Het hof heeft verdachte voor het mishandelen en bedreigen van zijn levensgezel en bedreiging van een…

geboren op [geboortedatum] 1995 in [geboorteplaats] ,

op dit moment verblijvende in [P.I.] .

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel, waarbij het hoger beroep is beperkt tot het onder parketnummer 08-263699-25 bewezenverklaarde.

Het hof heeft bij de beslissing betrokken wat op de zitting van het hof van 27 oktober 2026 en op de zitting bij de rechtbank is besproken.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot bevestiging van het vonnis van de rechtbank, met uitzondering van de strafoplegging. De advocaat-generaal vordert oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van de voorlopige hechtenis, met daarnaast oplegging van de (niet gemaximeerde) maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging (hierna: tbs met bevel tot verpleging) en oplegging van de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsvrouw,

mr. L. Schouten, hebben aangevoerd.

De meervoudige kamer van de rechtbank Overijssel heeft verdachte veroordeeld ter zake van mishandeling en bedreiging van zijn levensgezel en bedreiging van een verbalisant tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden, met aftrek van voorarrest, en heeft aan verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden opgelegd en deze dadelijk uitvoerbaar verklaard. Daarnaast heeft de rechtbank aan verdachte de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel van artikel 38z Sr opgelegd. Ook heeft de rechtbank de schorsing van de voorlopige hechtenis bevolen, met ingang van het moment waarop verdachte zich laat opnemen in een zorginstelling, dan wel een instelling ter overbrugging, met daaraan verbonden de voorwaarden zoals die ook aan de maatregel van terbeschikkingstelling zijn verbonden. De rechtbank heeft de vordering tenuitvoerlegging afgewezen. De rechtbank heeft verdachte vrijgesproken van het onder parketnummer 08-326803-24 tenlastegelegde. Het hoger beroep is beperkt ingesteld en gericht tegen de veroordeling onder parketnummer 08-263699-25 ter zake van de mishandeling van een levensgezel en bedreigingen en de in dat verband opgelegde straf en maatregelen en is niet gericht tegen de vrijspraak van het onder parketnummer 08-326803-24 tenlastegelegde.

Het hof vernietigt het vonnis, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, en doet opnieuw recht.

Aan verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – ten laste gelegd dat:

Zaak met parketnummer 08-263699-25:

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de feiten wettig en overtuigend bewezen kunnen worden, op de wijze zoals de rechtbank dit bewezen heeft verklaard.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft met betrekking tot het onder 1 tenlastegelegde feit aangevoerd dat verdachte deels dient te worden vrijgesproken, namelijk ten aanzien van het bestanddeel “levensgezel”. Verdachte en aangeefster hebben (en hadden destijds) weliswaar een relatie, maar zij hebben geen gemeenschappelijke huishouding gevoerd. Dit werd niet anders tijdens de zwangerschap en na de bevalling. Verdachte is eigenlijk op geen enkel moment een hele dag in het huis van aangeefster geweest. Hij kwam er wel, maar steunde aangeefster en hun kind niet in de zin van financiële middelen. Er was geen sprake van een dermate affectieve relatie dat aangeefster als levensgezel kon worden aangemerkt.

Ten aanzien van de onder feit 2 tenlastegelegde bedreiging heeft de verdediging aangegeven zich te refereren aan het oordeel van het hof.

Oordeel van het hof

Feit 1: het bestanddeel levensgezel

Het hof stelt voorop dat het bij het begrip levensgezel gaat om een nauwe persoonlijke betrekking van een zekere hechtheid. Bij de beoordeling kan worden gekeken naar of er sprake is van een gemeenschappelijke huishouding, de duur van de gemeenschappelijke huishouding, of er een relatie van affectieve aard is, en met name of betrokkenen kennelijk uitgaan van een nauwe lotsverbondenheid. Het moet gaan om een relatie die qua hechtheid vergelijkbaar is met die tussen echtgenoten of geregistreerde partners. Deze is niet per se met het enkele feit van het samenwonen gegeven en vereist ook niet per se dat betrokkenen met elkaar samenwonen.

Naar het oordeel van het hof volgt uit het dossier dat tussen aangeefster en verdachte sprake is van een nauwe persoonlijke betrekking van een zekere gehechtheid. Het hof neemt daarbij in aanmerking dat zowel aangeefster als verdachte spreken van een affectieve relatie die al enige tijd bestendig was, te weten sinds mei 2024, vanaf ongeveer anderhalf jaar voorafgaand aan de feiten. Uit de verklaring van aangeefster volgt verder dat aangeefster en verdachte sinds medio juli 2025 samen een kind hebben. Verdachte en aangeefster hebben weliswaar ieder de beschikking over een eigen woning, maar aangeefster verklaart daarover dat verdachte zijn eigen woning uit financiële overwegingen behield en dat verdachte zijn woning voor zichzelf wilde houden zodat hij niet zomaar zonder huis kwam te staan als de relatie over zou gaan.

Verdachte en aangeefster waren in die latere periode meer dan 3 a 4 keer in de week bij elkaar en verdachte sliep ook bij aangeefster in haar woning. Verdachte was, zo blijkt ook uit zijn eigen verklaring bij het hof, wel degelijk betrokken bij de dagelijkse zorg voor hun kind, hij sliep daar en als voorbeeld heeft hij ter zitting genoemd luiers te verschonen als het zoontje huilde, boodschappen te doen en schoon te maken.

Niet in discussie is dat er tussen aangeefster, haar familie en verdachte een verschil van mening bestond over de manier waarop verdachte zijn zorgtaak vervulde. Maar dit gegeven dat er verschil in inzicht bestond tussen verdachte en aangeefster over de mate waarop verdachte tijdens en na de zwangerschap betrokken was bij aangeefster en/of hun kind, betekent niet dat aangeefster niet als levensgezel van verdachte aan te merken is. Ook uit de gedragingen en uitingen van verdachte richting aangeefster wordt een dergelijke nauwe betrokkenheid en gehechtheid afgeleid.

