Vrijspraak seksueel binnendringen van een zestienminner (art. 245 Sr oud). Verklaringen van aangeefster niet…

geboren op [geboortedatum] 1983 in [geboorteplaats] ,

wonende te [woonplaats] .

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen van het hof op 8 oktober 2026 en 12 november 2026 en het onderzoek op de terechtzitting bij de rechtbank.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot:

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. K. Cras, hebben aangevoerd.

Bij het hierboven genoemde vonnis, waartegen het hoger beroep is gericht, heeft de rechtbank:

Het hof komt in dit arrest tot een andere beslissing over het bewijs dan de rechtbank. Het hof vernietigt daarom het vonnis en doet opnieuw recht.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 5 april 2022 te [plaats] , met [benadeelde partij] , geboren op [geboortedatum] 2010, die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren had bereikt, buiten echt, een of meer ontuchtige handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [benadeelde partij] te weten

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden. De verklaringen van [benadeelde partij] moeten als betrouwbaar worden beschouwd en kunnen voor het bewijs worden gebruikt. De betrouwbaarheid van haar verklaring wordt ondersteund door de beschrijving van de bodycambeelden van de verbalisant, het berichtje van [benadeelde partij] aan haar meester en de NFI-rapporten. Het feit dat de verklaring van [benadeelde partij] op onderdelen inconsistenties bevat doet daaraan niet af. Het alternatieve scenario dat [benadeelde partij] een snotdoek van verdachte zou hebben opgepakt en zich vervolgens zou hebben omgekleed, waarbij al dan niet bewust het DNA van verdachte via secundaire overdracht op haar schaamstreek terecht is gekomen, is onaannemelijk en moet worden verworpen.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft vrijspraak bepleit van het ten laste gelegde. Daartoe heeft zij aangevoerd dat de verklaringen van [benadeelde partij] onbetrouwbaar zijn en buiten beschouwing moeten worden gelaten. De conclusies van het door rechtspsycholoog [naam] opgemaakte rapport bevestigen dat. Daaruit volgt dat er meer steun is gevonden voor het scenario dat de verklaring van [benadeelde partij] niet juist is, dan voor het scenario dat de verklaringen van [benadeelde partij] valide zijn. Verdachte heeft gedurende het gehele strafproces consistent en betrouwbaar verklaard. Ook heeft verdachte een aannemelijk en onderbouwd alternatief scenario gegeven, het zogeheten snotdoek-scenario. Dat wordt bevestigd door het NFI-rapport van 30 augustus 2023 waarin de kans staat beschreven dat het DNA van verdachte via secundaire overdracht op [benadeelde partij] terecht is gekomen.

Oordeel van het hof

Zedenzaken kenmerken zich in het algemeen door het gegeven dat slechts twee personen –aangever en verdachte – aanwezig waren bij de ten laste gelegde (seksuele of ontuchtige) handelingen. In deze zaak is dit niet anders.

Voor een bewezenverklaring zijn de verklaringen van de aangever alleen onvoldoende. Er moet sprake zijn van steunbewijs, afkomstig van een andere bron dan aangever zelf. In zedenzaken kan een geringe mate van steunbewijs in combinatie met de betrouwbare verklaringen van het slachtoffer voldoende wettig bewijs opleveren.

Verdachte heeft gedurende de verhoren door de politie, ten overstaan van de rechtbank en op de zitting van het hof stellig ontkend zich schuldig te hebben gemaakt aan de aan hem verweten gedragingen. Volgens verdachte is zijn DNA op [benadeelde partij] ’s lichaam terechtgekomen doordat zij een vieze snotdoek van hem heeft vastgehouden. Dit alternatieve scenario is door verdachte gepresenteerd, nog voordat de resultaten van het DNA-vergelijkend onderzoek bekend waren.

Het slachtoffer, [benadeelde partij] , heeft over wat er volgens haar was gebeurd, uitlatingen gedaan toen de politie in huis kwam. Dat is vastgelegd op de bodycam van verbalisanten. Daarna heeft zij op 5 april 2022 bij de politie twee verklaringen afgelegd over de aan verdachte verweten ontuchtige handelingen. Zij heeft toen verklaard dat verdachte met twee vingers heen en weer bewoog “tussen” haar plasser terwijl hij met zijn andere hand voorkwam dat haar onderbroek terugging.

Vervolgens heeft zij op 2 augustus 2022 een aanvullende verklaring afgelegd. [benadeelde partij] heeft toen verklaard dat verdachte op haar plasser heeft gelikt, tussen die flappen, en dat er in het midden bij haar plasser sporen van speeksel zijn gevonden. Zij heeft in dit verhoor verteld dat zij door Veilig Thuis voorafgaand aan het verhoor van de speekselsporen op de hoogte was gesteld.

