Arbeidsrecht
Onterecht ontslag op staande voet, maar geen herstel want voorwaardelijk tegenverzoek ontbinding was…
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 2 november 2026
ECLI:NL:GHARL:2026:7027 · Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 2 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-arnhem-leeuwarden/civiel-recht/arbeidsrecht/hoger-beroep/ecli-nl-gharl-2026-7027
Zaakgegevens
Op 2 november 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 2 november 2026
- Datum publicatie
- 2 november 2026
- Zaaknummer
- 200.372.216
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. J.A.M. van de Sande
- ECLI
- ECLI:NL:GHARL:2026:7027
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Onterecht ontslag op staande voet, maar geen herstel want voorwaardelijk tegenverzoek ontbinding was toewijsbaar geweest. Dat bepaalt ook mede de hoogte van billijke vergoeding ipv herstel. Ingangsdatum rente transitievergoeding bij fictieve ontbinding
Uitspraak
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
locatie Arnhem
afdeling civiel recht
zaaknummer gerechtshof 200.372.216
zaaknummer rechtbank Gelderland 12118524
beschikking van 2 november 2026
in de zaak van
[werknemer]
die woont in [woonplaats]
advocaat: mr. J.A.M. van de Sande
en
Alpina Group Staffing B.V.
die is gevestigd in Doetinchem
advocaat mr. B.M.W. Hunnekens
Partijen worden hierna aangeduid als [werknemer] en Alpina.
1 Het verloop van de procedure in hoger beroep
[werknemer] heeft hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof (hierna: het hof) tegen de beschikking die de kantonrechter in de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Zutphen, op
13 mei 2026 heeft gegeven (hierna: de bestreden beschikking). Het verloop van de procedure in hoger beroep blijkt uit:
-
het beroepschrift
-
het verweerschrift
-
de nagekomen productie van [werknemer]
-
het verslag (proces-verbaal) van de mondelinge behandeling die op 25 september 2026 is gehouden.
2 De kern van de zaak
[werknemer] is op staande voet ontslagen door Alpina. De kantonrechter heeft dat ontslag in stand gelaten.
Alpina heeft in de kantonprocedure, voor het geval het ontslag niet geldig zou zijn, om ontbinding van de arbeidsovereenkomst verzocht op de kortst mogelijke termijn, omdat [werknemer] volgens haar ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en daarom ook geen recht heeft op de transitievergoeding. De kantonrechter kwam, na afwijzing van de vernietiging van de opzegging, niet meer toe aan de behandeling van het voorwaardelijke ontbindingsverzoek.
[werknemer] beoogt met zijn hoger beroep te bereiken dat de arbeidsovereenkomst wordt hersteld of dat hij anders een billijke vergoeding en de transitievergoeding krijgt en wordt bevrijd van het concurrentiebeding.
Het hof oordeelt dat ontslag op staande voet een te zware sanctie was maar dat het voorwaardelijke ontbindingsverzoek toegewezen had kunnen worden wegens verwijtbaar, maar niet ernstig verwijtbaar handelen door [werknemer] . Dat betekent dat het hof de arbeidsovereenkomst niet zal herstellen. In plaats daarvan zal het hof Alpina veroordelen tot betaling van een billijke vergoeding en de transitievergoeding. Dat oordeel heeft ook tot gevolg dat [werknemer] niet gehouden kan worden aan het concurrentiebeding.
Het hof licht dat oordeel hierna toe waarbij de van belang zijnde kwesties thematisch worden behandeld nadat de feiten zijn vastgesteld.
3 De toelichting op de beslissing van het hof
de feiten
[werknemer] , die is geboren in 1968 en nu 58 jaar oud is, is [in] 1996 in dienst getreden bij een rechtsvoorganger van Alpina. Op enig moment is [werknemer] minderheidsaandeelhouder van een rechtsvoorganger geworden. Hoewel Alpina betwist dat [werknemer] alle voorgaande jaren op basis van een arbeidsovereenkomst werkzaam is geweest, verzet zij zich niet tegen een financiële afwikkeling van het dienstverband met haar op basis van 30 jaar anciënniteit.
Het hof zal daarvan dan ook uitgaan.
In de functie van senior buitendienstadviseur pensioen verdiende [werknemer] , die pensioenjurist is, laatstelijk € 6.903,37 bruto exclusief bijkomende toelagen waaronder een inpassingstoelage van € 802,05.
