Strafrecht overig

Medeplichtigheid aan de beschietingen van een tandartspraktijk in Nootdorp en Zaandam. Vernietiging van het…

Gerechtshof Amsterdam, 25 augustus 2026

Zaakgegevens

Op 25 augustus 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
25 augustus 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
23-002307-23
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHAMS:2026:3153
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Medeplichtigheid aan de beschietingen van een tandartspraktijk in Nootdorp en Zaandam. Vernietiging van het vonnis, omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt. Overwegingen over de betrokkenheid en wetenschap van de verdachte. Het hof spreekt de verdachte vrij van medeplegen. De door het hof vastgestelde gedragingen van de verdachte worden doorgaans met medeplichtigheid in verband gebracht, omdat de bijdrage aan het gronddelict van de verdachte – het fungeren als chauffeur van en naar de plaats delict, maar het verder niet deelnemen aan de uitvoering van de bedreiging zelf – daarvoor in beginsel van onvoldoende gewicht is. Er zijn geen feiten of omstandigheden gebleken die dat voor deze zaak anders maken. Het lenen van een auto en het betalen van zwijggeld aan de uitlener van de auto toen deze maanden na het incident dreigde te gaan praten, is daarvoor van onvoldoende gewicht. Datzelfde geldt voor de door de medeverdachte gestelde afspraak dat alle drie de inzittenden van de auto dezelfde beloning zouden ontvangen nu uit zijn verklaring niet blijkt dat de verdachte bij het maken van deze afspraak betrokken was en hiervan op de hoogte was. Dat de verdachte wist wat er die nacht zou gaan gebeuren, is tot slot niet onderscheidend voor de beantwoording van de vraag of er sprake is van medeplegen of medeplichtigheid. Voor de medeplichtigheid aan de twee beschietingen legt het hof een deels voorwaardelijke gevangenisstraf op. Overwegingen t.a.v. de vordering van de benadeelde partij. Naar het oordeel van het hof kan niet naar objectieve maatstaven worden vastgesteld dat de benadeelde geestelijk letsel heeft opgelopen en heeft de benadeelde partij thans onvoldoende concreet onderbouwd wat de gevolgen van het bewezenverklaarde voor hem zijn geweest, waardoor het hof zich onvoldoende ingelicht acht om vast te kunnen stellen dat sprake is van een persoonsaantasting op grond van de aard en de ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor de benadeelde, zoals bedoeld in art. 6:106 sub b BW.

Procesgang

  1. Rechtbank Amsterdam · 1 augustus 2023

    ECLI:NL:RBAMS:2023:7121
  2. Gerechtshof Amsterdam · 25 augustus 2026deze uitspraak

    ECLI:NL:GHAMS:2026:3153

    Overig

Uitspraak

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-002307-23

datum uitspraak: 25 augustus 2026

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 1 augustus 2023 in de strafzaak onder parketnummer 13-011337-23 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2003,

adres: [adres 1] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van

11 augustus 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte en het openbaar ministerie hebben hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman en de advocaat van de benadeelde partij naar voren hebben gebracht.

Ontvankelijkheid van het ingestelde hoger beroep

Het openbaar ministerie

Het hoger beroep van het openbaar ministerie is onbeperkt ingesteld, maar is blijkens de appelschriftuur niet gericht tegen de in het vonnis opgenomen beslissing tot vrijspraak van feit 1. Het hof zal de officier van justitie ingevolge artikel 416 lid 3 van het wetboek van Strafvordering (Sv) ten aanzien van dit feit dan ook niet-ontvankelijk verklaren.

