Jeugdrecht. Verkrachting. Artikel 242 (oud) Sr. Bevestiging van het vonnis met aanvulling. Veroordeling…

geboren op [geboortedatum] 2006 in [geboorteplaats] (O),

wonende te [adres] .

[verdachte ] heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank.

Op 14 oktober 2026 hebben [verdachte ] en zijn raadsman, mr. J.B.A. Kalk, en de advocaat-generaal, tijdens een zitting achter gesloten deuren (opnieuw) verteld wat zij van de beschuldigingen vinden. Het hof heeft hiernaar geluisterd. Het hof heeft ook gekeken naar wat de officier van justitie, [verdachte ] en zijn raadsman bij de rechtbank op 18 maart 2025 hebben gezegd.

Het hof heeft geluisterd naar de vordering van de advocaat-generaal. De advocaat-generaal vordert:

De rechtbank heeft [verdachte ] bij vonnis van 1 april 2025 voor het meermalen verkrachten van [benadeelde] (hierna: [benadeelde] ) veroordeeld tot een jeugddetentie van 9 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Daarnaast heeft de rechtbank de vordering tot schadevergoeding van [benadeelde] geheel toegewezen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel, en de vordering tot oplegging van een contactverbod op grond van artikel 38v Sr afgewezen.

Het hof is van oordeel dat de rechtbank op juiste gronden heeft beslist. Het hof zal het vonnis met aanvulling van gronden (aanvullende bewijsmiddelen en een aanvullende bewijs- en strafoverweging) bevestigen. Het hof zal, gelet op de in hoger beroep gewijzigde vordering van de benadeelde partij, ook een aanvullende overweging opnemen ten aanzien van de vordering tot schadevergoeding.

Dat betekent dat de veroordeling door de rechtbank voor het meermalen verkrachten van [benadeelde] in stand blijft. Ook blijven de straf en de beslissing ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij in stand. Dit betekent dat het hof, net als de rechtbank, aan [verdachte ] oplegt een jeugddetentie van 9 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren en dat [verdachte ] een bedrag van € 12.500,00 aan [benadeelde] moet betalen als vergoeding voor de schade die zij door toedoen van [verdachte ] heeft opgelopen.

De bewijsmiddelen die de rechtbank heeft opgenomen ten aanzien van het onder 1 primair tenlastegelegde worden met de volgende bewijsmiddelen aangevuld:

Ze (het hof begrijpt: [benadeelde]) gaf dan aan dat hij (het hof begrijpt: [verdachte ]) moest stoppen maar dan ging hij door. Ook moest ze hem in de ochtend pijpen terwijl ze dit niet wilde. Hij werd dan enorm boos. Hij zei dan dingen als: "Je had het mij beloofd. Je verraadt me". (…)

Hij wilde ook anale seks. Hij bleef dan zeuren: "Ik zie het aan je. Je wilt het graag. Je gaat geen pijn krijgen". (…)

Op de vraag waarom er toch seks plaatsvond terwijl ze niet wilde gaf [benadeelde] aan dat ze dan echt zei dat ze niet wilde, maar dan werd hij boos en dan gebeurde het toch. Hij zei dan: "Je moet mij ook blij maken. Als je het nu doet word ik de hele dag niet meer boos op jou" (…)

(…)

In Italië op vakantie zat [benadeelde] alleen maar op de telefoon. Ik vroeg nog of ze gek was. Haar telefoon ging en ze ging er gelijk op. Ze gunde zichzelf niet de tijd om niet gelijk te reageren. We hadden niet in de gaten wat er gaande was. We hebben dit ook wel eens besproken met [verdachte ] . Dat als we aan het eten waren en de telefoon ging dat [benadeelde] gelijk moest reageren. (…)

<afbeelding>

4. Een schriftelijk bescheid als bedoeld in artikel 344, eerste lid, aanhef en onder 5, van het Wetboek van Strafvordering, te weten een verklaring behandeling d.d. 10 oktober 2023 opgesteld door [naam] , Orthopedagoog-Cognitief gedragstherapeut VGCT, EMDR-therapeut, inhoudende, zakelijk weergegeven:

Hulpvraag [benadeelde] heeft zich bij onze praktijk aangemeld vanwege herbelevingen en spanningen die ze heeft opgelopen door de relatie met haar ex-vriend (bron: aanmelding sociaal wijkteam, februari 2022). Ze wil graag van deze klachten af, minder angstig worden en weer gelukkig kunnen zijn.

