Jeugdrecht. Vernietiging van het vonnis van de rechtbank. Vrijspraak voor verkrachting, voor het plegen van…

geboren op [geboortedag 1] in [geboorteplaats] ,

wonende te [adres] .

De officier van justitie heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank.

Op 14 oktober 2026 hebben de advocaat-generaal, [verdachte] en zijn raadsman mr. R.B. Venema, tijdens een zitting achter gesloten deuren (opnieuw) verteld wat zij van de beschuldigingen vinden. Het hof heeft hiernaar geluisterd. Het hof heeft ook gekeken naar wat de officier van justitie, [verdachte] en zijn raadsman bij de rechtbank op 20 april 2026 hebben gezegd.

Het hof heeft geluisterd naar de vordering van de advocaat-generaal. De advocaat-generaal vordert:

De rechtbank is in het vonnis tot de conclusie gekomen dat de beschuldigingen niet kunnen worden bewezen en heeft [verdachte] daarom vrijgesproken.

Het hof komt tot dezelfde conclusie als de rechtbank. Het hof vernietigt het vonnis wel, omdat het hof hier (deels) een andere onderbouwing voor geeft.

De beschuldiging tegen [verdachte] komt er – kort gezegd – op neer dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan verkrachting van [benadeelde] , dan wel het plegen van handelingen die onder meer bestaan uit het seksueel binnendringen bij [benadeelde] toen ze nog geen 12 jaar oud was, dan wel aanranding van [benadeelde] , dan wel het plegen van ontucht met [benadeelde] toen zij nog geen 16 jaar was.

Voluit luidt de tenlastelegging aan [verdachte] dat:

primair
hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 november 2020 tot en met 1 juli 2021 te [plaats] , althans in Nederland, door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid, [benadeelde] , geboren op [geboortedag 2] 2011 heeft gedwongen tot het ondergaan van een of meer handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [benadeelde] , te weten

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 november 2020 tot en met 1 juli 2021 te [plaats] , althans in Nederland, met [benadeelde] , geboren op [geboortedag 2] 2011 die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een of meer handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [benadeelde] , te weten

meer subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 november 2020 tot en met 1 juli 2021 te [plaats] , althans in Nederland, door geweld en/of één of meer andere feitelijkheden en/of door bedreiging met geweld en/of met één of meer andere feitelijkheden [benadeelde] , geboren op [geboortedag 2] 2011 heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van een of meer ontuchtige handelingen, te weten

meest subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 november 2020 tot en met 1 juli 2021 te [plaats] , althans in Nederland, met [benadeelde] , geboren op [geboortedag 2] 2011, die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, buiten echt, een of meer ontuchtige handelingen heeft gepleegd, te weten

Het standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal vindt dat niet bewezen kan worden dat sprake is geweest van het uitoefenen van dwang door [verdachte] , zodat het primair tenlastegelegde niet wettig en overtuigend bewezen kan worden. De advocaat-generaal vindt dat het plegen van handelingen die onder meer bestaan uit het seksueel binnendringen bij [benadeelde] toen ze nog geen 12 jaar oud was, het subsidiair tenlastegelegde, wél wettig en overtuigend kan worden bewezen.

Het standpunt van de verdediging

[verdachte] heeft tegen het hof gezegd dat hij onschuldig is. Hij heeft verklaard dat [benadeelde] op eigen initiatief in zijn bed kwam liggen en dat hij dit niet had moeten toelaten, maar dat er vervolgens geen enkele keer seksuele handelingen tussen hen hebben plaatsgevonden. De raadsman heeft bepleit dat [verdachte] moet worden vrijgesproken van alle beschuldigingen, omdat er niet genoeg wettig en overtuigend bewijs is.

Het oordeel van het hof

Het gaat hier om een verdenking van een zedendelict, waarbij de seksuele handelingen die [verdachte] zou hebben verricht in verschillende vormen ten laste zijn gelegd. Bij een verdenking van een zedendelict kunnen vaak maar twee mensen vertellen wat er is gebeurd. Ook in deze zaak is dat zo. In dit geval zijn dat [verdachte] en [benadeelde] . [benadeelde] heeft verklaard dat [verdachte] haar in de tenlastegelegde periode meerdere keren heeft verkracht en heeft daarbij aangegeven hoe dat is gebeurd. [verdachte] heeft dat ontkend.

De wet bepaalt dat alleen de verklaring van [benadeelde] niet genoeg is om de beschuldigingen tegen [verdachte] te bewijzen. Er is meer bewijs, afkomstig uit een andere bron, nodig om tot een bewezenverklaring te kunnen komen. Het hof moet daarom beoordelen of er in het dossier ander bewijs is dat de verklaring van [benadeelde] ondersteunt.

Welke bewijsmiddelen zijn er in het dossier?

