Personen- en familierecht
Hoger beroep van kortgedingvonnis inzake betaling huur en gebruiksrecht van voormalig echtelijke huurwoning…
Gerechtshof Amsterdam, 10 november 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3169 · Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/personen-en-familierecht/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3169
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- 200.365.209/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Personen- en familierecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. B.A. Huijgen te Amsterdam, mr. R.A. Remport Urban te Linne
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3169
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Hoger beroep van kortgedingvonnis inzake betaling huur en gebruiksrecht van voormalig echtelijke huurwoning. Het hof vernietigt het vonnis en wijst de gevorderde voorzieningen alsnog af, omdat daarbij geen spoedeisend belang meer is.
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
Afdeling civiel recht en belastingrecht
Team III (familie- en jeugdrecht)
zaaknummer : 200.365.209/01 KG
zaaknummer rechtbank : C/13/779900 / KG ZA 25-998 NB/EvK
arrest van de meervoudige familiekamer van 10 november 2026
inzake
[de man] ,
wonend te [plaats A] ,
appellant,
advocaat: mr. B.A. Huijgen te Amsterdam,
tegen
[de vrouw] ,
wonend te Servië,
geïntimeerde,
advocaat: mr. R.A. Remport Urban te Linne.
1 Het geding in hoger beroep
Partijen worden hierna de man en de vrouw genoemd.
De man is bij dagvaarding met grieven van 10 februari 2026 in hoger beroep gekomen van een mondeling vonnis van de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam (hierna: de voorzieningenrechter), van 14 januari 2026, neergelegd in een proces-verbaal (hierna: het bestreden vonnis), in kort geding gewezen tussen de vrouw als eiseres en de man als gedaagde.
De vrouw heeft daarna een memorie van antwoord ingediend.
De man heeft geconcludeerd dat het hof het bestreden vonnis zal vernietigen en alsnog de vorderingen van de vrouw zal afwijzen, met veroordeling van de vrouw in de proceskosten in beide instanties.
De vrouw heeft geconcludeerd de man niet-ontvankelijk te verklaren in zijn vorderingen dan wel tot afwijzing van zijn vorderingen, met compensatie van de proceskosten.
De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgevonden op 27 augustus 2026. Daarbij zijn verschenen de man met zijn advocaat en de advocaat van de vrouw.
Ten slotte is arrest gevraagd.
2 Feiten
Het hof gaat uit van de feiten die de voorzieningenrechter in het bestreden vonnis heeft vastgesteld, waarvan de juistheid tussen partijen niet in geschil is. Die feiten zijn, waar nodig aangevuld, de volgende.
Partijen zijn [in] 2016 in Servië met elkaar gehuwd.
Uit het huwelijk van partijen zijn drie minderjarige kinderen geboren, te weten [minderjarige 1] , geboren [in] 2017 te Servië, [minderjarige 2] , geboren [in] 2019 te [plaats B] en [minderjarige 3] , geboren [in] 2020 te [plaats A] (hierna: de kinderen).
De man heeft in ieder geval de Nederlandse nationaliteit. De vrouw heeft in ieder geval de Hongaarse nationaliteit.
Partijen zijn in 2018 in Nederland komen wonen. De man is hier nog steeds woonachtig; de vrouw is op 19 februari 2026 met de kinderen naar Servië vertrokken, waar zij sindsdien verblijven.
Partijen hebben een huurwoning te [plaats A] , [A-straat] (hierna: de voormalig echtelijke woning). Zij zijn beiden huurder van die woning.
De vrouw heeft in september 2025 een verzoek tot echtscheiding bij de rechtbank Amsterdam ingediend. De vrouw heeft voorts bij verzoekschrift van 15 september 2025 voorlopige voorzieningen verzocht bij de familierechter van de rechtbank Amsterdam, wat – na een mislukte poging tot mediation - tot een beschikking van 6 februari 2026 heeft geleid (zaaknummer: C/13/775537 / FA RK 25/6941). Daarbij heeft de rechtbank onder meer bepaald dat de kinderen met onmiddellijke ingang aan de vrouw zullen worden toevertrouwd en dat de vrouw bij uitsluiting gerechtigd zal zijn tot het gebruik van de voormalig echtelijke woning, met bevel dat de man die woning dient te verlaten en deze verder niet mag betreden.