Klachten Door de gebeurtenissen met haar ex-vriend (het hof begrijpt: [verdachte ] ) is er veel angst bij [benadeelde] ontstaan; angst voor wat er zou kunnen gebeuren en wat hij haar en/of familie zou kunnen aandoen. [benadeelde] leefde in die periode met gevoelens van machteloosheid, ze mocht niks doen of zeggen want dan zou er iets ergs gebeuren had hij gezegd.

Toen de relatie over was kreeg [benadeelde] last van spanningen, herbelevingen en paniekaanvallen. Ze voelde zich niet meer gelukkig en twijfelde steeds meer aan zichzelf. Doordat ze vaak te horen had gekregen dat zij de schuldige was, ging ze erin geloven. [benadeelde] ervaart nu nog steeds minderwaardigheidsgevoelens en heeft last van onzekerheid.

[benadeelde] durfde in die periode niet meer over straat, uit angst hem of zijn vrienden tegen te komen. Er was sprake van concentratieproblemen op school omdat [benadeelde] erg alert was geworden. Ook was het moeilijker geworden om mensen te vertrouwen en waren er triggers in het dagelijks leven waardoor [benadeelde] weer herinnerd werd aan dingen die gebeurd waren.

Als behandelaar heb ik gemerkt dat het voor [benadeelde] moeilijk was om te praten over het seksuele contact wat er heeft plaatsgevonden. Ze heeft dit lang vermeden omdat ze veel spanning ervaarde bij terugdenken aan deze herinneringen. [benadeelde] heeft aangegeven herinnerd te worden aan deze gebeurtenissen door verschillende triggers, waaronder het bed in de slaapkamer waar het was gebeurd.

Behandelmethode De post traumatische stressklachten zijn met traumaverwerkingstechnieken behandeld, waaronder EMDR en Imaginair Rescripten.

Voor de angst- en spanningsklachten wordt cognitieve gedragstherapie ingezet.

Ter versterking van vertrouwen en grenzen bewaken wordt Psychomotorische therapie ingezet.

(…)

Het hof overweegt in aanvulling op de overwegingen van de rechtbank ten aanzien van het bewijs als volgt.

De raadsman van [verdachte ] heeft in hoger beroep naar voren gebracht dat de (bedreigende) appberichten van [verdachte ] richting [benadeelde] en haar familie niet betekenen dat de seks tussen [benadeelde] en [verdachte ] tegen de wil van [benadeelde] heeft plaatsgevonden. Het hof volgt de raadsman niet, omdat er meer omstandigheden meespelen dan alleen bedreigende appberichten van [verdachte ] .

Uit het dossier volgt dat tussen [verdachte ] en [benadeelde] sprake was van een bedreigende relatiesfeer, waarbij [verdachte ] steeds meer macht en controle uitoefende over [benadeelde] . [verdachte ] heeft tijdens de relatie meermalen fysiek geweld tegen [benadeelde] gebruikt en haar met geweld tegen haar of haar familieleden bedreigd. [benadeelde] mocht [verdachte ] niet boos maken en moest doen wat hij wilde. Daarnaast beperkte hij [benadeelde] in haar vrijheid op het gebied van sociale contacten en kledingkeuze en controleerde hij haar daarop. Ook eiste [verdachte ] dat [benadeelde] direct reageerde op berichten van zijn kant. Het hof ziet een patroon waarin de uitoefening van macht geleidelijk is opgebouwd. Door zijn intimiderende gedrag heeft hij [benadeelde] ondergeschikt weten te maken aan zijn wil. Zo voelde [benadeelde] zich niet meer vrij om te reageren wanneer zij wilde op de berichten en telefoonoproepen van [verdachte ] . Dit blijkt onder andere uit de verklaring van de vader van [benadeelde] waarin hij aangeeft dat [benadeelde] tijdens de vakantie in Italië gelijk op haar telefoon af ging als [verdachte ] contact met haar zocht. Uit het dossier volgt bovendien dat [benadeelde] zich zeer bedreigd voelde. Zij heeft dit op enig moment aan haar mentor durven vertellen, die vervolgens contact heeft gezocht met de vader van [benadeelde] om aan te geven dat haar veiligheid in het geding was. Dat deze intimiderende relatie veel impact op [benadeelde] heeft gehad, blijkt uit het aantal EMDR-behandelingen dat zij heeft gehad om het een plaats te kunnen geven. Volgens het verslag van de orthopedagoog heeft [benadeelde] 24 EMDR-behandelingen gehad omdat zij kampte met herbelevingen en spanningen als gevolg van de relatie met [verdachte ] . Daarnaast volgt uit het verslag dat [benadeelde] last heeft van paniekaanvallen, minderwaardigheidsgevoelens en onzekerheid. Zij durfde niet meer over straat en had concentratieproblemen op school. De orthopedagoog heeft waargenomen dat [benadeelde] moeilijk kon praten over het seksuele contact dat heeft plaatsgevonden in de relatie. Ze heeft dit lang vermeden omdat ze veel spanning ervaarde bij het terugdenken aan deze herinneringen.

