Strafrecht overig
Veroordeling medeplegen invoeren verdovende middelen. Hof stelt vast dat twee berichten zijn verzonden aan de…
Gerechtshof Amsterdam, 13 november 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3166 · Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3166
Zaakgegevens
Op 13 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- 23-000781-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3166
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling medeplegen invoeren verdovende middelen. Hof stelt vast dat twee berichten zijn verzonden aan de verdachte vanaf de telefoon van de medeverdachte, terwijl die telefoon al in beslag was genomen. Deze twee berichten hebben echter niet geleid tot de opsporing en aanhouding van de verdachte, dus geen plaats voor niet-ontvankelijkheidsverklaring in de vervolging alsook niet voor bewijsuitsluiting. Wel vormverzuim aangenomen want de verbaliseringsplicht ex artikel 152 Sv geschonden. Volstaan met constatering van de schending.
Uitspraak
afdeling strafrecht
parketnummer: 23-000781-25
datum uitspraak: 13 november 2026
TEGENSPRAAK (gemachtigd raadsman)
Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 19 maart 2025 in de strafzaak onder parketnummer 15-404112-24 tegen
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] ) op [geboortedag] 1999,
adres: [adres] .
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 30 oktober 2026.
De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de raadsman naar voren heeft gebracht.
Tenlastelegging
Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:
primair
hij op of omstreeks 21 december 2024 te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, opzettelijk binnen het grondgebied van Nederland heeft gebracht een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet;
subsidiair
hij in of omstreeks de periode van 11 december 2024 tot en met 21 december 2024 te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, om een feit, bedoeld in het vierde of vijfde lid van artikel 10 van de Opiumwet, voor te bereiden en/of te bevorderen, te weten - het opzettelijk binnen en/of buiten het grondgebied van Nederland brengen, - het opzettelijk telen, bereiden, bewerken, verwerken, verkopen, afleveren, verstrekken en/of vervoeren, en/of - het opzettelijk vervaardigen van cocaïne, in elk geval een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens artikel 3a, vijfde lid van de Opiumwet - een ander heeft getracht te bewegen om dat feit te plegen, te doen plegen, mede te plegen en/of uit te lokken, om daarbij behulpzaam te zijn en/of om daartoe gelegenheid, middelen en/of inlichtingen te verschaffen, - zich en/of een ander gelegenheid, middelen en/of inlichtingen tot het plegen van dat feit heeft getracht te verschaffen, - voorwerpen, vervoermiddelen, stoffen, gelden en/of andere betaalmiddelen voorhanden heeft gehad, waarvan hij, verdachte en/of zijn mededader(s), wist(en) of ernstige reden had(den) om te vermoeden dat zij bestemd waren tot het plegen van dat feit, door:
- meermalen telefonisch contact te onderhouden met drugskoerier [medeverdachte] en/of instructies en/of aanwijzingen te geven over het slikken van cocaïnebollen, en/of
- een vliegticket te boeken en/of te betalen voor die [medeverdachte] , en/of
- een hotel te boeken voor die [medeverdachte] , en/of
- een of meerdere geldbedragen over te maken aan die [medeverdachte] ten behoeve van de invoer van cocaïne, en/of
- naar luchthaven Schiphol af te reizen teneinde die drugskoerier [medeverdachte] af te halen.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.
Vernietiging vonnis
Het vonnis van de politierechter zal worden vernietigd, omdat daarvan slechts aantekening is gedaan op grond van artikel 378a van het Wetboek van Strafvordering.
Bewijsoverweging
Standpunt openbaar ministerie
De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het primair tenlastegelegde kan worden bewezen. Daartoe heeft de advocaat-generaal gewezen op de processen-verbaal van observatie en bevindingen van de Koninklijke Marechaussee (KMar) en de WhatsAppcommunicatie tussen de verdachte en medeverdachte [medeverdachte] . Uit die communicatie blijkt volgens de advocaat-generaal dat de verdachte de invoer van de cocaïne heeft georganiseerd en daarbij een aansturende rol had.
