Herziening en terugvordering Bijstand. Wijzing norm. Verblijf in instelling. Gebruikmaking bevoegdheid niet…

21/4461 PW

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 5 november 2021, 20/2935 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

het college van burgemeester en wethouders van Den Haag (college)

Datum uitspraak: 12 september 2023

Met een besluit van 25 oktober 2019 (besluit 1) heeft het college de bijstand van appellant over de periode van 1 juli 2019 tot en met 1 oktober 2019 gewijzigd naar de norm voor een persoon die in een instelling verblijft en een gedeelte van de premie Zorgverzekeringswet vergoed. Met een besluit van diezelfde dag (besluit 2) heeft het college de aan appellant toegekende bijstand over deze periode herzien en de teveel betaalde bijstand tot een bedrag van € 1.074,20 van appellant teruggevorderd. Appellant heeft daartegen bezwaar gemaakt maar het college is met een besluit van 24 februari 2020 (bestreden besluit) bij de besluiten gebleven. Appellant heeft tegen dat besluit beroep ingesteld. De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak het beroep ongegrond verklaard.

Namens appellant heeft mr. M.K. Bhadai, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 20 juni 2023. Appellant is niet verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door M.J. Logan.

Het onderzoek is heropend na de zitting vanwege een brief van het college. Deze brief is doorgestuurd aan appellant en hem is de gelegenheid geboden hierop te reageren, wat appellant ook heeft gedaan. Partijen hebben toestemming gegeven een nader onderzoek ter zitting achterwege te laten, waarna het onderzoek op 27 juli 2023 is gesloten.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten.

Het standpunt van appellant

3. Appellant is het met die uitspraak van de rechtbank niet eens. Wat hij daartegen heeft aangevoerd wordt hierna besproken.

De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit van het college in stand heeft gelaten. Hij doet dat aan de hand van de argumenten die appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

De te beoordelen periode loopt van 1 juli 2019 tot en met 1 oktober 2019.

Niet in geschil is dat appellant gedurende de periode van 28 mei 2019 tot en met 1 oktober 2019 opgenomen is geweest in een of meerdere klinieken, welke kunnen worden aangemerkt als inrichting zoals bedoeld in artikel 1, onder f, van de PW. Dit heeft als gevolg dat gedurende deze periode de bijstandsnorm gold voor iemand die verblijft in een inrichting. Het college kon de bijstand over deze periode dus herzien.

Appellant heeft aangevoerd dat het niet redelijk is dat het college de bijstand heeft herzien en het teveel betaalde bedrag aan bijstand heeft teruggevorderd, omdat zijn kosten voor zijn kamer zijn doorgelopen. Hij is gedurende zijn opname regelmatig thuis geweest en heeft moeten bijdragen aan de woonkosten. Zijn moeder is ook gekort op haar bijstandsuitkering. Het is disproportioneel om de bijstand met terugwerkende kracht terug te vorderen. Het college heeft onvoldoende rekening gehouden met de persoonlijke financiële en medische situatie van appellant. Deze beroepsgronden slagen niet.

De door appellant na de zitting aangevoerde gronden slagen evenmin. De toezegging van het college ter zitting dat de moeder van appellante een verzoek om herziening van de kostendelersnorm kon doen over de hier te beoordelen periode gold alleen voor het geval de moeder in die periode de kostendelersnorm had ontvangen. Uit het na de zitting ingebrachte besluit is echter gebleken dat de kostendelersnorm in die periode niet op de moeder van toepassing was. Voor zover appellant stelt dat dat in andere periodes anders is geweest kan dat in deze procedure niet aan de orde komen, nu deze procedure ziet op de bijstand van appellant en niet op de bijstand van zijn moeder.

Het verzoek van appellant om, als de terugvordering rechtmatig blijkt te zijn, de terugvordering kwijt te schelden, kan evenmin in deze procedure aan de orde komen. Een dergelijk verzoek kan appellant bij het college indienen.

Uit 4.4 tot en met 4.7 volgt dat het oordeel van de rechtbank dat het college de bijstandsnorm terecht heeft gewijzigd, en de bijstand heeft kunnen herzien en terugvorderen, juist is.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J.T.H. Zimmerman, in tegenwoordigheid van Y.S.S. Fatni als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 12 september 2023.

(getekend) Y.S.S. Fatni

Artikel 1, van de Participatiewet

In deze wet en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:

1º een instelling die zich blijkens haar doelstelling en feitelijke werkzaamheden richt op het bieden van verpleging of verzorging aan aldaar verblijvende hulpbehoevenden;

(...)

Artikel 23, eerste lid, van de Participatiewet

Bij een verblijf in een inrichting is de norm per kalendermaand, indien het betreft:
a. een alleenstaande of een alleenstaande ouder: € 326,28.

(…)

Artikel 54, derde lid, van de Participatiewet

(…)

Onverminderd het elders in deze wet bepaalde terzake van herziening en intrekking van een besluit tot toekenning van bijstand kan het college een besluit tot toekenning van bijstand herzien of intrekken, indien anderszins de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend.

Artikel 58, tweede lid, van de Participatiewet

Het college van de gemeente die de bijstand heeft verleend kan kosten van bijstand terugvorderen, voor zover de bijstand: