopige voorzieningen. De voorzieningenrechter vormt zich een voorlopig oordeel over de vordering aan de hand van de stukken en de mondelinge behandeling. Of de gevraagde voorziening wordt verleend, hangt ook af van de afweging van de belangen van partijen. De vorderingen van [eiser] zijn in kort geding toewijsbaar indien voldoende aannemelijk is dat die vorderingen in een bodemprocedure zullen worden toegewezen en dat niet van [eiser] kan worden gevergd dat hij de uitkomst van een bodemprocedure afwacht.
De eis van spoedeisend belang
Voor toewijzing is nodig dat [eiser] daarbij een spoedeisend belang heeft. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter is vanwege de aard van de vorderingen aan dit vereiste voldaan.
Moet [gedaagde] de camera’s verwijderen?
Is er sprake van onrechtmatig handelen?
In deze zaak gaat het om de vraag of de door [gedaagde] geplaatste camera’s een zodanige inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van [eiser] dat sprake is van onrechtmatige handelen.
Het staat [gedaagde] in beginsel vrij om een camera te plaatsen voor het beschermen van de eigen woning. Dit vindt echter zijn begrenzing in de privacy van anderen zoals in dit geval haar buurman [eiser] . Een camera van de een mag in beginsel niet ook het perceel of de woning van de ander in beeld (kunnen) brengen, dan wel de ander in persoon in beeld (kunnen) brengen. Naar vaste rechtspraak levert een inbreuk op het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer in beginsel een onrechtmatige daad op. De aanwezigheid van een rechtvaardigingsgrond kan aan een inbreuk het onrechtmatige karakter ontnemen. Of een dergelijke rechtvaardigingsgrond zich voordoet, kan slechts worden beoordeeld in het licht van de omstandigheden van het geval door tegen elkaar af te wegen enerzijds de ernst van de inbreuk op het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en anderzijds de belangen die met de inbreuk makende handelingen redelijkerwijs kunnen worden gediend (HR 18 april 2014, ECLI:NL:HR:2014:942, r.o. 5.2.1.).
[eiser] heeft tijdens de mondelinge behandeling aangegeven dat hij bezwaar maakt tegen twee van de drie camera’s. Het gaat dan om de camera in het voorraam beneden (beneden voor) en de camera in het achterraam op de eerste verdieping van de woning (boven achter). De voorzieningenrechter zal de beoordeling van de vorderingen daarom hiertoe beperken.
De voorzieningenrechter komt aan de hand van de hierboven genoemde juridische maatstaf tot het voorlopig oordeel dat sprake is van een onrechtmatige inbreuk op de privacy. De voorzieningenrechter legt dit hieronder uit.
[eiser] stelt dat [gedaagde] met het plaatsen van de camera in het voorraam beneden en de camera in het achterraam op de eerste verdieping van de woning op onrechtmatige wijze inbreuk maakt op de persoonlijke levenssfeer van [eiser] en zijn gezinsleden. Ter onderbouwing van deze stelling heeft [eiser] meerdere foto’s van de camera’s van [gedaagde] als productie overgelegd. Productie 18 van [eiser] bevat drie foto’s, genomen op 21 oktober 2026. Het gaat dan om de camera op de eerste foto (beneden voor) en de camera op derde foto (boven achter). De voorzieningenrechter heeft tijdens de mondelinge behandeling de foto’s van productie 18 ook aan [eiser] en [gedaagde] laten zien.
De foto’s van [eiser] laten zien dat de twee camera’s (beneden voor en boven achter) beide staan gericht op het perceel van [eiser] . Tijdens de mondelinge behandeling heeft [gedaagde] aangegeven dat haar camera’s alleen haar eigen perceel filmen. [gedaagde] heeft van deze stelling geen bewijs geleverd. [gedaagde] heeft bijvoorbeeld geen beelden laten zien van wat haar camera’s opnemen. De voorzieningenrechter acht het ook niet aannemelijk dat de camera’s alleen haar perceel filmen. De twee camera’s staan namelijk gericht op het perceel van [eiser] en de afstand tussen de twee percelen is niet groot. De voorzieningenrechter gaat er dan ook vanuit dat [gedaagde] met haar camera’s ook opnames maakt van het perceel van [eiser] en de personen en zaken die zich daarop bevinden.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft [gedaagde] nog aangevoerd dat de camera’s zo staan omdat ze draaien. De voorzieningenrechter is van oordeel dat het reageren van de camera’s op beweging juist een aanwijzing is dat ook het perceel van [eiser] wordt gefilmd. [eiser] heeft zelf de foto’s (van productie 18) gemaakt. Daarop is te zien dat de camera’s staan gedraaid richting [eiser] op het moment dat hij de foto’s heeft genomen vanaf zijn eigen terrein. Dat suggereert dat de camera’s ook reageren op de bewegingen die [eiser] maakt op zijn eigen terrein.
