Personen- en familierecht

Gezamenlijk gezag, bevoegdheid Nederlandse rechter, toepassing artikel 7 Verdrag inzake de bevoegdheid, het…

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
27 oktober 2026
Zaaknummer
200.367.989
Procedure
Hoger beroep
Advocaat
mr. E. Gürcan, mr. R.A.H. Vullings
ECLI
ECLI:NL:GHARL:2026:6896
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Gezamenlijk gezag, bevoegdheid Nederlandse rechter, toepassing artikel 7 Verdrag inzake de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen.

Uitspraak

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Arnhem

afdeling civiel recht

zaaknummer gerechtshof 200.367.989

(zaaknummer rechtbank Gelderland 440926)

beschikking van 27 oktober 2026

inzake

[appellante] ,

wonende te [woonplaats1] , Turkije,
verzoekster, verder te noemen: de moeder,

advocaat: mr. E. Gürcan

en

[geïntimeerde] ,

wonende te [woonplaats2] ,

verweerder, verder te noemen: de vader,

advocaat: mr. R.A.H. Vullings.

1 De procedure bij de rechtbank

Het hof verwijst voor het geding in eerste aanleg naar de beschikking van de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem, van 18 maart 2026, uitgesproken onder voormeld zaaknummer.

2 De procedure bij het hof

2.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het beroepschrift tevens verzoek tot schorsing met bijlagen 0 tot en met 12, ingekomen op 11 april 2026;

- het verweerschrift met producties A tot en met N;

- een journaalbericht van mr. Vullings van 1 juli 2026 met productie O;

- een brief met bijlage van de raad van 21 juli 2026;

- een journaalbericht van mr. Gürcan van 21 augustus 2026 met bijlagen 13 tot en met 23;

- een journaalbericht van mr. Gürcan van 24 augustus 2026 met bijlagen O en U;

- een journaalbericht van mr. Gürcan van 26 augustus 2026 met bijlage 17;

- een journaalbericht van mr. Vullings van 31 augustus 2026 met productie O tot en met T.

2.2

De mondelinge behandeling heeft op 4 september 2026 plaatsgevonden. De vader is in persoon verschenen, bijgestaan door zijn advocaat. Namens de moeder zijn mr. Gürcan en mr. M.T.N. Whiterod verschenen.

2.3

Tijdens de mondelinge behandeling heeft mr. Whiterod een pleitnota overgelegd. Onder punt 1 daarvan wordt aangevoerd dat het ontzeggen van de moeder van toegang tot de zitting in strijd is met het recht op een eerlijk proces en schending van Europese verdragen. De advocaat heeft verzocht de moeder digitaal deel te laten nemen. Het hof heeft dit verzoek afgewezen.

Naar het oordeel van het hof heeft de moeder geen klemmende redenen aangevoerd waarom zij niet in staat is om bij de mondelinge behandeling aanwezig te zijn. De enkele omstandigheid dat zij vanuit Turkije naar Nederland moet komen is daartoe onvoldoende. De door de moeder aangevoerde gronden zijn niet nader gemotiveerd en op geen enkele wijze onderbouwd met relevante bewijsstukken. Naar het oordeel van het hof was het voor de moeder dan ook mogelijk om naar de mondelinge behandeling bij het hof te komen en gehoord te worden, waardoor haar rechten om een toelichting op haar appèlschrift te geven voldoende zijn gewaarborgd. De opmerking van de advocaat ter zitting dat de moeder niet kon komen vanwege de zorg voor [minderjarige] voert niet tot een ander oordeel. In Turkije is naar het hof begrijpt voldoende familie van de moeder voorhanden om een dag of twee voor [minderjarige] te zorgen. Daar komt bij dat zij ter zitting is vertegenwoordigd door twee advocaten die namens de moeder haar standpunt hebben verwoord. Deze advocaten hadden zo nodig in geval van vragen van het hof die zij niet konden beantwoorden het hof kunnen vragen de behandeling even te schorsen voor telefonisch overleg met de moeder, maar hebben daarvan geen gebruik gemaakt.

