Civiel recht overig

Tussenarrest. Verhuurder krijgt de gelegenheid zich uit te laten over de (on)eerlijkheid van enkele…

Gerechtshof Amsterdam, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
10 november 2026
Zaaknummer
200.360.950/01
Procedure
Hoger beroep
Advocaat
mr. W.Y. Wong te Amsterdam
ECLI
ECLI:NL:GHAMS:2026:3110
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Tussenarrest. Verhuurder krijgt de gelegenheid zich uit te laten over de (on)eerlijkheid van enkele huurprijswijzigingsbedingen en een rentebeding.

Wetsartikelen: 6:2 BW, 6:231 e.v. BW.

Uitspraak

GERECHTSHOF AMSTERDAM

afdeling civiel recht en belastingrecht, team I (handel)

zaaknummer : 200.360.950/01

zaaknummer rechtbank Amsterdam : 11247142 CV EXPL 24-10181

arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 27 oktober 2026

in de zaak van

AMVEST RCF CUSTODIAN B.V.,

gevestigd te Amsterdam,

appellante,

advocaat: mr. W.Y. Wong te Amsterdam,

tegen

1 [geïntimeerde] ,

wonend in [plaats] ,

2. [geïntimeerde],

wonend in [plaats] ,

geïntimeerden,

niet verschenen.

Partijen worden hierna Amvest en [geïntimeerden] genoemd.

1 De zaak in het kort

In deze zaak heeft de kantonrechter de door verhuurder gevorderde huurachterstand gedeeltelijk afgewezen op grond van het ambtshalve gegeven oordeel dat de in de huurovereenkomst opgenomen huurprijswijzigingsbedingen oneerlijk zijn.

Het hof stelt Amvest in de gelegenheid zich bij akte uit te laten over de (on)eerlijkheid van de indexatiebedingen. Het hof is met de kantonrechter van oordeel dat het opslagbeding (op grond waarvan de huurprijs jaarlijks bovenop de indexering met maximaal 5% kan worden verhoogd) oneerlijk is en vernietigd moet worden. Dat laatste geldt ook voor het rentebeding uit de algemene bepalingen.

2 Het geding in hoger beroep

Amvest is bij dagvaarding van 17 juli 2025 in hoger beroep gekomen van het vonnis van 18 april 2025 van de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam, onder bovenvermeld zaaknummer gewezen tussen Amvest als eiseres en [geïntimeerden] als gedaagden (hierna: het bestreden vonnis).

Tegen [geïntimeerden] is verstek verleend.

Amvest heeft daarna een memorie van grieven, met producties, ingediend.

Ten slotte is arrest gevraagd.

3 Feiten

Het hof gaat uit van de volgende feiten.

3.1.

[geïntimeerden] huren sinds 1 maart 2020 van Amvest de woning aan het adres [straat] 200 in [plaats] . De netto aanvangshuurprijs was € 1.295,- per maand. Inclusief servicekosten bedroeg de bruto aanvangshuurprijs € 1.345,- per maand. De huur is bij vooruitbetaling verschuldigd. Per datum bestreden vonnis was de netto huurprijs verhoogd naar € 1.528,92, de bruto huurprijs naar € 1.578,92.

3.2.

Op de huurovereenkomst zijn de Algemene bepalingen huurovereenkomst woonruimte (30 juli 2003) van Amvest van toepassing. In de huurovereenkomst en in de algemene bepalingen staan bedingen over een jaarlijkse verhoging van de huurprijs en over de vergoeding van rente bij niet-nakoming van de verplichtingen uit de huurovereenkomst.

3.3.

Er is een achterstand ontstaan in de huurbetalingen. Amvest heeft [geïntimeerden] schriftelijk gewezen op de mogelijkheid van schuldhulpverlening bij betalingsachterstanden. Zij hebben daarop niet afwijzend gereageerd, waarna Amvest hen bij de gemeente heeft aangemeld in het kader van vroegsignalering.

4 Procedure bij de kantonrechter

4.1.

Amvest heeft bij de kantonrechter gevorderd, voor zover van belang en samengevat, [geïntimeerden] te veroordelen tot betaling van € 13.917,25 aan huurachterstand per november 2024 en de geldende huurprijs voor iedere maand dat [geïntimeerden] het gehuurde in gebruik houden na ontbinding van de huurovereenkomst en tot ontruiming van de woning, beide te vermeerderen met wettelijke rente, met hun veroordeling in de proceskosten.

4.2.

De kantonrechter heeft een bedrag van € 9.585,41 aan huurachterstand toegewezen. Ook heeft de kantonrechter toegewezen een bedrag van € 1.345,- per maand vanaf 1 december 2024 tot en met het einde van de maand waarin de daadwerkelijke ontruiming heeft plaatsgevonden. De gevorderde huurachterstand is afgewezen voor zover die was gebaseerd op huurprijsverhogingen in het verleden. Ook de gevorderde rente is afgewezen. Ten slotte heeft de kantonrechter [geïntimeerden] veroordeeld in de proceskosten.

4.2.1.

De kantonrechter heeft daartoe - ambtshalve toetsend - geoordeeld dat de in de artikelen 5.2 in samenhang met 10.1 van de huurovereenkomst opgenomen huurprijswijzigingsbedingen en het in artikel 20.2 van de algemene bepalingen opgenomen rentebeding oneerlijk zijn in de zin van artikel 3 lid 1 Richtlijn 93/13/EEG (Richtlijn oneerlijke bedingen).

4.2.2.