De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot verwerping van de door de verdediging gevoerde verweren. Volgens de advocaat-generaal kan niet worden vastgesteld dat opsporingsambtenaren na de inbeslagneming van de telefoon van [medeverdachte] zelf berichten aan de verdachte hebben verstuurd. Ook indien dat wel het geval zou zijn geweest, is volgens de advocaat-generaal geen sprake van stelselmatige informatie-inwinning. Bovendien hebben de betreffende berichten niet bijgedragen aan de identificatie of aanhouding van de verdachte. Voor niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging van verdachte of bewijsuitsluiting bestaat daarom volgens de advocaat-generaal geen aanleiding.
Standpunt verdediging
De raadsman heeft primair verzocht het openbaar ministerie niet-ontvankelijk te verklaren in de vervolging van de verdachte. Daartoe heeft hij aangevoerd dat opsporingsambtenaren van de KMar na de inbeslagneming van de telefoon van [medeverdachte] zonder de vereiste bevoegdheid berichten aan de verdachte hebben verstuurd om hem te lokaliseren en aan te houden. Volgens de raadsman is sprake geweest van onrechtmatige informatie-inwinning. Daarnaast hebben de betrokken opsporingsambtenaren in strijd met de verbaliseringsplicht van artikel 152 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) nagelaten deze handelwijze in een proces-verbaal vast te leggen. Daarmee zijn volgens de verdediging de beginselen van een behoorlijke procesorde en het recht op een eerlijk proces geschonden. Subsidiair heeft de raadsman verzocht om bewijsuitsluiting en meer subsidiair om strafvermindering.
Mocht het hof niet komen tot een niet-ontvankelijkheidsverklaring of bewijsuitsluiting, heeft de verdediging een bewijsverweer gevoerd. Volgens de verdediging kan uit de WhatsAppberichten hooguit worden afgeleid dat de verdachte wist dat [medeverdachte] cocaïne zou invoeren, maar niet dat hij daaraan een voldoende wezenlijke bijdrage heeft geleverd. Van een nauwe en bewuste samenwerking is volgens de verdediging geen sprake. De raadsman heeft eveneens vrijspraak bepleit van het subsidiair tenlastegelegde, omdat onvoldoende bewijs bestaat dat de verdachte opzettelijk voorbereidings- of bevorderingshandelingen als bedoeld in artikel 10a Opiumwet heeft verricht.
Feiten en omstandigheden
Het hof stelt op grond van de inhoud van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep de volgende feiten en omstandigheden vast.
Op 21 december 2024 is [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) met vlucht [vlucht] , afkomstig uit [vertrekplaats] ), aangekomen op de luchthaven Schiphol. Hij is daar aangehouden op verdenking van overtreding van de Opiumwet. Uit de kennisgeving van inbeslagneming blijkt dat de mobiele telefoon van [medeverdachte] die dag om 12.05 uur in beslag is genomen.
Uit het proces-verbaal van observatie en bevindingen volgt dat verbalisanten van de KMar na de aanhouding van [de opgeëiste persoon] zagen dat het scherm van diens telefoon herhaaldelijk oplichtte doordat hij werd gebeld. Daarbij was een contactpersoon zichtbaar die onder de naam ‘ [verdachte] ’ was opgeslagen. Ook zagen zij WhatsAppberichten waarin werd meegedeeld dat deze persoon op de hoogte moest worden gehouden (‘keep me updated’) en buiten een sigaret ging roken. De verbalisanten vermoedden daardoor dat degene die [de opgeëiste persoon] kwam ophalen zich nog op de luchthaven bevond.
Omstreeks 12.17 uur zijn verbalisanten gaan zoeken in de omgeving van aankomsthal 3 en buiten de terminal, omdat daar gerookt mag worden. Daarbij zagen zij een man, naar later bleek de verdachte, ter hoogte van de raampartij tussen aankomsthal 3 en 4. De verdachte was met zijn mobiele telefoon aan het bellen. De verbalisanten zagen op het scherm van zijn telefoon een profielfoto van een man met een zonnebril, die zij later herkenden als [de opgeëiste persoon] . Ook zagen zij dat de verdachte in de richting van bagageband 15 keek, waar de bagage van [de opgeëiste persoon] zou aankomen. De verbalisanten hielden de verdachte vervolgens in het oog. Zij zagen dat hij naar buiten liep om te roken, weer naar binnen ging en herhaaldelijk telefoneerde. Op de momenten waarop de verdachte belde, ging de telefoon van [de opgeëiste persoon] over. Wanneer de verdachte stopte met bellen, werd ook de inkomende oproep op de telefoon van [de opgeëiste persoon] beëindigd.
Uit het in het dossier opgenomen overzicht van de uitgelezen telefooncommunicatie blijkt dat op 21 december 2024 via WhatsApp berichten zijn uitgewisseld tussen de verdachte en [de opgeëiste persoon] . Nadat de telefoon van [de opgeëiste persoon] om 12.05 uur in beslag was genomen, zijn vanaf die telefoon nog twee berichten aan de verdachte verzonden, namelijk het om 12.27 uur verzonden bericht ‘Where r u?’ en het om 12.28 uur verzonden bericht ‘Can't find u’. Tussen deze twee berichten heeft de verdachte aan [de opgeëiste persoon] onder meer de berichten ‘What's up’, ‘Way u’ en ‘???’ verstuurd. Uit deze berichten blijkt niet dat de verdachte informatie over zijn identiteit of verblijfplaats heeft verstrekt.
De verdachte is omstreeks 12.35 uur staande gehouden. Daarbij is zijn telefoon in beslag genomen. Nadat de verbalisanten op die telefoon uitgaande oproepen naar [de opgeëiste persoon] en een WhatsAppgesprek tussen beiden hadden aangetroffen waaruit betrokkenheid bij drugssmokkel kon blijken, is de verdachte omstreeks 12.37 uur aangehouden.
Overweging van het hof
Het hof ziet zich naar aanleiding van het gevoerde verweer gesteld voor de vraag of bij het versturen van WhatsAppberichten vanaf de in beslag genomen telefoon van [de opgeëiste persoon] sprake is geweest van onrechtmatige informatie-inwinning en of de verbalisanten de op hen rustende verbaliseringsplicht hebben geschonden.
Informatie-inwinning
Het hof stelt op grond van de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden vast dat de WhatsAppberichten ‘Where r u?’ en ‘Can't find u’ zijn verzonden nadat de telefoon van [de opgeëiste persoon] om 12.05 uur in beslag was genomen. Anders dan de advocaat-generaal gaat het hof er, gelet op het tijdstip van de inbeslagneming en de verdere gang van zaken, van uit dat deze berichten door verbalisanten van de Kmar zijn verstuurd. Voor de stelling van de verdediging dat ook andere berichten door verbalisanten zijn verzonden, biedt het dossier, mede gelet op de tijdlijn van de gebeurtenissen, geen aanknopingspunten.
In het midden kan blijven of de verbalisanten van de Kmar bevoegd waren berichten met de telefoon van [de opgeëiste persoon] te sturen en of dat handelen moet worden aangemerkt als het stelselmatig inwinnen van informatie als bedoeld in artikel 126j Sv. Uit de hiervoor beschreven gang van zaken blijkt immers dat de verbalisanten de verdachte reeds vóór het versturen van de berichten hadden opgemerkt en observeerden. Daarbij hebben zij waargenomen dat de verdachte herhaaldelijk via WhatsApp belde en dat de telefoon van [de opgeëiste persoon] op die momenten overging. En wanneer de verdachte stopte met bellen, werd ook de inkomende oproep op de telefoon van [de opgeëiste persoon] beëindigd. Bovendien heeft de verdachte naar aanleiding van de twee berichten geen informatie verstrekt die heeft bijgedragen aan zijn identificatie of aanhouding. Het hof stelt daarom vast dat het versturen van deze berichten niet ertoe heeft geleid dat de verdachte kon worden opgespoord en aangehouden.
Voor zover de verdediging heeft aangevoerd dat de verdachte door het versturen van de berichten door de Kmar kon worden opgespoord en aangehouden, mist dat standpunt dan ook feitelijke grondslag. Reeds daarom is voor niet-ontvankelijkverklaring of bewijsuitsluiting geen plaats. In zoverre wordt het verweer verworpen. Ten overvloede merkt het hof op dat door de verdediging niet is toegelicht welk rechtens te respecteren nadeel de verdachte zou hebben geleden door de gestelde vormverzuimen en waarom (ook) alle WhatsAppberichten tussen de verdachte en [de opgeëiste persoon] zouden moeten worden uitgesloten van het bewijs. Nog daargelaten het feit dat deze berichten ook op de onder [de opgeëiste persoon] in beslag genomen telefoon zijn aangetroffen.