2.4

Tijdens de mondelinge behandeling heeft mr. Whiterod bezwaar gemaakt tegen overlegging van de brief van mr. Vullings met bijlagen, ingekomen op 31 augustus 2026, aangezien deze bijlagen te omvangrijk zijn en te laat zijn ingediend. Het hof heeft daarop beslist dat alleen op de vertalingen acht wordt geslagen (producties S en T) en de overige stukken buiten beschouwing worden gelaten omdat de moeder en haar advocaten in redelijkheid niet voldoende hebben kunnen kennisnemen van de bijlagen en zich onvoldoende hebben kunnen voorbereiden op een verweer daartegen.

3 Feiten

3.1

Partijen hebben een relatie met elkaar gehad. Zij zijn de ouders van:

- [minderjarige] , geboren [in] 2023 in [geboorteplaats] . De vader heeft [minderjarige] erkend. De ouders oefenen (tot aan de bestreden beschikking) gezamenlijk het gezag uit over [minderjarige] .

3.2

Op 27 december 2024 is de moeder met [minderjarige] naar Turkije vertrokken, waar zij sindsdien verblijven.

3.3

De rechtbank Gelderland heeft bij beschikking van 24 januari 2025 een voorlopige zorgregeling vastgesteld, voor de duur van de bodemprocedure. De beslissing over het hoofdverblijf, de zorgregeling en de vervangende toestemming voor verhuizing is aangehouden.

3.4

Bij beschikking van 8 mei 2025 heeft de rechtbank Gelderland de beslissing over het hoofdverblijf, het gezag, de zorgregeling, de vervangende toestemming voor verhuizing en de kinderalimentatie aangehouden in afwachting van een onderzoek door de raad.

3.5

Bij beschikking van 2 oktober 2025 heeft dit hof het verzoek van de moeder afgewezen om alsnog de door haar gevraagde provisionele voorzieningen over de toevertrouwing van [minderjarige] en vervangende toestemming voor het verblijf met [minderjarige] in Turkije toe te wijzen.

3.6

Bij beschikking van 11 november 2025 heeft dit hof de beschikking van de rechtbank van 24 januari 2025, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, vernietigd en aan de vader vervangende toestemming verleend voor deelname door [minderjarige] aan het Rijksvaccinatieprogramma dan wel een door het consultatiebureau opgesteld gepersonaliseerd programma voor het vaccineren van [minderjarige] . Ook is als voorlopige regeling van de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken vastgesteld dat [minderjarige] om de veertien dagen een weekend van vrijdag 15:00 uur tot zondag 18:30 uur bij de vader verblijft en dat de vakanties en feestdagen gelijkelijk tussen de ouders worden verdeeld. Het meer of anders verzochte heeft dit hof afgewezen.

3.7

Bij beslissing van 26 december 2025 heeft de rechtbank in [woonplaats1] , Turkije, bepaald

dat de overbrenging van [minderjarige] naar Turkije door de moeder niet ongeoorloofd is.

Ook is het verzoek van de vader tot teruggeleiding van [minderjarige] naar Nederland afgewezen. De vader is tegen die uitspraak in Turkije in hoger beroep gegaan.

3.8

Op 28 januari 2026 heeft de raad rapport uitgebracht.

3.9

Bij beslissing van 23 maart 2026 is het hoger beroep van het OM en de vader door Gerechtshof [woonplaats1] afgewezen.

3.10

Bij beslissing van 23 juni 2026 heeft het Hof van Cassatie in Turkije de beslissing van het Gerechtshof [woonplaats1] van 23 maart 2026 bekrachtigd.

