Strafrecht overig
Economische strafzaak. Veroordeling wegens het medeplegen van illegale handel in geneesmiddelen (artikelen 18…
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 10 november 2026
ECLI:NL:GHARL:2026:7186 · Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-arnhem-leeuwarden/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-gharl-2026-7186
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Leeuwarden
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 21-000564-23
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHARL:2026:7186
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Economische strafzaak. Veroordeling wegens het medeplegen van illegale handel in geneesmiddelen (artikelen 18 en 40 van de Geneesmiddelenwet). Eendaadse samenloop. Oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf van één jaar en een taakstraf van 480 uren, subsidiair 240 dagen hechtenis.
Uitspraak
Afdeling strafrecht
Parketnummer: 21-000564-23
Uitspraakdatum: 10 november 2026
TEGENSPRAAK
Arrest van de economische kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, zittingsplaats Leeuwarden, gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Leeuwarden, van 19 januari 2023 met parketnummer 18-950028-18 in de strafzaak tegen
[verdachte] ,
geboren op [geboortedag] 1964 in [geboorteplaats] ,
ingeschreven te [adres] .
Hoger beroep
De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland.
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 29 september 2026 en het onderzoek op de terechtzitting bij de rechtbank.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot vernietiging van het vonnis van de rechtbank en veroordeling van de verdachte voor de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten tot een gevangenisstraf voor de duur van 25 maanden, met aftrek van het voorarrest. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.
Verder heeft het hof kennisgenomen van wat de verdachte en zijn raadsman,
mr. L.E. de Rode, hebben aangevoerd.
Het vonnis
Het hoger beroep is gericht tegen het hierboven genoemde vonnis. In dat vonnis heeft de rechtbank de verdachte voor de onder 1 en 2 aan hem ten laste gelegde feiten veroordeeld tot een gevangenisstraf van 28 maanden, met aftrek van de periode die de verdachte heeft doorgebracht in voorarrest.
Het hof legt aan de verdachte een andere straf op. Het hof vernietigt daarom het vonnis en doet opnieuw recht.
Tenlastelegging
Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:
1.
hij in of omstreeks de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018, in de gemeente [gemeente] en/of (elders) in Nederland en/of Duitsland, meermalen, althans eenmaal, (telkens) tezamen en in vereniging met een of meer andere(n) natuurlijke persoon/personen en/of rechtspersoon/rechtspersonen, althans alleen, al dan niet opzettelijk
- zonder vergunning van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (een) geneesmiddel(en) niet bedoeld voor onderzoek, te weten Kamagra en/of Sildenafil en/of Tadalafil, althans een waar/waren bevattende de werkzame stof Sildenafil en/of Tadalafil heeft ingevoerd en/of afgeleverd en/of uitgevoerd en/of anderszins binnen of buiten het Nederlands grondgebied heeft gebracht, dan wel
- een groothandel heeft gedreven in dat/die geneesmiddel(en), te weten Kamagra en/of Sildenafil en/of Tadalafil, althans een waar/waren bevattende de werkzame stof Sildenafil en/of Tadalafil, terwijl voor voormelde geneesmiddelen (tevens) geen handelsvergunning was verleend;
2.
hij in of omstreeks de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018, in de gemeente [gemeente] en/of (elders) in Nederland en/of Duitsland, meermalen, althans eenmaal, (telkens) tezamen en in vereniging met een of meer andere(n) natuurlijke persoon/personen
en/of rechtspersoon/rechtspersonen, althans alleen, al dan niet opzettelijk (een) geneesmiddel(en) waarvoor geen handelsvergunning gold, te weten Kamagra en/of Sildenafil en/of Tadalafil, althans een waar/waren bevattende de werkzame stof Sildenafil en/of Tadalafil, in voorraad heeft gehad en/of te koop heeft aangeboden en/of heeft verkocht en/of afgeleverd en/of ter hand gesteld en/of ingevoerd en/of uitgevoerd en/of anderszins binnen of buiten het Nederlands grondgebied heeft gebracht.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie
Schending van het ne bis in idem-beginsel
Standpunt verdediging
De raadsman heeft primair bepleit dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk in de vervolging van de verdachte moet worden verklaard, omdat sprake is van schending van het ne bis in idem-beginsel. Hiertoe voert de raadsman aan dat de verdachte op 17 februari 2022 door het ‘ [naam 1] ’ is vrijgesproken voor het in Nederland en Duitsland overtreden van de Duitse geneesmiddelenwet. De akte van beschuldiging noemt weliswaar 12 september 2018 als pleegdatum, maar de materiële feiten zien op een langere periode, hetgeen volgens de raadsman doorslaggevend is. De raadsman verwijst hiertoe naar arresten van het Hof van Justitie. In dit kader moet volgens de raadsman worden vastgesteld dat de Duitse rechter de verdachte heeft vrijgesproken voor de (materiële) feiten die zien op de handel in illegale geneesmiddelen, in strijd met de Duitse geneesmiddelenwet, via (in ieder geval) de Nederlandse ondernemingen [B.V. 7] en [B.V. 2] Gezien de overeenkomsten tussen de materiële feiten en omstandigheden in de Duitse strafzaak en de Nederlandse strafzaak, alsook de feiten zoals genoemd in het Duitse politierapport d.d. 12 juni 2020, is de verdediging van mening dat de Duitse onherroepelijke vrijspraak de vervolging van de verdachte in Nederland in de weg staat, aangezien daarmee het ne bis in idem-beginsel wordt geschonden. Subsidiair stelt de raadsman zich op het standpunt dat het openbaar ministerie in ieder geval (partieel) niet-ontvankelijk in de vervolging moet worden verklaard ten aanzien van de tenlastegelegde periode van augustus 2017 tot en met 29 maart 2018. Volgens het Duitse politierapport is dat het moment waarop de Duitse politie een poststuk onderschept van [B.V. 7] , met daarin erectiemiddelen. Vanaf dat moment komen de feiten geheel met elkaar overeen.
Standpunt advocaat-generaal
Het openbaar ministerie heeft zich op het standpunt gesteld dat voornoemd verweer moet worden verworpen. Hiertoe heeft de advocaat-generaal naar voren gebracht dat uit het Duitse vonnis en de akte van beschuldiging volgt dat de tenlastegelegde pleegdatum in de Duitse zaak 12 september 2018 betreft, terwijl de tenlastegelegde periode in de aan de orde zaak de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018 betreft. De Duitse zaak zag uitsluitend op de in de woning van de zoon van de verdachte aangetroffen potentiemiddelen. Het beginsel van ne bis in idem staat daardoor niet in de weg aan vervolging van de verdachte voor datgene wat in deze zaak is ten laste gelegd.
Oordeel van het hof
Uit het Duitse vonnis en de akte van beschuldiging volgt dat de tenlastegelegde pleegdatum 12 september 2018 betreft. Uit de stukken in het dossier blijkt dat op die datum
tijdens een huiszoeking in de woning van [naam 2] , de zoon van de verdachte, gelegen in Duitsland een grote hoeveelheid illegale potentiemiddelen werd aangetroffen. Naar aanleiding hiervan zijn [naam 2] en de verdachte in Duitsland vervolgd. Op
17 februari 2022 is de verdachte door het ‘ [naam 1] ’ vrijgesproken van de illegale handel in geneesmiddelen, omdat - kort samengevat - niet kon worden bewezen dat de verdachte op enigerlei wijze betrokken is geweest bij de handelingen van [naam 2] .
Hoewel, in aanmerking genomen dat sprake is van dezelfde soort illegale geneesmiddelen, sprake is van overeenkomsten tussen de zaak in Duitsland en de zaak in Nederland, is naar het oordeel van het hof van een schending van het ne bis in idem-beginsel geen sprake. In de onderhavige zaak wordt de verdachte verweten in samenwerking met de medeverdachten [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] te hebben gehandeld in illegale geneesmiddelen in de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018, terwijl de pleegdatum (12 september 2018) in de Duitse zaak buiten deze periode is gelegen en daarbij het verwijt in de Duitse zaak in kern ziet op de in de woning van de zoon van de verdachte aantroffen illegale geneesmiddelen. Daarmee staat vast dat in de onderhavige zaak sprake is van een andere pleegperiode en eveneens van een ander samenwerkingsverband. Dit leidt tot het oordeel dat de verdachte in Duitsland niet is vervolgd voor hetgeen hem in Nederland ten laste is gelegd. De enkele omstandigheid dat er overlap is voor wat betreft de betrokkenheid van dezelfde ondernemingen, te weten [B.V. 7] en [B.V. 2] doet hieraan niet af.