Mede op basis van de hiervoor genoemde redenen is het hof, net als de rechtbank, van oordeel dat vaststaat dat [verdachte ] een situatie heeft gecreëerd waarin [benadeelde] zich gedwongen voelde gehoor te geven aan de eisen van [verdachte ] en dat de tenlastegelegde dwang daarom bewezen kan worden.

Het hof overweegt in aanvulling op de overwegingen van de rechtbank over de strafoplegging als volgt.

Strafmaat

Het hof acht de door de rechtbank opgelegde onvoorwaardelijke jeugddetentie, gelet op de ernst van het feit en de context waarin dit heeft plaatsgevonden, nog steeds passend. Naast de door de rechtbank opgeschreven redenen weegt het hof mee dat [verdachte ] , in de periode dat [verdachte ] en [benadeelde] een relatie hadden, het uitoefenen van de macht over [benadeelde] geleidelijk heeft opgebouwd. Hij heeft er op zeer indringende wijze voor gezorgd dat [benadeelde] ondergeschikt is geraakt aan zijn wil door haar (onder andere via Whatsapp) te bedreigen, haar te isoleren door haar te beperken in de omgang met anderen en controlerend gedrag te vertonen. Uit de Whatsappgesprekken blijkt dat [benadeelde] niet meer vrij was in wat zij ging doen, met wie zij ging afspreken of gesprekken had, of zij make-up droeg en wat voor kleding zij aan had. [benadeelde] was op dat moment een zeer jong meisje dat voor een langere tijd werd geleefd door [verdachte ] . Onder deze omstandigheden heeft [verdachte ] [benadeelde] , in de laatste twee maanden van de relatie, meerdere keren verkracht. Het hof acht de door de rechtbank opgelegde jeugddetentie van 9 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren, daarom passend en noodzakelijk.

Contactverbod

De advocaat-generaal heeft in hoger beroep de oplegging van een contactverbod met [benadeelde] en haar ouders ten aanzien van [verdachte ] gevorderd. Ook de raadsvrouw van [benadeelde] heeft in hoger beroep (opnieuw) verzocht om een contactverbod.

De raadsvrouw en de advocaat-generaal vrezen dat de uitspraak in hoger beroep voor [verdachte ] aanleiding zal zijn voor het zoeken van contact met [benadeelde] en/of haar ouders. Zij vinden een contactverbod van belang voor de gemoedsrust en veiligheid van [benadeelde] en haar ouders. Er wordt geen locatieverbod verzocht omdat [benadeelde] en haar ouders (vanwege de angst voor [verdachte ] ) zijn verhuisd en de locatie daarom geheim is.

Standpunt van de verdediging

De verdediging stelt zich op het standpunt dat een contactverbod moet worden afgewezen. [verdachte ] heeft na de uitspraak in eerste aanleg geen contact gezocht met [benadeelde] en zal dit ook in de toekomst niet doen, omdat hij dit niet wil. Volgens [verdachte ] heeft [benadeelde] niets te vrezen voor hem.

Oordeel van het hof

Een contactverbod is een vrijheidsbeperkende maatregel en kan worden opgelegd wanneer iemand voor een strafbaar feit wordt veroordeeld. De maatregel kan alleen worden opgelegd als dit is bedoeld tot beveiliging van de maatschappij of ter voorkoming van het (opnieuw) plegen van strafbare feiten.