Volgens de kantonrechter kunnen de huurprijswijzigingsbedingen niet worden gesplitst, omdat deze alle zien op verhogingen van de huurprijs, die tegelijkertijd kunnen worden toegepast. Artikel 10.1 van de huurovereenkomst maakt het mogelijk om naast een verhoging met het jaarlijks wettelijk toegestane percentage of de CPI, daar bovenop nog een extra percentage van maximaal 5% aan te zeggen. Daardoor is het evenwicht in strijd met de goede trouw ten nadele van [geïntimeerden] als consumenten aanzienlijk verstoord. Ook overigens voldoet het opslagbeding volgens de kantonrechter niet aan de voorwaarden die het Europese recht stelt, omdat een geldige grond voor de jaarlijkse wijziging met 5% bovenop de inflatiecorrectie ontbreekt. Daardoor zijn [geïntimeerden] overgeleverd aan de willekeur van Amvest.

4.2.3.

Vanwege de oneerlijkheid van de bedingen heeft de kantonrechter deze ambtshalve vernietigd en overwogen dat Amvest zich daarom niet op deze bedingen kan beroepen. Dat betekent volgens haar dat de huurprijs vanaf aanvang huurovereenkomst gelijk is gebleven aan de aanvangshuurprijs (bruto € 1.345,- per maand). Voormelde bedragen zijn met inachtneming van dit bedrag toegewezen.

5 Vordering in hoger beroep

Amvest vordert vernietiging van het bestreden vonnis voor zover de huurprijswijzigingsbedingen zijn vernietigd ofwel te verklaren voor recht dat de huurprijswijzigingsbedingen voor zover die zien op inflatiecorrectie (ofwel wettelijk percentage ofwel CPI-indexatie) niet oneerlijk zijn en toegepast kunnen worden ofwel te verklaren voor recht dat de huurprijs elk jaar op grond van artikel 5.1 van de huurovereenkomst kan worden verhoogd. Een en ander met – uitvoerbaar bij voorraad – veroordeling van [geïntimeerden] in de proceskosten in hoger beroep, inclusief nakosten en met rente.

6 Beoordeling

6.1.

Met haar grieven richt Amvest zich tegen het oordeel van de kantonrechter dat de huurprijswijzigingsbedingen oneerlijk zijn en dat de huurvordering daarom niet toewijsbaar is, voor zover die is gebaseerd op de huurverhogingen in het verleden. Deze grieven lenen zich voor gezamenlijke beoordeling.

6.2.

Ook het hof moet ambtshalve toetsen of de huurprijswijzigingsbedingen oneerlijk zijn in de zin van artikel 3 van de Richtlijn oneerlijke bedingen. Deze richtlijn is geïmplementeerd in artikel 6:231 e.v. van het Burgerlijk Wetboek (BW).

De prejudiciële beslissing van de Hoge Raad van 29 november 2024

6.3.

De Hoge Raad heeft op 29 november 2024 - in reactie op door de kantonrechter Amsterdam in een andere zaak gestelde prejudiciële vragen - een beslissing gegeven over, in de kern, de vraag of een in de geliberaliseerde sector gehanteerd huurprijswijzigingsbeding met een opslag van maximaal 3% naast een op de CPI gebaseerd indexatiebeding oneerlijk is als bedoeld in de Richtlijn oneerlijke bedingen (hierna: de prejudiciële beslissing). De Hoge Raad oordeelde onder meer dat:

  • het indexatiebeding en het opslagbeding apart op oneerlijkheid moeten worden getoetst;

  • een opslagbeding als zodanig niet is aan te merken als oneerlijk en een beding dat voorziet in een opslag van maximaal 3% evenmin, omdat dit percentage in redelijkheid nodig kan zijn om de verhuurder in staat te stellen de doelen van het opslagbeding te bereiken (compensatie van kostenstijgingen die uitgaan boven de inflatie en het in de pas laten lopen van de huurprijs met de waardeontwikkeling van de woning) terwijl de financiële gevolgen ten tijde van het sluiten van de huurovereenkomst voor de huurder voorzienbaar zijn en de jaarlijkse huurstijging met maximaal dit percentage doorgaans binnen aanvaardbare grenzen blijft. In individuele gevallen kan dit echter anders zijn in verband met bijkomende omstandigheden die zich hebben voorgedaan ten tijde van het sluiten van de overeenkomst;

  • een oneerlijk bevonden opslagbeding, tenzij de huurder zich daartegen verzet, buiten toepassing moet worden gelaten, wat betekent dat een verhoging op basis van het beding noch voor het verleden noch voor de toekomst mogelijk is en dat iedere betaalde huurprijsverhoging onverschuldigd betaald is in de zin van artikel 6:203 BW;

  • de rechter aan wie een vordering tot betaling van achterstallige huur voorligt die oordeelt dat het opslagbeding oneerlijk is, ambtshalve een aftrek moet toepassen ter hoogte van de op grond van het opslagbeding doorgevoerde huurprijsverhogingen.

Juridisch kader oneerlijkheid

6.4.