Verbaliseringsplicht
Op grond van artikel 152 Sv zijn opsporingsambtenaren gehouden ten spoedigste proces-verbaal op te maken van hetgeen door hen tot opsporing is verricht of bevonden. Deze verplichting strekt er mede toe dat de gang van zaken tijdens het opsporingsonderzoek achteraf kan worden gecontroleerd en dat de rechtmatigheid van het opsporingshandelen en de betrouwbaarheid van de onderzoeksresultaten kunnen worden getoetst. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad mag vermelding van een opsporingshandeling in een proces-verbaal alleen achterwege blijven als die handeling redelijkerwijs niet van belang kan zijn voor enige door de rechter te nemen beslissing.
Het hof stelt vast dat het versturen van de twee eerder benoemde WhatsAppberichten door de verbalisanten niet in een proces-verbaal is vastgelegd. Naar het oordeel van het hof had daarvan, gelet op de aard en het doel van dit opsporingshandelen, wel melding moeten worden gemaakt. Het versturen van berichten vanaf een in beslag genomen telefoon, waarbij de indruk wordt gewekt dat deze afkomstig zijn van de eigenaar van die telefoon, is immers een opsporingshandeling die van belang kan zijn voor de beoordeling van de rechtmatigheid van het opsporingsonderzoek.
Door deze handeling niet te verbaliseren, hebben de betrokken opsporingsambtenaren de in artikel 152 Sv neergelegde verbaliseringsplicht geschonden. Dit levert een onherstelbaar vormverzuim op als bedoeld in artikel 359a Sv.
Rechtsgevolgen van het vormverzuim
Het hof dient vervolgens te beoordelen of en, zo ja, welk rechtsgevolg aan het vastgestelde vormverzuim moet worden verbonden. Daarbij houdt het hof rekening met het belang van het geschonden voorschrift, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor is veroorzaakt.
De verdediging heeft primair verzocht het openbaar ministerie niet-ontvankelijk te verklaren, subsidiair bewijsuitsluiting toe te passen en meer subsidiair bij de strafoplegging rekening te houden met de gestelde vormverzuimen. Het hof overweegt ten aanzien van deze verzoeken als volgt.
Niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie wegens een vormverzuim komt slechts in uitzonderlijke gevallen in aanmerking. Daarvoor is vereist dat een zodanig ernstige en onherstelbare inbreuk is gemaakt op het recht van de verdachte op een eerlijk proces dat de strafprocedure als geheel niet meer als eerlijk kan worden aangemerkt. Van een dergelijke situatie is naar het oordeel van het hof geen sprake. De berichten zijn uit de uitgelezen telefooncommunicatie naar voren gekomen, de verdediging heeft de gang van zaken aan de orde kunnen stellen en het hof heeft de gestelde onrechtmatigheden kunnen beoordelen. Ook heeft de verdediging inhoudelijk op de berichten kunnen reageren. Niet is gebleken dat het recht van de verdachte op een eerlijk proces door het handelen van de verbalisanten onherstelbaar is aangetast. Voor niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie bestaat daarom geen grond.
Zoals hiervoor is overwogen, hadden de verbalisanten de verdachte reeds vóór het versturen van de twee berichten in het oog gekregen en observeerden zij hem. De verdachte heeft naar aanleiding van die berichten geen informatie verstrekt die heeft bijgedragen aan zijn opsporing of aanhouding. De berichten hebben ook geen rol gespeeld bij het verkrijgen van bewijs tegen de verdachte dat hij betrokken was bij de invoer van cocaïne. Het hof zal de door de verbalisanten verstuurde berichten en de daarop gevolgde reacties ook overigens niet voor het bewijs gebruiken. Evenmin is gebleken dat de schending van de verbaliseringsplicht de betrouwbaarheid van de verkregen bewijsmiddelen heeft aangetast. Het hof ziet daarom geen grond voor bewijsuitsluiting. Het subsidiaire verzoek van de verdediging wordt verworpen.