De omstandigheid dat in augustus 2017 door de Duitse politie poststukken met daarin illegale potentiemiddelen, afkomstig van [B.V. 7] , zijn onderschept, leidt - gelet op hiervoor overwogene - evenmin tot het oordeel dat voor wat betreft de periode van augustus 2017 tot en met 29 maart 2018 sprake is van een schending van het ne bis idem-beginsel. Het hof verwerpt daarom deze verweren.
Schending van het specialiteitsbeginsel
Standpunt verdediging
De verdediging stelt zich op het standpunt dat het openbaar ministerie partieel niet-ontvankelijk in de vervolging van de verdachte dient te worden verklaard voor de tenlastegelegde periode van 1 januari 2013 tot en met 1 mei 2016, te weten de periode die na het Europees Arrestatiebevel (hierna: EAB) in Nederland is toegevoegd. Volgens de raadsman is hiermee het specialiteitsbeginsel, zoals bedoeld in artikel 48 van de Overleveringswet en artikel 27, tweede lid, Kaderbesluit 2002/584, geschonden. Hiertoe voert de raadsman aan dat uit de stukken blijkt dat het opsporingsteam (en het openbaar ministerie) ten tijde van het indienen van het EAB op 12 juni 2018 reeds op de hoogte was dat de daadwerkelijke verdenking zag op de periode van 1 januari 2013 tot en met september 2018, terwijl in de EAB een uitdrukkelijke kortere periode van mei 2016 tot en met september 2018 stond genoemd. Volgens de raadsman moet geconstateerd worden dat de uitbreiding van de tenlastegelegde periode niet het gevolg is geweest van nieuwe gegevens afkomstig uit een politieonderzoek dat is gevolgd na de aanhouding van de verdachte, zoals toelaatbaar volgens het Hof van Justitie, maar juist van reeds bekende gegevens, afkomstig uit een politieonderzoek dat voorafgegaan is aan de aanhouding van de verdachte. Volgens de verdediging kan de verdachte daarom uitsluitend vervolgd worden voor de periode die is genoemd in het oorspronkelijke EAB van 12 juni 2018.
Standpunt advocaat-generaal
Het openbaar ministerie heeft zich op het standpunt gesteld dat voornoemd verweer moet worden verworpen. Hiertoe heeft de advocaat-generaal naar voren gebracht dat in het Aanvullend EAB van 7 oktober 2018 de pleegperiode is gewijzigd. Volgens vaste jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie zijn wijzigingen in de omstandigheden, tijd en plaats toegestaan als zij maar volgen uit de elementen die zijn verzameld tijdens de procedure die in de uitvaardigende lidstaat is gevolgd met betrekking tot de in het aanhoudingsbevel omschreven gedragingen, zij de aard van het strafbare feit niet wijzigen en zij niet leiden tot gronden tot weigering van de tenuitvoerlegging in de zin van de artikelen 3 en 4 van het Kaderbesluit. Het gaat materieel nog steeds om dezelfde feiten.
Oordeel van het hof
Het specialiteitsbeginsel houdt in dat een overgeleverde persoon niet wordt vervolgd, berecht of van zijn vrijheid beroofd in verband met enig ander vóór de overlevering begaan feit dan het feit dat de reden tot de overlevering is geweest. Dit beginsel is neergelegd in artikel 27, tweede lid, van het Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (2002/584/JBZ, hierna het Kaderbesluit).
In het dossier bevindt zich een EAB van 12 juni 2018. Hierin is door de officier van justitie het volgende lijstfeit aangevinkt: witwassen van opbrengsten van misdrijven en bij de overige strafbare feiten is overtreding van artikel 18 en artikel 40 van de Geneesmiddelenwet vermeld. Verder is door de officier van justitie in het EAB als omschrijving onder het kopje ‘e) strafbare feiten’ gegeven dat de verdachte in de periode van 1 mei 2016 tot begin 2018 meerdere personen in Nederland heeft ingeschakeld bij zijn internetverkoop van verboden geneesmiddelen (o.a. Kamagra en Sildenafil) en het witwassen van de opbrengsten daaruit.
Bij de stukken bevindt zich verder een Aanvullend EAB van 17 oktober 2018. Hierin heeft de officier van justitie aangegeven dat nader onderzoek tot resultaat heeft gehad dat de verdachte er thans van wordt verdacht zich gedurende een ruimere periode dan genoemd in het EAB van 12 juni 2018 schuldig te hebben gemaakt aan dezelfde strafbare feiten. In dit kader is vermeld dat de verdachte sinds 19 november 2012 ingeschreven was als bestuurder van de [Stichting] . Sinds 25 januari 2013 is deze stichting ingeschreven als aandeelhouder en bestuurder van [B.V. 7] De verdachte was van 31 januari 2014 tot 22 juli 2016 ingeschreven als bestuurder en aandeelhouder van [B.V.4] . Verder is uit nader onderzoek naar voren gekomen dat ook via de bankrekeningen van [B.V. 7] en [B.V.4] . geldstromen zijn gelopen, afkomstig van de verkoop van verboden geneesmiddelen. Op grond hiervan is de pleegperiode van de gestelde strafbare feiten gewijzigd.
Uit het dossier blijkt verder dat het onderzoek in de onderhavige zaak is gestart naar aanleiding van een onderzoek uit Den Haag (genaamd Morpheus) waarbij de medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] zijn aangehouden. In dit onderzoek stonden de ondernemingen [B.V. 2] , [B.V. 6] . en [B.V. 4] centraal. Deze B.V.’s zijn opgericht in mei 2016. Uit onderzoek is gebleken dat geldstromen naar deze B.V.’s liepen tot eind maart 2018. In het voorjaar van 2018 heeft het onderzoek daarom voornamelijk betrekking op deze periode. De verdachte komt dan in beeld en wordt in maart 2018 officieel als verdachte in het onderzoek aangemerkt. Vervolgens leidt het onderzoek tot de aanhouding van medeverdachte [medeverdachte 1] op 12 juni 2018 en wordt medeverdachte [medeverdachte 1] meerdere keren als verdachte gehoord. De verdachte is op
12 september 2018 in Duitsland aangehouden en is op 27 september 2018 overgeleverd aan de Nederlandse autoriteiten. De verdachte heeft geen afstand gedaan van het specialiteitsbeginsel. Op 27 september 2018 is de verdachte voor de eerste keer verhoord en in verzekering gesteld.
Het hof neemt de volgende overwegingen van de Hoge Raad in het arrest van 26 maart 2024 (ECLI:NL:HR:2024:468) in acht:
Op grond van artikel 48 Overleveringswet in samenhang met artikel 27 lid 2 Kaderbesluit kan een aan Nederland overgeleverd persoon niet worden vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid beroofd wegens een of meer andere vóór de overlevering begane feiten dan de feiten die de reden tot de overlevering zijn geweest, tenzij een van de in artikel 27 leden 1 en 3 Kaderbesluit bedoelde gevallen zich voordoet.
Als het verweer wordt gevoerd dat de verdachte wordt vervolgd voor een of meer ‘andere feiten’ zoals bedoeld onder 2.4.1, moet de rechter vaststellen voor welk feit of welke feiten het EAB door Nederland als uitvaardigende lidstaat is gegeven, en daarnaast of de uitvoerende rechterlijke autoriteit aan dat EAB uitvoering heeft gegeven. Als bij de stukken het EAB of de beslissing van de uitvoerende rechterlijke autoriteit ontbreekt, beveelt de rechter de voeging daarvan. Vervolgens onderzoekt de rechter of de verdachte wordt vervolgd voor een ander feit dan het feit dat of de feiten die reden voor de overlevering zijn geweest.
Uit de onder 2.3.2 weergegeven uitspraak van het Hof van Justitie (het hof : in de zaak [naam 3] ; HvJ EU 1 december 2008, zaak C-388/08, ECLI:EU:C:2008:669) volgt onder meer dat de rechter daartoe de omschrijving van het strafbare feit in het EAB vergelijkt met de omschrijving in de tenlastelegging. Daarbij moet hij nagaan of (i) de bestanddelen van het strafbare feit waarvoor wordt vervolgd dezelfde zijn als die waarvoor de persoon is overgeleverd en of (ii) er voldoende overeenstemming bestaat tussen de omschrijving van het feit in het EAB en de omschrijving van het feit in de tenlastelegging. Wat betreft de onder (ii) genoemde voorwaarde is van belang dat verschillen in de omschrijvingen in tijd en plaats niet zonder meer betekenen dat sprake is van een ander feit, tenzij door die verschillen een wijziging in de aard van het strafbare feit optreedt of deze ertoe leiden dat een weigeringsgrond als bedoeld in artikel 3 of 4 Kaderbesluit EAB van toepassing wordt.