De verdachte

Zoals hiervoor vermeld is de verdachte door de rechtbank vrijgesproken van feit 1. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen deze beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, Sv staat voor de verdachte tegen een beslissing tot vrijspraak geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte daarom niet-ontvankelijk verklaren in het door hem ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis gegeven vrijspraak voor feit 1.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is – voor zover in hoger beroep nog aan de orde – tenlastegelegd dat:

2. primair
hij op één of meer tijdstip(pen) op of omstreeks 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en/of [adres 2] , in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, (telkens) [benadeelde partij] en/of één of meer medewerkers van tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] en/of tandarspraktijk [tandartspraktijk 2] , althans één of meer perso(o)n(en) heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, en/of met zware mishandeling, door met een (vuur)wapen één/of meer kogel(s) naar en/of in de richting van en/of op één of meer pand(en) (af) te vuren/(af) te schieten, te weten:

- te Pijnacker-Nootdorp op/naar/in de richting van tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] , gelegen aan de [adres 3] en/of

- te [adres 2] op/naar/in de richting van tandartspraktijk [tandartspraktijk 2] , gelegen aan de [adres 2] ;

2. subsidiair
[medeverdachte] en/of één of meer tot op heden onbekend gebleven perso(o)n(en) op één of meer tijdstip(pen) op of omstreeks 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en/of [adres 2] , in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met elkaar en/of een of meer anderen, althans alleen, (telkens) [benadeelde partij] en/of één of meer medewerkers van tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] en/of tandarspraktijk [tandartspraktijk 2] , althans één of meer perso(o)n(en) heeft/hebben bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, en/of met zware mishandeling, door met een (vuur)wapen één/of meer kogel(s) naar en/of in de richting van en/of op één of meer pand(en) (af) te vuren/(af) te schieten, te weten:

- te Pijnacker-Nootdorp op/naar/in de richting van tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] , gelegen aan de [adres 3] en/of

- te [adres 2] op/naar/in de richting van tandartspraktijk [tandartspraktijk 2] , gelegen aan de [adres 2] ;

bij en/of tot het plegen van welk misdrijf hij, verdachte op één of meer tijdstip(pen) op of omstreeks 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en/of [adres 2] , in elk geval in Nederland, opzettelijk behulpzaam is geweest en/of opzettelijk gelegenheid, middelen en/of inlichtingen heeft verschaft, door:

- een (personen)auto (merk Daewoo Matiz en/of gekentekend [kenteken] ) te regelen en/of te lenen en/of te huren en/of;

- als bestuurder van en/of met deze (personen)auto voornoemde [medeverdachte] en/of die één of meer tot op heden onbekend gebleven perso(o)n(en) naar en/of van de plaats(en) van het misdrijf te vervoeren en/of; - ten tijde van het plegen van het misdrijf op de uitkijk te staan;

3. primair
hij op één of meer tijdstip(pen) op of omstreeks 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en/of [adres 2] , in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, opzettelijk en wederrechtelijk (telkens) (één of meer ruiten van) één of meer pand(en), te weten

- te Pijnacker-Nootdorp tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] , gelegen aan de [adres 3] en/of

- te [adres 2] tandartspraktijk [tandartspraktijk 2] , gelegen aan de [adres 2] in elk geval (telkens) enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [tandartspraktijk 1] en/of [tandartspraktijk 2] , in elk geval (telkens) aan een ander toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd en/of onbruikbaar gemaakt;

3. subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

[medeverdachte] en/of één of meer tot op heden onbekend gebleven perso(o)n(en) op één of meer tijdstip(pen) op of omstreeks 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en/of [adres 2] , in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met elkaar en/of een of meer anderen, althans alleen, opzettelijk en wederrechtelijk (telkens) één of meer (ruiten van één of meer) pand(en), te weten

- te Pijnacker-Nootdorp tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] , gelegen aan de [adres 3] en/of

- te [adres 2] tandartspraktijk [tandartspraktijk 2] , gelegen aan de [adres 2] in elk geval (telkens) enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [tandartspraktijk 1] en/of [tandartspraktijk 2] , in elk geval (telkens) aan een ander toebehoorde(n) heeft/hebben vernield, beschadigd en/of onbruikbaar gemaakt bij en/of tot het plegen van welk misdrijf hij, verdachte op één of meer tijdstip(pen) op of omstreeks 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en/of [adres 2] , in elk geval in Nederland, opzettelijk behulpzaam is geweest en/of opzettelijk gelegenheid, middelen en/of inlichtingen heeft verschaft, door:

- een (personen)auto (merk Daewoo Matiz en/of gekentekend [kenteken] ) te regelen en/of te lenen en/of te huren en/of;

- als bestuurder van en/of met deze (personen)auto voornoemde [medeverdachte] en/of die één of meer tot op heden onbekend gebleven perso(o)n(en) naar en/of van de plaats(en) van het misdrijf te vervoeren en/of; - ten tijde van het plegen van het misdrijf op de uitkijk te staan;


4.
hij op of omstreeks 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en/of [adres 2] , in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een pistool, van het merk FN Browning, model 1900, kaliber 7.65 mm (synoniem. 32 AUTO), zijnde een vuurwapen in de vorm van een geweer, revolver en/of pistool voorhanden heeft gehad;

5.
hij op of omstreeks 17 januari 2023 te Diemen, in elk geval in Nederland, een wapen van categorie I, onder 3° van de Wet wapens en munitie, te weten een boksbeugel voorhanden heeft gehad.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de rechtbank.

Bewijsoverwegingen

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld voor het medeplegen van de beschietingen – en de daarmee gepaard gaande bedreiging en vernieling van ruiten – van zowel de tandartspraktijk in [adres 3] als de tandartspraktijk in [adres 2] . Daartoe heeft zij aangevoerd dat uit de getuigenverklaring van medeverdachte [medeverdachte] in hoger beroep bij de raadsheer-commissaris blijkt dat de verdachte al vóór de eerste beschieting van [tandartspraktijk 1] in [adres 3] wist wat er die nacht ging gebeuren, omdat [medeverdachte] hem daarover had verteld. De bijdrage van de verdachte aan de twee beschietingen is volgens de advocaat-generaal van voldoende gewicht om te kunnen spreken van een nauwe en bewuste samenwerking en dus van medeplegen. Daarbij heeft de advocaat-generaal meegewogen dat de verdachte de auto heeft geregeld, de schutters daarmee van en naar de twee locaties heeft gereden, de verdachte en zijn medeverdachten een gelijke beloning van € 250,00 per persoon zouden ontvangen en de verdachte de eigenaar van de geleende auto achteraf € 50,00 zwijggeld heeft betaald. De advocaat-generaal heeft er voorts op gewezen dat uit de getapte telefoongesprekken niet blijkt dat de verdachte een kleinere rol in het geheel had dan de overige betrokkenen.

De raadsman van de verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte moet worden vrijgesproken van de feiten 2 en 3. Daartoe heeft hij – kort gezegd – aangevoerd dat de verdachte weliswaar de bestuurder van de auto was, maar dat hij niet op de hoogte was van het plan om de twee tandartspraktijken te beschieten. De verdachte had dan ook geen opzet op de beschietingen. De verklaring van de medeverdachte [medeverdachte] waaruit zou blijken dat de verdachte wel op de hoogte was van dit plan, is onvoldoende betrouwbaar en kan daarom niet voor het bewijs worden gebruikt. Daarnaast heeft de raadsman aangevoerd dat de rol van de verdachte als bestuurder van de auto hoogstens medeplichtigheid oplevert en geen medeplegen.

Het hof oordeelt als volgt.