Op grond van artikel 6:233 onder a BW is een beding vernietigbaar wanneer het, gelet op de aard en de overige inhoud van de overeenkomst, de wijze waarop de overeenkomst tot stand is gekomen, de wederzijds kenbare belangen van partijen en de overige omstandigheden van het geval, onredelijk bezwarend (oneerlijk) is voor de wederpartij (de consument). Zoals de Hoge Raad in 3.2.2 en 3.2.3 van de prejudiciële beslissing heeft vooropgesteld, wordt een beding waarover niet afzonderlijk is onderhandeld als oneerlijk beschouwd indien het, in strijd met de goede trouw, het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen van de partijen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoort (artikel 3 lid 1 Richtlijn oneerlijke bedingen). Voor de beoordeling van het oneerlijke karakter van een beding in een overeenkomst moeten alle omstandigheden rond de sluiting van de overeenkomst in aanmerking worden genomen, alsmede alle andere bedingen van de overeenkomst of van een andere overeenkomst waarvan deze afhankelijk is, op het moment waarop de overeenkomst is gesloten, rekening houdend met de aard van de goederen of diensten waarop de overeenkomst betrekking heeft (artikel 4 lid 1 Richtlijn oneerlijke bedingen). Bij de beoordeling van het oneerlijke karakter van een beding moet worden nagegaan wat het cumulatieve effect is van alle bedingen van de betrokken overeenkomst. Een dergelijke beoordeling is gerechtvaardigd, omdat die bedingen in hun geheel moeten worden toegepast, ongeacht of de schuldeiser daadwerkelijk de volledige nakoming ervan nastreeft. De omstandigheid dat een beding voorkomt op de indicatieve lijst bij de Richtlijn oneerlijke bedingen, leidt niet automatisch en op zichzelf tot de conclusie dat het beding een oneerlijk karakter heeft. Wel is dat een wezenlijk aspect waarop de rechter zijn beoordeling van het oneerlijke karakter van dat beding kan baseren. Volgens artikel 5 Richtlijn oneerlijke bedingen moeten schriftelijke bedingen in overeenkomsten met consumenten steeds duidelijk en begrijpelijk zijn opgesteld. Bij wijzigingsbedingen staat tegenover het rechtmatige belang van de wederpartij van de consument om zich in te dekken tegen een wijziging in de omstandigheden, het even rechtmatige belang van de consument om te weten, en dus te kunnen voorzien, wat de gevolgen van een dergelijke wijziging voor hem in de toekomst zullen zijn.

De indexatiebedingen

6.5.

Uit de prejudiciële beslissing volgt in de eerste plaats dat een indexatiebeding apart op oneerlijkheid moet worden getoetst. De Hoge Raad overwoog in dit verband (citaat zonder voetnoten):

3.1.2

Wanneer een beding een bepaling bevat die van de overige bepalingen van dat beding kan worden gescheiden, die aan een afzonderlijk onderzoek van het oneerlijke karakter ervan kan worden onderworpen en waarvan de schrapping het herstel van een werkelijk evenwicht tussen de partijen mogelijk zou maken zonder de kern van de betrokken overeenkomst aan te tasten, dan heeft art. 6 lid 1 Richtlijn 93/13 niet tot gevolg dat dit beding als geheel ongeldig moet worden verklaard.

3.1.3

De rechter dient met inachtneming van alle omstandigheden van de betrokken overeenkomsten en de relevante nationaalrechtelijke voorschriften naar objectieve maatstaven te beoordelen of het oneerlijke bestanddeel van een beding bestaat in een contractuele verplichting die losstaat van de andere bedingen en waarvan het oneerlijke karakter apart kan worden getoetst. Hierbij gaat het erom of twee bedingen dan wel twee onderdelen van een beding op inhoudelijke gronden, zoals het doel of de functie van de bedingen of onderdelen ervan, van elkaar gescheiden kunnen worden; niet bepalend is of louter tekstueel bezien sprake is van één beding dan wel verschillende bedingen. De door Richtlijn 93/13 geboden bescherming zou anders eenvoudig kunnen worden beïnvloed door de wijze waarop de contractuele voorwaarden zijn geformuleerd of geredigeerd.

3.1.4

Een indexatiebeding en een opslagbeding hebben onderling verschillende doelen. Een indexatiebeding heeft tot doel geldontwaarding te compenseren. Een opslagbeding heeft in de regel tot doel om ten laste van de verhuurder komende kostenstijgingen die uitgaan boven de inflatie te compenseren en om de huurprijs in de pas te laten lopen met de waardeontwikkeling van de woning.

6.6.

Volgens Amvest zijn in deze zaak twee indexatiebedingen van toepassing, namelijk (artikel 5.2 in samenhang met) artikel 10.1 aanhef en onder b en artikel 10.1 aanhef en onder c van de huurovereenkomst. Deze bepalingen luiden als volgt:

5.2

Indien het gehuurde zelfstandige woonruimte met een geliberaliseerde huurprijs voor woonruimte betreft (…) wordt de huurprijs jaarlijks per 1 juli aangepast conform het gestelde in 10.1 .

10.1

Indien het gehuurde zelfstandige woonruimte met een geliberaliseerde huurprijs voor woonruimte betreft, (…) geldt (…)het volgende:

(…)

b. De huurprijs wordt jaarlijks gewijzigd met een percentage dat gelijk is aan het op de ingangsdatum van die wijziging wettelijk toegestane percentage zoals dat jaarlijks zijdens de bevoegde minister wordt vastgesteld voor woonruimte met een niet-geliberaliseerde huurprijs.

c. Verhuurder heeft, in plaats van een huurprijswijziging conform het bepaalde in (…) sub b van dit artikellid, de mogelijkheid de huurprijs te wijzigen op basis van de wijziging van het jaarprijsindexcijfer volgens de consumentenprijsindex (CPI), reeks alle huishoudens (2006=100), gepubliceerd door het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). In dit geval vindt de berekening plaats volgens de formule: de gewijzigde huurprijs is gelijk aan de geldende huurprijs op de wijzigingsdatum, vermenigvuldigd met het indexcijfer van het kalenderjaar voorafgaand aan het kalenderjaar waarin de huurprijs wordt aangepast, gedeeld door het indexcijfer van het daaraan voorafgaande kalenderjaar.

6.7.

Het beding in artikel 10.1 aanhef en onder c van de huurovereenkomst kan los worden gezien (worden gesplitst) van het opslagbeding dat hierna zal worden beoordeeld, en is op zichzelf beschouwd niet oneerlijk (waarmee niet alles is gezegd, zie hierna 6.8). De hierop gebaseerde huurprijswijziging is immers gegrond op de consumentenprijsindex van het CBS, als gevolg waarvan enkel de geldontwaarding wordt gecompenseerd. Daarnaast is toegelicht hoe de aanpassing van de huurprijs wordt berekend.

6.8.

