Verdachte heeft in de periode van 1 mei 2018 tot en met 9 oktober 2018 te Roosendaal samen met anderen…

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, van 16 april 2021, in de strafzaak met parketnummer 02-820595-18 tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1995,

wonende te [adres] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank de verdachte vrijgesproken van het onder feit 3 tenlastegelegde. De rechtbank heeft het overige tenlastegelegde bewezenverklaard en dat gekwalificeerd als:
- ‘medeplegen van het opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2, onder B, van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd’ (feit 1) en

De rechtbank heeft de verdachte daarvoor strafbaar verklaard en hem veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden met aftrek van voorarrest, waarvan 2 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren, met de algemene voorwaarde als nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.

Verder heeft de rechtbank beslissingen genomen over de onder de verdachte inbeslaggenomen voorwerpen. Tot slot is het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis opgeheven.

Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Ontvankelijkheid en omvang van het hoger beroep

Blijkens de akte instellen hoger beroep d.d. 20 april 2021 is het hoger beroep namens de verdachte onbeperkt ingesteld.

Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank de verdachte vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 3 is tenlastegelegd. Het hof is van oordeel dat deze vrijspraak als beschermde vrijspraak moet worden beschouwd.

Gelet op het bepaalde in artikel 404, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor een verdachte geen hoger beroep open tegen een vrijspraak. Het hof zal de verdachte derhalve niet-ontvankelijk verklaren in zijn hoger beroep, voor zover het tegen de hiervoor bedoelde beschermde vrijspraak is gericht.

Al hetgeen hierna wordt overwogen en beslist, heeft uitsluitend betrekking op dat gedeelte van het bestreden vonnis dat aan het oordeel van het hof is onderworpen.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep van 15 oktober 2026 alsmede de terechtzitting in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft – zo begrijpt het hof – gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal vernietigen ten aanzien van de opgelegde straf en, in zoverre opnieuw rechtdoende, de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van

Namens de verdachte is primair integrale vrijspraak bepleit. Subsidiair is verzocht de verdachte vrij te spreken van het tenlastegelegde onder feit 1. Meer subsidiair is verzocht de bewezenverklaring te beperken tot de enkele gelegenheden die door concreet bewijs worden ondersteund, zonder bewezenverklaring van ‘meermalen’ en zonder de periode vóór 1 mei 2018 bij de bewezenverklaring te betrekken.

Vonnis waarvan beroep

Het hof verenigt zich met het beroepen vonnis – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – behalve ten aanzien van enkele kennelijke verschrijvingen in de in de bijlage II achter het vonnis opgenomen bewijsmiddelen die het hof verbeterd zal lezen en met aanvulling en verbetering van de gronden waarop dit berust en met uitzondering van de opgelegde straf.

Kennelijke verschrijvingen

Het in bewijsmiddel 11.3 (zie p. 12 van 30 van het vonnis) genoemde telefoonnummer [telefoonnummer 1] dient verbeterd te worden gelezen als: [telefoonnummer 1] .

Het in bewijsmiddelen 11.10, 11.11 en 11.12 (zie p. 14 van 30 van het vonnis) genoemde telefoonnummer [telefoonnummer 2] dient verbeterd te worden gelezen als: [telefoonnummer 2] .

De in bewijsmiddel 11.17 (zie p. 17 van 30 van het vonnis) opgenomen zin onder Deal 4 “Door de leden van het flexteam werd hier geen observatie op uitgevoerd” dient te worden verwijderd.

De in bewijsmiddel 11.17 (zie p. 17 van 30 van het vonnis) genoemde deal 5 dient in zijn geheel verbeterd te worden gelezen als:

Deal 5

Omstreeks 17:15:37 uur werd er ingebeld op TA011, [telefoonnummer 3] .

NNM [telefoonnummer 4] vroeg of NNM [telefoonnummer 3] wilde komen naar de plek waar hij vandaag al eerder was geweest. NNM [telefoonnummer 3] vroeg of dit bij de Jumbo was. NNM [telefoonnummer 4] zei van wel. NNM [telefoonnummer 3] zei er over 10 minuten te zijn. Omstreeks 17:43 uur zag een lid van het flexteam dat verdachte [verdachte] aan de achterzijde van de [locatie] contact had met een persoon. Er werd een overdracht gezien, waarna ze uit elkaar gingen.