[werknemer] had vakantie van zaterdag 20 december tot en met zondag 28 december 2025. Op 30 december 2025 heeft hij om 17:37 uur een e-mail gestuurd naar de accountmanager pensioen bij Nationale Nederlanden (hierna NN) over de voorlopige risicodekking tot 1 februari 2026 voor zijn relatie [klant 1] , die zou overstappen van een andere verzekeraar naar NN. Deze e-mail is in kopie verstuurd naar twee medewerkers van [klant 1] , een collega van Alpina en Z.R., een andere andere accountmanager pensioen van NN. Eerder die middag had [werknemer] de voorwaarden voor die voorlopige dekking naar [klant 1] verstuurd en daarop een akkoord gekregen van zijn contactpersoon van [klant 1] .
[klant 2] (hierna [klant 2] ), een andere relatie van [werknemer] , had bij NN een verzekering voor arbeidsongeschiktheid en overlijden van werknemers. Die verzekering liep eind 2025 af. NN had een offerte uitgebracht voor voortzetting. [klant 2] moest nog voor akkoord tekenen maar had dat ondanks een, in cc ook naar [werknemer] verstuurd, spoed-herinneringsberichtje van de binnendienstadviseur pensioen van Alpina nog niet gedaan voordat deze binnendienstadviseur op 24 december 2025 met vakantie ging. Tijdens haar vakantie ontving de binnendienstadviseur op 29 december 2025 wel een kopie van het verzoek van haar contactpersoon bij [klant 2] aan een collega van [klant 2] waarin zij die collega verzocht de stukken voor NN te ondertekenen en zo spoedig mogelijk naar de binnendienstadviseur van NN te sturen.
Op oudejaarsavond 2025 om 20:38 uur heeft [werknemer] een e-mail gestuurd naar de klantmanager pensioen bij NN, en cc aan de binnendienstadviseur van Alpina, haar contactpersoon bij [klant 2] en de collega die zij had verzocht te tekenen. In die e-mail deelde [werknemer] aan de klantmanager pensioen van NN mee dat [klant 2] akkoord gaat met de voorwaarden voor de voorlopige dekking tot 1 februari 2026 zoals hieronder vermeld, waarna de volgende tekst is opgenomen, voor zover van belang:
Risicodekking tot 01-02-2026
Wij geven je graag voldoende gelegenheid om het proces voor het vernieuwen van de
pensioenregelingen en uitvoeringsovereenkomsten zorgvuldig te doorlopen. Daarom bieden wij relatie(s) tot uiterlijk 01-02-2026 een risicodekking aan voor zowel arbeidsongeschiktheid als overlijden. Deze dekking geldt voor de verzekeringssoorten conform de uitgebrachte offerte (zie pdf).
Deze tijdelijke risicodekking geldt voor:
• De bij ons bekende deelnemers aan de nieuwe pensioenregeling van [klant 2]
b.v..
• De werknemers die vanaf 01-01-2026 worden opgenomen in de pensioenregelingen met
uitzondering van de werknemers die (gedeeltelijk) arbeidsongeschikt zijn, voor het
arbeidsongeschikte gedeelte.
Wij gaan ervan uit dat het mogelijk is om in deze periode overeenstemming te bereiken over de nieuwe pensioenregelingen en dat de directie van [klant 2] b.v. de intentie heeft om de nieuwe pensioenregelingen onder te brengen bij Nationale-Nederlanden. Vanuit onze zorgplicht wijzen wij je op de (mogelijke) consequenties van het niet beschikken over een geldende uitvoeringsovereenkomst per 01-01-2026. Meer informatie hierover lees je in de bijlage ‘Op tijd verlengen van je overeenkomst’. Deze bijlage is gericht aan de werkgever en ik wil je vragen om deze aan relatie uit te reiken.
Wanneer is de verlenging van de pensioenregeling afgerond?
De afspraken over de verlenging van de pensioenregelingen leggen we vast in een nieuwe
uitvoeringsovereenkomst, die geldt vanaf 01-01-2026. Zodra deze nieuwe uitvoeringsovereenkomst is getekend en het cliëntenonderzoek positief is afgerond hebben we juridisch overeenstemming bereikt en zijn de contractverlengingen afgerond.
Beleggingen
(…)
Wat kun je van ons verwachten?
Komt de overeenkomst niet tot stand dan behouden wij ons het recht voor om de risicopremies en een eenmalige administratievergoeding van € 750,- in rekening te brengen.
Wat verwachten we van jou?
Als jij en relatie akkoord zijn met dit voorstel, dan ontvangen we graag vóór 01-01-2026 een
bevestiging op deze e-mail waarin relatie is meegenomen in de cc.
De klantmanager pensioen van NN liet [werknemer] op 6 januari 2026 per telefoon weten dat NN tegenwoordig geen voorlopige dekkingen meer geeft voor een periode tot
1 februari, maar tot 16 januari. Ook zei zij dat het niet de bedoeling is dat [werknemer] namens NN een voorlopige dekking geeft. Zij heeft ook elke dag nog ingelogd om te kijken of er spoedmailtjes waren. Haar collega’s hebben evenmin contact met Alpina gehad. NN zorgt altijd voor bezetting, dus [werknemer] had kunnen bellen. Nu kan zij moeilijk naar [klant 2] en zeggen dat NN geen dekking heeft afgegeven, aldus de klantmanager pensioen van NN.
Op 7 januari 2026 belde de accountmanager pensioen van NN met de teammanager van [werknemer] . Gesproken is over [werknemer] e-mail van 31 december 2025 en zijn telefoongesprek daarover met de klantmanager pensioen van NN. De teammanager informeerde vervolgens de directeur pensioen van Alpina (hierna: de directeur van Alpina) hierover. De directeur van Alpina heeft de accountmanager pensioen van NN teruggebeld en in dat gesprek liet zij weten dat NN in het verleden in vergelijkbare situaties de samenwerkingsovereenkomst heeft beëindigd. De accountmanager pensioen van NN stemde alsnog in met een voorlopige dekking aan [klant 2] tot 16 januari 2026 waarna de voorwaarden, waarmee [klant 2] akkoord moest gaan, naar Alpina zijn gestuurd.
De directeur van Alpina confronteerde diezelfde dag [werknemer] met het gebeuren. [werknemer] erkende dat hij heeft gehandeld zonder aanbod van NN en voor de tekst van zo’n aanbod gebruik heeft gemaakt van een voorbeeld uit een oud dossier. Ook gaf [werknemer] aan dat hij voor [klant 1] hetzelfde had gedaan.
Hierna is [werknemer] uitgenodigd voor een spoedoverleg de volgende dag over een kwestie die zou kunnen leiden tot het verbreken van de samenwerking met NN.
Bij het overleg met [werknemer] op 8 januari 2026 waren aanwezig de manager legal compliance en audit, de manager recruitment en HR business partner en, gedurende enkele minuten bij aanvang, de directeur van Alpina. In het verslag van dit overleg staat dat [werknemer] erkende dat hij in twee dossiers heeft bevestigd dat NN voorlopige dekking verleende, zonder dat hij daartoe bevoegd was. Ook staat in dat verslag dat NN deze handelwijze in dit stadium als fraude benoemt.
Alpina heeft [werknemer] op non actief gesteld, nader onderzoek aangekondigd en [werknemer] de toegang tot kantoor en bedrijfssystemen ontzegd.
In zijn reactie op dit verslag uitte [werknemer] kritiek op de verslaglegging en gaf hij aan dat hij in het belang van alle partijen en naar eer en geweten heeft gehandeld. Hij vroeg ook om een nieuw gesprek, bij voorkeur op 12 of 13 januari 2026. Alpina verzocht hem vervolgens om uiterlijk maandagochtend 12 januari 2026 schriftelijk toe te lichten welke rechtstreekse communicatie met [klant 1] en [klant 2] heeft plaatsgevonden over het verlenen van voorlopige dekking. [werknemer] heeft daarvan verslag gedaan in het feitenrelaas dat hij op 12 januari 2026 naar Alpina stuurde.
Ondertussen liet NN via haar directeur commercie pensioen op vrijdag 9 januari 2026 aan de directeur van Alpina weten dat de handelwijze van [werknemer] met betrekking tot de voorlopige dekking voor [klant 2] niet past in de samenwerkingsafspraken over de te volgen praktische werkwijze. Daarin kan per e-mail of whatsapp gevraagd worden een risicodekking af te geven en dat te bevestigen, waaraan direct opvolging gegeven zou zijn. Nu heeft [werknemer] op naam van NN een voorlopige dekking gegeven zonder voorafgaande instemming of medeweten van NN. Daardoor is de vertrouwensrelatie met Alpina geraakt terwijl in latere contacten met [werknemer] niet naar voren is gekomen dat hij de zienswijze van NN deelt dat zijn handelen niet rechtsgeldig is en nooit had mogen gebeuren. NN wil schriftelijk van Alpina vernemen hoe het vertrouwen zal worden hersteld.
Op maandag 12 januari 2026 nodigde Alpina [werknemer] uit voor een gesprek op de volgende dag. In dat gesprek, waarbij voor Alpina aanwezig waren de directeur en de manager recruitment en HR business partner, is [werknemer] op staande voet ontslagen. In de brief ter bevestiging daarvan staat dat [werknemer] in zijn e-mail van 31 december 2025 in strijd met de waarheid heeft vermeld dat NN het voorstel voor voorlopige dekking heeft gedaan of dat hij ten onrechte de schijn heeft gewekt dat NN dit voorstel deed en dat [klant 2] daarmee akkoord zou zijn. Daarmee is [werknemer] het vertrouwen van Alpina onwaardig geworden.
ontslag is onverwijld gegeven
Het hof volgt [werknemer] niet in zijn stelling dat Alpina onvoldoende voortvarend heeft gehandeld voordat zij ontslag verleende. Nadat Alpina op woensdag 7 januari 2026 via NN op de hoogte raakte van de gang van zaken rond de voorlopige dekking voor [klant 2] heeft zij de dag erop met [werknemer] gesproken en hem in afwachting van verder onderzoek op non actief gesteld. Zij heeft hem op vrijdag 9 januari 2026 gelegenheid geboden de maandag erop nadere schriftelijke informatie te verstrekken, terwijl [werknemer] die dag ook zelf om nog een gesprek vroeg. Ondertussen heeft Alpina onderzoek gedaan naar onregelmatigheden in andere dossiers en die niet gevonden, op dinsdag 13 januari 2026 op directieniveau overleg gevoerd over ontslag en vervolgens is diezelfde dag in een gesprek met [werknemer] ontslag gegeven.
Hieruit volgt dat Alpina met gezwinde spoed en zonder onnodige vertraging heeft gehandeld.
handelen is verwijtbaar, maar geen dringende reden voor ontslag op staande voet
[werknemer] heeft ter verklaring van zijn handelwijze aangevoerd dat hij na terugkeer van zijn vakantie veel werk aantrof en onder tijdsdruk stond. De verzekering van [klant 2] bij NN liep eind 2025 af en beide partijen wilden verder met elkaar. NN had een onherroepelijk aanbod daarvoor gedaan. [klant 2] hoefde alleen nog voor akkoord te tekenen maar op de avond van 31 december 2025 was dat, ondanks het onder 3.4. bedoelde verzoek van de contactpersoon binnen [klant 2] aan de daar werkzame collega, voor zover [werknemer] kon zien nog niet gebeurd.
[werknemer] wist zeker dat [klant 2] zou tekenen maar meende in het belang van beide partijen te handelen door ter overbrugging voorlopige dekking te regelen. Daarvoor gebruikte hij de tekst van een eerder aanbod van NN in een ander dossier, en diezelfde tekst had hij ook een dag eerder, dus op 30 december 2025, gebruikt voor het regelen van voorlopige dekking ten behoeve van zijn andere klant [klant 1] . [klant 1] was akkoord met de voorwaarden die NN daarvoor stelde maar de contactpersoon van NN voor dit dossier, Z.R., was niet op 30 december, maar wel op 31 december 2025 aanwezig. Z.R. heeft niet gereageerd op de ook aan hem toegezonden mail, zodat [werknemer] ervan is uitgegaan dat ook NN akkoord was.
Voor [klant 2] heeft hij op vergelijkbare wijze gehandeld, zij het dat hij de voorwaarden niet vooraf met [klant 2] heeft kunnen bespreken, maar hij wist zeker dat [klant 2] akkoord zou zijn omdat de voorlopige dekking in haar belang was. Hij ging er ook van uit dat hij bij NN niemand meer kon bereiken, maar dat NN ook akkoord zou zijn of gaan.
Voor de beoordeling van het ontslag op staande voet is alleen de kwestie- [klant 2] van belang, want de meegedeelde reden voor dat ontslag is geweest dat [werknemer] in zijn e-mail van 31 december 2025 in strijd met de waarheid heeft verklaard dat NN het voorstel voor voorlopige dekking heeft gedaan of dat hij daarvan de schijn heeft gewekt, en dat [klant 2] met het voorstel akkoord zou zijn.
Feit is dat [werknemer] tevoren geen overleg met [klant 2] hierover heeft gehad en dus ook geen akkoord had van [klant 2] met de voorwaarden voor voorlopige dekking, en ook dat hij niet bevoegd was om namens NN voorlopige dekking aan te bieden. [werknemer] heeft toegelicht dat hij niet op naam van NN handelde, dat hij geen briefpapier of logo van NN gebruikte, dat hij zelf ondertekende en transparant handelde door de bewuste e-mail ook naar de contactpersonen bij NN en [klant 2] te sturen en dat hij meende in het belang van die partijen te handelen. Dat neemt echter niet weg dat zijn bedoeling was dat de verzekeringsdekking ten behoeve van [klant 2] per 1 januari 2026 voorlopig zou doorlopen terwijl hij dat niet in zijn macht had. [werknemer] heeft, gelet op zijn eerdere contacten met [klant 2] , wellicht terecht de verwachting gehad dat [klant 2] zijn optreden zou bekrachtigen met toestemming achteraf, maar dan nog schrijft hij ten onrechte (ook aan NN) dat [klant 2] al akkoord is. Aan de kant van NN is echter een onduidelijke situatie ontstaan, want zij heeft geen aanbod gedaan, had dat in ieder geval ook niet willen doen voor de duur van een maand en wordt nu geconfronteerd met een klant die ten onrechte kan denken wel verzekerd te zijn. Voor zover [werknemer] mocht menen dat NN dat kon voorkomen door voor 1 januari 2026 nog te reageren, is dat ten onrechte omdat hij er immers zelf van uitgaat dat bij NN op oudejaarsavond niemand bereikbaar was.
Uit de transcriptie van het telefoongesprek tussen de klantmanager pensioen van NN en [werknemer] op 6 januari 2026 blijkt ook van het ongemak bij die medewerker van NN die zich door de gang van zaken ten opzichte van [klant 2] in een dwangpositie gezet voelt.
De opgegeven reden voor het ontslag op staande voet is dus inhoudelijk juist. Daarmee is echter nog niet gegeven dat het doen van onjuiste mededelingen in dit geval dient te leiden tot ontslag op staande voet. Ontslag op staande voet is een ingrijpend middel om tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst te komen. Er moet sprake zijn van een dringende reden, bestaande uit gedragingen van [werknemer] die zo ernstig zijn dat van Alpina in redelijkheid niet gevergd kan worden om de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Bij de beoordeling van de rechtsgeldigheid van het ontslag moet het hof rekening houden met alle omstandigheden van het geval, en de aard en de ernst van de dringende reden afwegen tegen de persoonlijke omstandigheden van de werknemer.
[werknemer] heeft in het belang van [klant 2] willen handelen en daarmee ook van zijn werkgever. Dat belang had hij beter op andere wijze kunnen dienen, namelijk door eerst te verifiëren of er werkelijk niemand aanwezig was bij NN en anders door met een spoedbericht te vragen om zo spoedig mogelijk een voorstel tot voorlopige dekking te doen (al dan niet met terugwerkende kracht tot 1 januari 2026). Ook had hij kunnen proberen eerst advies te krijgen van de directeur van Alpina, zoals deze ter zitting aangaf.
Het verbaast het hof dat [werknemer] kennelijk ook geen contact heeft opgenomen met de betrokken partijen op vrijdag 2 januari of desnoods maandagochtend 5 januari 2026 om een en ander te bespreken en (beter) af te stemmen of te regelen.
Door te handelen zoals hij wel heeft gedaan, heeft hij onduidelijkheid gecreëerd, zoals hij als jurist had moeten begrijpen. Ook heeft hij hiermee bewerkstelligd dat NN op een hoger niveau bij Alpina aankaartte dat zijn handelen de vertrouwensrelatie raakt en dat NN een terugkoppeling van de directeur van Alpina wenst, waarbij NN opmerkte niet te hebben bemerkt dat [werknemer] inzag dat hij niet zo had mogen handelen.
Daarmee is sprake van een serieus incident. Alpina heeft ter onderstreping van de ernst van het gebeurde nog gewezen op het risico dat tussen 1 en 6 januari 2026 heeft bestaan als het verzekerde risico zich zou hebben voorgedaan en NN niet tot uitkering zou zijn overgegaan. In dat geval zou Alpina worden aangesproken.
Ook dat had [werknemer] zich moeten realiseren. Hij lijkt er lichtvaardig van te zijn uitgegaan dat hij met zijn ‘bemiddelingspoging’ partijen tot een overeenkomst voor een korte overbruggingsperiode bracht.
Hier staat tegenover dat [werknemer] verder een onberispelijke staat van dienst had, en ook op 5 januari 2026 nog een positief verlopen evaluatiegesprek met zijn teammanager had gevoerd. Bij de door hem gekozen ‘oplossing’ voor een hiaat tussen de aflopende en nog formeel te tekenen nieuwe verzekeringsovereenkomst van [klant 2] , zowel klant van Alpina als van NN, had hij geen persoonlijk belang, buiten zijn verantwoordelijkheid vanuit zijn functie voor de belangen van de klant en van zijn werkgever. Maar de wijze waarop hij heeft gehandeld is minst genomen onhandig. Alpina heeft andere woorden gebruikt die niet in de ontslagbrief staan: misleiding en fraude. [werknemer] voelt zich daardoor gegriefd en dat kan het hof zich voorstellen, omdat niet is gebleken dat hij de intentie had iets onrechtmatigs te doen. Hij heeft zijn e-mail ook naar [klant 2] , NN en een collega bij Alpina gestuurd en in die zin openlijk gehandeld.
De handelwijze van [werknemer] was fout en had Alpina onder omstandigheden financiële schade kunnen berokkenen. Maar niet iedere fout rechtvaardigt ontslag op staande voet. Naar het oordeel van het hof heeft Alpina in dit geval ten onrechte van dat instrument, met alle nadelige gevolgen voor een werknemer, gebruik gemaakt in plaats van een ontbindingsverzoek in te dienen.
De opzegging door Alpina is ten onrechte niet vernietigd door de kantonrechter.
geen herstel van de arbeidsovereenkomst maar een billijke vergoeding in plaats daarvan
Tot herstel van de arbeidsovereenkomst, zoals [werknemer] wenst, besluit het hof niet. Als het voorwaardelijk ontbindingsverzoek van Alpina door de kantonrechter was behandeld, zou dat verzoek zijn toegewezen wegens verwijtbaar handelen. [werknemer] had zich als pensioenjurist moeten realiseren dat het niet acceptabel is dat hij de schijn wekt ‘op de stoel van NN’ te zitten en tegenover NN aangeeft dat de verzekerde akkoord is gegaan. Als ‘senior adviseur’ had hij zich ook bewust moeten zijn van het risico dat hij met zijn onhandige ‘oplossing’ voor Alpina in het leven riep. [werknemer] heeft vervolgens ook niet laten blijken dat hij, terugkijkend, daadwerkelijk inziet dat hij een fout heeft gemaakt. Zo vergelijkt hij zijn geschil met een ander, waarin sprake was van een verschil van professionele taakopvatting.
Alpina mag zich dan ook terecht op het standpunt stellen dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst niet van haar kan worden gevergd, ook omdat zij het vertrouwen in [werknemer] is verloren. Herplaatsing lag niet in de rede.
De door [werknemer] gemaakte fout is verwijtbaar, maar haalt niet de zeer hoge lat voor ernstige verwijtbaarheid. Dat oordeel wordt niet anders als het hof, in het kader van het voorwaardelijk ontbindingsverzoek, ook de kwestie- [klant 1] meeweegt waarin wel vooraf instemming van de klant was gevraagd en (op 31 december 2025) geen reactie van NN is gekomen.
Dat betekent dat de arbeidsovereenkomst, het ontslag op staande voet weggedacht, naar verwachting op de datum waarop de kantonrechter besliste - 13 mei 2026 - zou zijn ontbonden en beëindigd met ingang van 1 augustus 2026, waarbij rekening is gehouden met de opzegtermijn van vier maanden (uitgaande van een anciënniteit van 30 jaar) met aftrek van de proceduretijd (het voorwaardelijk ontbindingsverzoek is ingediend op 20 maart 2026). Ook zou [werknemer] recht hebben op de transitievergoeding omdat hij niet ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
de hoogte van de transitievergoeding
Voor de berekening van de transitievergoeding is [werknemer] , in dit opzicht onbetwist, uitgegaan van het daarvoor meetellende basissalaris plus de vaste inpassingstoelage en 8% vakantietoeslag daarover, ofwel € 8.321,85 bruto per maand. Het hof moet ambtshalve de hoogte van die vergoeding bepalen. Een redelijke wetsuitleg brengt mee dat in het geval van onregelmatige opzegging als de onderhavige moet worden uitgegaan van het tijdstip waarop de arbeidsovereenkomst bij regelmatige opzegging zou zijn beëindigd. Berekend tot en met juli 2026 gaat het dan om een dienstverband van 30 jaar en 4 maanden. De berekening komt dan op de voet van artikel 7:673 lid 2 BW uit op 10,33 x
€ 8.321,85 ofwel € 85.964,75 bruto. Daarover is wettelijke rente verschuldigd. Omdat de transitievergoeding in dit geval is berekend aan de hand van de einddatum bij fictief regelmatig ontslag, brengt een redelijke wetsuitleg ook mee dat voor toepassing van de ingangsdatum van de wettelijke rente zoals bepaald in het slot van artikel 7:686a lid 1 BW eveneens bij die datum wordt aangesloten. Wettelijke rente over de transitievergoeding is daarom verschuldigd met ingang van 1 september 2026.
de omvang van de billijke vergoeding
Gelet op het voorgaande is het redelijk dat naast de verschuldigde transitievergoeding een billijke vergoeding wordt toegekend die bestaat uit het gemiste salaris tot 1 augustus 2026 en een aanvulling daarop omdat Alpina ten onrechte heeft gekozen voor het diffamerende ontslag op staande voet met de daaraan verbonden financiële en emotionele gevolgen. [werknemer] voert ook aan dat hij reputatieschade lijdt, maar voor zover dat het gevolg is van de keuze voor ontslag op staande voet wordt dat geheeld door deze beschikking waarin het hof uitlegt dat dat een te zware sanctie was. Dat Alpina klanten over die sanctie heeft geïnformeerd is door Alpina betwist, en [werknemer] heeft geen concreet bewijsaanbod gedaan van zijn stelling op dit punt.
Het oordeel dat ten onrechte voor de zwaarste arbeidsrechtelijke sanctie is gekozen brengt automatisch mee dat Alpina geacht wordt ernstig verwijtbaar te hebben gehandeld, maar dat rechtvaardigt in dit geval geen grote ‘plus’ op het te berekenen bedrag aan gemist salaris en de transitievergoeding. Daarbij houdt het hof ook rekening met het gevolg van de kwalificatie ‘ernstig verwijtbaar handelen door de werkgever’ voor het concurrentiebeding, waarover hierna onder 3.22 meer.
Volgens [werknemer] moet voor zijn gemiste maandsalaris worden uitgegaan van een brutobedrag van € 12.030,-. Alpina heeft dat betwist. Het hof gaat uit van de salarisspecificatie over november 2025 waaruit blijkt dat [werknemer] inclusief inpassingstoelage, keuzebudget, bruto autokostenvergoeding, compensatie voor pensioen en WIA, € 11.304,36 bruto per maand verdiende. Daar kwam bij een maandelijkse netto onkostenvergoeding van € 225,-. [werknemer] heeft in het kader van de onderbouwing van de omvang van de transitievergoeding aangegeven dat de vakantietoeslag deel uitmaakt van het keuzebudget en het hof gaat ervan uit dat ook de bovenwettelijke vakantiedagen in het keuzebudget zijn verdisconteerd. Daarmee heeft [werknemer] het verschil met het door hem genoemde maandsalaris niet voldoende onderbouwd.
Het hof bruteert de onkostenvergoeding tot € 450,- per maand. Daarmee komt de component voor gemist salaris globaal uit op ruim 6,5 keer het bruto salaris van € 11.754,36, naar boven afgerond € 76.500,-. Het hof verhoogt dat bedrag tot € 80.000,- voor de hiervoor bedoelde ‘plus’. Het hof volgt dus niet de benadering van [werknemer] , die naast de transitievergoeding verzoekt om een vergoeding voor de niet in achtgenomen opzegtermijn en een billijke vergoeding van € 650.000,- bruto. De fictieve niet in achtgenomen opzegtermijn is verdisconteerd in de toegekende billijke vergoeding in plaats van herstel van de arbeidsovereenkomst. Wat [werknemer] meer of anders aan ontslagvergoedingen vraagt, wijst het hof af.
Alpina kan geen rechten meer ontlenen aan het concurrentiebeding
De arbeidsovereenkomst is feitelijk geëindigd door het ontslag op staande voet, nu de kantonrechter die opzegging niet heeft vernietigd. Omdat het hof oordeelt dat Alpina ten onrechte voor dit ontslag heeft gekozen, is opgezegd in strijd met artikel 7:671 BW en daarmee is gegeven dat Alpina ernstig verwijtbaar heeft gehandeld, zoals het hof al onder 3.20 overwoog.
Zoals ook het hof Amsterdam oordeelde, brengt artikel 7:653 lid 4 BW dan mee dat Alpina geen rechten kan ontlenen aan het concurrentiebeding, in dit geval een relatiebeding, dat zou gelden tot één jaar na het ontslag en dus tot 13 januari 2027.
hof passeert bewijsaanbod van partijen
[werknemer] heeft geen bewijsaanbod gedaan van feiten of omstandigheden die, indien bewezen, tot een ander oordeel zouden leiden. Datzelfde geldt voor wat Alpina aanbiedt te bewijzen. Het hof gaat daaraan dus ook voorbij.
de conclusie
Het hoger beroep van [werknemer] slaagt voor zover hij opkomt tegen het afwijzen van zijn verzoek tot vernietiging van het ontslag op staande voet, maar zijn primaire verzoek tot herstel van de arbeidsovereenkomst wordt afgewezen. In plaats daarvan wordt Alpina veroordeeld tot betaling van de transitievergoeding van € 85.964,75 bruto, met wettelijke rente over dat bedrag vanaf 1 september 2026, en tot betaling van een billijke vergoeding van € 80.000,- bruto. Ook zal het hof bepalen dat Alpina geen rechten meer kan ontlenen aan het concurrentiebeding.
Omdat de kantonrechter ten onrechte het vernietigingsverzoek van [werknemer] heeft afgewezen, maar de arbeidsovereenkomst op het verzoek van Alpina ontbonden had moeten worden zonder dat sprake is van ernstige verwijtbaarheid van [werknemer] , hadden de proceskosten in de kantonprocedure gecompenseerd moeten worden. Het hof zal de proceskostenveroordeling ten laste van [werknemer] vernietigen.
In hoger beroep zijn partijen over en weer op onderdelen in het ongelijk gesteld. De proceskosten van hoger beroep worden eveneens gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten dient te dragen.
De veroordelingen in deze uitspraak kunnen ook ten uitvoer worden gelegd als een van partijen de beslissing van het hof voorlegt aan de Hoge Raad (zij zijn ‘uitvoerbaar bij voorraad’).
4 De beslissing
Het hof:
vernietigt de beschikking van de kantonrechter van 13 mei 2026 voor zover het gaat om de beslissingen onder 7.4 tot en met 7.7 en bepaalt in plaats daarvan dat Alpina geen
rechten meer kan ontlenen aan het concurrentiebeding en dat de kosten van de procedure in eerste aanleg worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten dient te dragen;
veroordeelt Alpina tot betaling aan [werknemer] van:
- de transitievergoeding van € 85.964,75 bruto, met wettelijke rente over dat bedrag vanaf
1 september 2026 en
- een billijke vergoeding van € 80.000,- bruto, met wettelijke rente daarover vanaf veertien dagen na de datum van deze beschikking;
verwerpt het hoger beroep voor het overige;
compenseert de proceskosten van het hoger beroep;
verklaart de veroordelingen in deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af wat meer of anders is verzocht.
Deze beschikking is gegeven door mrs. M.E.L. Fikkers, M.P.C.J. van Bavel en M.J.P. Heijmans, is ondertekend door mr. M.J.P. Heijmans en in het openbaar uitgesproken op
2 november 2026.