Voor het hof is echter onvoldoende duidelijk of met het beding in artikel 10.1 aanhef en onder b van de huurovereenkomst hetzelfde doel wordt nagestreefd. Zoals Amvest aangeeft in haar memorie van grieven houdt de minister bij zijn jaarlijkse vaststelling van het huurverhogingspercentage immers niet enkel rekening met de inflatie, maar ook met de CAO-loonontwikkeling. Er kan bovendien een opslag in acht worden genomen. Onduidelijk is in welk opzicht voor een huurder voorzienbaar is wat de financiële gevolgen van dit beding zijn (zie voor dit vereiste ook 6.14 hieronder). Niet alleen omdat bij toepassing van artikel 10.1 aanhef en onder b vooraf onduidelijk is wat jaarlijks het huurverhogingspercentage zal zijn, maar ook omdat Amvest, kennelijk naar eigen believen, kan kiezen welk van de twee bedingen zij in een gegeven jaar zal toepassen. Ook is de vraag waarom het gerechtvaardigd zou zijn dat huurverhogingen die gelden voor niet-geliberaliseerde woonruimte worden toegepast op geliberaliseerde woonruimte. Dezelfde huurverhogingspercentages brengen immers bij geliberaliseerde woonruimte een hoger bedrag aan huurverhoging met zich dan bij niet-geliberaliseerde woonruimte, waarvan de huren lager liggen. In welk opzicht zijn de omstandigheden en overwegingen die de minister betrekt bij zijn jaarlijkse vaststelling van de huurverhogingspercentages bovendien één op één toepasbaar op geliberaliseerde woonruimte? Ten slotte dient zich de vraag aan of het hof, vanwege de onderlinge samenhang van deze bepalingen, artikel 10.1 aanhef en onder c van de huurovereenkomst in stand kan laten als tot het oordeel gekomen moet worden dat artikel 10.1 aanhef en onder b van de huurovereenkomst oneerlijk is. Hierbij moet in ogenschouw worden genomen dat het hof op grond van vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJEU) zonder meer verplicht is oneerlijke bedingen buiten toepassing te laten en een oneerlijk beding niet kan herzien.

6.9.

Gelet op het voorgaande kan het hof vooralsnog niet beoordelen of deze bedingen (in hun onderlinge samenhang beschouwd) al dan niet oneerlijk zijn. Het hof zal Amvest daarom in de gelegenheid stellen zich bij akte uit te laten, kort gezegd, over de (on)eerlijkheid van artikel 10.1 aanhef en onder b van de huurovereenkomst, en de consequenties van de samenhang van dit beding met artikel 10.1 aanhef en onder c van de huurovereenkomst. Het hof zal de zaak hiertoe verwijzen naar de rol van 22 december 2026.

Het opslagbeding is oneerlijk

6.10.

De grieven slagen niet voor zover zij zijn gericht tegen de afwijzing van de opslagbedragen, omdat het door Amvest gehanteerde opslagbeding wel oneerlijk is. Aan dit oordeel liggen de volgende overwegingen ten grondslag.

6.11.

Het opslagbeding in artikel 10.1 aanhef en onder d van de huurovereenkomst luidt als volgt:

Tevens heeft de verhuurder het recht om de te wijzigen huurprijs zoals omschreven op de wijzigingsdatum, naast de aanpassing overeenkomstig de in 10.1.b en 10.1.c vermelde indexering, daarboven te verhogen met maximaal 5%.

6.12.

Vooropgesteld wordt dat een huurovereenkomst voor woonruimte doorgaans voor langere tijd wordt gesloten en dat deze slechts op beperkte gronden kan worden beëindigd door de verhuurder. Met de Hoge Raad (rov. 3.2.6 prejudiciële beslissing) is het hof van oordeel dat de verhuurder er - gelet op het wettelijke systeem met beperkte opzeggingsgronden - een gerechtvaardigd belang bij heeft om de aanvangshuurprijs jaarlijks te kunnen aanpassen en dat de huurder er een gerechtvaardigd belang bij heeft dat de huurprijs betaalbaar blijft.

6.13.

De prejudiciële beslissing gaat over een opslagbeding van maximaal 3%. De Hoge Raad heeft geoordeeld dat hoewel dit in individuele gevallen op grond van bijkomende omstandigheden anders kan zijn, een opslagbeding van maximaal 3% niet oneerlijk is, omdat dit percentage nodig kan zijn om de doelen van het opslagbeding te bereiken. Het hof gaat ervan uit dat deze beslissing niet met zich brengt dat een opslagbeding van maximaal 5% per definitie oneerlijk is. Ook bij een dergelijk beding geldt dat bij de beoordeling steeds, in iedere individuele zaak, alle relevante omstandigheden ten tijde van het sluiten van de overeenkomst een rol spelen. Daarbij gaat het onder meer om (i) de transparantie van het beding en het (al dan niet) ontbreken van gronden voor toepassing van de opslag, (ii) de mate waarin het opslagbeding voldoet aan de omschrijvingen in de indicatieve lijst bij de Richtlijn oneerlijke bedingen, (iii) de mate van verstoring van het evenwicht in strijd met de goede trouw, (iv) de aard van de overeenkomst en (v) overige aspecten.

Het opslagbeding is onvoldoende transparant (i)

6.14.

Het HvJEU stelt vergaande beperkingen aan de geldigheid van prijswijzigingsbedingen. Niet alleen moet het beding in duidelijke en begrijpelijke taal zijn gesteld, het moet ook de gronden bevatten op basis waarvan en de wijze waarop de huurprijs kan worden aangepast en deze gronden moeten een geldige reden vormen voor de wijziging van de huurprijs. Het transparantievereiste moet ruim worden opgevat, vanwege de gedachte dat de consument zich in een zwakkere positie bevindt en over minder informatie beschikt dan de handelaar. Het gaat erom dat vóór het sluiten van de overeenkomst de normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende consument in staat wordt gesteld om alle financiële consequenties in te schatten die voor hem uit het beding voortvloeien.

