Stalking NPO-medewerkers/familie en doxing. Dagvaarding deels nietig: rechtspersoon geen persoonlijke…

Het standpunt van de verdediging

De dagvaarding is voor wat betreft feit 1 nietig. Voor zover de verdenking ziet op het wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van de in dat feit genoemde omroepen geldt dat dit geen natuurlijke personen zijn, zodat zij niet in hun ‘persoonlijke levenssfeer’ kunnen worden aangetast.

Verder vormen de in dat feit genoemde ‘medewerkers en hun familieleden’ een te onbestemde groep personen. Dat maakt het voor de verdediging onduidelijk waartegen zij zich moet verdedigen.

Het standpunt van de officier van justitie

Ook rechtspersonen kunnen gestalkt worden, omdat die in beginsel over een persoonlijke levenssfeer beschikken waarop inbreuk gemaakt kan worden.

Uit de inhoud van het dossier kan worden opgemaakt om welke personen het gaat, zodat het voor de verdediging voldoende duidelijk is wie wordt bedoeld met ‘medewerkers en hun familieleden’.

Het oordeel van de rechtbank

Persoonlijke levenssfeer

Door de officier van justitie en de verdediging is jurisprudentie naar voren gebracht waarin enerzijds is geoordeeld dat een rechtspersoon wel een persoonlijke levenssfeer kan hebben en anderzijds dat dat niet mogelijk is.

Het feit belaging is in het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) opgenomen in de titel ‘misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid’. Daarbij gaat het volgens de Memorie van Toelichting zowel om de vrijheid ‘van beweging’ als om de vrijheid ‘van doen en laten’. De rechtbank overweegt dat deze terminologie erop wijst dat een slachtoffer van belaging een natuurlijke persoon is, en geen rechtspersoon kan zijn. De rechtbank is daarom van oordeel dat een rechtspersoon niet belaagd kan worden, omdat die geen persoonlijke levenssfeer heeft en dat de tenlastelegging in zoverre nietig is.

De officier van justitie heeft een arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van

24 februari 2026 (ECLI:NL:GHARL:2026:1096) aangehaald, waarin wordt verwezen naar het arrest van de Hoge Raad van 25 januari 2000 (ECLI:NL:HR:ZD1679). In dat arrest heeft de Hoge Raad in het kader van de beoordeling van de inzet van het opsporingsmiddel observatie impliciet geoordeeld dat een rechtspersoon een persoonlijke levenssfeer heeft. De rechtbank is echter van oordeel dat laatstgenoemd arrest niet van toepassing is, omdat dit ziet op een andere situatie en geen betrekking heeft op de vraag of een rechtspersoon in het kader van belaging een persoonlijke levenssfeer kan hebben. De rechtbank ziet in deze jurisprudentie daarom geen grond om tot een ander oordeel te komen.

Onduidelijk wie als slachtoffers worden bedoeld

De rechtbank overweegt voorts dat uit het dossier naar voren komt aan welke personen verdachte berichten heeft gestuurd. Zo bevat het dossier onder meer een proces-verbaal waarin de namen worden genoemd van personen die door verdachte zouden zijn belaagd. Hij heeft zijn berichten gericht tot medewerkers van diverse omroepen en hij noemt daarin ook regelmatig de namen van hun collega’s of familieleden. De rechtbank is daarom van oordeel dat het de verdediging voldoende duidelijk kon zijn waartegen zij zich dient te verdedigen, zodat de dagvaarding in zoverre geldig is.

Conclusie

De rechtbank verklaart de dagvaarding ten aanzien van feit 1 nietig voor zover die ziet op de daarin opgenomen rechtspersonen.

Het standpunt van de verdediging

Voor zover de dagvaarding geldig is, is de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging van feit 1, omdat geen van de in de tenlastelegging genoemde slachtoffers een (geldige) klacht heeft ingediend of anderszins uitdrukkelijk heeft verzocht om vervolging. Evenmin hebben zij aangifte gedaan. Weliswaar heeft [benadeelde 3] , de man van een [radiostation] -DJ, aangifte gedaan en een klacht ingediend, maar deze klacht is te laat ingediend. De klacht dateert van 24 juli 2025 en dat is langer dan 3 maanden na het laatste sms-bericht dat verdachte aan hem verstuurde.