Wat hiervoor is overwogen ten aanzien van het rechtens te respecteren nadeel dat door het vormverzuim zou zijn verkregen geldt ook ten aanzien van de schending van de verbaliseringsplicht. Het hof zal daarom volstaan met de constatering van dit – overigens naar het oordeel van het hof ernstige – vormverzuim.
Medeplegen
De raadsman heeft vrijspraak bepleit en daartoe aangevoerd dat uit het dossier niet kan worden afgeleid dat sprake is geweest van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en [de opgeëiste persoon] . Volgens de verdediging kan uit de WhatsAppberichten hoogstens worden afgeleid dat de verdachte wist wat [de opgeëiste persoon] ging doen (het hof begrijpt: cocaïne zou invoeren), maar niet dat hij daaraan een concrete bijdrage heeft geleverd. Daarbij heeft de raadsman erop gewezen dat de berichten mede moeten worden bezien tegen de achtergrond van de door de verdachte gestelde familieband tussen hem en [de opgeëiste persoon] . De bijdrage van de verdachte is volgens de verdediging onvoldoende concreet vast te stellen en in ieder geval niet van voldoende gewicht om van medeplegen te kunnen spreken.
Het hof verwerpt dit verweer en overweegt daartoe als volgt.
Uit de inhoud van de bewijsmiddelen, in het bijzonder de WhatsAppgesprekken tussen de verdachte en [de opgeëiste persoon] , volgt dat de betrokkenheid van de verdachte aanzienlijk verder ging dan het enkel op de hoogte zijn van het drugstransport of het ophalen van [de opgeëiste persoon] op Schiphol.
De verdachte was al vóór het vertrek van [de opgeëiste persoon] betrokken bij de voorbereiding van diens reis naar Nederland. Zo vroeg hij [de opgeëiste persoon] om zijn paspoortgegevens, stuurde hij hem een schermafbeelding van de geboekte vlucht en verstrekte hij hem de boekingsgegevens. Ook gaf hij [de opgeëiste persoon] opdracht een koffer op een adres in [plaats] op te halen. Daarnaast besprak hij met [de opgeëiste persoon] diens financiële middelen en liet hij weten meer geld voor hem te zullen regelen. De verdachte bemoeide zich bovendien rechtstreeks met het vervoer van de verdovende middelen. Hij vroeg [de opgeëiste persoon] of hij de bolletjes kon slikken en spoorde hem daartoe aan. Toen [de opgeëiste persoon] vroeg of alles voor zijn komst was geregeld, zodat hij met het slikken kon beginnen, antwoordde de verdachte bevestigend. Vervolgens informeerde de verdachte hoeveel bolletjes [de opgeëiste persoon] nog over had. [de opgeëiste persoon] hield hem op de hoogte van het aantal bolletjes dat hij had geslikt en berichtte hem dat hij de overige bolletjes in zijn bagage had verborgen. De verdachte gaf [de opgeëiste persoon] daarnaast adviezen over wat hij kon eten en wees hem erop dat hij zich pas na aankomst in het hotel mocht ontlasten. Ook tijdens de reis en na aankomst op Schiphol bleef de verdachte actief betrokken. Hij gaf [de opgeëiste persoon] aanwijzingen over wat hij bij een eventuele controle moest verklaren en welke reisdocumenten hij gereed moest houden. [de opgeëiste persoon] hield de verdachte op de hoogte van het verloop van zijn reis. Na aankomst gaf de verdachte hem onder meer aanwijzingen over de bagageafhandeling en verzocht hij hem zijn live locatie te delen. De verdachte bevond zich op dat moment op Schiphol om [de opgeëiste persoon] op te halen.
Uit dit samenstel van gedragingen leidt het hof af dat de verdachte een organiserende en aansturende rol heeft vervuld bij het drugstransport. Zijn betrokkenheid beperkte zich niet tot het onderhouden van contact met [de opgeëiste persoon] , maar omvatte concrete handelingen ter voorbereiding en uitvoering van de invoer van de verdovende middelen. Daarbij blijkt uit de onderlinge communicatie dat de verdachte aanwijzingen gaf en dat [de opgeëiste persoon] hem gedurende het transport op de hoogte hield van de voortgang.