6.15.

Verder is van belang dat het HvJEU heeft geoordeeld dat de oneerlijkheid beoordeeld moet worden op basis van de omstandigheden rondom de sluiting van de overeenkomst, maar dat het beding oneerlijk kan zijn als gedurende de uitvoering de mogelijkheid bestaat op een verstoring van het evenwicht, ook al zou deze verstoring zich alleen onder bepaalde omstandigheden kunnen voordoen of zou dat beding in andere omstandigheden zelfs ten goede kunnen komen aan de consument. Relevant is dus of het beding het evenwicht kan verstoren, los van de vraag of en in hoeverre de verhuurder feitelijk uitvoering geeft aan het beding. Dit betekent dat bij de toetsing van het opslagbeding ervan uit moet worden gegaan dat Amvest steeds de maximale opslag van 5% in rekening zal brengen.

6.16.

Het voorliggende opslagbeding is onvoldoende transparant. [geïntimeerden] , als huurders, kunnen weliswaar voorzien met welk percentage de huurprijs maximaal mag worden verhoogd en hoe vaak, maar de daadwerkelijke financiële consequenties van het beding zijn niet inzichtelijk. Immers, niet voorzienbaar is in hoeverre en op welke gronden Amvest, binnen de bandbreedte van 0 tot 5%, toepassing zal geven aan het beding. Daardoor is een door Amvest aan het beding gegeven toepassing voor [geïntimeerden] niet controleerbaar.

6.17.

Een stijging met jaarlijks 5% lijkt op papier bovendien misschien niet zoveel, maar leidt op de middellange en lange termijn - bovenop (CPI-)indexeringen - tot een enorme stijging van de huurprijs. Het hof illustreert dit met de onderstaande grafiek:

[afbeelding niet beschikbaar]

Uit deze grafiek blijkt dat de huurprijs ingeval van een opslagbeding als het onderhavige - dat geldt bovenop de CPI-indexering - in twintig jaar tijd (niet ongebruikelijk bij een huurovereenkomst) stijgt van € 1.000,- tot meer dan € 4.000,-, in plaats van tot het bedrag van ongeveer € 1.600,- dat zou gelden als de huur alleen zou worden geïndexeerd. Ook een rekenvoorbeeld maakt dit inzichtelijk: bij een aanvangshuur van € 1.500,- op 1 juli 2019 bedraagt de huurprijs per 1 juli 2024 € 2.318,38, een stijging van 54,56% in slechts vijf jaar tijd, in plaats van € 1.782,18 bij uitsluitend geïndexeerde huur (een stijging van 18,81%).

6.18.

Niet aan te nemen valt dat deze vergaande financiële consequenties van het huurprijswijzigingsbeding voor [geïntimeerden] , als normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende consumenten, inzichtelijk waren. Ook daarmee is het opslagbeding onvoldoende transparant.

Het beding staat op de indicatieve lijst bij de Richtlijn oneerlijke bedingen (ii)

6.19.

De indicatieve lijst bij de Richtlijn oneerlijke bedingen noemt onder 1.j) het beding dat tot doel of gevolg heeft “de verkoper te machtigen zonder geldige, in de overeenkomst vermelde reden eenzijdig de voorwaarden van de overeenkomst te wijzigen”. Volgens punt 2.b) van de lijst staat punt 1.j), onder meer, niet in de weg aan bedingen waarbij de verkoper zich het recht voorbehoudt de voorwaarden van een overeenkomst voor onbepaalde tijd eenzijdig te wijzigen, mits hij verplicht wordt dit zo spoedig mogelijk ter kennis te brengen van de consument en deze vrij is onmiddellijk de overeenkomst op te zeggen. Punt 1.l) heeft betrekking op bedingen die tot doel of gevolg hebben de verkoper het recht te verlenen de prijs te verhogen, zonder dat de consument het overeenkomstige recht heeft om de overeenkomst op te zeggen, indien de eindprijs te hoog is ten opzichte van de bij het sluiten van de overeenkomst bedongen prijs.

6.20.

De uitzondering opgenomen in punt 2.b) van de indicatieve lijst is niet van toepassing op het opslagbeding in deze zaak, alleen al omdat in dit beding niet is opgenomen dat de huurder de overeenkomst vanwege de wijziging kan opzeggen (zie hierboven). Daarbij komt dat de opzeggingsmogelijkheid die in punt 2.b) is opgenomen, een reële en niet slechts formele opzeggingsmogelijkheid moet zijn. Ook aan dit vereiste is niet voldaan. Immers, hoewel de huurder formeel gezien de huurovereenkomst kan opzeggen, zal deze daar - zoals ook de Hoge Raad overweegt in (rov. 3.2.8 van) de prejudiciële beslissing - niet snel gebruik van (kunnen) maken, zeker niet in tijden van krapte op de woningmarkt.

6.21.

Het opslagbeding voldoet dus aan de omschrijving van de op de indicatieve lijst voorkomende wijzigingsbedingen.

Het beding verstoort het evenwicht in strijd met de goede trouw (iii)

6.22.

Om te kunnen bepalen of het opslagbeding oneerlijk geacht moet worden omdat het “in strijd met de goede trouw, het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoort” (artikel 3 lid 1 Richtlijn oneerlijke bedingen), moet volgens vaste rechtspraak van het HvJEU met name onderzocht worden of het beding een aantasting inhoudt van de rechtspositie van de consument op basis van nationaalrechtelijke bepalingen.

6.23.