4 De omvang van het geschil

4.1

Bij de bestreden beschikking heeft de rechtbank in de bodemzaak:

- het gezamenlijk gezag van de ouders beëindigd en bepaald dat het gezag over [minderjarige] wordt uitgeoefend door de vader;

- als omgangsregeling vastgesteld dat [minderjarige] en de moeder, vanaf het moment dat [minderjarige] is teruggekeerd in Nederland, begeleide omgang hebben bij een professionele instantie, waarbij

geldt dat die instantie de frequentie en duur van de omgangsmomenten bepaalt en de

omgangsmomenten in Nederland plaatsvinden en waarbij het uitgangspunt is dat wordt

toegewerkt naar een evenredige verdeling van de zorg en opvoedingstaken tussen de ouders;

- vastgesteld dat de vader en [minderjarige] , zolang [minderjarige] nog in Turkije verblijft, dagelijks voor de

duur van (minimaal) vijftien minuten met elkaar videobellen om 17:00 uur Nederlandse tijd,

zoveel als mogelijk onder begeleiding van een professionele instantie;

- de hiervoor genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad verklaard;

- bepaald dat iedere partij de eigen kosten betaalt;

- de overige verzoeken afgewezen.

4.2

De moeder is met negen grieven in hoger beroep gekomen van de bestreden beschikking. Zij verzoekt de bestreden beschikking te vernietigen en opnieuw beschikkende, zoveel mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

- voor recht te verklaren dat de rechtbank ter zake de gezagsbeslissing onbevoegd was/is;

Voor het geval de rechtbank volgens het hof ter zake het gezag bevoegd is, verzoekt zij;

- de in eerste aanleg gedane verzoeken van vader alsnog af te wijzen en de verzoeken van

moeder, zoals gedaan in eerste aanleg, alsnog toe te wijzen;

- een contactregeling tussen vader en kind vast te stellen, waarbij vader doordeweeks

onder begeleiding en toezicht van een neutrale professional videobelmoment(en) met het

kind zal hebben, waarbij het belmoment zal plaatsvinden om 19:30 uur (Turkse tijd).

4.3

De vader voert verweer en hij verzoekt de moeder niet-ontvankelijk te verklaren, dan wel haar verzoeken af te wijzen.

5 De motivering van de beslissing

Bevoegdheid Nederlandse rechter

5.1

Het hof dient allereerst te beoordelen of de Nederlandse rechter bevoegd is om kennis te nemen van het verzoek in hoger beroep. In dat kader spelen twee verdragen een rol.

5.2

Het internationale bevoegdheidsrecht ten aanzien van maatregelen inzake ouderlijke verantwoordelijkheid en kinderbescherming is terug te vinden in het Verdrag inzake de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen (verder: HKV 1996) en de Verordening (EU) 2019/1111 van de Raad van 25 juni 2019 (Verordening Brussel II-ter, de opvolger van Verordening Brussel II-bis), en, bij gebreke van een verdrag of verordening, het commune internationaal bevoegdheidsrecht van artikel 5 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv).

De toepasselijkheid van het HKV 1996 en van de Verordening Brussel II-ter hangt af van het temporele, materiële en formele toepassingsgebied van deze instrumenten. Deze zaak is op 7 januari 2025, derhalve een paar dagen nadat de moeder met [minderjarige] naar Turkije is vertrokken, door de vader bij de rechtbank aanhangig gemaakt door het indienen van een verzoek tot eenhoofdig gezag door de vader. Voor Nederland is het HKV 1996 in werking getreden op

1 mei 2011. Het HKV 1996 is op grond van artikel 53 temporeel van toepassing op maatregelen die zijn genomen in een Staat nadat het HKV 1996 in die Staat in werking is getreden (voor Nederland dus op 1 mei 2011). Ingevolge artikel 100 Verordening Brussel II-ter is de verordening van toepassing op procedures die op of na 1 augustus 2022 zijn ingesteld. Het HKV 1996 en de Verordening Brussel II-ter zijn materieel van toepassing op kwesties inzake ouderlijke verantwoordelijkheid (zie artikel 1 van beide instrumenten). In deze zaak staat niet ter discussie dat is voldaan aan het temporele en het materiële toepassingsgebied van zowel het HKV 1996 als de Verordening Brussel II-ter. Noch het HKV 1996, noch de Verordening Brussel II-ter bevat een bepaling waarin het formele toepassingsgebied (het ruimtelijke geldingsbereik) van de bevoegdheidsregeling expliciet is geregeld. Uit de bevoegdheidsregels volgt echter dat de regelingen formeel van toepassing zijn wanneer het kind zijn gewone verblijfplaats in een verdragsstaat c.q. lidstaat heeft. Indien het kind zijn gewone verblijfplaats heeft in een verdragsstaat die tevens lidstaat is, is sprake van samenloop. Op grond van artikel 97 lid 1 Verordening Brussel II-ter heeft de Verordening Brussel II-ter in dat geval voorrang boven het HKV 1996.

Ingevolge de hoofdregel van zowel het HKV 1996 (artikel 5) als de Verordening Brussel II-ter (artikel 7) is de rechter van de verdragsstaat c.q. lidstaat waar het kind ten tijde van het aanhangig maken van de zaak zijn gewone verblijfplaats heeft internationaal bevoegd om kennis te nemen van kwesties inzake ouderlijke verantwoordelijkheid.

5.3

Gezag is een kwestie van ouderlijke verantwoordelijkheid en valt daarmee onder het toepassingsgebied van Brussel II-ter. Bij deze verordening is Nederland als lidstaat partij, maar Turkije niet.

Gelet op artikel 7 lid 1 en artikel 9 Brussel II-ter zijn ten aanzien van de ouderlijke verantwoordelijkheid bevoegd de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan het kind zijn gewone verblijfplaats heeft op het tijdstip dat de zaak bij het gerecht aanhangig wordt gemaakt. Op het moment van indiening van het verzoekschrift in eerste aanleg had [minderjarige] haar gewone verblijfplaats in Nederland. Op 27 december 2024 zijn de moeder en [minderjarige] met toestemming van de vader naar Turkije gegaan voor een korte vakantie. Omdat de moeder de vader een paar dagen later heeft bericht dat zij niet terug zouden komen heeft de vader op 7 januari 2025 het onderhavige verzoek om eenhoofdig gezag gedaan. Er bestaat geen enkele twijfel over dat [minderjarige] tot het moment dat de moeder eind 2024/begin 2025 ongeoorloofd meenam naar het buitenland, steeds in Nederland verbleven. De enkele omstandigheid dat een kind later/ten tijde van de beslissing zijn gewone verblijfplaats in een andere lidstaat dan wel een derde land heeft doet aan die bevoegdheid niet af. Die blijft bestaan. Naar het oordeel van het hof voert de genoemde beslissing van 23 juni 2026 van het Hof van Cassatie in Turkije, waarbij de beslissing van het Gerechtshof [woonplaats1] van

23 maart 2026 is bekrachtigd reeds daarom niet tot een ander oordeel over deze bevoegdheid. Daar komt nog bij dat de vader het verzoek een paar dagen nadat [minderjarige] en de moeder naar Turkije zijn gegaan voor een vakantie heeft gedaan, zodat op dat moment zeker nog geen sprake was van een gewone verblijfplaats in Turkije. Tot slot heeft de vader onweersproken gesteld dat de moeder en [minderjarige] nog steeds in de BPR op zijn adres staan ingeschreven en ook na genoemde uitspraken van de Turkse rechter de moeder de vader, die het eenhoofdig gezag heeft en dus toestemming moet geven voor wijzigingen in de inschrijving, niet heeft gevraagd om in lijn met genoemde beslissing in te stemmen met overschrijving van [minderjarige] naar Turkije.

5.4

In dit geval verblijft [minderjarige] dus sinds eind december 2024/begin 2025 met haar moeder in Turkije en is HKV 1996 van toepassing, omdat Turkije partij is bij het HKV 1996 maar geen lidstaat van de EU is.