Het dossier bevat een aangifte van de moeder van [benadeelde] waarin zij namens [benadeelde] aangifte doet van seksueel misbruik. Zij heeft verteld wat ze van [benadeelde] heeft gehoord, namelijk dat [verdachte] [benadeelde] ’s avonds naar zijn bed riep of haar ophaalde, dat [benadeelde] dan haar kleren uit moest doen en dat [verdachte] in haar is geweest. [benadeelde] is op dezelfde dag dat haar moeder aangifte heeft gedaan bij de politie verhoord. Zij heeft toen verklaard dat [verdachte] haar vaak ophaalde uit haar bed of riep dat ze naar hem toe moest komen. Hij trok dan haar onderbroek uit en ging met zijn piemel in haar vagina. Ze stribbelde tegen, maar omdat [verdachte] sterker was, stopte hij niet. [benadeelde] heeft verder verteld dat ze [verdachte] ook moest aftrekken, dat hij zichzelf heeft afgetrokken en dat aan haar heeft laten zien en dat hij haar vingerde. [getuige] , het vriendje van [benadeelde] , heeft bij de politie verklaard dat [benadeelde] hem eind 2023 via Snapchat heeft verteld dat zij drie jaar eerder is aangerand door [verdachte] en dat zij, toen ze dit aan [getuige] vertelde, verdrietig was en moest huilen. [verdachte] heeft toen seksuele dingen bij haar gedaan die zij niet leuk vond. In het dossier bevindt zich verder een geluidsopname van een gesprek op 17 augustus 2023, waarin [verdachte] door zijn vader, [benadeelde] en de moeder van [benadeelde] wordt geconfronteerd met de beschuldigingen. Zijn moeder neemt, na enige tijd, ook deel aan het gesprek. [verdachte] zegt in dat gesprek dat hij verstandig had moeten zijn en dat het zijn schuld is dat “het” is gebeurd, maar dat hij geen seks heeft gehad met [benadeelde] en dat hij [benadeelde] nooit ergens toe heeft gedwongen. Ten slotte bevat het dossier een weergave van notities en appgesprekken uit de telefoon van [benadeelde] .

Overweging van het hof

Het hof stelt net als de rechtbank vast dat de verklaringen van zowel de moeder van [benadeelde] als [getuige] voortkomen uit hetgeen [benadeelde] aan hen heeft verteld. Dat betekent dat de informatie in deze verklaringen uit dezelfde bron komt, namelijk [benadeelde] . Dat geldt ook voor de inhoud van de notities en appgesprekken uit haar telefoon. Zoals hiervoor is uitgelegd, kunnen deze verklaringen en informatie daarom niet dienen als ondersteuning voor de verklaring van [benadeelde] .

Ook de emotie bij [benadeelde] waarover door [getuige] is verklaard, kan niet gelden als steunbewijs voor de verklaring van [benadeelde] , omdat het niet gaat om emotie die door [getuige] zelf is gezien of gehoord. [benadeelde] heeft via Snapchat aan [getuige] verteld dat [verdachte] seksuele handelingen bij haar heeft verricht en daarbij zelf, in een snapbericht, aangegeven dat zij verdrietig was en moest huilen.

De opname van het gesprek waarin [verdachte] met de beschuldigingen is geconfronteerd, biedt aanwijzingen dat er iets is gebeurd. [verdachte] reageert op de momenten waarop wordt gezegd dat hij ‘’met de poten’’ aan [benadeelde] heeft gezeten niet ontkennend, zegt dat ‘’het’’ is gebeurd, benoemt dat [benadeelde] net zo goed aan hem heeft gezeten en geeft aan spijt te hebben. Toch bevat de opname, goed beschouwd, geen concreet steunbewijs voor wat er precies is gebeurd tussen [benadeelde] en [verdachte] in de periode 1 november 2020 tot en met 1 juli 2021.

Hieruit blijkt namelijk niet wat “het” is waarover [verdachte] spreekt en hoe het zover is gekomen, terwijl wel duidelijk is dat dwang en binnendringen in het lichaam van [benadeelde] door [verdachte] steeds stellig wordt ontkend. [verdachte] heeft dit ook tijdens de zitting bij het hof ontkend en daarnaast aangegeven dat hij tijdens het confrontatiegesprek heeft gezegd dat hij spijt had omdat hij heeft toegelaten dat [benadeelde] achter hem aan liep en bij hem in bed kwam liggen. Op basis van deze informatie kan het hof niet vaststellen óf, en zo ja welke seksuele handelingen er zouden hebben plaatsgevonden tussen [benadeelde] en [verdachte] , laat staan of dat de seksuele handelingen zijn die in de tenlastelegging zijn omschreven en of daarbij sprake was van enige mate van dwang door [verdachte] . Er blijven dus voor het hof teveel vragen over, vragen die aan de hand van dit dossier en het onderzoek ter zitting niet beantwoord kunnen worden. Hoewel het hof wel aanwijzingen heeft dat er tussen [benadeelde] en [verdachte] wat is gebeurd waar [benadeelde] veel last van heeft, is dat niet voldoende om tot een bewezenverklaring te komen van de seksuele handelingen waarvan [verdachte] wordt beschuldigd.

Dat maakt dat het hof tot de conclusie komt dat het steunbewijs dat nodig is om te kunnen vaststellen dat de tenlastegelegde handelingen hebben plaatsgevonden niet aanwezig is. Het hof is dan ook van oordeel dat niet kan worden bewezen wat primair, subsidiair, meer subsidiair en meest subsidiair aan [verdachte] ten laste is gelegd. Het hof zal [verdachte] daarvan daarom vrijspreken.

De moeder van [benadeelde] heeft zich namens [benadeelde] als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert [verdachte] te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van € 600,00, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De gevorderde materiële schade bestaat uit de kosten van twee EMDR-therapiesessies die [benadeelde] heeft gevolgd in het traumacentrum.

Het hof zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in haar vordering, omdat het hof [verdachte] , bij gebrek aan voldoende bewijs, van het tenlastegelegde vrijspreekt.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het primair en subsidiair en meer subsidiair en meest subsidiair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Bepaalt dat de benadeelde partij en de verdachte ieder hun eigen kosten dragen.

Dit arrest is gewezen door mr. F. van der Maden, mr. H.J. Deuring en mr. L. Pieters, in aanwezigheid van de griffier mr. L. Kiemel en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 28 oktober 2026.