Als het opslagbeding geen onderdeel zou uitmaken van de huurovereenkomst, zou Amvest op grond van de op 20 februari 2020 (de datum waarop partijen de huurovereenkomst hebben gesloten) geldende dwingendrechtelijke regels een huurprijswijziging hebben kunnen proberen te bewerkstelligen. Tot 1 mei 2021 kon de verhuurder de huurder een redelijk aanbod tot wijziging van de huurprijs doen en had de verhuurder een opzeggingsgrond als de huurder dit niet accepteerde (artikel 7:274 lid 1 onder d BW (oud)). Hoewel de huurprijs hiermee kon worden verhoogd, is niet aannemelijk dat de huurprijs langs deze weg in dezelfde mate zou zijn gestegen als met het opslag- en CPI-beding (zie hiervoor onder 6.17). De verhuurder moest immers bij de rechter stellen en bewijzen dat zijn voorstel redelijk was, waarna rechterlijke toetsing plaatsvond. Daarbij werd niet alleen gekeken naar de huurprijs van vergelijkbare woningen, maar ook naar omstandigheden die de huurder persoonlijk betroffen, zoals de betaalbaarheid voor de huurder. Naar het oordeel van het hof zijn [geïntimeerden] dus door de eenzijdige wijzigingsbevoegdheid van Amvest in een juridisch minder gunstige positie geplaatst, waarmee op zichzelf beschouwd het in artikel 3 lid 1 van de Richtlijn oneerlijke bedingen bedoelde evenwicht aanzienlijk is verstoord.

6.24.

De Hoge Raad heeft in de prejudiciële beslissing overwogen dat een opslagbeding dat voorziet in een opslag van maximaal 3% niet oneerlijk hoeft te zijn als het gehanteerde percentage in redelijkheid nodig is om de verhuurder in staat te stellen de doelen van het beding te bereiken (compensatie van kostenstijgingen die uitgaan boven de inflatie en het in de pas laten lopen van de huurprijs met de waardeontwikkeling van de woning) (zie 6.3 hierboven).

6.25.

Dat een opslag van 5% bovenop de CPI-indexering nodig is om die doelen te bereiken is niet gesteld of gebleken. Amvest heeft gesteld dat het opslagbeding geen oneerlijk beding is vanwege de bijkomende omstandigheid dat de huurovereenkomst meer bedingen omvat, die er ook toe kunnen leiden dat [geïntimeerden] de huurprijs (doen) verlagen (zie ook hierna 6.31-6.33). Die stelling volstaat in dit verband niet.

6.26.

Amvest heeft verder gesteld dat zij in de praktijk de markthuurwaarde van de woningen scherp in de gaten houdt en vanaf 2021 de huurprijs jaarlijks enkel heeft verhoogd in lijn met de Wet Nijboer. Het opslagbeding gaf Amvest weliswaar de theoretische mogelijkheid om met 5% te verhogen bovenop de indexatie, maar zij heeft de bepaling zelf altijd bedoeld als een verhoging bovenop de geldontwaarding waarbij de totale verhoging nooit meer zou zijn dan maximaal 5%. Dat blijkt ook uit de toegepaste verhogingen sinds de aanvang van de huur, aldus Amvest. Het gestelde is echter niet relevant voor de beoordeling van de (on)eerlijkheid van het beding. De rechter moet het beding immers beoordelen uitgaande van het moment waarop de overeenkomst werd gesloten. Zoals hiervoor is overwogen, is niet van belang of en in hoeverre uitvoering aan het beding is gegeven.

De aard van de overeenkomst maakt de beoordeling niet anders (iv)

6.27.

Hoewel de rechtspraak inzake de ambtshalve toetsing van huurprijswijzigingsbedingen is gebaseerd op rechtspraak van het HvJEU over andere typen contracten, zoals energiecontracten, financiële producten en telecomcontracten, maakt dit de beoordeling niet anders. De verhuurder kan de huurovereenkomst, buiten de in de wet geregelde gronden, weliswaar niet beëindigen, maar ook de huurder kan dat in de praktijk meestal niet, omdat niet aannemelijk is dat in de huidige woningmarkt vergelijkbare woonruimte voor een vergelijkbare huurprijs beschikbaar is. Een en ander nog daargelaten dat, gelet op de vaak gedurende vele levensfasen opgebouwde band van een huurder met zijn woning en ook gelet op de kosten die verhuizing met zich brengt, aannemelijk is dat een dergelijke verhuizing voor een huurder zeer nadelig is. Dat maakt dat consumentenbescherming bij huurovereenkomsten juist meer noodzakelijk is dan bij andersoortige contracten waarbij de consument eenvoudiger kan opzeggen of overstappen en er meerdere alternatieven zijn.

6.28.

De huurder wordt bovendien wel beschermd door de Nederlandse huurwetgeving, maar die bescherming betreft vooral de (on)mogelijkheid tot beëindiging van de huur en, in gevallen van geliberaliseerde woonruimte zoals in dit geval aan de orde is, veel minder de huurprijs. Huurprijsbescherming bij geliberaliseerde huur is immers pas sinds 1 mei 2021 ingevoerd in Nederland, en vooralsnog slechts als een (inmiddels verlengde) tijdelijke maatregel tot 1 mei 2029.

6.29.

Uiteraard kan het buiten toepassing laten van een opslagbeding financiële gevolgen hebben voor verhuurders. Maar naar de toekomst toe kunnen zij rekening houden met de verplichtingen die nu eenmaal voortvloeien uit de betreffende regelgeving. In de tegengestelde situatie, dus waar een opslagbeding van toepassing zou blijven, geldt dat een huurder niet, of slechts in zeer beperkte mate, kan optreden tegen de door de verhuurder conform het opslagbeding verhoogde huurprijs.

Overige omstandigheden doen aan oneerlijkheid niet af (v)

Inwerkingtreding artikel 7:248 lid 3 BW (Wet Nijboer)

6.30.