Het in bewijsmiddel 11.19 (zie p. 20 van 30 van het vonnis) genoemde telefoonnummer [telefoonnummer 5] dient verbeterd te worden gelezen als: [telefoonnummer 5] .

Aanvulling van de bewijsmiddelen

Het hof heeft geconstateerd dat bewijsmiddel 11.45 op pagina 28 van 30 van het vonnis, het proces-verbaal van verhoor getuige [getuige 1] , aanvulling behoeft, aldus dat na de zin ‘A: Ik ken hem wel, ik heb ook wel drugs bij hem gekocht. Hij heet [verdachte] .’ wordt ingevoegd:

‘V: Wat is het nummer van je oude dealer?

A: [telefoonnummer 3] ’.

Bewijsoverwegingen

De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de feiten en omstandigheden zoals weergegeven in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.

Elk bewijsmiddel wordt – ook in zijn onderdelen – slechts gebruikt tot bewijs van dat bewezenverklaarde feit, of die bewezenverklaarde feiten, waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.

Het hof verenigt zich met de bewijsoverwegingen van de rechtbank op pagina’s 3, 4 en 5 van het vonnis waarvan beroep (onder het kopje ‘De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs’). Het hof neemt deze bewijsoverwegingen van de rechtbank dan ook over en maakt die tot de zijne, met verbetering en aanvulling als volgt:

Verbetering van de bewijsoverwegingen

Het hof schrapt uit de bewijsoverweging van de rechtbank op pagina 4 van 30, derde alinea, de tweede volzin en vervangt deze zin door: “Deze telefoon werd onder andere gebruikt om het nummer van [medeverdachte2] te bellen.”

Voorts schrapt het hof uit de bewijsoverweging van de rechtbank op pagina 4 van 30, derde alinea, de een na laatste volzin en uit de laatste volzin de woorden: “die gesprekken” en vervangt deze woorden door: “de gesprekken op de drie deallijnen tezamen”.

Aanvulling van de bewijsoverwegingen

Aan de bewijsoverwegingen van de rechtbank wordt het volgende toegevoegd.

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de raadsman van de verdachte integrale vrijspraak bepleit. Daartoe is – op de gronden zoals nader in de pleitnota verwoord – in de kern aangevoerd dat de bewezenverklaring rust op drie pijlers: de toeschrijving van de deallijnen aan de verdachte, de verklaringen van de getuigen en de observaties en dat geen van deze drie pijlers de bewezenverklaring kan dragen. Daarvoor is – samengevat – het volgende aangevoerd:

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

De toeschrijving van de deallijnen

Uit de bewijsmiddelen en de overwegingen van de rechtbank, die het hof overneemt en tot de zijne maakt en waarvan de inhoud als hier herhaald en ingelast dient te worden beschouwd, vloeit voort dat de deallijnen wel degelijk kunnen worden toegeschreven aan de verdachte en medeverdachte [medeverdachte] . Hetgeen in hoger beroep is aangevoerd brengt het hof niet tot andere overwegingen en beslissingen daaromtrent.

De verklaringen van de getuigen

Het hof verwerpt het verweer strekkende tot bewijsuitsluiting van de belastende verklaringen die [getuige 2] , [getuige 3] , [getuige 4] , [getuige 5] , [getuige 6] , [getuige 7] , [getuige 1] , [getuige 8] en [getuige 9] als getuige hebben afgelegd. Daartoe stelt het hof het volgende voorop.