Betrokkenheid en wetenschap van de verdachte

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte verklaard dat hij zijn neefje [medeverdachte] en een voor hem onbekende andere man op verzoek van [medeverdachte] van en naar [adres 3] en [adres 2] heeft gereden en dat hij die nacht niets wist of heeft gemerkt van de beschietingen. Hij is hier pas een paar dagen later achter gekomen, was daar heel boos over en voelde zich bedonderd. [medeverdachte] had hem gevraagd naar [adres 3] te rijden, omdat hij de dag daarvoor zijn rijbewijs had gehaald en [medeverdachte] daar een afspraak had. Vanaf het moment dat de onbekende man instapte had hij zijn Airpods in, waardoor hij niets heeft meekregen van het plan van de schutters, het wapen dat zij bij zich droegen en de schoten die zij op de tandartspraktijken hebben gelost. Hij heeft wel gemerkt dat [medeverdachte] en de onbekende man tweemaal de auto hebben verlaten, maar hij bleef in de auto achter en heeft niet gemerkt wat zij buiten de auto hebben gedaan. Het hof verwerpt dit verweer, omdat uit het dossier blijkt dat verdachte voorafgaand aan de beschietingen wel degelijk op de hoogte was van het plan om de tandartspraktijken te beschieten.

Dit blijkt allereerst uit de verklaring die de medeverdachte en schutter [medeverdachte] op 16 december 2025 in het bijzijn van de verdediging bij de raadsheer-commissaris heeft afgelegd. [medeverdachte] heeft verklaard dat hij van iemand de opdracht had gekregen om dit te gaan doen, dat de verdachte als chauffeur van de auto betrokken is geweest bij de schietincidenten en dat hij met de opdrachtgever had afgesproken dat zij daarvoor een bedrag van € 250,00 per persoon zouden ontvangen. [medeverdachte] heeft voorts verklaard dat ze met zijn drieën in de auto zaten, de verdachte de auto volgens hem niet heeft verlaten en dat de verdachte zeker wel wist wat er die nacht stond te gebeuren, omdat [medeverdachte] hem dat diezelfde dag face to face had verteld.

Steun voor de juistheid van de verklaring van de getuige [medeverdachte] vindt het hof in de tapgesprekken die zich in het dossier bevinden. Uit de telefonische gesprekken die de verdachte na de beschietingen onder meer met [medeverdachte] en zijn moeder voerde, leidt het hof de betrokkenheid van de verdachte bij de schietincidenten af, zoals wanneer de verdachte tegen [medeverdachte] zegt dat hij tegen zijn maatje heeft gezegd wat er is gebeurd, “gewoon heel die verhaal he broer, wat we hebben gedaan enzo” Uit geen van de gesprekken blijkt dat de verdachte van niets wist, door de medeverdachte [medeverdachte] is ‘bedonderd’ en dat de verdachte daarom heel boos op zijn neefje is, zoals de verdachte heeft verklaard.

De raadsman heeft ter terechtzitting in algemene bewoordingen er op gewezen dat [medeverdachte] eerder bij de politie een andere verklaring heeft afgelegd. In hetgeen hierover door de raadsman ter terechtzitting naar voren is gebracht ziet het hof geen aanleiding om de verklaring van [medeverdachte] zoals afgelegd bij de raadsheer-commissaris niet voor het bewijs te bezigen.

Gelet op het bovenstaande komt het hof tot het oordeel dat de verdachte als chauffeur betrokken was bij de beschietingen van de twee tandartspraktijken, en dat hij voorafgaand aan de beschietingen wist wat er zou gaan gebeuren.

Medeplegen of medeplichtigheid?

In zijn arresten van 2 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3474, 24 maart 2015, ECLI:NL:HR:2015:718 en 5 juli 2016, ECLI:NL:HR:2016:1316, heeft de Hoge Raad enige algemene beschouwingen over het medeplegen gegeven, in het bijzonder gericht op de afbakening tussen medeplegen en medeplichtigheid. Voor de kwalificatie medeplegen is vereist dat sprake is van nauwe en bewuste samenwerking. Die kwalificatie is alleen gerechtvaardigd als de bewezenverklaarde – intellectuele en/of materiële – bijdrage van de verdachte aan het delict van voldoende gewicht is. Een en ander brengt mee dat wanneer het tenlastegelegde medeplegen in de kern niet bestaat uit een gezamenlijke uitvoering, maar uit gedragingen die met medeplichtigheid in verband plegen te worden gebracht op de rechter de taak rust om in het geval dat hij toch tot een bewezenverklaring van het medeplegen komt, in de bewijsvoering – dus in de bewijsmiddelen en zo nodig in een afzonderlijke bewijsoverweging – dat medeplegen nauwkeurig te motiveren.