Over die verklaring van [benadeelde partij] van 2 augustus 2022 heeft rechtspsycholoog [naam] in haar rapport van 23 december 2022 beschreven dat die minder waarde heeft, omdat zij dat pas ging verklaren nadat zij op de hoogte was gesteld van de DNA-sporen. [naam] heeft verder geconcludeerd dat in de verschillende verhoren met [benadeelde partij] door de politie suggestieve en sturende vragen werden gesteld en voor [benadeelde partij] nieuwe informatie in het gesprek werd ingebracht. [benadeelde partij] heeft zodoende niet uit zichzelf verteld wat er gebeurd is, maar heeft op grond van onder meer suggestieve vragen van de politie antwoorden gegeven. Tenslotte is er op veel punten niet doorgevraagd. Zij komt uiteindelijk tot de conclusie dat er meer steun is voor het scenario dat de verklaringen van [benadeelde partij] niet valide zijn, dan voor het scenario dat de verklaringen van [benadeelde partij] wel valide zijn

Naast de verklaringen van [benadeelde partij] , bevat het dossier onderdelen die als steunbewijs zouden kunnen dienen.

De zaak is aan het rollen gekomen door een Whatsapp-bericht dat [benadeelde partij] aan haar meester stuurde, waarna die docent de politie heeft ingeschakeld. Dat bericht luidt:

Hallo [naam] , [benadeelde partij] hier, momenteel ben jij de enige die ik kan berijken om hulp. Ik ben zojuist verkracht door mn stiefvader en ik weet niet wat ik moet doen. Aub help

In het licht van het totale dossier beschouwd, kan het hof aan de inhoud van dat bericht echter geen doorslaggevende betekenis toekennen omdat het te weinig specifiek is over wat er precies is gebeurd.

In de beschrijving van de bodycambeelden wordt gewag gemaakt van emoties van [benadeelde partij] die huilend en herhaaldelijk heeft benoemd wat er gebeurd zou zijn.

Die emoties werden ter plaatse door de agente toegeschreven aan het vermeende misbruik.

Volgens het rapport van [naam] kunnen voor die emoties echter meerdere verklaringen worden gegeven. Er was tijdens dat bezoek van de politie aan huis sprake van meerdere omstandigheden die onveiligheid en stress opleverden voor aangeefster en waaruit die emoties kunnen worden verklaard. Ook aan de waargenomen emoties kan daarom onvoldoende betekenis worden toegekend om als steunbewijs te kunnen gelden.

De moeder van [benadeelde partij] ( [moeder benadeelde partij] ) is op verschillende momenten tijdens de strafzaak – ook nog in hoger beroep bij de raadsheer-commissaris – gehoord. Het hof constateert dat zij bij die gelegenheden op essentiële onderdelen wisselend en inconsistent heeft verklaard. Het hof zal daarom geen betekenis toekennen aan de verklaringen van [moeder benadeelde partij] .

Daarnaast zijn er resultaten uit DNA-onderzoek op bronniveau en op onderzoek op activiteitenniveau.

In deze zaak is voor wat betreft de bewijswaardering problematisch dat bij de wijze van totstandkoming en de inhoud van de verklaringen van in feite de kernbron van wat er zou zijn voorgevallen – [benadeelde partij] zelf – forse kanttekeningen te plaatsen zijn.

Het hof stelt vast dat de verklaringen van [benadeelde partij] inconsistenties bevatten en dat zij haar verklaring heeft uitgebreid nadat zij voorafgaand aan haar verhoor informatie heeft gekregen uit onderzoeksresultaten. Het hof acht de conclusies van [naam] over de afgelegde verklaringen van [benadeelde partij] , gezien de verdere inhoud van het dossier, begrijpelijk en navolgbaar.

Dat betekent dat die verklaringen van [benadeelde partij] naar het oordeel van het hof niet bruikbaar zijn voor een constructie op basis waarvan het tot een bewezenverklaring kan komen. De resultaten van het DNA-onderzoek en met name die uit het onderzoek op activiteitenniveau hebben het hof niet tot een ander inzicht gebracht. Met name voor wat betreft de uitkomsten van het onderzoek op activiteitenniveau is problematisch dat die uitkomsten zijn gebaseerd op een hypothese die mede is opgesteld nadat [benadeelde partij] haar verklaring had uitgebreid na informatie uit het sporenonderzoek te hebben vernomen. Daarbij is mede van belang dat over de speekselsporen is gemeld dat het mengsporen zijn en dat geen uitspraak kan worden gedaan of het mogelijke speeksel afkomstig kan zijn van verdachte of [benadeelde partij] of beiden.

Het voorgaande wil niet zeggen dat het niet kan kloppen wat [benadeelde partij] (op onderdelen) heeft verklaard maar slechts dat een tot een veroordeling leidende bewijsconstructie op haar verklaringen niet kan worden gebaseerd.

Een en ander leidt het hof tot de conclusie dat het hof niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging heeft gekregen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan. Daarom spreekt het hof verdachte daarvan vrij.

De benadeelde partij heeft een vordering tot schadevergoeding van € 2.748,06 ingediend. De rechtbank heeft dit bedrag integraal toegewezen.

Verdachte wordt vrijgesproken van het ten laste gelegde handelen waardoor de schade zou zijn ontstaan. Daarom is de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Bepaalt dat de benadeelde partij en de verdachte ieder hun eigen kosten dragen.

Aldus gewezen door

mr. G.A. Versteeg, voorzitter,

mr. W. Foppen en mr. T.H. Bosma raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. G.A.G. van Essen, griffier,

en op 12 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.