Veroordeling voor onttrekking van twee minderjarige kinderen aan het gezag. Oplegging van een gevangenisstraf…

geboren op [geboortedag 1] 1996 in [geboorteplaats] ,

wonende te [adres 1] ,

op dit moment verblijvende in P.I. [locatie] .

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 16 oktober 2026 en het onderzoek op de terechtzitting bij de rechtbank.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, die inhoudt dat verdachte voor het onder 1 en 2 tenlastegelegde wordt veroordeeld tot

De advocaat-generaal heeft zich verder op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen conform de beslissing van de rechtbank in haar vonnis. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsvrouw,

mr. E.J. Teeuwen, en de advocaat van de benadeelde partij, mr. N. Amine, hebben aangevoerd.

De rechtbank heeft bij vonnis van 16 februari 2026, waartegen het hoger beroep is gericht, de verdachte ter zake van de onder feiten 1 en 2 veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren.

Het hof is van oordeel dat de rechtbank op juiste gronden heeft beslist op de bewijsvraag en bewezenverklaring, de strafbaarheid van verdachte en de strafbaarheid van de feiten. Het hof zal het vonnis daarom bevestigen, met verbetering van de kwalificatie van feit 1.

Ten aanzien van de opgelegde straf en maatregel in het vonnis komt het hof tot een andere beslissing dan de rechtbank. In zoverre zal het vonnis dan ook worden vernietigd.

Het hof verbetert de in het vonnis gegeven kwalificatie van feit 1.

Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:

opzettelijk een minderjarige onttrekken aan het wettig over hem gesteld gezag, meermalen gepleegd.

Bij het bepalen van de straf en maatregel houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

Verdachte heeft zijn twee minderjarige kinderen onttrokken aan het gezag van hun moeder (aangeefster) door met de kinderen, zonder haar toestemming en medeweten naar Syrië te reizen. Eenmaal in Syrië aangekomen, heeft verdachte geprobeerd om aangeefster op een indringende en dreigende manier te dwingen de relatie te hervatten en voort te zetten. Daarbij heeft hij aangeefster een brief gestuurd met daarin meerdere voor hem niet onderhandelbare, eisen. Wanneer aangeefster hier niet aan zou voldoen, zou zij haar kinderen nooit meer te zien krijgen. Hierdoor is grote druk op aangeefster uitgeoefend en dit heeft bij haar de angst veroorzaakt dat zij haar kinderen niet meer te zien zou krijgen. Ook was haar angst erin gelegen dat het niet veilig was om naar Syrië te reizen, zoals ook blijkt uit een negatief reisadvies op de website van het Ministerie van Buitenlandse zaken ten tijde van de feiten. Verdachte heeft het voor aangeefster onmogelijk gemaakt haar taak als één van degenen die met het gezag was belast uit te voeren. Verdachte heeft dit belang van aangeefster volledig genegeerd en haar misleid door voor te wenden dat hij de kinderen slechts zou meenemen op een vakantie naar Griekenland. Verdachte is pas teruggekomen vanuit Syrië op het moment dat aangeefster heeft gedaan alsof zij weer samen een gezin zou willen vormen met verdachte.

Het handelen van de verdachte heeft een grote impact gehad op aangeefster, die als gevolg

van de gebeurtenissen gediagnosticeerd is met een posttraumatische stressstoornis en

hiervoor onder behandeling is bij een psycholoog. Ook op de beide kinderen heeft het handelen van verdachte een grote negatieve impact gehad. Voor beide kinderen is behandeling door middel van specialistische gezinsbegeleiding nodig. Gelet op de aard en ernst van de feiten is oplegging van een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel passend.

Het hof heeft gelet op het strafblad van verdachte van 2 oktober 2026, waaruit blijkt dat verdachte niet eerder voor misdrijven is veroordeeld. Verder heeft het hof gelet op adviezen van Reclassering Nederland van 21 januari 2026 en van 2 oktober 2026.