Het uit artikel 6, derde lid, sub d, van het EVRM voortvloeiende ondervragingsrecht houdt o.a. het recht in om getuigen à charge te (doen) ondervragen, waarbij de verdachte een ‘adequate and proper opportunity’ moet worden geboden om ‘practical and effective’ deze getuigen te kunnen ondervragen, ter toetsing van diens ‘reliability’ en ‘credibility’. Dat recht is echter niet absoluut. Ook zonder een dergelijke ondervragingsgelegenheid kunnen belastende verklaringen voor het bewijs worden gebruikt zonder dat dan sprake is van een oneerlijk strafproces. Het gebruik van belastende verklaringen voor het bewijs is in overeenstemming met het in artikel 6, eerste lid, EVRM gewaarborgde recht op een eerlijk proces, mits voldaan wordt aan het door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens ontwikkelde toetsingskader (vgl. EHRM (Grote Kamer) 15 december 2011, appl. nos. 26766/05 & 22228/06, Al-Khawaja & Tahery vs. Verenigd Koninkrijk en EHRM (Grote Kamer) 15 december 2015, appl. no. 9154/10, Schatschaschwili vs. Duitsland). Dat toetsingskader houdt de drie volgende beoordelingsaspecten in, die met elkaar verbonden zijn en samengenomen bepalen of een procedure als geheel eerlijk is geweest

1) bestond er een goede reden voor het ontbreken van een behoorlijke en effectieve ondervragingsgelegenheid en bijgevolg voor het gebruik van de in het vooronderzoek afgelegde belastende, niet door de verdediging via een ondervraging getoetste, verklaring van de getuige voor het bewijs?

2) Is de veroordeling uitsluitend of in beslissende mate gestoeld op de verklaring van de belastende getuige (‘sole or decisive rule’)?

3) Is de verdediging in voldoende mate gecompenseerd voor het ontbreken van die effectieve en behoorlijke ondervragingsgelegenheid?

Toepassing van dit door het EHRM ontwikkelde toetsingskader op het onderhavige geval brengt het hof tot de volgende beoordeling.

Het hof stelt vast dat [getuige 7] , [getuige 1] , [getuige 8] en [getuige 9] op verzoek van en in aanwezigheid van de verdediging in eerste aanleg bij de rechter-commissaris als getuige zijn gehoord en dat [getuige 2] en [getuige 4] op verzoek van en in aanwezigheid van de verdediging in hoger beroep bij de raadsheer-commissaris als getuige zijn gehoord. Het hof stelt vast dat er aldus sprake is geweest van een behoorlijke en effectieve mogelijkheid tot ondervraging van deze getuigen door de verdediging. Het verzoek van de verdediging om [getuige 3] als getuige te horen, is alleen gedaan in de zaak van medeverdachte [medeverdachte] , zodat dat verzoek hier geen bespreking behoeft.

De stelling van de verdediging dat sprake zou zijn van schending van artikel 6 EVRM wanneer het hof de belastende verklaringen van de genoemde getuigen voor het bewijs zou gebruiken omdat de verdediging deze getuigen niet heeft kunnen ondervragen, mist gelet op het voorgaande feitelijke grondslag. De enige belastende getuigen die de verdediging, ondanks het verzoek daartoe in hoger beroep, niet heeft kunnen ondervragen zijn [getuige 5] en [getuige 6] . Daar is echter een goede reden voor, nu uit de processen-verbaal van bevindingen van de raadsheer-commissaris dienaangaande is gebleken dat deze getuigen inmiddels zijn overleden. In eerste aanleg is door de verdediging evenwel niet verzocht om het horen van deze getuigen.

Het hof is voorts van oordeel dat de bewezenverklaarde feiten niet in beslissende mate op de verklaringen van de genoemde getuigen zijn gebaseerd. Zoals blijkt uit de door de rechtbank gebruikte en door het hof overgenomen bewijsmiddelen, heeft het hof het bewijs van de betrokkenheid van de verdachte bij de tenlastegelegde feiten mede aangenomen op grond van de deallijnen, observaties, tapgesprekken en verklaringen van andere getuigen. Gelet op de in die bewijsmiddelen beschreven feiten en omstandigheden, in onderlinge samenhang beschouwd, vinden de door de verdachte betwiste verklaringen van de getuigen [getuige 2] , [getuige 3] , [getuige 4] , [getuige 5] , [getuige 6] , [getuige 7] , [getuige 1] , [getuige 8] en [getuige 9] naar het oordeel van het hof voldoende steun in andere bewijsmiddelen. Het hof acht het steunbewijs in het licht van de bewijsvoering als geheel behalve betrouwbaar ook van voldoende gewicht.