5.5

Uitgangspunt van het HKV is dat een verplaatsing van de gewone verblijfplaats van het kind naar een andere verdragsstaat tot overgang van de bevoegdheid leidt op de autoriteiten van de nieuwe gewone verblijfplaats (artikel 5 lid 2 HKV 1996). Het moet dan wel gaan om een legale verplaatsing. Een uitzondering op de hoofdregel dat de rechter van de gewone verblijfplaats van het kind rechtsmacht toekomt betreft de bevoegdheid na een internationale kinderontvoering. Artikel 7 HKV 1996 bepaalt, voor zover relevant:

‘1. In geval van ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren van het kind blijven de autoriteiten van de Verdragsluitende Staat waarin het kind onmiddellijk voor de overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, bevoegd totdat het kind een gewone verblijfplaats heeft verworven in een andere Staat en

a. enige persoon, instelling of ander lichaam dat gezagsrechten heeft, in de overbrenging of het niet doen terugkeren heeft berust; of

b. het kind in die andere Staat zijn verblijfplaats heeft gehad, gedurende een periode van ten minste een jaar nadat de persoon, de instelling of het andere lichaam dat gezagsrechten heeft, kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind, geen verzoek tot terugkeer, dat binnen die periode is ingediend, nog in behandeling is, en het kind in zijn nieuwe omgeving is geworteld.

2. Het overbrengen of het niet doen terugkeren van een kind wordt als ongeoorloofd beschouwd, wanneer –

a. dit geschiedt in strijd met een gezagsrecht dat is toegekend aan een persoon, een instelling of enig ander lichaam, alleen of gezamenlijk, ingevolge het recht van de Staat waar het kind onmiddellijk voor zijn overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, en

b. dit recht alleen of gezamenlijk daadwerkelijk werd uitgeoefend op het tijdstip van de overbrenging of het niet doen terugkeren, dan wel zou zijn uitgeoefend indien een zodanige gebeurtenis niet had plaatsgevonden.

Het onder a bedoelde gezagsrecht kan in het bijzonder voortvloeien uit een toekenning van rechtswege, een rechterlijke of administratieve beslissing of een overeenkomst die geldig is ingevolge het recht van die Staat.

5.6

Vast staat dat de moeder samen met [minderjarige] in Turkije verblijft zonder dat de vader, die met gezag is belast, daarmee heeft ingestemd. De onderscheiden procedures, zowel in Nederland als in Turkije, geven daarvan meer dan voldoende blijk. Er is daarmee sprake (geweest) van ongeoorloofde overbrenging zoals bedoeld in lid 2 van artikel 7 HKV 1996.

5.7

De moeder voert mede naar aanleiding van genoemde beslissing van 23 juni 2026 van het Hof van Cassatie in Turkije aan dat met het definitief eindigen van de teruggeleidings-procedure in Turkije er geen procedure meer aanhangig is. Zij stelt ook dat zij sinds eind december 2024 in Turkije woont met [minderjarige] en daar inmiddels geworteld is. [minderjarige] gaat daar naar de crèche en krijgt daar medische behandelingen. Ze groeit daar op met haar moeder en de familie van moeder. Volgens de moeder is daarmee de gewone verblijfplaats van [minderjarige] inmiddels in Turkije gelegen en daarmee de Nederlandse rechter onbevoegd geworden. Daarbij verwijst de moeder naar de uitspraak van gerechtshof Amsterdam van 17 september 2019.

5.8

De vader voert aan dat de gewone verblijfplaats van [minderjarige] altijd in Nederland is gebleven, nu dit als gevolg van een ongeoorloofde overbrenging niet wijzigt. De moeder en [minderjarige] staan nog steeds ingeschreven op zijn adres in Nederland. Daarnaast heeft de vader niet berust in de overbrenging van [minderjarige] naar Turkije en is hij begin 2025, dus gelijk na de overbrenging eind december 2024 procedures gestart met als doel de terugkeer van [minderjarige] te bewerkstelligen. De vader betwist dat de beslissing van 23 juni 2026 van het Hof van Cassatie in Turkije de teruggeleidingsprocedure met betrekking tot [minderjarige] is afgerond. De vader kan nog naar het Constitutionele Hof en het Europese Hof voor de rechten van de mens en heeft ter zitting in reactie op het standpunt van (de advocaat van) de moeder desgevraagd aangegeven dat ook te zullen (gaan) doen..

5.9

Het hof moet beoordelen of sprake is van een situatie zoals bedoeld in artikel 7 HKV 1996. De voorwaarden hangen met name samen met het verstrijken van tijd, in combinatie met de berusting of passiviteit van degene die het betrokken gezagsrecht heeft, omdat het kind dan in zijn of haar nieuwe omgeving is geworteld (zie HR 21 februari 2025 in verband met Hof Den Haag 12 maart 2024.

5.10

Op het moment van indiening van het verzoekschrift in eerste aanleg had [minderjarige] haar gewone verblijfplaats in Nederland. Zij heeft tot het moment dat de moeder haar op 27 december 2024 (ongeoorloofd) meenam naar het buitenland, steeds in Nederland verbleven. Het enkele feit dat moeder met [minderjarige] naar het buitenland is vertrokken en daar nu enige tijd verblijft kan niet meebrengen dat de gewone verblijfplaats van [minderjarige] nu daar gelegen is. Temeer nu de vader overduidelijk niet (heeft) berust in het verblijf van [minderjarige] in Turkije. tijdig procedures is gestart om deze situatie te beëindigen (zowel in Nederland als in Turkije) en de moeder en [minderjarige] nog steeds staan ingeschreven op het adres van de vader. De vader heeft direct en dus binnen een jaar een teruggeleidingsprocedure gestart, zodat de situatie van artikel 7 lid 1 HKV 1996 in zoverre toepassing mist. De vraag die dan rijst is of de beslissing van 23 juni 2026 van het Hof van Cassatie in Turkije tot een ander oordeel moet voeren. De beslissing dat de overbrenging van [minderjarige] naar Turkije door de moeder niet ongeoorloofd is, vervat in genoemde beslissing van 23 maart 2026 van het Gerechtshof [woonplaats1] , is in stand gebleven. Ook na de uitspraak in de cassatieprocedure in Nederland heeft de moeder niet verzocht om in Nederland te worden uitgeschreven. Het hof volgt het standpunt dat de 3-jarige [minderjarige] inmiddels zo is geworteld in Turkije niet. Daar komt bij dat het hof de zaak nog voldoende met de Nederlandse rechtssfeer verbonden acht, dat het hof in het belang van [minderjarige] een beslissing kan geven. Aangezien de vader eenhoofdig gezag heeft, volgt [minderjarige] zijn verblijfplaats. Gelet op vorenstaande heeft de Nederlandse rechter dan ook rechtsmacht.

5.11

Het hof wijst in het kader van de rechtsmacht ook nog op artikel 13 van het HKV. Op grond van dit artikel dient de Turkse rechter zich te onthouden van beslissingen omtrent het gezag nu al op 7 januari 2025 door de vader is verzocht om eenhoofdig gezag en deze maatregelen bij de Nederlandse rechter nog in beraad zijn zolang geen definitieve beslissing is gegeven.

Toepasselijk recht

5.12

De rechtbank heeft Nederlands recht toegepast. Daartegen zijn geen grieven tegen gericht, zodat ook het hof Nederlands recht op onderhavig gezagsgeschil zal toepassen.

Litispendentie

5.13

De moeder heeft een beroep gedaan op de zogenoemde exceptie litispendentie van artikel 12 Rv. De regeling van dat artikel ziet op de situatie dat er tussen dezelfde partijen en over hetzelfde onderwerp in Nederland én in een ander land een procedure aanhangig is. Als de buitenlandse procedure eerder aanhangig is gemaakt dan die in Nederland en de uitspraak van de buitenlandse rechter in Nederland voor erkenning of, in voorkomend geval, voor tenuitvoerlegging vatbaar is, kan de Nederlandse rechter de behandeling van de bij hem aangebrachte zaak aanhouden totdat door de buitenlandse rechter is beslist. Zodra blijkt dat de buitenlandse uitspraak voor erkenning dan wel tenuitvoerlegging vatbaar is, verklaart de Nederlandse rechter zich onbevoegd. De litispendentieregeling beoogt te voorkomen dat er gelijktijdig twee procedures tussen dezelfde partijen over hetzelfde onderwerp worden gevoerd, hetgeen inefficiënt is en het gevaar van tegenstrijdige uitspraken in zich bergt.

5.14

Uit de artikelen 11,12 en 128, derde lid, Rv volgt dat de exceptie van onbevoegdheid en de exceptie van litispendentie moeten worden opgeworpen voor alle weren ten gronde. Zowel bij de rechtbank als bij het hof heeft de moeder dit niet tijdig gedaan, daargelaten dat de grief van moeder, ook als zij wel voor alle andere grieven was opgeworpen volgens vaste jurisprudentie niet kan slagen, nu de rechtbank al een inhoudelijke beslissing gegeven nadat zij had geoordeeld dat niet is voldaan aan de toepassingsvoorwaarden van art. 12 Rv. Het beroep in hoger beroep van de moeder op het bepaalde in artikel 12 Rv faalt dan ook.

Inhoudelijk

5.15

Ingevolge artikel 1:253n van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan de rechter op verzoek van de niet met elkaar gehuwde ouders of van een van hen het gezamenlijk gezag beëindigen als nadien de omstandigheden zijn gewijzigd of bij het nemen van de beslissing op grond waarvan het gezamenlijk gezag is ontstaan van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan. De rechter kan dan bepalen dat het gezag over een kind aan één van hen toekomt indien:

a. er een onaanvaardbaar risico is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen, of b. wijziging van het gezag anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is.

5.16

Het hof sluit zowel voor wat betreft de beslissing als de gegeven motivering aan bij hetgeen de rechtbank heeft overwogen en voegt daar het volgende aan toe.

In haar verzoek in hoger beroep voert de moeder - samengevat - aan dat zij slachtoffer is van de door de vader gepleegde intieme terreur en dat daarmee door de rechtbank en de raad onvoldoende rekening is gehouden. Dit is volgens de moeder in strijd met Europese verdragen. Volgens de moeder is de veiligheid van [minderjarige] en de opvoedingscapaciteit van vader ook niet voldoende beoordeeld. Zij vindt dat nader onderzoek door de raad en een deskundige nodig is en het hof in de beoordeling daarmee wel rekening zou moeten houden.

5.17

Het hof is van oordeel dat de moeder het bestaan van intieme terreur, tegenover de gemotiveerde betwisting door de vader, onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. De vader heeft in dit verband aangevoerd dat hij moeder nooit heeft geslagen of bedreigd, maar dat juist sprake is geweest van fysiek geweld en intieme terreur/controlerend gedrag vanuit moeder richting hem.

De raad heeft over de relatie tussen partijen ook zorgen en geeft dat als volgt weer in het raadsrapport:

De raad maakt zich zorgen om de zeer verstoorde relatie tussen ouders. Ouders hebben een andere visie over de gebeurtenissen tijdens hun relatie; volgens moeder was er sprake van intieme terreur door controlerend gedrag van vader. Vader ontkent dit. Door de verstoorde relatie is er sprake van wantrouwen naar elkaar en is de communicatie verstoord. Het lukt ouders niet om afspraken met elkaar te maken over [minderjarige] en hun ouderschap samen vorm te

geven.

De moeder heeft het hof verzocht om nader onderzoek te laten doen door de raad of een deskundige, met name betrekking tot de gestelde intieme terreur. Het is echter aan de moeder om haar stellingen die daarop betrekking hebben te onderbouwen. Op grond van artikel 810a lid 1 Rv kan dit bijvoorbeeld in de vorm van een deskundigenrapport, maar de moeder heeft geen deskundigenrapport met betrekking tot haar stellingen ingebracht. Aangezien geen sprake is van een situatie zoals bedoeld onder 810a lid 2 Rv zal het hof ook niet op kosten van de Staat een deskundige benoemen. Het hof ziet evenals de rechtbank geen aanleiding voor een nieuw raadsonderzoek. Voor zover moeder het met de inhoud van het raadsrapport niet eens is, is dat in een klachtenprocedure al aan de orde geweest.