Verdachte en aangeefster wonen weliswaar niet voortdurend samen en voeren geen volledig gezamenlijke huishouding, maar zoals eerder overwogen is samenwonen geen vereiste om te kunnen spreken van een levensgezel.

Naar het oordeel van het hof is aangeefster ten tijde van het tenlastegelegde feit aan te merken als een levensgezel van verdachte en is daarmee sprake van een strafverzwarende omstandigheid.

Feit 1: het tenlastegelegde feit

Het hof is het eens met onderstaande schuingedrukte overwegingen van de rechtbank met betrekking tot de tenlastegelegde mishandeling en neemt deze over. Voor “de rechtbank” kan dus steeds “het hof” gelezen worden. Als het hof een overweging aanvult wordt dat niet schuingedrukt weergegeven.

De rechtbank stelt op grond van het dossier en het verhandelde ter zitting de volgende feiten

en omstandigheden vast, welke ter zitting ook niet ter discussie hebben gestaan. Verdachte

heeft vanaf mei 2024 een relatie met [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ). Op 1 oktober 2025 was

verdachte in haar woning in [plaats] . Verdachte en [slachtoffer] hadden ruzie. Verdachte heeft

[slachtoffer] in haar gezicht geslagen.

[slachtoffer] heeft verklaard dat verdachte haar als eerste heeft geslagen en dat hij haar tweemaal

hard met zijn vlakke hand op haar wang heeft geraakt. Daarna heeft [slachtoffer] hem drie klappen met de vlakke hand gegeven op zijn wang. Vervolgens kwam verdachte voor haar staan en ging hij met zijn hand om de voorzijde van haar keel. [slachtoffer] voelde dat hij met kracht kneep; ze had moeite met ademhalen. De rechtbank acht de verklaring van [slachtoffer] betrouwbaar. Zij heeft haar verklaring afgelegd kort na de tenlastegelegde feiten en verklaart consistent en gedetailleerd, waarbij ze zichzelf ook niet spaart (onder meer dat zij een lach op haar gezicht kreeg toen verdachte haar een verwijt maakte en dat zij verdachte drie klappen in zijn gezicht heeft gegeven). De rechtbank ziet in haar verklaring of anderszins in het dossier geen aanwijzingen die maken dat er redelijkerwijs moet worden getwijfeld aan de betrouwbaarheid van haar verklaring. De rechtbank zal daarom uitgaan van de juistheid van haar verklaring.

Haar verklaring vindt steun in een foto van het letsel - het hof voegt toe: meerdere foto’s van verschillende letsels in haar gezicht, nek, en arm - en de verklaring van verdachte bij de politie dat hij [slachtoffer] meermalen in haar gezicht heeft geslagen en dat zij daardoor letsel

onder haar oog heeft opgelopen.

Verdachte heeft ontkend dat hij [slachtoffer] bij haar keel heeft gepakt/gegrepen en die heeft

dichtgeknepen. Uitgangspunt volgens artikel 342, tweede lid, Sv is dat het bewijs dat een

verdachte een feit heeft begaan niet uitsluitend kan worden aangenomen op één verklaring.

Deze bepaling heeft echter betrekking op de tenlastelegging in haar geheel en niet op een onderdeel daarvan. Niet vereist is dat elk onderdeel door meer dan één bewijsmiddel wordt

ondersteund. Zoals hiervoor is overwogen acht de rechtbank de verklaring van [slachtoffer]

betrouwbaar. Op basis daarvan acht de rechtbank niet alleen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte [slachtoffer] heeft mishandeld door haar meermalen in haar gezicht te slaan, maar ook door haar bij haar keel te pakken/grijpen en die vervolgens dicht te knijpen en te houden.

Het hof vult daarbij aan, dat daarbij ook de foto’s van de verschillende letsels van aangeefster zijn betrokken. Ook uit de medische letselbeschrijving volgt dat sprake is geweest van letsels op verschillende lichaamsdelen. Dit vormt redengevend bewijs nu de geconstateerde letsels passen bij de toedracht in de aangifte.

Ter zitting heeft verdachte voor het eerst verklaard dat aangeefster hem als eerste heeft

geslagen waarna hij haar heeft teruggeslagen. Die verklaring van verdachte is zeer summier; verdachte kan zich naar eigen zeggen niet herinneren wat er precies is gebeurd ‘omdat het hem zwart voor de ogen werd'. Bovendien is deze verklaring niet in lijn met eerdere verklaringen die hij heeft afgelegd, waarin hij heeft verklaard dat hij haar twee keer heeft geslagen waarna zij hem drie keer heeft geslagen (welke verklaring één op één overeenkomt met de verklaring van [slachtoffer] ).

Het hof volgt met de rechtbank verdachte niet in zijn scenario. Het hof stelt vast dat zijn scenario over de toedracht van de mishandeling (ten dele) strijdig is met de bewijsmiddelen, waaronder de verklaring van aangeefster. Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan mishandeling van zijn levensgezel.

Feit 1: de gebezigde bewijsmiddelen

Het hof komt tot bewezenverklaring van de aan verdachte tenlastegelegde mishandeling van zijn levensgezel, op grond van de volgende bewijsmiddelen. Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina's, zijn dit pagina’s uit het digitale dossier van de politie-eenheid Oost-Nederland met nummer 2025484264. Tenzij anders wordt vermeld,

wordt steeds verwezen naar bladzijden van een in de wettelijke vorm, door daartoe bevoegde personen, opgemaakt proces-verbaal.

als verklaring van [slachtoffer]

[verdachte] (het hof begrijpt: verdachte [verdachte] ) en ik hebben een relatie vanaf mei 2024. (…) Wij spraken vanaf dat moment ongeveer 3 tot 4 keer in de week met elkaar af. [verdachte] was heel erg lief voor mij in de beginfase. Voordat ik een relatie kreeg

met [verdachte] zat ik in een relatie met een andere jongen die erg vervelend voor mij is

geweest. Dit vertelde ik eerlijk aan [verdachte] en hij gaf mij aan dat hij goed voor mij

zou zijn en mij niet slecht zou behandelen. De eerste 8 maanden van mijn relatie met

[verdachte] was goed. Hij was lief voor mij en er waren weinig ruzies en discussies.

