De rechtbank heeft verdachte veroordeeld voor het meermalen plegen van ontucht met een cliënte die was…

geboren op [geboortedag] 1983 in [geboorteplaats] ,

wonende te [adres] .

De officier van justitie heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Midden-Nederland.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 15 oktober 2026 en het onderzoek op de terechtzitting bij de rechtbank.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsman,

mr. W.F.J. Kramer, en de advocaat van de benadeelde partij, mr. H.J. Oosterhagen, hebben aangevoerd.

De rechtbank heeft verdachte bij vonnis van 8 december 2025, waartegen het hoger beroep is gericht, wegens het werkzaam in de gezondheidszorg of maatschappelijke zorg ontucht plegen met iemand die zich als patiënt of cliënt aan zijn hulp en zorg heeft toevertrouwd, meermalen gepleegd, veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 180 dagen, waarvan 179 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren, en een taakstraf van 150 uren, subsidiair 75 dagen hechtenis.

De rechtbank heeft de vordering van de benadeelde partij [benadeelde] gedeeltelijk toegewezen en voor het overige de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in haar vordering.

Het hof is van oordeel dat de rechtbank grotendeels op juiste gronden heeft beslist. Het hof zal het vonnis daarom bevestigen, behalve voor zover het betreft de strafoplegging en de beslissingen over de vordering van de benadeelde partij.

Ten aanzien van deze onderdelen van het vonnis komt het hof tot andere beslissingen dan de rechtbank. In zoverre zal het vonnis dan ook worden vernietigd en zal het hof opnieuw rechtdoen.

Standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat aan verdachte een gevangenisstraf wordt opgelegd voor de duur van veertien maanden. Hij heeft hiertoe – kort gezegd – aangevoerd dat gelet op de straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd aan verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor een langere duur moet worden opgelegd dan waartoe de rechtbank is gekomen. Hoewel de advocaat-generaal oog heeft voor de persoonlijke omstandigheden van verdachte, moet de ernst van het feit nadrukkelijker meewegen bij de straftoemeting.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht om dezelfde straf op te leggen als de rechtbank in haar vonnis. Hij heeft hiertoe – kort gezegd – aangevoerd dat gelet op de persoonlijke omstandigheden van verdachte en gelet op straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd, de oplegging van een zwaardere straf geen enkel strafdoel meer dient.

Oordeel van het hof

Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

Verdachte heeft, terwijl hij werkzaam was in de maatschappelijke zorg, meerdere malen ontucht gepleegd met aangeefster, die in de gesloten setting van de FPA als cliënt aan zijn hulp en zorg was toevertrouwd. Verdachte is met aangeefster naar het fitnesscentrum en naar het bos gegaan en heeft daar op verschillende momenten seks met haar gehad.

Het lag op de weg van verdachte om ervoor te waken en te zorgen dat de professionele grenzen ten aanzien van het contact tussen verdachte en aangeefster niet zouden worden overschreden. In tegenstelling tot wat van verdachte mocht worden verwacht, heeft hij die grenzen ver overschreden. Hij heeft daartoe zelfs het initiatief genomen door op verschillende momenten seksuele handelingen met aangeefster te initiëren. Deze handelingen bestonden mede uit het met zijn penis binnendringen van het lichaam van aangeefster. Aangeefster was vanwege haar problematiek en de plaatsing in de instelling niet in staat hier weerstand tegen te bieden. Dit is verdachte des te meer aan te rekenen omdat hij er, als zorgverlener, van op de hoogte was dat juist het aangeven van grenzen voor aangeefster moeilijk was. Door desondanks op meerdere momenten seksuele handelingen te initiëren, heeft verdachte niet alleen het vertrouwen van aangeefster geschonden, maar ook een ernstige inbreuk gemaakt op haar lichamelijke en geestelijke integriteit. Verdachte heeft daarbij misbruik gemaakt van haar kwetsbaarheid en van zijn machtspositie in de zorg ten opzichte van aangeefster.

Uit het uittreksel uit de justitiële documentatie van 11 september 2026 blijkt dat verdachte de afgelopen vijf jaar niet onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten, zodat dat niet strafverhogend werkt.