Het gronddelict in deze zaak is bedreiging. Het hof heeft hiervoor vastgesteld dat de verdachte als chauffeur de schutter en de onbekend gebleven derde naar de twee tandartspraktijken heeft gereden, dat de verdachte de auto niet heeft verlaten op de momenten dat de schutter en de onbekend gebleven derde de auto verlieten om de panden te beschieten, en dat de verdachte de schutter en de onbekend gebleven derde vervolgens weer heeft weggereden van de plaatsen delict. Deze vastgestelde gedragingen van de verdachte worden doorgaans met medeplichtigheid in verband gebracht, omdat de bijdrage aan het gronddelict van de verdachte – het fungeren als chauffeur van en naar de plaats delict, maar het verder niet deelnemen aan de uitvoering van de bedreiging zelf – daarvoor in beginsel van onvoldoende gewicht is. Er zijn geen feiten of omstandigheden gebleken die dat voor deze zaak anders maken. Het lenen van een auto en het betalen van zwijggeld aan de uitlener van de auto toen deze maanden na het incident dreigde te gaan praten, is daarvoor van onvoldoende gewicht. Datzelfde geldt voor de door de medeverdachte [medeverdachte] gestelde afspraak dat alle drie de inzittenden van de auto dezelfde beloning zouden ontvangen nu uit zijn verklaring niet blijkt dat de verdachte bij het maken van deze afspraak betrokken was en hiervan op de hoogte was. Dat de verdachte wist wat er die nacht zou gaan gebeuren, is tot slot niet onderscheidend voor de beantwoording van de vraag of er sprake is van medeplegen of medeplichtigheid.

Vrijspraak feit 2 primair en feit 3 primair

Uit het voorgaande volgt dat het hof de verdachte vrijspreekt van het onder feit 2 primair en feit 3 primair tenlastegelegde medeplegen.

Medeplichtigheid aan beide schietincidenten

Het hof komt – anders dan de rechtbank – tot een bewezenverklaring van medeplichtigheid aan de beschieting van de tandartspraktijken in zowel [adres 3] . De verdachte wordt veroordeeld voor de onder feit 2 en 3 subsidiair tenlastegelegde medeplichtigheid aan de bedreiging en vernieling ten aanzien van beide tandartspraktijken.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 2 subsidiair, 3 subsidiair, 4 en 5 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

2. subsidiair
[medeverdachte] en één tot op heden onbekend gebleven persoon op 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en [adres 2] [benadeelde partij] hebben bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, en/of met zware mishandeling, door met een vuurwapen kogels op panden te schieten, te weten:

- op tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] , gelegen aan de [adres 3] en

- op tandartspraktijk [tandartspraktijk 2] , gelegen aan de [adres 2] ;

bij het plegen van welk misdrijf hij, verdachte op 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en [adres 2] opzettelijk behulpzaam is geweest door:

- een personenauto (merk Daewoo Matiz en gekentekend [kenteken] ) te regelen en

- als bestuurder van deze personenauto voornoemde [medeverdachte] en één tot op heden onbekend gebleven persoon naar en van de plaatsen van het misdrijf te vervoeren;

3. subsidiair
[medeverdachte] en één tot op heden onbekend gebleven persoon op 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en [adres 2] opzettelijk en wederrechtelijk ruiten van panden, te weten

- van tandartspraktijk [tandartspraktijk 1] , gelegen aan de [adres 3] en

- van tandartspraktijk [tandartspraktijk 2] , gelegen aan de [adres 2]

hebben vernield, bij het plegen van welk misdrijf hij, verdachte op 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en [adres 2] opzettelijk behulpzaam is geweest door:

- een personenauto (merk Daewoo Matiz en gekentekend [kenteken] ) te regelen en

- als bestuurder van deze personenauto voornoemde [medeverdachte] en één tot op heden onbekend gebleven persoon naar en van de plaatsen van het misdrijf te vervoeren;

4.
hij op 23 mei 2022 te Pijnacker-Nootdorp en [adres 2] , tezamen en in vereniging met anderen een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een pistool, van het merk FN Browning, model 1900, kaliber 7.65 mm (synoniem. 32 AUTO), zijnde een vuurwapen in de vorm van een pistool voorhanden heeft gehad;

5.
hij op 17 januari 2023 te Diemen een wapen van categorie I, onder 3° van de Wet wapens en munitie, te weten een boksbeugel voorhanden heeft gehad.

Hetgeen onder 2 subsidiair, 3 subsidiair, 4 en 5 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 2 subsidiair, 3 subsidiair, 4 en 5 bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het onder 2 subsidiair en 3 subsidiair bewezenverklaarde levert op:

de eendaadse samenloop van

medeplichtigheid aan medeplegen van bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of zware mishandeling

en

medeplichtigheid aan medeplegen van opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.

Het onder 4 bewezenverklaarde levert op:

medeplegen van handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III.

Het onder 5 bewezenverklaarde levert op:

handelen in strijd met artikel 13, eerste lid, van de Wet wapens en munitie.

Strafbaarheid van de verdachte

De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 2 subsidiair, 3 subsidiair, 4 en 5 bewezenverklaarde uitsluit.

Oplegging van straffen en maatregel

De rechtbank heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 2 subsidiair, 3 subsidiair, 4 en 5 bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren, met als bijzondere voorwaarden een meldplicht en een contact- en locatieverbod.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 2 primair, 3 primair, 4 en 5 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren, met een contact- en locatieverbod.

De raadsman heeft verzocht bij de strafoplegging rekening te houden met de persoon van de verdachte en de omstandigheden van het geval en geen straf op te leggen waardoor de verdachte terug de gevangenis in moet. De raadsman heeft verzocht om een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf van 340-380 uren op te leggen, zodat de verdachte zijn baan kan behouden en een opleiding kan volgen.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen en maatregel bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte is behulpzaam geweest bij het beschieten van een tandartspraktijk in [adres 3] en een tandartspraktijk in [adres 2] . Hij heeft een auto geregeld en de schutters in de nacht met die auto naar en van de beide locaties gereden. Dergelijke beschietingen brengen niet alleen aanzienlijke materiele schade met zich, maar veroorzaken ook gevoelens van onveiligheid en angst bij de personen die werkzaam zijn in de praktijk, omwonenden en patiënten.

Daarbij weegt zwaar dat voor de betrokkenen, en in het bijzonder de tandarts die in beide praktijken werkzaam is, het tot op heden niet duidelijk is waarom de praktijken doelwit zijn geweest. Het ontbreken van een kenbare aanleiding of verklaring heeft de gevoelens van angst en onveiligheid bij deze tandarts verder versterkt, zo blijkt uit zijn verklaring.

Daarnaast heeft de verdachte een vuurwapen en een boksbeugel voorhanden gehad. Het bezit van een (vuur)wapen brengt een onaanvaardbaar risico met zich voor de veiligheid van personen en vormt een ernstige inbreuk op de rechtsorde, omdat daarmee andere strafbare feiten gepleegd kunnen worden. In deze zaak is het bewuste vuurwapen ook daadwerkelijk gebruikt bij de onder 2 en 3 subsidiair bewezenverklaarde feiten.

Het hof heeft bij de straftoemeting acht geslagen op het uittreksel van het strafblad van de verdachte, waaruit blijkt dat hij niet eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld, en gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte voor zover daarvan ter terechtzitting is gebleken.