5.18

De raad heeft tijdens de mondeling behandeling in hoger beroep het eerdere standpunt onverkort gehandhaafd. Volgens de raad is de actie van de moeder om niet terug te komen naar Nederland met [minderjarige] nog steeds schadelijk voor de ontwikkeling van [minderjarige] . Het videobelcontact tussen de vader en [minderjarige] is niet echt contact want [minderjarige] moet fysiek contact hebben met haar vader. Ook is het gezag gezamenlijk uitoefenen lastig op deze manier. De moeder zou gezien de door haar veroorzaakte situatie juist extra haar best moeten doen om het contact tussen vader en [minderjarige] te stimuleren maar er is door toedoen van de moeder veel ruis op de lijn. De raad adviseert daarom de bestreden beschikking te bekrachtigen.

5.19

Het hof is van oordeel dat in de thans ontstane situatie [minderjarige] zondermeer klem en verloren zit tussen haar ouders. De moeder is zonder toestemming van de vader met [minderjarige] naar Turkije vertrokken en werkt op geen enkele wijze mee aan een gezamenlijke gezagsuitoefening met de vader. Ook de contactregeling verloopt blijkens de door de vader gegeven toelichting buitengewoon moeizaam. De moeder lijkt er alles aan te doen om de vader zo veel mogelijk buiten spel te zetten, Het hof heeft niet de verwachting dat hier binnen afzienbare tijd verbetering in komt, temeer nu de moeder in Turkije bezig is om eenhoofdig gezag te verkrijgen. Bij eenhoofdig gezag van de vader is de hoofdverblijfplaats van [minderjarige] ook bij de vader. Voor zover de moeder aanvoert dat terugkeer van [minderjarige] naar haar vader in Nederland niet in het belang van [minderjarige] is, acht het hof ook die stelling onvoldoende onderbouwd. Uiteraard zal het een enorme stap zijn voor [minderjarige] om naar haar vader in Nederland terug te keren. Maar de vader is een ook hechtingsfiguur van [minderjarige] en [minderjarige] kan in Nederland ook de (medische) hulp en zorg krijgen die zij volgens de moeder nodig heeft. De rechtbank heeft bepaald dat als [minderjarige] weer in Nederland is toegewerkt zal moeten worden naar een evenredige verdeling van de zorg en opvoedingstaken tussen de ouders. Het hof is het daar mee eens en acht het in het belang van [minderjarige] dat de vader en de moeder op die manier hun rol als ouder (wel) een gelijkwaardige rol kunnen hebben in het leven van [minderjarige] .

6 De beslissing

Het hof:

bekrachtigt de beschikking van de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem, van

18 maart 2026;

wijst het meer of anders verzochte af.

Deze beschikking is gegeven door mrs. P.B. Kamminga, S. Kuijpers en C. Schönhagen, bijgestaan door de griffier, en is op 27 oktober 2026 uitgesproken in het openbaar in tegenwoordigheid van de griffier.

Verordening - 2019/1111 - EN - EUR-Lex (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/?uri=CELLAR:524570fa-9c9a-11e9-9d01-01aa75ed71a1&from=nl) ECLI:NL:GHAMS:2019:3394 (https://pi.rechtspraak.minjus.nl/) ECLI:NL:HR:2025:314 (https://www.inview.nl/document/id58f23f29a8ce48dba04028f524b99983) ECLI:NL:GHDHA:2024:871 (https://www.inview.nl/document/idbca9a38932b34a088bc8cb3f10e8d180) ECLI:NL:HR:2023:1265 (https://pi.rechtspraak.minjus.nl/)