Ook is voor het oordeel van belang dat de camera’s er al gedurende lange tijd (twee jaar) staan. Hierdoor is sprake is een voortdurende en structurele inbreuk op de privacy van [eiser] en zijn gezin.
[gedaagde] heeft op zitting verteld dat zij de camera’s nodig heeft voor haar eigen veiligheid. De voorzieningenrechter stelt voorop dat het hebben van camera’s in de woning om toezicht te houden in het algemeen is toegestaan om zo het eigen perceel en de personen en zaken die zich daarop bevinden te beveiligen. Maar dat betekent niet dat je ook het perceel van een ander mag filmen en dat is hier wel het geval. De noodzaak voor het hebben van de twee camera’s waarvan de verwijdering wordt gevorderd is ook onvoldoende gebleken. Ter zitting is besproken dat [gedaagde] ook nog een camera beneden achter heeft, waarmee ze haar achtertuin kan filmen, en een ringbelcamera voor. Van deze camera’s wordt (niet langer) de verwijdering gevorderd. Er bestaat dus voor [gedaagde] een mogelijkheid om haar eigen terrein in de gaten te houden met camera’s. Verder heeft [gedaagde] haar stelling dat haar veiligheid of de veiligheid van haar eigendommen in gevaar is, niet verder onderbouwd. Haar vermoeden dat [eiser] haar zonnescherm heeft beschadigd is hiervoor onvoldoende. De voorzieningenrechter gaat daarom aan deze stelling voorbij.
Conclusie
Op grond van het voorgaande heeft [eiser] voldoende aannemelijk gemaakt dat de inbreuk op de privacy die [eiser] ervaart zo ernstig is dat sprake is van onrechtmatige handelen. Een belangenafweging leidt niet tot een andere uitkomst. Het belang van [eiser] om zonder overlast van de twee camera’s van [gedaagde] te kunnen wonen weegt zwaarder dan het belang van [gedaagde] om met die camera’s haar perceel en het perceel van [eiser] te kunnen filmen.
De conclusie is dan ook dat [gedaagde] de twee camera’s in haar woning (beneden voor en boven achter) moet verwijderen en verwijderd moet houden. Dat betekent dat vordering I wordt toegewezen op de wijze zoals in de beslissing onder 6. is vermeld.
De gevorderde machtiging
[eiser] wil een rechterlijke machtiging voor het geval dat [gedaagde] een veroordelend vonnis niet vrijwillig nakomt (vordering I). [eiser] baseert deze vordering op artikel 3:299 BW. Artikel 3:299 BW bepaalt kort gezegd dat wanneer iemand niet doet waartoe hij is gehouden, de rechter de ander kan machtigen om zelf datgene te (laten) doen.
De gevorderde machtiging wordt toegewezen op de wijze zoals in de beslissing onder 6. is vermeld. Het is namelijk gebleken dat de opgelegde dwangsommen hun doel niet hebben bereikt. [gedaagde] is het vonnis van 3 april 2026 niet nagekomen. De voorzieningenrechter acht daarom een rechterlijke machtiging gepast wanneer [gedaagde] ook op basis van dit vonnis nalaat de camera’s te verwijderen en verwijderd te houden.
Het verwijderen van de camera’s in de woning van [gedaagde] wordt in deze situatie aangemerkt als een gedeeltelijke ontruiming in de zin van artikel 558 sub a van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Dat betekent dat de gerechtsdeurwaarder op grond van artikel 556 Rv en 558 sub a Rv bevoegd is om (zonder toestemming van [gedaagde] ) de woning van [gedaagde] binnen te treden en de werkzaamheden te verrichten. Het binnentreden door andere personen, zoals een slotenmaker of [eiser] , is op grond van de wet niet toegestaan. De vordering is in die zin niet toewijsbaar.
[eiser] eist dat de verleende machtiging ook geldt voor camera’s of andere opnameapparatuur die in strijd met het verbod opnieuw worden geplaatst (vordering II). [gedaagde] heeft hiertegen geen inhoudelijk verweer gevoerd.
De vordering is toewijsbaar, in zoverre dat de verleende machtiging niet meer geldt wanneer partijen niet meer naast elkaar wonen op dit adres. [gedaagde] heeft namelijk op geen enkele wijze gehoor gegeven aan de verzoeken van [eiser] om de camera’s op een andere wijze te plaatsen of te verwijderen.