Het standpunt van de officier van justitie

De medewerkers van de omroepen zijn blij dat door politie en justitie is ingegrepen, zo blijkt uit het dossier. De omstandigheid dat er geen individuele aangiftes zijn van hen betekent niet dat zij geen strafvervolging wensen.

Aangever [benadeelde 3] heeft een klacht ingediend en daarin de uitdrukkelijke wens uitgesproken dat verdachte wordt vervolgd wegens stalking. De termijn voor het indienen van een klacht is niet zo strikt als de verdediging stelt.

Het oordeel van de rechtbank

Feit 1 - ontbreken klacht

Voor de ontvankelijkheid van de officier van justitie in de vervolging van een klachtdelict als belaging is het nodig dat de aangever een klacht indient, waarmee de aangever kenbaar maakt dat hij of zij de bedoeling heeft dat een vervolging zal worden ingesteld. Daaraan gaat vooraf een afweging door de aangever of zijn persoonlijk belang niet te worden geconfronteerd met eventuele negatieve gevolgen van een strafvervolging voorrang heeft boven het algemene belang van strafvervolging.

Uit het dossier blijkt dat de medewerkers van de in de tenlastelegging genoemde omroepen geen aangifte wensen te doen omdat ze bang zijn voor de gevolgen. Zij hebben aangegeven ervoor te vrezen dat door een aangifte hun persoonlijke gegevens bij verdachte bekend en door hem verspreid worden en dat verdachte naar hun privé-adressen en die van hun familie of vrienden zou gaan. Hiermee hebben zij naar het oordeel van de rechtbank hun belang om niet met eventuele negatieve gevolgen te worden geconfronteerd laten prevaleren boven het doen van aangifte. Van een wens tot vervolging is daarmee niet gebleken. Een dergelijke vervolgingswens blijkt ook overigens niet uit het dossier.

Met uitzondering van de aangifte en klacht van aangever [benadeelde 3] , ontbreken in het dossier aangiftes van familieleden en informatie over hun wens om tot vervolging over te gaan.

De rechtbank acht de officier van justitie ten aanzien van feit 1 daarom niet-ontvankelijk in de vervolging van verdachte voor de belaging van medewerkers van de genoemde omroepen en hun familieleden, met uitzondering van aangever [benadeelde 3] .

Feit 1 - overschrijding klachttermijn

[benadeelde 3] heeft als enig familielid van een medewerker van één van de omroepen zowel een aangifte van belaging als een klacht ingediend, allebei op 4 juli 2025. Hij heeft verklaard dat hij al enige tijd ongewenste sms-berichten van verdachte ontving op zijn telefoon. Het laatste bericht dat aan hem werd gestuurd dateert van 17 februari 2025, een dag vóór de aanhouding van verdachte. Aangezien de aangifte dateert van meer dan drie maanden na die laatste datum was het voor aangever niet mogelijk om de bijbehorende klacht binnen een termijn van drie maanden na kennisneming van het strafbare feit in te dienen. Dat zou betekenen dat wanneer eerst buiten de genoemde termijn van drie maanden aangifte wordt gedaan van een klachtdelict vervolging daarvan onmogelijk zou zijn. Omdat aangever direct na de aangifte ook de klacht heeft ingediend, staat naar het oordeel van de rechtbank echter voldoende vast dat aangever de vervolging van verdachte voor het in de aangifte genoemde feit heeft gewenst. Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de officier van justitie ontvankelijk in de vervolging van verdachte voor het in de aangifte van [benadeelde 3] genoemde feit.

De bewijsmiddelen

De bewijsmiddelen zijn in bijlage II aan dit vonnis gehecht.