Bij dagvaarding in kort geding van 31 december 2025 heeft de vrouw, na het mislukken van de mediation, eveneens voorlopige voorzieningen gevorderd bij de voorzieningenrechter, wat tot het bestreden vonnis heeft geleid.
Nadat de vrouw op 19 februari 2026 de voormalig echtelijke woning met de kinderen heeft verlaten om naar Servië te vertrekken is de man, die tijdelijk bij zijn moeder woonde, op 5 maart 2026 weer in die woning getrokken. Hij woont daar nu nog steeds.
Op 19 april 2026 heeft de vrouw haar verzoek tot echtscheiding bij de rechtbank Amsterdam ingetrokken. Op dezelfde dag of kort daarna heeft zij in Servië een verzoek tot echtscheiding aanhangig gemaakt.
3 Beoordeling
Bij het bestreden vonnis heeft de voorzieningenrechter:
I. de man bevolen om de achterstallige en toekomstige huur van de voormalig echtelijke woning te voldoen (hierna: veroordeling I);
II. de man bevolen opgave te doen van zijn inkomsten en uitgaven over de periode van 1 januari 2025 tot en met 31 december 2025, op straffe van een dwangsom (hierna: veroordeling II);
III. bepaald dat de man de voormalig echtelijke woning per direct dient te verlaten en dat het exclusieve gebruiksrecht daarvan aan de vrouw toekomt (hierna: veroordeling III).
De man komt met drie grieven op tegen het bestreden vonnis. Met zijn eerste grief voert hij aan dat het spoedeisend belang ten tijde van het bestreden vonnis ontbrak. Met zijn tweede grief keert hij zich tegen het bevel om de achterstallige en toekomstige huur te voldoen (veroordeling I). Zijn derde grief ziet op de toekenning van het exclusieve gebruiksrecht van de woning aan de vrouw (veroordeling III).
Ter zitting in hoger beroep heeft de advocaat van de man desgevraagd beaamd dat zijn grieven in hoger beroep geen betrekking hebben op het op straffe van verbeurte van een dwangsom gegeven bevel dat de man opgave doet van zijn inkomsten en uitgaven over de periode van 1 januari 2025 tot en met 31 december 2025. Dat betekent dat in hoger beroep slechts de beide andere veroordelingen (I en III) voorliggen. Waar de man in zijn petitum in hoger beroep afwijzing van alle vorderingen van de vrouw heeft verzocht, zal hij niet-ontvankelijk worden verklaard voor zover dit betrekking heeft op veroordeling II.
Door de uiteenlopende nationaliteiten van partijen draagt de zaak een internationaal karakter, zodat het hof moet beoordelen of de Nederlandse rechter rechtsmacht heeft, wat moet worden beoordeeld naar de stand van zaken tijdens de aanvang van de procedure in eerste aanleg. Veroordelingen 1 en 3 betreffen voorlopige maatregelen met betrekking tot de huur en het gebruik van de voormalig echtelijke woning in het kader van het toen aanhangige echtscheidingsverzoek van de vrouw. Op grond van artikel 4 lid 2 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering komt de Nederlandse rechter daarover rechtsmacht toe, omdat hij die ook heeft ter zake van het eerder door de vrouw gedane echtscheidingsverzoek (de man heeft immers zijn gewone verblijfplaats in Nederland; artikel 3 Verordening Brussel II ter).
De voorzieningenrechter heeft daarop Nederlands recht toegepast. Dat is tussen partijen niet in geschil, zodat het hof dat ook zal doen.
Spoedeisend belang
Als de voorzieningenrechter in kort geding een vordering heeft toegewezen en het hoger beroep zich richt tegen die veroordeling, moet volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad de rechter in hoger beroep ambtshalve beoordelen of ten tijde van de beslissing in hoger beroep bij de toegewezen vordering nog spoedeisend belang bestaat. Als de rechter in hoger beroep tot het oordeel komt dat het spoedeisend belang bij de vordering ten tijde van de beslissing in hoger beroep ontbreekt, zal de rechter die vordering alsnog moeten afwijzen.
Met betrekking tot de veroordelingen I en III is het hof van oordeel dat het spoedeisend belang van de vrouw bij deze voorzieningen inmiddels is komen te ontbreken. Daartoe overweegt het hof als volgt.