Gelet op de straffen die in soortgelijke gevallen plegen te worden opgelegd en de ernst van de feiten kan naar het oordeel van het hof in beginsel niet anders worden gereageerd dan met een gevangenisstraf van aanzienlijke duur. Het hof ziet echter in de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, het feit dat hij niet eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld en zijn zeer jeugdige leeftijd ten tijde van het plegen van de feiten, bij wijze van uitzondering, aanleiding om de gevangenisstraf grotendeels voorwaardelijk op te leggen, waardoor de verdachte niet terug de gevangenis in hoeft. Het hof acht het onwenselijk dat de ingezette positieve ontwikkelingen in het leven van de verdachte worden doorkruist door strafoplegging die hernieuwde vrijheidsbeneming met zich brengt. Dat kan bij een beïnvloedbare jongere als de verdachte juist de kans op recidive vergroten. Het grote voorwaardelijke deel van de gevangenisstraf die boven zijn hoofd blijft hangen dient als stok achter de deur om de positieve ontwikkelingen te blijven voortzetten. Naar het oordeel van het hof is niet alleen de verdachte, maar uiteindelijk ook de maatschappij daar het meest mee gediend. Om desondanks voldoende recht te doen aan de ernst van de feiten zal het hof daarnaast nog een onvoorwaardelijke taakstraf opleggen voor de maximale duur van 240 uren. Het hof ziet geen aanleiding (meer) om een locatie en/of contactverbod op te leggen.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 47.894,90, bestaande uit € 37.894,90 aan materiële schade en € 10.000,- aan immateriële schade. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 10.196,42. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering. De advocaat van de benadeelde partij heeft ter zitting in hoger beroep de vordering ter zake immateriële schade gewijzigd van € 10.000,- naar € 7.000,-, nu de benadeelde partij reeds € 3.000,- heeft ontvangen in de onherroepelijk geworden zaak tegen een van de medeverdachten.

De advocaat-generaal heeft primair gerekwireerd tot toewijzing van de gehele vordering, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Indien het materiële deel van de vordering niet kan worden toegewezen, heeft zij subsidiair gevorderd dat ten aanzien van dat deel enkel de schadevergoedingsmaatregel wordt opgelegd.

De raadsman van de verdachte heeft verzocht het immateriële deel van de vordering te matigen en het materiële deel niet-ontvankelijk te verklaren.

Het hof oordeelt als volgt.

Materiële schade

Ten aanzien van de schadeposten ‘Kosten Guarda Security’ en ‘Herstelkosten ramen en raamfolie’ oordeelt het hof dat deze kosten ter hoogte van € 7.696,42 door [tandartspraktijk 2] B.V. (hierna [tandartspraktijk 2] ) zijn geleden en niet door [benadeelde partij] als natuurlijk persoon. De benadeelde partij is om die reden niet bevoegd om deze schade als natuurlijk persoon te vorderen. Het hof zal dit deel van de vordering daarom afwijzen. Wel zal het hof voor dit deel van de vordering de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna benoemde wijze. Het hof is van oordeel dat er een rechtstreeks verband is tussen het schietincident en de door [tandartspraktijk 2] geleden schade.

Ten aanzien van de schadepost ‘Verlies verdienvermogen’ ter hoogte van € 30.198,48 oordeelt het hof dat het bepalen van de omvang van deze schade zich niet eenvoudig binnen de kaders van het strafproces laat vaststellen. Door de beperkingen van het strafproces acht het hof niet verzekerd dat partijen in voldoende mate in de gelegenheid zijn geweest hun stellingen en onderbouwing met betrekking tot de toewijsbaarheid van de vordering genoegzaam naar voren te brengen. Nu de behandeling van deze vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert, kan de benadeelde partij thans niet in dit deel van de vordering worden ontvangen en kan hij deze slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Immateriële schade

Ten aanzien van de gevorderde € 7.000,- aan immateriële schade oordeelt het hof als volgt.

Artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) luidt:

“Voor nadeel dat niet in vermogensschade bestaat, heeft de benadeelde recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding:

b. indien de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast.”

Van ‘aantasting in de persoon op andere wijze’ is in ieder geval sprake indien naar objectieve maatstaven kan worden vastgesteld dat de benadeelde ten gevolge van het bewezenverklaarde geestelijk letsel heeft opgelopen. Degene die zich hierop beroept, zal voldoende concrete gegevens moeten aanvoeren waaruit kan volgen dat in verband met de omstandigheden van het geval psychische schade is ontstaan. Daartoe is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld. Ook als het bestaan van geestelijk letsel in voornoemde zin niet kan worden aangenomen, is niet uitgesloten dat de aard en de ernst van de normschending en van de gevolgen daarvan voor de benadeelde, meebrengen dat van de in art. 6:106, aanhef en onder b, BW bedoelde aantasting in zijn persoon ‘op andere wijze’ sprake is. In zo een geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. Dat is slechts anders indien de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Van een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ als bedoeld in art. 6:106, aanhef en onder b, BW is niet reeds sprake bij de enkele schending van een fundamenteel recht.”

Naar het oordeel van het hof kan niet naar objectieve maatstaven worden vastgesteld dat de benadeelde geestelijk letsel heeft opgelopen en heeft de benadeelde partij thans onvoldoende concreet onderbouwd wat de gevolgen van het bewezenverklaarde voor hem zijn geweest, waardoor het hof zich onvoldoende ingelicht acht om vast te kunnen stellen dat sprake is van een persoonsaantasting op grond van de aard en de ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor de benadeelde. De door de benadeelde partij geschetste negatieve (financiële) gevolgen die het incident heeft gehad voor de reputatie van zijn praktijk is daartoe onvoldoende. Ook de gestelde gevoelens van angst, machteloosheid en onveiligheid zijn onvoldoende concreet onderbouwd om vast te kunnen stellen dat sprake is van een ‘aantasting in de persoon op andere wijze’. Daarom kan het hof de benadeelde ook in dit deel van de vordering niet ontvangen en kan de benadeelde ook dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Vordering van de benadeelde partij [tandartspraktijk 1]

De benadeelde partij heeft haar vordering niet gehandhaafd, zodat de vordering thans niet meer aan de orde is.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straffen en maatregel zijn gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 47, 48, 55, 57, 285 en 350 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 13, 26 en 55 van de Wet wapens en munitie.

BESLISSING

Het hof:

Verklaart de verdachte en de officier van justitie niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder feit 1 primair en subsidiair tenlastegelegde.

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder feit 2 primair en feit 3 primair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder feit 2 subsidiair, 3 subsidiair, 4 en 5 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder feit 2 subsidiair, 3 subsidiair, 4 en 5 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 360 (driehonderdzestig) dagen.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 258 (tweehonderdachtenvijftig) dagen, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 240 (tweehonderdveertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 (honderdtwintig) dagen hechtenis.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor een bedrag van € 7.696,42 (zevenduizend zeshonderdzesennegentig euro en tweeënveertig cent) aan materiële schade af.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat de benadeelde partij en de verdachte ieder hun eigen kosten dragen.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [tandartspraktijk 2] B.V. ( [tandartspraktijk 2] ), ter zake van het onder 2 subsidiair en 3 subsidiair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 7.696,42 (zevenduizend zeshonderdzesennegentig euro en tweeënveertig cent) als vergoeding voor materiële schade.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 63 (drieënzestig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan de betalingsverplichting hebben voldaan, deze in zoverre vervalt.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. L.M.G. de Weerd, mr. N.E. Kwak en mr. V.J.M. Goldschmeding, in tegenwoordigheid van mr. R.J.C. Wegerif, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 25 augustus 2026.

Mr. L.M.G. de Weerd is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

=========================================================================

[…]