Het hof overweegt dat ten tijde van het EAB van 12 juni 2018 om overlevering is gevraagd voor een nog lopend strafrechtelijk onderzoek. Op basis van de stukken in het dossier stelt het hof vast dat tijdens dit strafrechtelijk onderzoek aanwijzingen naar voren komen dat de verdachte ook bij de handel in illegale geneesmiddelen in de periode vóór mei 2016 is betrokken. Dat de pleegperiode achteraf is gewijzigd in het aanvullende EAB, is daarom geoorloofd. Die verlenging vloeide immers voort uit het politieonderzoek naar het in het oorspronkelijke EAB opgenomen feit, zonder dat de aard van het feit is gewijzigd. De stelling van de raadsman dat het opsporingsteam reeds ten tijde van de uitvaardiging van het EAB op 12 juni 2018 op de hoogte was van de betrokkenheid van de verdachte in de periode voorafgaand aan mei 2016, vindt geen steun in het dossier. Het hof verwerpt daarom dit verweer.
Conclusie
Het openbaar ministerie wordt ten aanzien van de ten laste gelegde feiten ontvankelijk geacht in de vervolging.
Vormverzuim
Standpunt verdediging
De verdediging stelt zich op het standpunt dat sprake is van een vormverzuim ex artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering. De verdachte is immers niet gehoord op het verkrijgen van aanvullende toestemming na het door Nederland uitgevaardigde EAB van
17 oktober 2018, terwijl dit ingevolge het arrest HM en TZ van het Hof van Justitie (EU) wel was vereist. Dit vormverzuim moet volgens de verdediging worden gecompenseerd met strafvermindering.
Oordeel van het hof
Zoals reeds hiervoor uiteengezet, is de verdachte op 12 september 2018 in Duitsland aangehouden en overgeleverd op basis van een door Nederland uitgevaardigd EAB van
12 juni 2018. Dit EAB zag op vervolging van de verdachte voor de periode van 1 mei 2016 tot begin 2018. Op 17 oktober 2018 is een aanvullend EAB aan de Duitse autoriteiten gestuurd met het verzoek ook toestemming te verlenen voor overlevering met het oog op strafvervolging voor de periode van 1 januari 2013 tot en met 12 september 2018. De Duitse hoofdofficier van justitie heeft op 24 januari 2019 hiervoor toestemming verleend.
Blijkens de uitspraak van het Europese Hof van Justitie van 26 oktober 2021 (de zaak HM en TZ, HvJ EU d.d. 26 oktober 2021, gevoegde zaken C-428/11 PPU en C-429/21 PPU, ECLI:EU:C:2021:876) heeft een reeds overgeleverde persoon het recht om te worden gehoord wanneer de uitvaardigende staat om toestemming vraagt voor vervolging voor andere feiten (een aanvullend/uitgebreid aanhoudingsbevel). Dit geldt eveneens voor een (aanzienlijke) uitbreiding van de pleegperiode, zoals in de onderhavige zaak aan de orde is.
Het hof stelt op basis van de schriftelijke reactie van de Duitse hoofdofficier van justitie van 24 januari 2019 vast dat de verdachte de gelegenheid heeft gekregen over het aanvullend verzoek te worden gehoord. Dat betekent dat in overeenstemming met het voornoemde arrest van het Hof van Justitie is gehandeld. Hieraan doet niet af dat de verdachte geen gebruik heeft gemaakt van de hem geboden gelegenheid tot horen. Het hof zal dit verweer daarom verwerpen.