Spoedeisend belang met betrekking tot het gebruiksrecht van de echtelijke woning (veroordeling III)
Uit de stukken van het dossier en ter zitting in hoger beroep is duidelijk geworden dat de vrouw met de kinderen sinds 19 februari 2026 in Servië verblijft en daar ook over onderdak beschikt. Reeds daaruit volgt dat de vrouw geen spoedeisend belang meer heeft bij het bevel dat de man de voormalig echtelijke woning verlaat en de bepaling dat het exclusieve gebruiksrecht daarvan aan haar toekomt. Daar komt nog bij dat de advocaat van de vrouw ter zitting in hoger beroep in tweede termijn, nadat zij telefonisch overleg had gehad met de vrouw, heeft verklaard dat de vrouw niet langer als huurder op het huurcontract wil staan en ook zelf van mening is geen belang meer bij de woning te hebben. Eerder op de zitting had de advocaat van de vrouw nog aangevoerd dat de man een teruggeleidingsprocedure aanhangig heeft gemaakt omdat hij meent dat de vrouw de kinderen ongeoorloofd heeft overgebracht naar Servië. Indien die procedure zou slagen, moeten de kinderen mogelijk worden teruggeleid naar Nederland en zal de vrouw zich mogelijk genoodzaakt zien eveneens terug te keren naar Nederland. Wat daar ook van zij, naar het oordeel van het hof kan de vrouw daaraan geen spoedeisend belang ontlenen om thans reeds het exclusieve gebruiksrecht van de voormalig echtelijke woning te vorderen.
Spoedeisend belang met betrekking tot de huurbetaling (veroordeling I)
De man heeft ter zitting in hoger beroep verklaard dat hij inmiddels, met hulp van familie, de achterstallige huur van de voormalig echtelijke woning heeft voldaan. Ook betaalt bij inmiddels weer maandelijks het volledige bedrag aan verschuldigde huur. Er is geen dreiging meer van ontruiming door de verhuurder. De man wil in de woning blijven wonen. Al deze stellingen zijn door de vrouw niet betwist.
Bij deze stand van zaken heeft de vrouw onvoldoende belang bij een onmiddellijke voorziening bij voorraad inhoudende dat de man de huur moet blijven voldoen.
De man heeft ter zitting in hoger beroep verklaard dat hij vindt dat de vrouw op haar beurt de helft van de huur zou moeten voldoen. Wat daar verder van zij, een dergelijke vordering van zijn kant ligt in deze procedure niet voor.
Slotsom
De conclusie ten aanzien van de veroordelingen I en III is dat het hof het bestreden vonnis zal vernietigen en de daarop betrekking hebbende vorderingen van de vrouw alsnog zal afwijzen, omdat het spoedeisend belang daarbij is komen te ontbreken. Hieruit vloeit voort dat de grieven van de man bij gebrek aan belang verder onbesproken kunnen blijven. De man zal niet ontvankelijk worden verklaard in zijn vordering in hoger beroep voor zover het betreft veroordeling II, omdat hij daartegen geen grief heeft ingediend.
Omdat partijen echtgenoten zijn, zal het hof de proceskosten tussen hen compenseren, zowel wat betreft de procedure in eerste aanleg als die in hoger beroep.
4 Beslissing
Het hof:
verklaart de man niet-ontvankelijk in zijn vordering in hoger beroep, voor zover dit betrekking heeft op het bij het bestreden vonnis aan hem gegeven bevel opgave te doen van zijn inkomsten en uitgaven over de periode van 1 januari 2025 tot en met 31 december 2025, op straffe van een dwangsom;
vernietigt het bestreden vonnis voor het overige, en in zoverre opnieuw rechtdoende:
wijst af de vorderingen van de vrouw om:
-
de man te bevelen om de achterstallige en toekomstige huur van de voormalig echtelijke woning te voldoen;
-
te bepalen dat de man de voormalig echtelijke woning dient te verlaten en dat aan de vrouw het voorlopige exclusieve gebruiksrecht van de echtelijke woning toekomt;
bepaalt dat partijen hun eigen proceskosten dragen, zowel van de procedure in eerste aanleg als van die in hoger beroep;
wijst af het meer of anders gevorderde.
Dit arrest is gewezen door mr. D.H. Steenmetser-Bakker, mr. A.V.T. de Bie en mr. M. Overmars en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 10 november 2026.