[verdachte] had geen vast werk, geen rijbewijs, geen vast inkomen en daar hebben wij

meerdere gesprekken over gehad. Hij vond dat ik daar over zat te zeuren. Wij hadden

samen een kinderwens dus ik wilde dat voor de toekomst alles geregeld zou zijn en dat

wij samen zouden gaan wonen. Ik wilde gewoon dat hij ook voor mij en mijn kind kon

zorgen. Wij hebben hier, in de beginfase, nooit echt grote ruzies over gehad. In november 2024 werd ik zwanger van [verdachte] . Wij waren allebei super blij en hij zag dit als een tweede kans in zijn leven om alles goed te doen. (…)

In januari 2025 kreeg [verdachte] een huurhuis in [plaats] . Wij zagen elkaar toen wat vaker en ik ging vaker die kant op. (…)

[verdachte] is niet bij mij in komen wonen omdat hij nog steeds financieel

niet stabiel was. Hij had nog steeds geen vast werk en ik wilde niet weer in een

relatie belanden als mijn relatie voor [verdachte] . Hij gaf aan dat hij dit prima vond

want hij wilde een woning voor zichzelf houden dat hij niet zo maar uit zijn huis kon

worden gezet als onze relatie over zou gaan.

Op woensdag 1 oktober 2025, omstreeks 13.00 uur, was ik, samen met mijn zoontje in

mijn woning, gevestigd aan de [adres] te [plaats] . (…)

Rond 21.00 uur ging ik naar boven. [verdachte] was nog steeds boven en ik wilde een

kruikje pakken voor onze zoon. Ik hoorde dat [verdachte] zei: "Weet jij hoeveel pijn jij

mij hebt gedaan, dit verdien ik niet". Ik kreeg een lach op mijn gezicht omdat ik

zoveel ongeloof had dat hij dit durfde te zeggen. Ik was gewoon zo verbaasd dat ik

mij geen houding wist te geven. Ik hoorde (het hof begrijpt: dat) [verdachte] zei: "Ga je nou lachen". Ik zag (het hof begrijpt: dat) hij heel erg agressief in mijn ogen keek. Ik zag dat het hoofd van [verdachte] op ongeveer 40 centimeter afstand van mijn hoofd was.

Ik zag dat hij zijn lichaam iets in mijn richting bewoog. Ik zag dat [verdachte]

zijn rechterhand ter hoogte van zijn rechterzij had en vanuit het niets, met kracht

en kennelijk met opzet, in de richting van de linkerzijde van mijn wang bewoog. Ik

voelde dat hij mij met kracht raakte en met een vlakke hand mijn wand raakte ter

hoogte van mijn jukbeen. Het ging dusdanig hard dat niet alleen met hoofd meebewoog

in de richting van de klap die [verdachte] mij gaf maar mijn lichaam ook. Het ging

namelijk met dusdanig veel kracht dat ik bijna ten val kwam en tegen de muur aan kwam

maar wel kon blijven staan. Ik voelde dat hij mij nog twee of drie keer hard raakte

op mijn wang met zijn vlakke hand. (…)

Ik zag dat [verdachte] weer voor mij kwam staan en zijn rechterhand naar mijn nek bracht.

Ik zag dat hij mij in mijn ogen aan keek. Ik zag de woede in zijn ogen. Ik voelde dat

zijn hand om de voorzijde van mijn keel heen ging. Ik voelde dat hij met kracht kneep

en merkte namelijk dat ik moeite had met adem halen. Tussen het knijpen door duwde

hij mij naar achter. Ik denk een meter of 2 a 3. Ik voelde dat ik met kracht met mijn

rug tegen een kledingkast aan kwam en zakte daar door mijn knieën. Ik voelde dat hij

mij direct weer probeerde te laten staan. Hoe hij dat deed weet ik niet meer. Voor

mij was een spiegel en ik zag direct dat ik een soort van bloeduitstorting had onder

mijn linkeroog en op mijn linkerwang. Ik voelde direct bonkende hoofdpijn en een

erg pijnlijk en warmte wang. Ik had ook gelijk een vlek voor mijn linkeroog en was

erg misselijk. Ik zei tegen [verdachte] : ''kijk wat je mij hebt aangedaan.'' Hier

reageerde hij op met iets in de trant van: ''net goed voor jou, eigenlijk moet ik al

je tanden uit je mond slaan.' Daarna dreigde hij om mijn gezicht te verminken door

sneeën te maken van mijn mond tot aan mijn ogen, als in een bepaalde horrorfilm.

(…)

Ik heb die avond niet meer kunnen slapen uit angst. In de ochtend, rond 07.30 uur,

hoorde ik dat [verdachte] ging douchen. (…) Rond 08.00 uur hoorde ik de voordeur open en dicht gaan. In de ochtend, rond 08.00 uur hoorde ik de voordeur open en dicht gaan. (…) Hierna stapte ik in mijn auto en ben ik naar het adres van mijn ouders gereden. Ondertussen werd ik meerdere malen geappt en gebeld door [verdachte] . Hij appte mij onder

andere: "Je hebt de politie gebeld he", met daarbij een foto uit een groepsapp van

mijn straat met een politievoertuig. Ook stuurde hij mij "antwoord, anders ga ik de

hele huis branden" (…).

Aangeefster [slachtoffer] had ten gevolge van de mishandeling letsel in haar gezicht en op

haar bovenlijf. Hiervan zijn foto's welke zijn verwerkt in 2 fotobladen.

Voor bijzonderheden zie de bijgevoegde fotobladen.