Het hof komt tot de slotsom dat het gebruik voor het bewijs van de belastende verklaringen van de getuigen [getuige 2] , [getuige 3] , [getuige 4] , [getuige 5] , [getuige 6] , [getuige 7] , [getuige 1] , [getuige 8] en [getuige 9] in overeenstemming is met het recht op een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6 EVRM. Het verweer dienaangaande wordt verworpen.

Het verweer strekkende tot bewijsuitsluiting van de belastende verklaringen die de getuige [getuige 1] bij de politie heeft afgelegd op de grond dat het verhoor zonder tolk heeft plaatsgevonden, wordt eveneens verworpen. Daartoe overweegt het hof als volgt.

Blijkens het proces-verbaal van verhoor getuige (dossierpagina 1574 e.v.) heeft [getuige 1] op 7 november 2018 bij de politie verklaard dat hij ongeveer 8 maanden lang, zo’n drie keer per maand, marihuana en hasj bestelde bij een dealer via een telefoonnummer, waarna de drugs bij hem thuis werden bezorgd. [getuige 1] herkende de verdachte en medeverdachte [medeverdachte] op de getoonde foto’s als twee van de personen bij wie hij drugs had gekocht.

Het hof stelt vast dat het verhoor van deze getuige bij de politie is afgenomen zonder bijstand van een beëdigde tolk. Het hof stelt voorts vast dat de verbalisanten in het proces-verbaal hebben gerelateerd dat de getuige zichzelf in staat achtte om in de Nederlandse taal te communiceren, dat zijn taalkeuze Nederlands was, dat hij deze taal voldoende beheerste en dat tijdens het verhoor bleek dat de getuige, hoewel hij pas korte tijd in Nederland woonachtig was, de Nederlandse taal behoorlijk machtig was. De verbalisanten hebben vervolgens gerelateerd dat zij concludeerden dat de getuige de Nederlandse taal voldoende beheerste en dat de getuige bovendien door een begeleider werd bijgestaan. Het hof concludeert daaruit dat de verbalisanten kennelijk van oordeel waren dat de getuige geen bijstand van een tolk nodig had.

De omstandigheid dat de getuige [getuige 1] zonder bijstand van een tolk door de politie is gehoord, dient er, anders dan de verdediging heeft betoogd, naar het oordeel van het hof niet toe te leiden dat de door [getuige 1] afgelegde verklaring van het bewijs moet worden uitgesloten omdat er geen redenen zijn om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de verklaring die [getuige 1] als getuige bij de politie heeft afgelegd. Blijkens het proces-verbaal werd [getuige 1] bij de politie gehoord in het bijzijn van zijn begeleidster van [zorginstelling] . Jeugdzorginstelling, afdeling alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Gelet op de hoedanigheid van deze begeleidster mag verwacht worden dat zij tijdens het verhoor zou hebben ingegrepen indien zij de indruk zou hebben gehad dat [getuige 1] de vragen van de verbalisanten niet goed begreep of de verbalisanten de antwoorden van [getuige 1] verkeerd interpreteerden. Daarvan blijkt niet uit het proces-verbaal van verhoor. Daaruit blijkt overigens dat [getuige 1] op open vragen van de verbalisanten juist adequaat antwoord heeft gegeven. Zijn antwoorden waren gedetailleerd en de getuige heeft op geen moment de indruk gewekt dat hij de vragen niet begreep. Hij heeft verklaard dat er soms een zwarte auto kwam, soms een zwarte scooter. Hij herkende bovendien de persoon op foto 3 (de foto van de verdachte) als ‘ [verdachte] ’. Dit is de voornaam van de verdachte. Het hof acht de uit het proces-verbaal van verhoor kenbare verklaring van [getuige 1] zoals die door hem op 7 november 2018 als getuige bij de politie is afgelegd gelet op het voorgaande dan ook betrouwbaar en bruikbaar voor het bewijs.

Anders dan de raadsman stelt, is [getuige 1] tijdens het tweede verhoor bij de rechter-commissaris niet teruggekomen op zijn bij de politie afgelegde verklaringen. [getuige 1] kon zich (zijn antwoorden tijdens) het politieverhoor alleen niet meer herinneren.