In het advies van 21 januari 2026, waar ook de rechtbank zich op heeft gebaseerd, schetst de reclassering een zorgelijk beeld van verdachte, dat zich toonde in het dreigen met zelfmoord, het bedreigen met de dood richting aangeefster en de kinderen, in bezitsdrang en jaloezie en in stressfactoren zoals financiële en psychologische stress.

In het recente advies van 2 oktober 2026 zijn de zorgen die de reclassering heeft over het psychosociaal functioneren en de houding van verdachte nog geenszins weggenomen, maar beschrijft de reclassering wel een voorzichtige gedragsverandering. Daar waar verdachte aanvankelijk veel wrok koesterde richting zijn ex-vrouw en vooral een slachtofferrol aannam, lijkt hij inmiddels meer inzicht te tonen in zijn eigen gedrag en toont hij meer begrip voor het leed dat hij zijn ex-vrouw heeft aangedaan. De reclassering merkt daarbij op dat er niet zonder meer vanuit kan worden gegaan dat deze ontwikkeling zich voort zal zetten en blijvend is. In relatie tot de kinderen ziet de reclassering bij verdachte nog nauwelijks tot geen oog voor de gevolgen die zijn handelen op hen heeft gehad en blijven er dus onverminderd zorgen over zijn opstelling.

De reclassering schat het risico op herhaling in als hoog en de kans dat verdachte zich aan bijzondere voorwaarden zal onttrekken als gemiddeld tot hoog. De reclassering adviseert een (deels) voorwaardelijke straf met daaraan gekoppeld als bijzondere voorwaarden een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contact- en locatieverbod (met elektronisch toezicht), het meewerken aan het vinden en behouden van zinvolle dagbesteding.

Het hof heeft ter zitting een beeld van verdachte gekregen dat past bij wat de reclassering in haar laatste rapportage heeft opgetekend. Verdachte lijkt enerzijds wat meer inzicht in zijn eigen handelen te hebben gekregen, maar is anderzijds nog steeds strijdbaar als het om het contact met zijn kinderen gaat en toont zich daarbij dikwijls gekrenkt en neemt - ten onrechte - een slachtofferrol aan. Al met al lijkt sprake van een nog prille en onvolledige verandering van gedrag in positieve zin. Het zal dit meewegen in de strafmaat, in die zin dat het hof een langer voorwaardelijke strafdeel zal opleggen dan de rechtbank heeft gedaan.

Het hof is, alles afwegend, van oordeel dat oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden passend en noodzakelijk is, gelet op de aard en de ernst van de feiten. Het hof zal daarvan een gedeelte van 18 maanden voorwaardelijk opleggen. Dit voorwaardelijke deel dient als waarschuwing aan verdachte, teneinde te voorkomen dat verdachte zich nogmaals schuldig maakt aan (soortgelijke) strafbare feiten. Aan het voorwaardelijk deel van de gevangenisstraf koppelt het hof bovendien de bijzondere voorwaarden zoals die door de reclassering in haar rapport van 2 oktober 2026 zijn geformuleerd, met uitzondering van de mogelijkheid van contact in het kader van herstel of bemiddeling of de gezamenlijke kinderen in de toekomst in overleg met de reclassering en een derde instantie zal kunnen plaatsvinden en na overleg met het Openbaar Ministerie.

Het hof zal deze uitzondering uitdrukkelijk niet in de voorwaarden opnemen, omdat het hof het in deze zaak noodzakelijk acht het contactverbod onverkort op te leggen. Voor eventueel contact in de toekomst in het kader van herstel of bemiddeling bestaat de juridische mogelijkheid om een wijziging van de voorwaarden te verzoeken, welke mogelijkheid vervolgens door een rechter zal worden getoetst.

Het hof zal de bijzondere voorwaarden dadelijk uitvoerbaar verklaren, nu er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Het hof baseert dat oordeel op de door de reclassering als gemiddeld tot hoog ingeschatte kans op geweld. Tevens is in dat oordeel betrokken dat verdachte met het bewezenverklaarde gevaar heeft veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van zijn kinderen door deze mee te nemen naar een land (Syrië) waarvoor een rood reisadvies gold. Een dergelijk advies houdt in dat het ministerie van Buitenlandse Zaken vindt dat het onder alle omstandigheden te gevaarlijk is om naar een dergelijk land te reizen.

Daarnaast zal het hof aan verdachte een maatregel strekkende tot beperking van de

vrijheid ex artikel 38v Sr opleggen voor de duur van 5 jaren, ter voorkoming van strafbare feiten gericht tegen aangeefster en de kinderen, bestaande uit een contactverbod. Voor elke overtreding van de vrijheidsbeperkende maatregel kan 2 weken vervangende hechtenis worden toegepast met een maximum van 6 maanden.

Naar het oordeel van het hof moet er – gelet op het als hoog ingeschatte risico op herhaling - ernstig rekening mee worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit pleegt of zich belastend gedraagt jegens aangeefster en de kinderen. Het hof zal daarom de dadelijke uitvoerbaarheid van de maatregel gelasten.

De benadeelde partij heeft een vordering tot schadevergoeding van € 7.951,95 ingediend. De rechtbank heeft dit bedrag toegewezen. De vordering is in hoger beroep gehandhaafd.

De vordering betreft een bedrag van € 2.951,25 aan materiële schade, bestaande uit verschillende schadeposten. Aan immateriële schade wordt een bedrag van € 5.000,- gevorderd.

Op de zitting is gebleken dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het onder 1 primair en 2 bewezen verklaarde handelen van verdachte.

De gevorderde materiële schade is voldoende onderbouwd en niet betwist. Het hof zal deze daarom volledig toewijzen.

Ook de gevorderde immateriële schade komt volledig voor vergoeding in aanmerking nu bij de benadeelde partij geestelijk letsel is vastgesteld, en ook de aard en ernst van de normschending meebrengen dat de nadelige gevolgen voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon in de zin van artikel 6:106 sub b Burgerlijk Wetboek kan worden aangenomen.

De hoogte van deze schade is ook niet betwist en komt het hof aannemelijk voor. Het hof zal de vordering daarom geheel toewijzen.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op.

De benadeelde partij heeft een vordering tot schadevergoeding van € 4.000,00 ingediend. De rechtbank heeft dit bedrag toegewezen. De vordering betreft uitsluitend immateriële schade en is in hoger beroep gehandhaafd.

Op de zitting is gebleken dat de benadeelde partij rechtstreeks immateriële schade heeft geleden door het onder 1 bewezen verklaarde handelen van verdachte.

Het hof overweegt met betrekking tot de grondslag voor toekenning van immateriële schade als volgt. Uit een brief van GZ- [psycholoog] van 4 augustus 2026 blijkt dat de benadeelde in traumabehandeling is en dat hij klachten heeft die overeenkomen met kenmerken die passen bij een posttraumatische stress-stoornis. Ook hier geldt dat de aard en ernst van de normschending meebrengen dat de nadelige gevolgen voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon in de zin van artikel 6:106 sub b Burgerlijk Wetboek kan worden aangenomen.

De hoogte van de gevorderde schade is niet betwist en komt het hof aannemelijk voor. Het hof zal de vordering daarom geheel toewijzen.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op.

De benadeelde partij heeft een vordering tot schadevergoeding van € 4.000,00 ingediend. De rechtbank heeft dit bedrag toegewezen. De vordering is in hoger beroep gehandhaafd.

Op de zitting is gebleken dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het onder 1 primair bewezen verklaarde handelen van verdachte.

Het hof overweegt met betrekking tot de grondslag voor toekenning van immateriële schade als volgt. Uit een brief van GZ- [psycholoog] van 4 augustus 2026 blijkt dat de benadeelde in traumabehandeling is, maar dat haar klachten gezien haar jonge leeftijd lastig zijn te duiden. Het hof begrijpt dat het stellen van een concrete diagnose daarom niet goed mogelijk is. Dat de benadeelde klachten heeft, staat echter wel vast en ook hier geldt dat de aard en ernst van de normschending meebrengen dat de nadelige gevolgen voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon in de zin van artikel 6:106 sub b Burgerlijk Wetboek kan worden aangenomen.