Schriftelijke bijlage, weergegeven op de hieronder weer gegeven pagina’s, behorend bij procesverbaalnummer PL0600-2025484264, houdende (een fotoafdruk van) van verschillende letsels:

(pagina 17, foto 2, letsel elleboog)

(pagina 18, foto 3, letsel nek)

(pagina 22, foto 1 letsel aangezicht)

3. Een proces-verbaal van relaas met bijlage, proces-verbaalnummer PL0600-2025484264, op ambtsbelofte opgemaakt door [naam] (TWN03069), pagina 5, houdende de relatering, voorzover relevant:

Aangeefster heeft zich op 2 oktober 2025 in het [ziekenhuis] te [plaats] laten

onderzoeken op de spoedeisende hulp. Er is een verklaring opgesteld door de arts.

Deze verklaring is door aangeefster [slachtoffer] aan de politie verstrekt om bij de

aangifte te voegen.

Voor verdere bijzonderheden zie het opgemaakte fotoblad medische gegevens.

Schriftelijk bijlage, weergegeven op pagina 31, behorend bij procesverbaalnummer PL0600-2025484264, houdende (een fotoafdruk van) een medische terugkoppeling van onderzoek en letsel op 2 oktober op de afdeling spoedeisende hulp van [ziekenhuis] aan de huisarts, onder meer inhoudend:

Bovengenoemde patiënte, mevrouw [slachtoffer] , bezocht op 2 oktober 2025 de afdeling spoedeisende hulp.

Reden van komst:

Mishandeling

Conclusie:

Diagnose:

U houdt mij voor dat [slachtoffer] zegt dat ik in die periode een paar keer in mijn eigen woning in [plaats] heb geslapen. Ik was ook in de woning van [slachtoffer] bij ons zoontje. Het klopt niet dat ik het niet prettig vond dat hij te veel huilde en dat ik daardoor geïrriteerd was omdat ik dan wakker werd. Ik heb geholpen met de verzorging. Als hij huilde hielp ik ook met de luiers. Zij heeft me geleerd hoe je dat moet doen. De voorzitter vraagt met wat voor bedoeling ik dan in de woning van [slachtoffer] was. Mijn zoontje woonde daar? Ik hielp met alles. Met de luiers, ik deed boodschappen, ook voor mijn eigen woning. Ik maakte ook schoon. Gewoon van alles.

[slachtoffer] heeft gesproken met de advocaat-generaal voor aan deze zitting. Zij heeft gezegd dat ik een tweede kans krijg.

als verklaring van verdachte

V: Heeft u onlangs een relatie gehad?

A: Ja bijna twee jaar. Dat was met [slachtoffer] .

(…)

V: Waar was je op 1 oktober 2025 omstreeks 21:00 uur?

A: Ik was in de woning bij [slachtoffer] in [plaats] . Wij hadden ruzie gekregen. Ik heb

haar toen met vlakke hand geslagen. (…).

V: Met wie was jij hier?

A: Alleen [slachtoffer] en ik. De baby was aan het slapen.

V: Klopt het dat jij die avond een conflict hebt gehad met je (ex-)partner?

A: Ik weet niet meer waar precies de ruzie over ging. Het ging over iets wat op mijn

telefoon stond. Er stond een chat op van een chicky van vroeger. Dat was oud.

V: Is er bij dit conflict fysiek geweld gebruikt?

A: Ja ik heb haar wel vastgepakt. Ik pakte haar bij haar beide schouders vast. (…)

(…).

Feit 2

Het hof acht de tenlastegelegde bedreiging wettig en overtuigend bewezen, op grond van de volgende bewijsmiddelen. Gelet op de bekennende verklaring van verdachte en het feit dat door de verdediging geen vrijspraak is bepleit, zal het hof op grond van artikel 359 lid 3 Sv volstaan met een opsomming van de bewijsmiddelen.

Standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het feit wettig en overtuigend kan worden bewezen.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van het hof.

Oordeel van het hof

Het hof acht de tenlastegelegde bedreiging wettig en overtuigend bewezen, op grond van de volgende bewijsmiddelen. Gelet op de bekennende verklaring van verdachte en het feit dat door de verdediging geen vrijspraak is bepleit, zal het hof op grond van artikel 359 lid 3 Sv volstaan met een opsomming van de bewijsmiddelen.

Het hof acht op grond van de inhoud van wettige bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

Het hof spreekt verdachte vrij van die onderdelen van de tenlastelegging die hierboven niet bewezen zijn verklaard.

Het bewezenverklaarde is strafbaar.

Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:

Het onder 2 bewezenverklaarde levert op:

Het onder 3 bewezenverklaarde levert op:

bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, terwijl het feit wordt gepleegd tegen een persoon in diens hoedanigheid van ambtenaar van politie.

Het hof is het eens met onderstaande schuingedrukte overwegingen van de rechtbank en neemt deze over. Waar “de rechtbank” staat kan dus “het hof” worden gelezen. Als het hof een overweging aanvult wordt dat niet schuingedrukt weergegeven.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het rapport van psychiater [naam] van

25 december 2025. De psychiater rapporteert dat bij verdachte in ieder geval sprake is van

beperkte cognitieve vermogens, zonder dat de mate van de beperking duidelijk is. Daarnaast

is bij hem sprake van een ongespecificeerde disruptieve, impulsbeheersings- of andere

gedragsstoornis. Verder is verdachte getraumatiseerd maar is het niet helemaal duidelijk wat de gevolgen daarvan zijn geweest. Wat betreft de mishandeling en bedreiging heeft

verdachte impulsief en ondoordacht gehandeld, passend bij de aanwezige impulsregulatie

problemen en heeft hij zijn gedrag onvoldoende beheerst. Door zijn cognitieve beperkingen

heeft hij nog minder controle gehad over zijn gedrag. Wat betreft de bedreiging van de