Bewijsoverweging medeplegen
Standpunt verdediging
De verdachte heeft ter zitting in hoger beroep - net als bij de rechtbank - bekend dat hij zich samen met anderen schuldig heeft gemaakt aan het handelen in het illegale erectiemiddel Kamagra. Door de verdachte is naar voren gebracht dat hij tot 2016 in deze handel een leidende rol heeft gehad, maar dat hij zich daarna vanwege (kort gezegd) de groei van de handel en omzet en de spanningen die dit met zich bracht, genoodzaakt voelde om de leiding van het bedrijf over te dragen aan de medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] . Medeverdachte [medeverdachte 2] was reeds betrokken als boekhouder van de bedrijven en zag volgens de verdachte een overname van de handel wel zitten. De medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] hebben toen meerdere B.V.’s opgericht en vanaf dat moment heeft de verdachte de verantwoordelijkheid overgedragen aan hen. Onderdeel van de afspraak was dat de verdachte feitelijk dezelfde werkzaamheden als voorheen zou blijven verrichten, maar dat de medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] verantwoordelijk waren voor te nemen beslissingen aangaande bedrijfsvoering.
Oordeel van het hof
Het hof stelt voorop dat voor de kwalificatie van medeplegen een bewuste en nauwe samenwerking is vereist. Op grond van vaste jurisprudentie van de Hoge Raad kan daarvan slechts sprake zijn als de intellectuele en/of materiële bijdrage van de verdachte aan het delict van voldoende gewicht is. Bij de beoordeling of een bijdrage van voldoende gewicht is, kan de rechter onder andere rekening houden met de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte.
Het hof overweegt dat de verdachte gedurende de tenlastegelegde periode een fundamentele rol in de handel in het illegale erectiemiddel Kamagra heeft gehad. Dat vanaf 2016 sprake is geweest van een wijziging in de juridische structuur en organisatie van de handel, wat heeft geleid tot een wijziging in de mate van (eind)verantwoordelijkheid van de verdachte, doet hieraan - wat daar verder ook van zij - niet af. Hierbij acht het hof van belang dat de verdachte als bedrijfsleider ook vanaf dat moment verantwoordelijk bleef voor essentiële werkzaamheden zoals de inkoop, voorraadbeheer, inzet van personeel, het beschikbaar stellen van het bedrijfspand, de verzending van bestellingen en het klantcontact. Het hof is daarom van oordeel dat die bijdrage van zodanig wezenlijk gewicht is dat tot de kwalificatie medeplegen kan worden gekomen.
Gelet hierop acht het hof dan ook wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich gedurende de gehele tenlastegelegde periode schuldig heeft gemaakt aan - kort gezegd - het medeplegen van handel in het illegale erectiemiddel Kamagra.
Bewezenverklaring
Het hof acht op grond van de inhoud van wettige bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:
1.
hij in de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018, in de gemeente [gemeente] en elders in Nederland, meermalen, telkens tezamen en in vereniging met andere natuurlijke personen, opzettelijk, zonder vergunning van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, geneesmiddelen niet bedoeld voor onderzoek, te weten Kamagra, Sildenafil en Tadalafil, heeft ingevoerd en afgeleverd, terwijl voor voormelde geneesmiddelen geen handelsvergunning was verleend;
2.
hij in de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018, in de gemeente [gemeente] en elders in Nederland, meermalen, telkens tezamen en in vereniging met een of meer andere natuurlijke personen opzettelijk geneesmiddelen waarvoor geen handelsvergunning gold, te weten Kamagra, Sildenafil en Tadalafil, in voorraad heeft gehad, te koop heeft aangeboden, heeft verkocht, afgeleverd en ingevoerd.
Het hof spreekt verdachte vrij van die onderdelen van de tenlastelegging die hierboven niet bewezen zijn verklaard.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Het bewezenverklaarde is strafbaar.
Het onder 1 en 2 bewezenverklaarde levert op:
de eendaadse samenloop van
1. overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 18 van de Geneesmiddelenwet, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.
en
2. medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.
Strafbaarheid van verdachte
De verdachte is strafbaar omdat geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die maakt dat de verdachte niet strafbaar is.
Oplegging van straf en/of maatregel
Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte.
De verdachte heeft zich samen met anderen jarenlang schuldig gemaakt aan handel in het illegale erectiemiddel Kamagra. De verdachten hebben gebruik gemaakt van andere personen die voor verdachten vennootschappen hebben opgericht, met als doel de afscherming van hun identiteiten, het betalingsverkeer, het logistieke proces en de marketing. Daarnaast werd een bedrijfspand gebruikt voor de levering, distributie en opslag van de geneesmiddelen, zodat al met al gesproken kan worden van een professionele handel.