De hoogte van de gevorderde schade is niet betwist en komt het hof aannemelijk voor. Het hof zal de vordering daarom geheel toewijzen.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op.

De straf en maatregelen zijn gebaseerd op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 38v, 38w, 57, 63, 279 en 284 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van straf en maatregel en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 (zesendertig) maanden.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 18 (achttien) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 3 (drie) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel gedurende de proeftijd de hierna te noemen bijzondere voorwaarde(n) niet heeft nageleefd.

dat de veroordeelde:

De behandeling start na aanmelding en zodra er plek is. De veroordeelde houdt zich aan de

huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling;

De veroordeelde werkt mee aan elektronische monitoring van dit contactverbod, zolang de reclassering dat nodig vindt. Met elektronische monitoring via enkelband en

slachtoffer-device kan de reclassering de genoemde personen informeren als betrokkene

dichtbij komt.

Beveelt dat voormelde voorwaarden en het uit te oefenen reclasseringstoezicht, dadelijk

uitvoerbaar zijn.

Van rechtswege gelden hierbij als voorwaarden dat de verdachte:

Geeft opdracht dat de reclassering toezicht houdt op de naleving van de voorwaarden en de verdachte ten behoeve daarvan begeleidt.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Heft op het door de rechtbank gegeven bevel tot dadelijke uitvoerbaarheid van de door de rechtbank opgelegde vrijheidsbeperkende maatregel van 38v van het Wetboek van Strafrecht, inhoudende een contactverbod met [benadeelde 1] , [benadeelde 2] en [benadeelde 3] .

Legt op de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid inhoudende dat de veroordeelde voor de duur van 5 jaren de veroordeelde voor de duur van 5 jaren op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met

Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan. De duur van deze vervangende hechtenis bedraagt 2 weken voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een gezamenlijk maximum van 6 maanden.

Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op.

Beveelt dat de opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

Beveelt dat de tijd die de verdachte al onderworpen is geweest aan de door de rechtbank opgelegde en dadelijk uitvoerbaar verklaarde vrijheidsbeperkende maatregel bij de uitvoering van de opgelegde vrijheidsbeperkende maatregel in mindering zal worden gebracht.

Beveelt daarnaast dat de vervangende hechtenis die eventueel al is tenuitvoergelegd, eveneens bij een eventuele tenuitvoerlegging van de vervangende hechtenis in mindering wordt gebracht.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde 1]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde 1] ter zake van het onder 1 primair en 2 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 7.951,95 (zevenduizend negenhonderdeenenvijftig euro en vijfennegentig cent) bestaande uit

€ 2.951,95 (tweeduizend negenhonderdeenenvijftig euro en vijfennegentig cent) materiële schade en € 5.000,00 (vijfduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde 1] , ter zake van het onder 1 primair en 2 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 7.951,95 (zevenduizend negenhonderdeenenvijftig euro en vijfennegentig cent) bestaande uit € 2.951,95 (tweeduizend negenhonderdeenenvijftig euro en vijfennegentig cent) materiële schade en € 5.000,00 (vijfduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 64 (vierenzestig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 23 augustus 2025.

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde 2] ter zake van het onder 1 primair bewezenverklaarde tot het bedrag van € 4.000,00 (vierduizend euro) ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde 2] , ter zake van het onder 1 primair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 4.000,00 (vierduizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 40 (veertig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 23 augustus 2025.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde 3] , ter zake van het onder 1 primair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 4.000,00 (vierduizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 40 (veertig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 23 augustus 2025.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep, voor zover aan het oordeel van het hof, onderworpen voor het overige.

Dit arrest is gewezen door mr. T.H. Bosma, mr. M.C. van Linde en mr. O. Anjewierden, in aanwezigheid van de griffier, D.D. Drost, en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 30 oktober 2026.