politiemedewerker is het volgens de psychiater voor te stellen dat verdachte door de angstige gevoelens die hij ervoer niet helemaal de controle heeft kunnen hebben over zijn gedrag, waarna hij op impulsieve wijze zijn boosheid heeft geuit in de vorm van verbale agressie. De psychiater adviseert om alle feiten in een verminderde mate toe te rekenen en schat de kans op herhaling van agressief gedrag, ook huiselijk geweld, hoog in. Er zijn geen beschermende factoren en verdachte disfunctioneert op vrijwel alle levensgebieden. Toezicht en behandeling hebben tot op heden niet geleid tot gedragsverandering. Om de kans op herhaling te beperken, wordt terbeschikkingstelling met voorwaarden geadviseerd, gezien de complexiteit van de problematiek van verdachte, het hoog ingeschatte recidiverisico én omdat langdurige behandeling en begeleiding noodzakelijk worden geacht. Stevige en duidelijke kaders zijn nodig om gedragsverandering te bereiken en om een gedegen risicomanagement uit te voeren. De psychiater acht betrokkene in staat om zich, met de nodige steun en geduld, aan voorwaarden te houden. Betrokkene’s hang naar zelfbepalend gedrag wordt als mogelijk complicerende factor gezien. Om verdachte lange tijd te kunnen monitoren en in te kunnen grijpen waar nodig, nadat de TBS is beëindigd, wordt tevens het opleggen van een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel (GVM) geadviseerd. TBS met bevel tot verpleging wordt op dit moment niet nodig geacht, maar indien verdachte weigert zich aan Tbs met voorwaarden te conformeren, rest de psychiater niets anders dan te adviseren verdachte Tbs met bevel tot verpleging op te leggen.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het rapport van psycholoog [naam] van

19 december 2025. De psycholoog rapporteert dat bij verdachte sprake is van antisociale

persoonlijkheidskenmerken, van impulscontrole- en agressieregulatie problematiek, en van

psychotrauma gerelateerde problematiek. Er zijn daarnaast aanwijzingen voor verminderde

cognitieve vaardigheden, en mogelijk ook voor middelenproblematiek. Vanuit de trauma

gerelateerde klachten - waaronder angst en paniek - lijkt verdachte snel getriggerd te kunnen worden, waarbij hij mede uit een gebrek aan overzicht en adequate oplossingsvaardigheden impulsief en met agressie kan reageren. De psycholoog adviseert de mishandeling en de bedreiging van de politiemedewerker in een verminderde mate toe te rekenen en schat de kans op recidive op relationeel geweld bij onbehandelde problematiek in als hoog. De behandeling zou in theorie plaats kunnen vinden in het kader van bijzondere voorwaarden. In het verleden heeft dit echter tot onvoldoende resultaat geleid en de reclassering heeft eerder aangegeven geen mogelijkheden meer te zien om verdachte binnen het kader van bijzondere voorwaarden te begeleiden.

Daarnaast is overwogen om de behandeling te laten plaatsvinden in het kader van een GVM. De vraag is echter of dit kader voldoende sturing en garantie zal kunnen bieden tot het zich voldoende committeren aan de geadviseerde behandeling en begeleiding.

Een andere mogelijkheid is om de behandeling en begeleiding op te leggen in het kader van tbs met voorwaarden. Dit kader biedt meer ‘stevigheid' en daarmee meer kans van slagen. Ook zijn meer mogelijkheden voor maatwerk op de langere termijn, zowel wat betreft de inhoud van de behandeling en het risicomanagement, als het vormgeven van het resocialisatieproces. De rechtbank acht de conclusies van de deskundigen gedegen onderbouwd. In de rapportages is helder gemotiveerd hoe de deskundigen tot hun conclusies zijn gekomen.

(…)

Tot slot heeft de rechtbank kennisgenomen van het reclasseringsrapport van

26 februari 2026. Gezien de problematiek en risicofactoren acht de reclassering een bij start intensieve klinische behandeling noodzakelijk. Een intensief ambulant traject van

behandeling en begeleiding zal aansluitend ingezet dienen te worden om verdachte

stapsgewijs optimaal te laten resocialiseren en toe te zien op het ontwikkelen van

beschermende factoren zoals het vergroten van zijn draagkracht en copingvaardigheden.

Gezien het delictverleden van verdachte, de ernst van de (recidiverende) feiten en de

noodzaak tot nader diagnostisch onderzoek en een klinische behandeling vanwege de hoge

kans op recidive zonder behandeling, acht de reclassering TBS met voorwaarden het meest

passende kader. Daarnaast adviseert de reclassering de TBS met voorwaarden dadelijk

uitvoerbaar te verklaren en een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op

te leggen.

Het hof neemt, evenals de rechtbank, de conclusies van de deskundigen over. Het hof zal de bewezenverklaarde feiten in verminderde mate aan verdachte toerekenen.

Verdachte is strafbaar omdat geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die maakt dat verdachte niet strafbaar is.

Oplegging van straf en maatregel

Bij het bepalen van de straf en maatregel houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

Verdachte heeft zijn levenspartner, de moeder van zijn pasgeboren kind, mishandeld door haar te slaan, bij haar keel te pakken en haar keel dicht te knijpen/te houden. Ook heeft hij haar bedreigd met zware mishandeling en met brandstichting. De mishandeling vond plaats in de woning waar zij de dagelijkse zorg hadden voor het gezamenlijke zoontje, die destijds ongeveer 2,5 maand oud was. Door zijn handelen heeft verdachte forse inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van aangeefster en gevoelens van angst bij haar teweeggebracht. Dit alles vond plaats in de eigen woning, een plek waar iemand zich bij uitstek veilig zou moeten voelen.

Verdachte heeft ook een agent, die hem buiten heterdaad aanhield, bedreigd met de dood.

Met zijn handelen heeft verdachte een grens overschreden. De politie vervult een publieke taak in het algemeen belang en de ingezette agenten moeten hun werkzaamheden kunnen verrichten, zonder te worden geconfronteerd met dergelijke bedreigingen.

Uit het strafblad van verdachte van 21 september 2026 blijkt dat verdachte eerder meerdere malen onherroepelijk is veroordeeld, onder meer voor partnermishandeling. Het hof weegt dit in strafverzwarende zin mee.