Het hof overweegt ten slotte nog dat voor de vraag of een tolk moet worden ingeschakeld bij het verhoor van getuigen, de centrale vraag is of de getuige de Nederlandse taal voldoende beheerst en dat zelfs indien zulks niet het geval is de wet niet eraan in de weg staat dat het verhoor van een persoon die de Nederlandse taal niet (voldoende) beheerst, niet steeds plaats vindt met bijstand van - in beginsel - een in het register voor tolken ingeschreven tolk en dat ook zonder de bijstand van zo een tolk het proces-verbaal van verhoor niet altijd van het bewijs hoeft te worden uitgesloten (vgl. HR 17 juni 2014, ECLI:NL:HR:2014:1446).

Gelet op het voorgaande acht het hof de herkenning door [getuige 1] van de verdachte en medeverdachte [medeverdachte] als twee van zijn dealers op de getoonde foto’s tijdens het politieverhoor voldoende betrouwbaar om voor het bewijs te worden gebezigd. Het verweer van de verdediging wordt verworpen.

De observaties

De stelling van de raadsman dat de resultaten van observaties in april 2018 niet gebruikt zouden mogen worden voor de bewezenverklaring van het dealen van hard- en softdrugs door de verdachte en medeverdachte [medeverdachte] in de tenlastegelegde periode van 1 mei 2018 tot en met 9 oktober 2018, vindt geen steun in het recht. Het gaat er immers niet om wanneer het bewijs is verkregen of om de periode waarop het betrekking heeft, maar om de vraag of het bewijs voor dealen in april 2018 redengevend kan zijn voor het dealen in een periode daarna. Anders dan de raadsman acht het hof de resultaten van observaties die in april 2018 hebben plaatsgevonden, redengevend voor de bewezenverklaring van het dealen van hard- en softdrugs door de verdachte en medeverdachte [medeverdachte] in de tenlastegelegde periode van 1 mei 2018 tot en met 9 oktober 2018.

Het hof verwerpt mitsdien de tot vrijspraak strekkende verweren van de verdediging in al hun onderdelen.

Voor zover de verdediging overigens nog bewijsverweren heeft gevoerd, vinden deze hun weerlegging reeds in de genoemde bewijsmiddelen. Deze verweren behoeven daarom geen nadere bespreking.

Op te leggen straf

De advocaat-generaal heeft gevorderd aan de verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 10 maanden met aftrek van voorarrest, waarvan 5 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.

De verdediging heeft ter terechtzitting in hoger beroep verzocht om te volstaan met een gevangenisstraf gelijk aan de duur van het voorarrest en in elk geval geen straf op te leggen die hoger is dan de door de officier van justitie in eerste aanleg geëiste gevangenisstraf voor de duur van 186 dagen met aftrek van voorarrest. De raadsman heeft verzocht daarop een substantiële korting toe te passen, of te volstaan met een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf en bij voorkeur met een taakstraf, gelet op de ernstige overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep, naast de overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg.

Het hof overweegt als volgt.

Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Het hof verenigt zich met hetgeen de rechtbank ten aanzien van de straf heeft overwogen en beslist. De rechtbank heeft aan de verdachte opgelegd een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden met aftrek van voorarrest, waarvan 2 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren, rekening houdend met de overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg. Nu de redelijke termijn in hoger beroep eveneens is overschreden, zal het hof volstaan met de oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 10 maanden met aftrek van voorarrest, waarvan 2 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.

Met oplegging van een gedeeltelijk voorwaardelijke straf wordt enerzijds de ernst van het bewezenverklaarde tot uitdrukking gebracht en wordt anderzijds de strafoplegging dienstbaar gemaakt aan het voorkomen van nieuwe strafbare feiten.

Het hof:

Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 3 tenlastegelegde.

Vernietigt het vonnis waarvan beroep – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – ten aanzien van de opgelegde straf en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 10 (tien) maanden.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 2 (twee) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het bovenstaande.

Aldus gewezen door:

mr. C.P.J. Scheele, voorzitter,

mr. G.M. Goes en mr. C.M.A. Ellens-Veenhof, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. C.J.G. Streutjes, griffier,

en op 12 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Mr. C.M.A. Ellens-Veenhof is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.