Strafrecht overig

Medeplegen van opzetaanranding, door twee vrouwen vanuit een auto in de billen te knijpen. Oplegging…

Gerechtshof Amsterdam, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
8 november 2026
Zaaknummer
23-000426-26
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHAMS:2026:3094
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Medeplegen van opzetaanranding, door twee vrouwen vanuit een auto in de billen te knijpen. Oplegging taakstraf 40 uur. Vordering BP.

Uitspraak

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-000426-26

datum uitspraak: 28 oktober 2026

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 17 februari 2026 in de strafzaak onder parketnummer 13-224268-25 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] ) op [geboortedag] 2006,

adres: [adres] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 14 oktober 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte, de raadsman en de advocaat van de benadeelde partij naar voren hebben gebracht.

De tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

1.

hij op of omstreeks 15 juni 2025 te Amsterdam tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, met een persoon, te weten [slachtoffer 1] een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- een of meermalen een been en/of de billen van die [slachtoffer 1] aan te raken en//of

- een of meermalen op/in de billen van die [slachtoffer 1] te slaan en/of te knijpen

terwijl hij, verdachte en/of zijn mededaders, wisten, althans ernstige reden hadden om te vermoeden dat bij die [slachtoffer 1] daartoe de wil ontbrak;

2.

hij op of omstreeks 15 juni 2025 te Amsterdam tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, met een persoon, te weten [slachtoffer 2] , een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- een of meermalen de billen van die [slachtoffer 2] aan te raken en//of

- een of meermalen op/in de billen van die [slachtoffer 2] te slaan en/of te knijpen

terwijl hij, verdachte en/of zijn mededaders, wisten, althans ernstige reden hadden om te vermoeden dat bij die [slachtoffer 2] daartoe de wil ontbrak.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt hierdoor niet in de verdediging geschaad.

Vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat het hof onder meer tot een andere bewezenverklaring en bewijsconstructie komt dan de politierechter.

Bewijsoverweging

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat er voldoende wettig en overtuigend bewijs is voor het onder 1 en 2 tenlastegelegde.

De raadsman heeft bepleit dat de verdachte dient te worden vrijgesproken van feiten 1 en 2. Hiertoe heeft hij aangevoerd dat uit het dossier volgt dat de handen waarmee de aangeefsters werden aangeraakt uit het raam van de bijrijder werden gestoken en dat de verdachte, die rechts achterin zat, niet met zijn handen uit het raam heeft gehangen. Zodoende heeft hij niets met de beide feiten te maken.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 ten laste gelegde heeft begaan en overweegt daartoe als volgt. Uit het dossier volgt dat de verdachte, samen met de medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] , in de nacht van 15 juni 2025 in een witte Ford Focus door Amsterdam reed. De verdachte verklaart dat zij aan het chillen waren, muziek luisterden en met elkaar en met andere mensen op straat hebben gepraat. [medeverdachte 1] was bestuurder, [medeverdachte 2] zat op de bijrijdersstoel en de verdachte zat rechts achterin de auto, maar [medeverdachte 2] en hij zijn tussendoor ook van plek gewisseld.

Uit de aangifte van aangeefster [slachtoffer 1] volgt dat zij rond 2:45 uur met een vriendin over de Elandsgracht fietste. Plotseling hoorde ze mannen schreeuwen en zag ze een wit voertuig naast haar rijden. Terwijl ze haar vriendin, de getuige [getuige] , hoorde roepen: “Wat doe je? Wat doe je?”, voelde ze twee handen haar billen aanraken. Het waren twee losse aanrakingen met twee handen. Zij heeft in haar aangifte verklaard dat zij zag dat er twee handen uit het voertuig staken en [getuige] bevestigde dit. [slachtoffer 1] heeft ook verklaard dat de bijrijder voorin de auto en de passagier achterin beiden hun raampje naar beneden hadden.

Aangeefster [slachtoffer 2] verklaart dat zij rond 3:30 uur fietste op de Valckeniersstraat, richting haar eigen woning. Toen zij vaart minderde, hoorde zij van achteren een auto aan komen rijden en deze auto minderde vaart. De neus van de auto passeerde haar en opeens voelde ze een hand op haar billen, die vervolgens in haar billen kneep. Kort daarna voelde ze nogmaals een hand op haar billen en ook dit begon met een aanraking en ging over in knijpen. [slachtoffer 2] heeft verklaard dat zij één hand uit het voorste raam en één hand uit het achterste raam zag komen.

Op foto’s in het dossier is te zien dat een witte Ford Focus rond de genoemde tijdstippen op de Elandsgracht en in de Valckeniersstraat reed. Na het voorval met [slachtoffer 1] sprak getuige [getuige] op straat politie aan en vertelde hen over hetgeen zojuist was gebeurd. Ook [slachtoffer 2] heeft telefonisch melding gedaan van het voorval. Hierbij hebben beide vrouwen een omschrijving van het voertuig doorgegeven. Om 3:42 uur die nacht troffen de agenten het voertuig met daarin drie mannen, waaronder de verdachte rechts achterin.