De omstandigheid dat per 1 mei 2021 op grond van artikel 7:248 lid 3 BW huurprijsverhogingen in het geliberaliseerde segment zijn gemaximeerd, kan niet afdoen aan de oneerlijkheid van het opslagbeding. Zoals hiervoor overwogen is immers uitgangspunt dat de rechter zonder meer verplicht is oneerlijke bedingen buiten toepassing te laten en een oneerlijk beding niet kan herzien. Dit staat eraan in de weg dat de werking van het oneerlijke opslagbeding wordt gematigd door toepassing van artikel 7:248 lid 3 BW.

[geïntimeerden] hebben een eenzijdig recht op huurverlaging

6.31.

Amvest heeft er verder op gewezen dat [geïntimeerden] op grond van artikel 10.1 aanhef en onder h en i van de huurovereenkomst eenzijdig de huurprijs kunnen doen verlagen, indien en voor zover deze hoger zou zijn dan de markthuurwaarde. Hiermee hebben zij het in hun macht ervoor te zorgen dat zij nooit teveel zullen betalen, aldus Amvest.

6.32.

Deze bepalingen luiden als volgt:

h. Zowel de huurder als de verhuurder is bevoegd om telkens wanneer vijf jaren zijn verstreken sinds de dag waarop de laatste door partijen overeengekomen of de door de kantonrechter vastgestelde aanpassing van de huurprijs aan de markthuurprijs is ingegaan, bij de eerstvolgende huurprijsaanpassingsdatum (1 juli) herziening van de huurprijs voor te stellen door middel van aanpassing van de huurprijs aan de ontwikkelingen van markthuurprijs (…).

i. Een partij die op grond van sub h van dit artikellid de bevoegdheid heeft aanpassing van de huurprijs voor te stellen in verband met de ontwikkelingen in de markt en van deze bevoegdheid gebruik wil maken, stelt de andere partij daarvan schriftelijk in kennis uiterlijk drie maanden voor de datum waarop de herziene huurprijs moet ingaan. Wanneer beide partijen binnen drie maanden na ontvangst van de kennisgeving als bovenbedoeld niet tot overeenstemming zijn gekomen, heeft ieder der partijen het recht om de huurovereenkomst op te zeggen met inachtneming van het daaromtrent bepaalde in de wet en de huurovereenkomst.

6.33.

Amvest gaat met haar betoog voorbij aan het uitgangspunt dat het op haar weg ligt, als verhuurder, geen oneerlijke huurprijswijzigingsbedingen te hanteren in overeenkomsten met een consumenthuurder, en dus de huurprijs niet op een onredelijke manier te verhogen. Het is niet aan de huurder om zich inspanningen te moeten getroosten om de huurprijs op een aanvaardbaar niveau te krijgen. Op grond van het desbetreffende beding kunnen [geïntimeerden] bovendien slechts na (steeds) vijf jaren een aanpassingsvoorstel doen. Daarmee is nog niet gezegd dat dit ook daadwerkelijk tot een verlaging van de huurprijs zou leiden. Een en ander nog daargelaten dat het kennelijk op de weg van [geïntimeerden] zou liggen om aan te tonen dat de huur in een gegeven jaar hoger ligt dan de markthuurwaarde. Dit beding doet dus aan de oneerlijkheid van het opslagbeding niet af.

Conclusie ten aanzien van het opslagbeding

6.34.

Het hof komt op grond van het voorgaande tot de conclusie dat het opslagbeding oneerlijk is: (i) het beding is niet transparant, (ii) het komt voor op de indicatieve lijst bij de Richtlijn oneerlijke bedingen en (iii) het verstoort, in strijd met de goede trouw, het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen ten nadele van [geïntimeerden] aanzienlijk. Een jaarlijkse huurstijging met dit opslagpercentage bovenop de indexering blijft niet binnen aanvaardbare grenzen. De grieven van Amvest slagen in zoverre niet.

Amvest kan niet terugvallen op artikel 5.1 van de huurovereenkomst

6.35.

Amvest heeft (bij haar derde grief) betoogd dat indien ook het hof tot het oordeel zou komen dat artikel 5.2 in samenhang met artikel 10.1 van de huurovereenkomst vernietigd zouden moeten worden, Amvest kan terugvallen op artikel 5.1 van de huurovereenkomst. Volgens Amvest is dit bovendien een indexatiebeding.

6.36.

Artikel 5.1 van de huurovereenkomst luidt:

De huurprijs kan op voorstel van verhuurder (…) jaarlijks per 1 juli worden gewijzigd met een percentage dat maximaal gelijk is aan het op de ingangsdatum van die wijziging wettelijk toegestane percentage voor woonruimte met een niet-geliberaliseerde huurprijs bij gebreke waarvan de huurprijsaanpassing plaatsvindt overeenkomstig het gestelde in 10.1 .

6.37.

Het hof begrijpt deze bepaling aldus, dat deze enkel betrekking heeft op sociale huur (‘woonruimte met een niet-geliberaliseerde huurprijs’). Het hof vindt steun voor deze uitleg in de eerste zin van artikel 5.2, die luidt: “Indien het gehuurde zelfstandige woonruimte met een geliberaliseerde huurprijs voor woonruimte betreft (…), is het onder 5.1 gestelde niet van toepassing.” Voor zover artikel 5.1 van de huurovereenkomst wel zou gelden voor geliberaliseerde huur, rijzen overigens dezelfde vragen als geformuleerd in 6.8 hierboven. Deze grief slaagt dan ook niet. De (meer subsidiair) gevorderde verklaring voor recht dat de huurprijs elk jaar op grond van artikel 5.1 van de huurovereenkomst kan worden verhoogd, is niet toewijsbaar.

De wettelijke rente

6.38.