Huidige stand van zaken

Het hof heeft, in aanvulling op voornoemde rapportages, kennisgenomen van het reclasseringsrapport van 20 oktober 2026. Daaruit blijkt dat verdachte tijdens de fase van hoger beroep op 17 juni 2026 is gestart met een opname in [zorginstelling 1] in het kader van overbruggingszorg, waarna verdachte op 5 augustus 2026 is overgeplaatst naar [zorginstelling 2] . De klinische opname aldaar is op 14 augustus 2026 voortijdig gestopt, wegens ontwrichtend en delictgerelateerd gedrag door verdachte. Dit gedrag betrof onder andere grensoverschrijdend, dreigend gedrag richting zowel medepatiënten als medewerkers in de vorm van verbale en fysieke agressie. Nu dit zich in meerdere forensische settingen heeft voorgedaan, zien klinieken onvoldoende aanknopingspunten om te verwachten dat een plaatsing in hun kliniek zal leiden tot een ander verloop. De verwachting is dat dezelfde dynamiek zich dan opnieuw voor zal doen hetgeen negatieve gevolgen heeft voor de veiligheid en het behandelklimaat op de afdeling, en de behandelbaarheid van verdachte, aldus de reclassering.

Nadat verdachte op 14 augustus 2026 is overgebracht naar de FHIC (Forensische High & Intensive Care) bij [zorginstelling 2] , is op 9 september 2026 de schorsing van de preventieve hechtenis opgeheven. Sindsdien verblijft verdachte in [P.I.] .

De reclassering ziet geen mogelijkheden in een tbs met voorwaarden-kader. Verdachte lijkt aldus de reclassering op dit moment onvoldoende in staat dan wel bereid om zich te conformeren aan de voorwaarden die horen bij een tbs met voorwaarden. DIZ (Directie Individuele Zaken) heeft het verzoek tot klinische plaatsing van verdachte teruggelegd als niet uitvoerbaar.

Standpunt van de verdediging

Verdachte heeft ter zitting in hoger beroep aangegeven dat hij behandeling nodig heeft.

De raadsvrouw heeft gepleit voor oplegging van (een gevangenisstraf met) de gedragsbeïnvloedende maatregel en een klinische opname. De GVM is bij uitstek geschikt om het recidiverisico hanteerbaar te houden en maatwerk te leveren, aldus de raadsvrouw. Als het nodig is, kan levenslang toezicht worden gehouden en snel worden ingegrepen bij een risicovolle situatie. De psychiater en psycholoog hebben aangegeven dat niet goed kon worden voorzien of een dergelijke maatregel voldoende steun en garantie biedt. Verdachte geeft aan dat dit nu wel kan.

Tbs met bevel verpleging acht de verdediging een te zware maatregel. Mocht het hof toch geen andere mogelijkheid zien om een behandelkader vorm te geven, dan vraagt de verdediging om de tbs maatregel gemaximeerd op te leggen, omdat verdachte vrijgesproken dient te worden van het bestanddeel “levensgezel” met betrekking tot feit 1. Een eenvoudige mishandeling is geen tbs-waardig feit. De bedreigingen zijn volgens de raadsvrouw niet vergezeld dan wel voorafgegaan door agressief gedrag.

Als het hof een steviger kader dan de GVM nodig acht, meent de verdediging dat nog steeds oplegging van de tbs-maatregel met voorwaarden het meest passend is. Verdachte heeft geen reële kans gehad binnen dit kader, ondanks zijn eigen aandeel in het feit dat het bij [zorginstelling 2] zo snel misgelopen is. Bij [zorginstelling 1] ging het prima. Verdachte was in de veronderstelling dat hij daar zou blijven, maar dat bleek een overbruggingsplek te zijn. Dat leverde teleurstelling op. Verdachte is vervolgens binnen 10 dagen na aankomst bij [zorginstelling 2] al op de crisisafdeling geplaatst. De reclassering is met DIZ op zoek gegaan naar een nieuwe plek en dat is niet gelukt. Het zit niet zozeer in het feit dat de reclassering het niet meer zit zitten, maar klinieken willen verdachte niet opnemen. Een oplossing daarvoor kan worden gevonden in artikel 6.1 van de Wet forensische zorg (Wfz). Gelet op dit artikel kan DIZ gedwongen worden verdachte te laten opnemen in een kliniek, zolang hij bij de doelgroep van de inrichting behoort.

De raadsvrouw heeft voorts naar voren gebracht dat de motivering van de afwijzingen van de klinieken geen argumenten bevatten waarom verdachte niet geplaatst zou kunnen worden. [zorginstelling 3] spreekt over een lang en consistent patroon van niet naleven van voorwaarden en grensoverschrijdend gedrag in meerdere behandelsettings, terwijl verdachte slechts 3 maanden in dit kader in klinieken heeft verbleven. [zorginstelling 1] stelt dat het niet is gelukt om een duurzame behandelrelatie op te bouwen, terwijl in de Pro Justitia-rapportages blijkt dat het noodzakelijk is een lange adem te hebben bij het opbouwen van een dergelijke relatie.

Oordeel van het hof

Niet ter discussie staat dat verdachte klinische behandeling nodig heeft. Verdachte heeft dit zelf ter zitting in hoger beroep ook uitdrukkelijk verklaard. Ter zitting zijn de verschillende opties besproken.

Over deze opties hebben de rapporterend deskundige hun visie gegeven. Zo menen beide rapporterend deskundigen dat om de kans op recidive zo veel als mogelijk te beperken intensieve behandeling nodig is. Om de behandeling een stevige basis te geven en e.e.a. zo goed mogelijk te doen beklijven worden behandelcontacten bij voorkeur frequent en laagdrempelig aangeboden – en heeft een klinische start daarom de voorkeur.

De opties van een niet-strafrechtelijk tbs-kader, zoals oplegging van een voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden of (alleen) een gedragsbeïnvloedende maatregel dan wel toepassing van artikel 6.1 Wfz, acht het hof niet toereikend en daarom niet geschikt.