De verdachte heeft gelet op zijn leidende rol in de illegale handel een wezenlijke rol in de uitvoering gehad en daaraan veel geld verdiend. De verdachte was namelijk verantwoordelijk voor de inkoop, voorraad, inzet van personeel, het beschikbaar stellen van het bedrijfspand, de verzending en het klantcontact. De verzending geschiedde vanuit het bedrijfspand waarin het bedrijf van verdachte gevestigd zat. Daarnaast had hij de uiteindelijke beschikking over de bankpassen en bankrekeningen waar de inkomsten uit de handel binnenkwamen. De verdachte heeft zowel ter terechtzitting in eerste aanleg als ter terechtzitting in hoger beroep ook verklaard dat hij feitelijk als bedrijfsleider functioneerde.
De (legale) handel in geneesmiddelen is verbonden aan allerlei voorschriften en vergunningen, onder andere omdat op het voorschrijven en gebruik van bepaalde geneesmiddelen controle nodig is in het belang van de volksgezondheid. Het hof rekent het verdachte aan dat hij deze feiten kennelijk gepleegd heeft om daar financieel beter van te worden en dat hij zich niet bekommerd lijkt te hebben om de mogelijke gevolgen voor afnemers van dit soort middelen en de samenleving in het algemeen. Hierbij weegt het hof wel mee dat het voor wat betreft het gebruik van Kamagra niet inzichtelijk is welke concrete risico’s het gebruik hiervan met zich brengt en evenmin hoe groot de kans is dat eventuele risico’s zich ook daadwerkelijk verwezenlijken.
Het hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 1 september 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor het plegen van soortgelijke strafbare feiten.
Verder heeft het hof kennisgenomen van het reclasseringsadvies van 9 september 2026. De reclassering schrijft daarin dat de leefgebieden van de verdachte stabiel zijn. Het risico op recidive wordt ingeschat als laag en de reclassering acht de oplegging van reclasseringstoezicht of bijzondere voorwaarden niet noodzakelijk. Het hof neemt dit advies over.
Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte zoals die op de zitting van het hof zijn besproken. Hieruit blijkt dat de verdachte een baan heeft waaruit hij voldoende inkomen genereert. Verder woont de verdachte bij zijn partner. Zijn partner lijdt aan een auto-immuunziekte en heeft gezondheids- en pijnklachten. De verdachte is daarom mantelzorger voor zijn partner.
Gelet om de omvang van de zaak en de ernst van de bewezenverklaarde feiten is in beginsel
een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend en geboden. Het hof zal echter rekening houden met de overschrijding van de redelijke termijn in zowel eerste aanleg als in hoger beroep, waardoor de zaak inmiddels heel oud is geworden. De verdachte is doorgegaan met zijn leven en hij heeft het inmiddels weer op de rit. Als de verdachte nu nog de gevangenis in zou moeten, zou dat onevenredig grote, negatieve gevolgen voor de verdachte hebben.
Alles afwegende komt het hof daarom tot een andere strafmodaliteit dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.
Het hof zal onder meer een taakstraf opleggen. Echter nu het om ernstige feiten gaat die meermalen zijn gepleegd, is het hof van oordeel dat niet volstaan kan worden met een taakstraf van 240 uren. Het hof zal aan de verdachte daarom opleggen een taakstraf van 480 uren, subsidiair 240 dagen hechtenis, in combinatie met een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 1 jaar met een proeftijd van 2 jaren.
Wetsartikelen
De straf en/of maatregel is gebaseerd op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 47, 55, 57 en 63 van het Wetboek van Strafrecht, de artikelen 1, 2 en 6 van de Wet op de economische delicten en de artikelen 18 en 40 van de Geneesmiddelenwet.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Verklaart het onder 1 en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
Ten aanzien van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde
Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 (één) jaar.
Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van
2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 480 (vierhonderdtachtig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 240 (tweehonderdveertig) dagen hechtenis.
Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.
Dit arrest is gewezen door mr. L.G. Wijma, mr. E. de Witt en mr. O. Anjewierden, in aanwezigheid van de griffier mr. K. van der Meulen en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 10 november 2026.