De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs

Ten aanzien van feit 1

Uit het dossier komt naar voren dat verdachte in een periode van ongeveer acht maanden onder verschillende namen tienduizenden berichten heeft gestuurd naar diverse sociale media platforms van diverse omroepen en via de telefoon. Ook heeft hij verschillende radio DJ’s, medepresentatoren, producers en hun familieleden persoonlijk benaderd. Dit alles heeft gezorgd voor een onveilig gevoel bij deze medewerkers en hun familieleden. Tegen deze achtergrond heeft ook aangever [benadeelde 3] diverse sms-berichten van verdachte ontvangen op zijn telefoon. Ook heeft verdachte onder een bericht dat aangever op Facebook had geplaatst reacties geplaatst, waaronder verschillende screenshots. Het dossier bevat diverse sms-berichten die verdachte aan aangever heeft gestuurd in de periode van 11 oktober 2024 tot en met 17 februari 2025. Op verschillende data heeft hij meerdere berichten gestuurd, zodat het gaat om meer berichten dan de door de verdediging genoemde dertien.

Daarbij komt dat op 31 december 2024 door de politie een stopgesprek met verdachte is gevoerd. Daarna is hij doorgegaan met het sturen van berichten aan aangever.

Gelet op deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat sprake is van een stelselmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van aangever. De rechtbank acht het feit dan ook wettig en overtuigend bewezen.

Ten aanzien van feit 2

Uit het dossier komt naar voren dat verdachte het (zakelijke) telefoonnummer van de winkel van [benadeelde 2] in de [radiostation] -app heeft geplaatst, en ook het privé-telefoonnummer van aangever [benadeelde 3] dat hij eveneens gebruikte als zakelijk telefoonnummer. Het begrip ‘persoonsgegevens’ in de zin van artikel 285d Sr betreft alle informatie over een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon. Dit betreft informatie die ofwel direct over iemand gaat, ofwel naar deze persoon te herleiden is. Daar is hier sprake van. Aangezien in artikel 285d Sr bovendien ook als negatief gevolg van het bekendmaken van de bedoelde gegevens noemt het ernstig hinderen in de uitoefening van zijn ambt of beroep is de rechtbank van oordeel dat ook het delen van zakelijke telefoonnummers onder het bereik van doxing kan vallen.

Uit het dossier komt echter naar voren dat verdachte zowel het telefoonnummer van de winkel van [benadeelde 2] als het telefoonnummer van aangever [benadeelde 3] éénmaal heeft gedeeld in de [radiostation] -app, te weten op 29 januari 2025 respectievelijk 12 januari 2025. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt hieruit onvoldoende of verdachte daarmee het oogmerk had om de genoemde personen vrees aan te jagen, overlast aan te doen of te hinderen in hun werk. Ook uit de verklaringen van verdachte kan dit niet worden afgeleid. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspreken van dit feit.

Het standpunt van de officier van justitie

Op basis van de stukken van de politie, de rapportages van de gedragsdeskundigen en het verhandelde ter terechtzitting heeft de officier van justitie verzocht om verdachte volledig ontoerekeningsvatbaar te verklaren en te ontslaan van alle rechtsvervolging.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft hierover geen standpunt naar voren gebracht.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte is geobserveerd in het Pieter Baan Centrum (hierna: PBC). Op basis van deze observatie en het onderzoek van het multidisciplinaire team hebben [psycholoog] en [psychiater] een rapport opgemaakt dat is gedateerd op 16 februari 2026. Geconcludeerd is dat bij verdachte ten tijde van de feiten sprake was van een chronische realiteitstoetsingsstoornis met paranoïde wanen vallend binnen een ongespecificeerde schizofreniespectrum- of andere psychotische stoornis. Het chronisch psychotisch beeld met oordeels- en kritiekstoornissen en een geheel ontbrekend ziektebesef, zowel ten tijde van het tenlastegelegde als tijdens de observatie, is volgens de gedragsdeskundigen geheel van invloed op het gedrag van verdachte, waarbij er sprake is van een volledige doorwerking van de stoornis in de ten laste gelegde feiten. Geadviseerd is om de feiten in het geheel niet toe te rekenen aan verdachte.

De rechtbank neemt deze conclusies van de gedragsdeskundigen over en maakt deze tot de hare. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat het bewezenverklaarde feit verdachte niet kan worden toegerekend. De rechtbank acht verdachte daarom niet strafbaar en zal hem ontslaan van alle rechtsvervolging.