Het hof ziet onvoldoende aanleiding voor het opleggen van een contactverbod. Er is veel tijd verstreken sinds de gebeurtenissen in 2021 en tijdens de zitting van het hof is niet gebleken dat [verdachte ] sinds december 2021 contact heeft gezocht met [benadeelde] of haar ouders. De angst van [benadeelde] en haar ouders dat dit na het onherroepelijk worden van de uitspraak van dit hof mogelijk anders kan zijn, acht het hof begrijpelijk, maar de angst alleen is voor het opleggen van een contactverbod onvoldoende. Het hof is het daarom eens met de beslissing van de rechtbank en zal geen contactverbod opleggen.

Vordering van de benadeelde partij

De raadsvrouw van [benadeelde] heeft zich in hoger beroep (primair) op het standpunt gesteld dat de vordering moet worden toegewezen tot een bedrag van € 17.500,00 aan immateriële schade, waarvan € 5.000,00 moet worden toegewezen door middel van oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit wijkt af van de oorspronkelijke vordering van € 12.500,00. De raadvrouw geeft hiervoor als onderbouwing dat de Rotterdamse schaal op het moment van het indienen van de vordering nog niet in werking was getreden en op dit moment wel. In hoger beroep heeft zij, met verwijzing naar de Rotterdamse schaal, aangevoerd dat een bedrag van € 12.500,00 passend is en dat dit bedrag, gelet op de aanbevelingen van de rechtspraak die sinds 1 januari van dit jaar gelden, moet worden verhoogd met 15% vanwege de leeftijd van [benadeelde] en met 25% vanwege het opzet van [verdachte ] . De raadsvrouw vordert daarom een bedrag van € 17.500,00 aan schadevergoeding.

Als het hof niet meegaat in deze vordering, verzoekt de raadsvrouw (subsidiair) de oorspronkelijke vordering van € 12.500,00 aan immateriële schade toe te wijzen.

Oordeel van het hof

Het hof stelt voorop dat een vordering tot schadevergoeding van een benadeelde partij niet kan worden verhoogd in de hoger beroepsfase. De strafrechter kan wel uit zichzelf, los van de door de benadeelde partij ingestelde vordering, de schadevergoedingsmaatregel opleggen. Dit bedrag kan hoger zijn dan de oorspronkelijke vordering.

Het verbod tot verhoging van de vordering van de benadeelde partij brengt met zich mee dat heel terughoudend moet worden omgegaan met de mogelijkheid om in hoger beroep een hogere schadevergoedingsmaatregel op te leggen dan de oorspronkelijke vordering van de benadeelde partij. Als dit te snel wordt gedaan, kan dit neerkomen op een omzeiling van het verbod om de oorspronkelijke vordering te verhogen. Alleen in zeer uitzonderlijke gevallen wordt hiervan gebruik gemaakt, bijvoorbeeld als de schade in eerste aanleg helemaal niet was te voorzien.

Het hof is van oordeel dat in deze zaak geen sprake is van een zeer uitzonderlijk geval waardoor een schadevergoedingsmaatregel zou moeten worden toegepast die hoger is dan de oorspronkelijke vordering. De door de raadsvrouw gevorderde, naar boven toe bijgestelde, schadevergoedingsmaatregel ziet op schade die in eerste aanleg al bestond en op dezelfde gronden die ook tijdens het indienen van de oorspronkelijke vordering zijn genoemd. Het hof zal daarom niet overgaan tot oplegging van de gevorderde schadevergoedingsmaatregel voor een hoger bedrag dan de oorspronkelijke vordering. Het verzoek van de raadsvrouw wordt afgewezen.

De straf is gebaseerd op de artikelen 36f, 63, 77a, 77g, 77i, 77x, 77y, 77z, 77gg en 242 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast zoals zij golden ten tijde van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Wijst af de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde] voor zover deze ziet op het bedrag dat de oorspronkelijke vordering overstijgt.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep met inachtneming van het hiervoor overwogene.

Dit arrest is gewezen door mr. H.J. Deuring, mr. F. van der Maden en mr. L. Pieters, in aanwezigheid van de griffier mr. L. Kiemel en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 28 oktober 2026.