Vooruitlopend op de verdere beoordeling en beslissing over de huurprijswijzigingsbedingen overweegt het hof nu al het volgende. De kantonrechter heeft de gevorderde wettelijke rente afgewezen omdat zij artikel 20.2 van de algemene bepalingen (een rentebeding) oneerlijk heeft bevonden. Amvest maakt in hoger beroep aanspraak op de wettelijke rente over de proceskosten. In dat verband is het hof voorshands van oordeel ook ambtshalve te moeten toetsen of het in de algemene bepalingen opgenomen boetebeding eerlijk is.

6.39.

Het boetebeding luidt als volgt:

20.2

Voor elk geval dat huurder in verzuim is met de tijdige en volledige betaling van een geldsom, is hij 1% rente per maand verschuldigd over de verschuldigde hoofdsom vanaf de vervaldatum tot aan de dag van algehele voldoening van de hoofdsom. Hierbij wordt een gedeelte van een maand als een volle maand aangemerkt.

6.40.

Voorshands acht het hof dit beding oneerlijk in de zin van artikel 3 lid 1 van de Richtlijn oneerlijk bedingen. Het beding is opgenomen in de algemene bepalingen, waarover door partijen niet is onderhandeld. De boete die in het beding op te late betaling van een geldsom (waaronder het hof begrijpt de proceskosten) is gesteld, is aanmerkelijk hoger dan de wettelijke rente, die zou hebben gegolden zonder het boetebeding. De wettelijke rente heeft zich sinds de aanvang van de huur in 2020 en nu bewogen tussen 2% en 7% per jaar. Verder is de boete alleen gesteld op overtredingen van de huurder, niet op die van de verhuurder. Niet is gesteld of gebleken dat ergens in de overeenkomst of de algemene bepalingen een voordeel is geboden ter compensatie van dit nadeel voor de huurder. Door dit alles wordt het evenwicht tussen de uit de huurovereenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen van de partijen ten nadele van [geïntimeerden] aanzienlijk verstoord. Het is niet aannemelijk dat [geïntimeerden] dit beding zouden hebben aanvaard als daarover op eerlijke en billijke wijze was onderhandeld.

6.41.

Naar het voorlopige oordeel van het hof is de sanctie die moet worden gesteld op de oneerlijkheid van het boetebeding niet alleen dat op dat beding geen beroep kan worden gedaan, maar ook dat Amvest geen aanspraak kan maken op de wettelijke rente. Op grond van vaste rechtspraak van het HvJEU kan immers geen beroep worden gedaan op een wettelijke bepaling van aanvullend recht die van toepassing zou zijn als een vernietigd beding niet in de overeenkomst stond. Amvest zal in haar te nemen akte kunnen reageren op het voornemen van het hof om dit beding te vernietigen en op die grond de wettelijke rente af te wijzen.

Slotsom

6.42.

Het opslagbeding is oneerlijk en terecht door de kantonrechter vernietigd op grond van artikel 6:233 onder a BW. De grieven slagen in zoverre niet. De vernietiging van het opslagbeding heeft tot gevolg dat alle huurverhogingen die zijn gebaseerd op dit beding, zijn komen te vervallen. Over de indexatiebedingen mag Amvest zich nog bij akte uitlaten. De meer subsidiair gevorderde verklaring voor recht dat de huurprijs elk jaar op grond van artikel 5.1 van de huurovereenkomst kan worden verhoogd, is niet toewijsbaar.

6.43.

Het hof verzoekt Amvest zich bij haar akte ook uit te laten over de gevolgen die een eventuele beoordeling van de indexatiebedingen als oneerlijk zou moeten hebben voor de toewijsbaarheid van haar vorderingen. Amvest zal, bovendien, moeten becijferen welk bedrag [geïntimeerden] aan haar verschuldigd zouden zijn rekening houdend met vernietiging van het opslagbeding, instandlating van de indexatiebedingen en servicekosten.

6.44.

Iedere verdere beoordeling en beslissing wordt aangehouden.

7 Beslissing

Het hof:

verwijst de zaak naar de rol van 22 december 2026 voor een akte aan de zijde van Amvest als omschreven onder 6.8, 6.9, 6.41 en 6.43 van dit arrest;

houdt iedere verdere beslissing aan.

Dit arrest is gewezen door mrs. I. de Greef, D. Kingma en G.J. Boeve en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.

HR 29 november 2024, ECLI:NL:HR:2024:1780. Zie bijvoorbeeld HvJEU 30 mei 2013, zaak C-488/11, ECLI:EU:2013:341 (Asbeek Brusse), punt 60. Onder meer HvJEU 21 maart 2013, zaak C-92/11, ECLI:EU:C:2013:180 (RWE Vertrieb) en HvJEU 26 april 2012, zaak C-472/10, ECLI:EU:C:2012:242 (Invitel). HvJEU 12 januari 2023, zaak C-395-21, ECLI:EU:C:2023:14 (D.V. Advocatenhonorarium). HvJEU 27 januari 2021, zaken C-229/19 en C-289/19, ECLI:EU:C:2021:68 (Dexia), punt 55. C. Leone, ‘It’s the rendement, stupid?’, MvV 2025, nr. 2. HvJEU 21 maart 2013, zaak C-92/11, ECLI:EU:C:2013:180 (RWE Vertrieb), punt 54. Zie ook hof Den Haag 11 oktober 2022, ECLI:NL:GHDHA:2022:1983, rov. 4.26. Onder meer HvJEU 14 maart 2013, zaak C-415/11, ECLI:EU:C:2013:164 (Aziz/Catalunyacaixa), punt 68, en HvJEU 16 januari 2014, zaak C-226/12, ECLI:EU:C:2014:10 (Constructora Principado/Menéndez Álvarez), punten 22 en 23. Zie ook HR 28 september 2018, ECLI:NL:HR:2018:1800, rov. 3.8.2. HvJEU 27 januari 2021, zaken C-229/19 en C-289/19, ECLI:EU:2021:68 (Dexia), punt 67.