Het hof is daarom van oordeel dat sprake is geweest van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en [de opgeëiste persoon] , waarbij de bijdrage van de verdachte aan de invoer van de verdovende middelen van voldoende gewicht is geweest om hem als medepleger aan te merken. Dat de verdachte de verdovende middelen niet zelf heeft vervoerd, doet daaraan niet af.
Het verweer wordt verworpen.
Conclusie
Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de gevoerde verweren niet aan een bewezenverklaring in de weg staan. Het hof acht, op grond van de inhoud van de gebezigde bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan, zoals hierna bewezen zal worden verklaard.
Bewezenverklaring
Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
hij op 21 december 2024 te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer tezamen en in vereniging met een ander opzettelijk binnen het grondgebied van Nederland heeft gebracht een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne.
Hetgeen primair meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het primair bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
Het primair bewezenverklaarde levert op:
medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod.
Strafbaarheid van de verdachte
De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het primair bewezenverklaarde uitsluit.
Oplegging van straf
De politierechter in de rechtbank Noord-Holland heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden, waarvan 2 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.
De raadsman heeft het hof verzocht bij de strafoplegging rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden, die het ter terechtzitting ook heeft toegelicht. De raadsman heeft daarbij gewezen op het aan de verdachte opgelegde inreisverbod en dat de verdachte, als gevolg van de onderbreking van de tenuitvoerlegging van zijn straf, bij oplegging van een langere onvoorwaardelijke gevangenisstraf mogelijk naar Nederland zou moeten terugkeren om het resterende gedeelte daarvan te ondergaan. Volgens de raadsman dient een dergelijke terugkeer geen redelijk strafdoel meer.
Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.
De verdachte heeft zich samen met een ander schuldig gemaakt aan de opzettelijke invoer van een hoeveelheid cocaïne (ruim 400 gram) in Nederland. Cocaïne is een voor de gezondheid van gebruikers schadelijke stof. De handel in cocaïne gaat bovendien gepaard met verschillende vormen van criminaliteit en heeft een ontwrichtende werking op de samenleving. Door zijn handelen heeft de verdachte bijgedragen aan het in stand houden van deze handel.
Het hof rekent het de verdachte in het bijzonder aan dat hij bij het drugstransport een organiserende en aansturende rol heeft vervuld. Hij was betrokken bij de voorbereiding van de reis van de medeverdachte naar Nederland, gaf aanwijzingen over het vervoer van de verdovende middelen en hield gedurende de reis contact met de medeverdachte. Zijn betrokkenheid ging daarmee verder dan het enkel ophalen van de medeverdachte op Schiphol. De verdachte heeft aldus een wezenlijke bijdrage geleverd aan de invoer van de cocaïne. Gelet op de ernst van het feit en de rol van de verdachte is een onvoorwaardelijke gevangenisstraf de aangewezen strafmodaliteit.
Het hof heeft bij de bepaling van de strafduur acht geslagen op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals deze door de raadsman ter terechtzitting in hoger beroep naar voren zijn gebracht. De verdachte verblijft inmiddels weer in [woonplaats] , waar hij volgens de raadsman werkzaam is als kok en een gezin heeft. Daarnaast is aangevoerd dat de verdachte gezondheidsproblemen ondervindt en dat hem naar aanleiding van deze zaak een inreisverbod is opgelegd. Met inachtneming van deze omstandigheden vindt het hof een gevangenisstraf voor de duur van vier maanden passend en geboden. Nu de verdachte een periode in voorarrest heeft doorgebracht die gelijk is aan de duur van de op te leggen gevangenisstraf, zal hij, na toepassing van de aftrek als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, niet opnieuw detentie hoeven te ondergaan.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet en artikel 47 van het Wetboek van Strafrecht.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht.
Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Verklaart het primair bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 (vier) maanden.
Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.
Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. E. de Greeve, mr. J. Piena en mr. L.I.M. van Bergen, in tegenwoordigheid van mr. S. Pesch, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 13 november 2026.