Psycholoog [naam] heeft - zoals bovenoverwogen - gerapporteerd dat behandeling in het kader van een voorwaardelijk strafdeel in het verleden tot onvoldoende resultaat heeft geleid terwijl de reclassering evenmin mogelijkheid ziet verdachte in dit kader te begeleiden. Ook een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel (gvm) is overwogen, maar hier doet zich eveneens de vraag voor of dit kader voldoende toezicht, sturing en garantie zal kunnen bieden voor de noodzakelijke behandeling.

Het hof herkent hetgeen door de deskundigen wordt overwogen in de justitiële documentatie waarin huiselijk geweld telkens weer naar voren komt. Het hof acht de afwegingen van de deskundigen navolgbaar en acht ook de ernst van de bewezenverklaarde feiten en met name ook die recidive van verdachte en het hoge recidivegevaar voor toekomstig agressief gedrag van belang. Gelet op de aanwezige rapportages, de overige inhoud van het dossier en hetgeen naar voren is gekomen ter zitting in hoger beroep is het hof van oordeel dat verdachte een langdurig, stevig behandelkader nodig heeft. Het hof acht enkel oplegging van een tbs-maatregel daarvoor passend en noodzakelijk en zet hieronder uiteen in welke vorm dit opgelegd wordt.

Oplegging van de tbs-maatregel met voorwaarden

Het hof stelt vast dat is voldaan aan de wettelijke vereisten voor het opleggen van

de tbs-maatregel. Het hof beschikt over een advies van deskundigen van

verschillende disciplines, waaronder een psychiater, die verdachte hebben onderzocht. Het door verdachte begane eerste feit van mishandeling van zijn levensgezel betreft een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld. Met inachtneming van de conclusies en het advies van de deskundigen stelt het hof vast dat bij verdachte tijdens het begaan van de bewezenverklaarde feiten een ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond. Ook is duidelijk beschreven in de rapporten dat sprake is van hoog recidivegevaar en stelt het hof vast dat de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen, de oplegging van de maatregel eist. Het hof zal dan ook gelasten dat verdachte ter beschikking wordt gesteld.

Gezien de inhoud van de rapporten zoals hiervoor omschreven, met name die van de psychiater en de psycholoog en het reclasseringsrapport van 26 februari 2026, en hetgeen ter zitting naar voren is gekomen, ziet het hof aanleiding om de maatregel op te leggen met de voorwaarden zoals aanvankelijk door de reclassering eerder geadviseerd en zoals deze hierna (in het dictum) zijn opgenomen.

Het hof sluit niet de ogen voor de inhoud van het reclasseringsrapport van 20 oktober 2026, waaruit blijkt dat het wegens verdachtes gedrag snel mis is gegaan bij zijn meest recente klinische plaatsing(en). Daarbij zal echter ook de complexe problematiek van verdachte een rol hebben gespeeld. Het hof acht daarom op dit moment de tbs-maatregel met bevel tot verpleging (nog) niet de meest passende optie. Het hof is van oordeel dat verdachte de gelegenheid moet krijgen om te voldoen aan de hem opgelegde voorwaarden, in het bijzonder nu hij heeft verklaard in te zien dat hij behandeling nodig heeft en nu uit de rapportages van de psychiater en psycholoog volgt dat de behandeling van verdachte, gelet op zijn problematiek, met vallen en opstaan kan gaan en dat een behandelrelatie dan wel band met verdachte opgebouwd moet worden, hetgeen tijd en geduld kost en een lange adem nodig is. Het hof is van oordeel dat verdachte alsnog de mogelijkheid moet krijgen om een zekere behandelrelatie op te bouwen en zich aan de te stellen voorwaarden te houden, mede in aanmerking genomen dat de eerder besproken klinische plaatsing bij zowel [zorginstelling 1] als overbrugging maar ook bij [zorginstelling 2] van korte duur zijn geweest. Daarbij speelt ook een rol dat verdachte op korte termijn behandeling nodig heeft en dat in het kader van een tbs-maatregel met bevel tot verpleging niet snel zal worden vorm gegeven terwijl bovendien een tbs-maatregel met voorwaarden naar het oordeel van het hof beter aansluit bij de bewezenverklaarde feiten.

Het hof acht ook van belang dat verdachte, ondanks zijn gebleken complexe problematiek en gebrekkig ziektebesef, tijdens de zitting in hoger beroep tot op zekere hoogte in staat is gebleken om in enige mate te reflecteren op zijn eigen gedrag, hetgeen van invloed is geweest op de afloop van zijn plaatsing bij (met name) [zorginstelling 2] . De noodzaak van behandeling is verdachte duidelijk geworden. Hij ziet in dat hij fouten heeft gemaakt en dat zijn eigen gedrag een rol heeft gespeeld bij het mislukken van zijn eerdere traject. Verdachte heeft ter zitting meegedeeld bereid te zijn de voorgestelde voorwaarden na te leven.

Het hof is, alles afwegend, ten aanzien van de op te leggen straf van oordeel dat, gelet op de ernst van de feiten en de recidive, een straf anders dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van enige duur niet passend is. Gelet op deze ernst en de omstandigheden waaronder de bewezenverklaarde feiten hebben plaatsgevonden, alsook de recidive van verdachte, acht het hof een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 11 maanden, met aftrek van voorarrest, passend en geboden.

Een straf van deze duur biedt de reclassering en DIZ de gelegenheid om een voor verdachte geschikte plek in een kliniek te vinden in het kader van de tbs-maatregel met voorwaarden. Dat zal gelet op de eerdere pogingen daartoe geen eenvoudige opgave zijn.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Duur van de maatregel van tbs

De maatregel van tbs met voorwaarden wordt opgelegd wegens een misdrijf dat is gericht tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen zodat in geval van een eventuele omzetting naar een tbs met verpleging van overheidswege de totale duur hiervan niet beperkt zal zijn tot een periode van maximaal vier jaren.

Dadelijke uitvoerbaarheid

Gelet op al hetgeen hiervoor is overwogen, is het hof van oordeel dat er ernstig

rekening mee moet worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat

gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van één of

meerdere personen. Het hof zal daarom bevelen dat de tbs met voorwaarden dadelijk

uitvoerbaar is.