Het hof stelt op grond van het voorgaande vast dat de verdachte zich heeft bevonden in de witte auto van waaruit de aanrandingen hebben plaatsgevonden. Hij heeft in ieder geval rechtsachter gezeten en mogelijk ook rechtsvoor. Aangeefster [slachtoffer 2] heeft twee armen uit twee ramen zien komen. Daarmee staat vast dat de verdachte een van de mannen is geweest die [slachtoffer 2] heeft aangeraakt. Het hof stelt vast dat de wijze waarop [slachtoffer 1] is aangerand op essentiële punten (type auto, vaart minderen, dicht langs het slachtoffer rijden, raampjes naar beneden, aanraken billen door twee handen, gejuich vanuit de auto, vervolgens weer vaart vermeerderen) overeenkomt met de wijze waarop [slachtoffer 2] is aangerand, terwijl beide aanrakingen ook in tijd kort na elkaar plaats vonden. Die overeenkomst acht het hof redengevend voor het bewijs van de aanranding van [slachtoffer 1] . Hoewel aangeefster [slachtoffer 1] wisselend heeft verklaard over de vraag of zij heeft waargenomen dat de armen uit beide ramen kwamen en haar vriendin [getuige] heeft verklaard er niets over te kunnen zeggen, heeft [slachtoffer 1] wel duidelijk verklaard dat zij op twee momenten, door twee losse handen is aangerand. Dit, in combinatie met de modus operandi bij de aanranding van [slachtoffer 2] , maakt dat het hof ook hier uitgaat van een aanranding waarbij uit beide ramen één arm hing en niet twee armen uit één raam, zoals door de raadsman is betoogd. Daar komt bij dat de verdachte bij de politie heeft verklaard dat hij, terwijl hij rechts achterin zat, in de buurt van het Leidseplein uit het raam naar een meisje een wegwerpgebaar heeft gemaakt toen hij haar aansprak en haar daarbij raakte.

Het hof constateert dat de drie inzittenden van de auto bij beide incidenten nauw en bewust hebben samengewerkt, doordat de chauffeur de auto langzaam rijdend dicht in de buurt van het slachtoffer heeft gebracht, de ramen van de auto aan de kant van de slachtoffers naar beneden waren gedraaid, vanuit de auto na de aanrakingen gejuich opsteeg, en de auto nadien snel weer optrok, terwijl alle verdachten zich niet hebben gedistantieerd van de aanrandingen, nu zij om 3:42 uur, bijna een uur na de aanranding van [slachtoffer 1] , nog steeds alle drie in de auto zaten.

Gelet op het voorgaande is het hof is van oordeel dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van opzetaanranding van aangeefster [slachtoffer 2] en aangeefster [slachtoffer 1] .

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

1.

hij op 15 juni 2025 te Amsterdam tezamen en in vereniging met anderen met een persoon, te weten [slachtoffer 1] seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- een been en de billen van die [slachtoffer 1] aan te raken,

terwijl hij, verdachte en zijn mededaders, wisten dat bij die [slachtoffer 1] daartoe de wil ontbrak;

2.

hij op 15 juni 2025 te Amsterdam tezamen en in vereniging met anderen met een persoon, te weten [slachtoffer 2] , seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- de billen van die [slachtoffer 2] aan te raken en

- in de billen van die [slachtoffer 2] te knijpen

terwijl hij, verdachte en zijn mededaders, wisten dat bij die [slachtoffer 2] daartoe de wil ontbrak.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het bewezenverklaarde levert op:

medeplegen van opzetaanranding, meermalen gepleegd.

Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte ten aanzien van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat de verdachte strafbaar is.

Oplegging van straf en maatregel

De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 40 uren, te vervangen door 20 dagen hechtenis.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1 en 2 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 40 uren, te vervangen door 20 dagen hechtenis.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte.

Het hof is van oordeel dat de in eerste aanleg opgelegde straf voldoende recht doet aan de ernst van de bewezenverklaarde feiten en neemt de daarvoor door de politierechter weergegeven onderbouwing over. Het hof heeft daarbij betrokken welke straffen – zij het bij één medeverdachte nog niet onherroepelijk- aan de beide medeverdachten zijn opgelegd.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2]

De benadeelde partij [slachtoffer 2] heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding van een bedrag van € 1.000,00 (zegge: duizend euro), bestaande uit immateriële schade te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 15 juni 2025. Ook heeft zij verzocht om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep geheel toegewezen en in hoger beroep gehandhaafd.

De raadsman heeft verzocht de vordering af te wijzen, indien het hof de verdachte integraal zou vrijspreken. De advocaat-generaal heeft gevorderd de vordering geheel toe te wijzen.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 2 bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreekse schade heeft geleden. Gelet op de aard en ernst van de normschending en de nadelige gevolgen voor de benadeelde partij, zoals in de vordering onderbouwd en ter terechtzitting door de benadeelde partij toegelicht (de aanranding vond plaats in de straat waar de benadeelde partij woonde, het was donker en stil en er was niemand anders in de buurt, de benadeelde partij was alleen, terwijl in de auto meerdere personen zaten) te weten gevoelens van onveiligheid en een grote inbreuk op de persoonlijke integriteit, is sprake van een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ als bedoeld in artikel 6:106 lid 1 onder b van het Burgerlijk Wetboek.

De verdachte is dan ook tot vergoeding van die schade gehouden zodat de vordering zal worden toegewezen. Als waarborg van betaling aan de benadeelde partij zal het hof tevens de maatregel als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan de verdachte opleggen voor het geval de verdachte niet (volledig) betaalt en er ook geen (volledig) verhaal mogelijk is zal gijzeling worden toegepast van 10 dagen.

De verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door zijn mededader(s) is betaald.

Toepasselijke wetsartikelen

De op te leggen straf en maatregel zijn gegrond op de artikelen 9, 22c, 22d, 36f, 57, 241 en 254 van het Wetboek van Strafrecht

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 40 (veertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 20 (twintig) dagen hechtenis.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer 2] ter zake van het onder 2 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 1.000,00 (duizend euro) ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer 2] , ter zake van het onder 2 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 1.000,00 (duizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 10 (tien) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan een van de betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 15 juni 2025.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. M.T.C. de Vries, mr. W.F. Groos en mr. B. de Wilde, in tegenwoordigheid van mr. S.K. van Eck, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 28 oktober 2026.

mr. B. de Wilde is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

=========================================================================

[…]