Het hof heeft ook kennisgenomen van het reclasseringsadvies van Reclassering Nederland van 11 november 2025. Daaruit komt – kort samengevat – naar voren dat de reclassering het psychosociaal functioneren van verdachte als belangrijkste delict-gerelateerde factor ziet. In de periode van het tenlastegelegde, na het overlijden van zijn moeder, zat verdachte niet goed in zijn vel. Hij zocht hiervoor geen hulp, maar vluchtte in middelengebruik. Hij vond in die tijd bevestiging en erkenning bij aangeefster. Verdachte realiseert zich nu dat dit nooit had mogen gebeuren. Hij heeft hulp gezocht en hij is met verschillende behandelingen gestart. Deze behandelingen hebben een positieve verandering bij verdachte teweeg gebracht. Wel constateert de reclassering nog een aantal risicofactoren die de kans op herhaling vergroten, zoals een beperkt aantal sociale contacten, gevoelens van eenzaamheid, afwijzing en negatieve emotionaliteit. Er is hulpverlening betrokken die zich mede richt op het delictgedrag. De reclassering schat daarom het gevaar voor herhaling laag in en adviseert om een straf op te leggen zonder bijzondere voorwaarden.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij door de gevolgen van een ernstig motorongeval in september 2025 bijna volledig is afgekeurd. Zijn wereld is op dit moment klein en hij denkt veel na over de onderhavige strafzaak. Tijdens zijn behandeling is ADD bij hem is vastgesteld, waar hij nu medicatie voor gebruikt en waarmee hij door behandeling leert omgaan. Het gaat naar eigen zeggen de goede kant op. Verdachte wil er graag zijn voor zijn vriendin en kinderen. Oplegging van een langere onvoorwaardelijke gevangenisstraf zal voor verdachte en zijn gezin ernstige gevolgen hebben.

Hoewel het hof begrijpt dat een gevangenisstraf grote gevolgen zal hebben voor verdachte en zijn gezin kan, gelet op de ernst van het feit en de impact die dit heeft gehad op het kwetsbare slachtoffer, niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die een langere onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich meebrengt. Het hof heeft daarbij ook gelet op de straffen die in soortgelijke gevallen plegen te worden opgelegd.

Het hof acht in beginsel de oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van twaalf maanden passend en geboden. Het hof ziet echter in de persoonlijke omstandigheden van verdachte reden om een deel van de straf voorwaardelijk op te leggen.

Alles afwegende zal het hof aan verdachte een gevangenisstraf opleggen voor de duur van twaalf maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren.

De benadeelde partij heeft een vordering tot schadevergoeding van € 17.900,00 ingediend. De rechtbank heeft dit bedrag toegewezen tot een bedrag van € 3.000,00. De benadeelde partij heeft in hoger beroep aangegeven dat het oorspronkelijke bedrag nog steeds wordt gevorderd. Het hof moet daarom een beslissing nemen over de totale gevorderde schadevergoeding.

Standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft het standpunt ingenomen dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de gevorderde materiële schade.

De gevorderde immateriële schade kan worden toegewezen tot een bedrag van € 7.500,00, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht de vordering toe te wijzen tot een bedrag van € 3.000,00, in lijn met het vonnis van de rechtbank, en de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk te verklaren in haar vordering.

Oordeel van het hof

Materiële schade

De gevorderde materiële schade (€ 6.400,00) die ziet op het verlies van inkomen, is onvoldoende onderbouwd om vast te kunnen stellen of deze is veroorzaakt door het handelen van verdachte. Om daarover goed te kunnen oordelen, zou het hof het onderzoek moeten heropenen om een nadere onderbouwing te laten geven. Dat zou het strafgeding onevenredig belasten.

Daarom kan de benadeelde partij in dat deel van de vordering nu niet worden ontvangen. De benadeelde partij kan dat deel van de vordering indienen bij de burgerlijke rechter.

Immateriële schade

Artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) geeft een limitatieve opsomming van de gevallen waarin deze bepaling recht geeft op vergoeding van immateriële schade als gevolg van onrechtmatig handelen, te weten in geval van:

Van de in artikel 6:106, aanhef en onder b, BW bedoelde aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ is sprake in geval van geestelijk letsel of een diepe inbreuk op de persoonlijke levenssfeer, de persoonlijke integriteit of een fundamenteel recht.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij

door het bewezenverklaarde handelen van verdachte geestelijk letsel heeft opgelopen. Het hof ziet in de gevolgen voor het slachtoffer, zoals onderbouwd met de toelichting op de psychische gevolgen in de vordering tot schadevergoeding en de slachtofferverklaring, aanleiding een vergoeding voor de immateriële schade toe te kennen. Het hof acht het billijk de vordering aan immateriële schade tot een bedrag van € 7.500,00 toe te wijzen.

Het hof zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in de

vordering en bepalen dat de vordering voor dat deel kan worden aangebracht bij de

burgerlijke rechter.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op.

De straf is gebaseerd op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 57 en 249 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de strafoplegging en de beslissingen op de vordering van de benadeelde partij en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 (twaalf) maanden.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 6 (zes) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 7.500,00 (zevenduizend vijfhonderd euro) ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van

€ 7.500,00 (zevenduizend vijfhonderd euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 62 (tweeënzestig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 30 december 2026.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige.

Dit arrest is gewezen door mr. A. van Maanen, mr. R.H. Koning en M.A.P. Timmerman, in aanwezigheid van de griffier mr. G.A. Dunnink en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 28 oktober 2026.

Mr. M.A.P. Timmerman is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.