De vordering tot betaling van de kosten van de deurwaarder
[eiser] eist dat [gedaagde] de kosten betaalt die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de rechterlijke machtiging (vordering III). [gedaagde] heeft hiertegen geen inhoudelijk verweer gevoerd.
Artikel 3:299 lid 3 BW bepaalt dat de kosten die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de verplichting voor rekening komen van de schuldenaar, in dit geval [gedaagde] . Vordering III wordt daarom toegewezen.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft de advocaat van [eiser] aangegeven dat de camera’s die de deurwaarder verwijdert ook door de deurwaarder zullen worden opgeslagen. De redelijke kosten die de deurwaarder voor de opslag maakt vallen onder het bereik van deze vordering. Deze opslagkosten moeten dus door [gedaagde] worden betaald als deze situatie zich voordoet. [gedaagde] kan deze kosten natuurlijk voorkomen door zelf de camera’s te verwijderen.
De vordering van € 25.000,00
[eiser] vordert ook betaling van € 25.000,00 wegens de dwangsommen die volgens hem zijn verbeurd (vordering IV). [gedaagde] heeft hiertegen geen inhoudelijk verweer gevoerd.
[eiser] heeft aan de hand van de door hem gemaakte foto’s op 3 augustus 2026, 15 september 2026 en 21 oktober 2026 voldoende aannemelijk gemaakt dat de situatie niet gewijzigd is sinds het verstekvonnis. De camera’s zijn nog steeds aanwezig. [eiser] heeft aangevoerd dat hij het bedrag zal reserveren zodat hij dit bedrag kan terugbetalen wanneer in een bodemprocedure anders wordt beslist.
Voor toewijzing van een geldvordering in kort geding gelden strenge eisen en is terughoudendheid op zijn plaats. Hoewel de vordering voldoende aannemelijk is gemaakt, en mogelijk van een restitutierisico geen sprake is, is de voorzieningenrechter van oordeel dat onvoldoende gemotiveerd is onderbouwd waarom [eiser] een spoedeisend belang heeft bij de toewijzing van de geldvordering. De enkele stelling dat [gedaagde] ‘op leeftijd’ is en dat onzeker is hoe lang zij nog verhaal zal bieden is daartoe onvoldoende. Deze vordering wordt daarom afgewezen.
De gevorderde proceskosten
Omdat [eiser] en [gedaagde] familie van elkaar zijn, zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd. Dat betekent dat iedere partij de eigen kosten draagt.
6 De beslissing
De voorzieningenrechter
veroordeelt [gedaagde] om binnen 48 uur na betekening van dit vonnis de camera beneden aan de voorkant van de woning en de camera op de eerste verdieping aan de achterkant van de woning volledig te verwijderen en verwijderd te houden,
machtigt [eiser] op grond van artikel 3:299 BW voor het geval dat [gedaagde] niet binnen de hiervoor genoemde termijn volledig aan het verwijderingsbevel heeft voldaan, om met behulp van een door [eiser] aan te wijzen gerechtsdeurwaarder, slotenmaker en/of andere deskundige de hiervoor genoemde camera's te doen verwijderen en verwijderd te houden, waarbij de deurwaarder bevoegd is zich de toegang te verschaffen tot die gedeelten van de woning, gevel, tuin, berging of overige ruimten waar de hiervoor genoemde camera’s zich bevinden, voor zover en zolang die toegang redelijkerwijs noodzakelijk is voor de uitvoering van het vonnis,
bepaalt dat de onder 6.2. verleende machtiging na betekening van het vonnis ook geldt ten aanzien van camera’s dan wel andere digitale opnameapparatuur die in strijd met het uitgesproken verbod opnieuw worden geplaatst op een van de onder 6.1. genoemde locaties of op een andere locatie aan of in de woning van [gedaagde] , voor zover die apparatuur geheel of gedeeltelijk is gericht op het perceel van [eiser] , zulks telkens nadat:
-
[eiser] [gedaagde] schriftelijk heeft gesommeerd de betreffende apparatuur binnen 48 uur te verwijderen;
-
[gedaagde] binnen die termijn niet volledig aan die sommatie heeft voldaan; en
-
de gerechtsdeurwaarder heeft vastgesteld dat de betreffende apparatuur valt onder het in dit vonnis omschreven verbod,
veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen de kosten die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de onder 6.2. en 6.3. verleende machtigingen, waaronder de redelijke kosten van de gerechtsdeurwaarder, binnen veertien dagen na vertoon aan [gedaagde] van de daarop betrekking hebbende facturen en betalingsbewijzen,
verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
compenseert de kosten van deze procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,
wijst het meer of anders gevorderde af.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. Scheffers en in het openbaar uitgesproken op 6 november 2026. |
||