Schorsing voorlopige hechtenis

In zijn arrest van 26 november 2024 (ECLI:NL:HR:2024: 1729) heeft de Hoge Raad

uiteengezet dat er geen mogelijkheid bestaat om een nog niet onherroepelijk geworden

dadelijk uitvoerbare tbs-maatregel met voorwaarden 'om te zetten’ in een tbs-

maatregel met verpleging van overheidswege.

Het hof zal, evenals de rechtbank in eerste aanleg heeft gedaan, met het oog daarop bevelen dat de voorlopige hechtenis wordt geschorst met ingang van het tijdstip waarop verdachte voor zijn klinische behandeling binnen een zorginstelling of een soortgelijke instelling dan wel in een soortgelijke instelling ter overbrugging zal worden opgenomen. Zou verdachte de in dat kader te stellen voorwaarden niet naleven terwijl dit arrest vanwege cassatie nog niet onherroepelijk zou zijn, dan bestaat de mogelijkheid om de opheffing van de schorsing van de voorlopige hechtenis te bevelen. Op die manier wordt de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen gewaarborgd. Aan de schorsing zal het hof dezelfde voorwaarden verbinden als te stellen in het kader van de tbs-maatregel.

Overweging met betrekking tot de opgelegde gevangenisstraf en plaatsing verdachte in zorginstelling

In het geval dat, vóórdat verdachte de hem opgelegde gevangenisstraf heeft uitgezeten, een geschikte plek in een zorginstelling beschikbaar komt voor hem, gaat het hof ervanuit dat de reclassering het ertoe zal leiden dat verdachte die plek ook daadwerkelijk kan bezetten, en dat een eventueel restant van de opgelegde gevangenisstraf daaraan niet in de weg staat.

Motivering van de maatregel langdurig toezicht ex artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht

Het hof zal – naast de maatregel van tbs met voorwaarden – tevens een maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht opleggen. Daarmee wordt de mogelijkheid gecreëerd om verdachte ook na afloop van de terbeschikkingstelling met voorwaarden onder toezicht te stellen indien dat in verband met alsdan bestaande risico’s noodzakelijk is.

Ook in dit verband heeft het hof acht geslagen op de hierboven aangehaalde rapportages. De deskundigen hebben onder meer verklaard dat het recidiverisico hoog is en dat verdachte langdurige behandeling nodig heeft in een stevig kader.

Aan de wettelijke vereisten voor de oplegging van een maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z, eerste lid, Sr is voldaan. Aan de verdachte wordt immers de maatregel van tbs met voorwaarden opgelegd. Daarnaast is de oplegging van de maatregel van artikel 38z Sr naar het oordeel van het hof in het belang van de bescherming van de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen.

De beoordeling van de noodzaak tot tenuitvoerlegging van die maatregel en het eventuele

bepalen van specifieke voorwaarden zal in de laatste fase van de executie van de maatregel

van tbs met voorwaarden plaatsvinden. Een risicotaxatie van het dan aanwezige recidivegevaar dient in het kader van die beoordeling plaats te vinden.

In de zaak met parketnummer 13-211863-24 is verdachte op 4 september 2024 door de politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 2 weken, met een proeftijd van 2 jaren. Het openbaar ministerie heeft de tenuitvoerlegging gevorderd van deze voorwaardelijke gevangenisstraf. Deze vordering is in hoger beroep ook aan de orde.

Verdachte heeft een nieuw strafbaar feit gepleegd voor het einde van de proeftijd. Daarom beveelt het hof de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijk opgelegde straf.

Het hof tekent tot slot aan dat ervan uitgegaan wordt dat deze tenuitvoerlegging evenals de op te leggen gevangenisstraf een opname in een (overbruggings)kliniek niet in de weg staan. Het hof hecht eraan op te merken dat het ervan uitgaat dat zodra er plek in een kliniek is, verdachte kan beginnen met zijn behandeling en dat de Penitentiaire Inrichting en de justitiële executieautoriteit (al dan niet via een plaatsing op grond van de Penitentiaire Beginselenwet) daar medewerking aan zal verlenen.

De straf en maatregel zijn gebaseerd op de artikelen 37a, 38, 38a, 38z, 57, 63, 285, 300 en 304 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1, 2 en 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 11 (elf) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld en stelt daarbij de volgende voorwaarden betreffende het gedrag van verdachte, waarbij als algemene voorwaarden gelden dat:

of het ter inzage aanbieden van een geldig identiteitsbewijs (als bedoeld

in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht) ten behoeve van het

vaststellen van de identiteit;

die nodig zijn voor de uitvoering van het toezicht of om verdachte te

bewegen tot het naleven van de voorwaarden;

en instanties die contact hebben met verdachte, als dat van belang is voor

het toezicht.

Stelt daarnaast als bijzondere voorwaarden betreffende het gedrag van verdachte:

Geeft de reclassering opdracht aan de verdachte hulp en steun te verlenen bij de naleving van deze voorwaarden.

Beveelt dat de opgelegde maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden dadelijk uitvoerbaar is.

Legt aan verdachte op de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding en vrijheidsbeperking.

Beveelt de schorsing van de voorlopige hechtenis van verdachte met ingang van het

moment waarop verdachte zich heeft laten opnemen in een zorginstelling, dan wel in een

instelling ter overbrugging, te bepalen door de justitiële instantie die verantwoordelijk is

voor plaatsing. Aan de schorsing worden de voorwaarden verbonden, zoals deze hierboven zijn vermeld bij de algemene en bijzondere voorwaarden betreffende het gedrag van de

terbeschikkinggestelde;

Beveelt de tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 4 september 2024, parketnummer 13-211863-24, voorwaardelijk opgelegde straf, te weten van:

gevangenisstraf voor de duur van 2 (twee) weken.

Dit arrest is gewezen door mr. J. Dolfing, mr. F.E.J. Goffin en mr. E. Pennink, in aanwezigheid van de griffier mr. J.R. Sotthewes-de Jonge en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 10 november 2026.