Strafrecht overig

Veroordeling twee pogingen tot zware mishandeling. De verdachte heeft in de Justitiële Jeugdinrichting…

Gerechtshof Den Haag, 30 september 2026

Zaakgegevens

Op 30 september 2026 heeft het Gerechtshof Den Haag in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Gerechtshof Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
30 september 2026
Datum publicatie
5 november 2026
Zaaknummer
22-001658-25
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHDHA:2026:3183
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Veroordeling twee pogingen tot zware mishandeling. De verdachte heeft in de Justitiële Jeugdinrichting tijdens het ondergaan van een PIJ-maatregel een medewerker mishandeld en heet water in het gezicht van een toenmalige medegedetineerde gegooid, beide met letsel tot gevolg.

Onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden, met aftrek van voorarrest en TBS met dwangverpleging. Gedeeltelijke toewijzing vordering benadeelde partij.

Procesgang

  1. Rechtbank Rotterdam · 14 mei 2025

    ECLI:NL:RBROT:2025:6028
  2. Gerechtshof Den Haag · 30 september 2026deze uitspraak

    ECLI:NL:GHDHA:2026:3183

Uitspraak

Rolnummer: 22-001658-25

Parketnummers: 10-053813-24 en 16-040271-24

Datum uitspraak: 30 september 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 14 mei 2025 in de strafzaak tegen de verdachte:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] (Somalië) op [geboortedatum] 2001,

thans gedetineerd in [naam penitentiaire inrichting]

.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte en namens de benadeelde partij naar voren is gebracht.

Procesgang

In eerste aanleg is de verdachte van het in de zaak met parketnummer 10-053813-24 onder 2 tenlastegelegde en de in de zaak met parketnummer 16-040271-24 primair tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het in de zaak met parketnummer 10-053813-24 onder 1 tenlastegelegde en de in de zaak met parketnummer 16-040271-24 subsidiair tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden met aftrek van voorarrest en is gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld, met bevel tot verpleging van overheidswege. Voorts is beslist op de vordering van de benadeelde partij, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.

Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Omvang van het hoger beroep

De verdachte is in eerste aanleg vrijgesproken van hetgeen aan hem in de zaak met parketnummer 10-053813-24 onder 2 tenlastegelegd. Het hoger beroep is namens de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd – voor zover thans nog aan de orde – dat:

Zaak met parketnummer 10-053813-24:

1.
hij op of omstreeks 9 februari 2024 te Spijkenisse, gemeente Nissewaard ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een persoon genaamd [slachtoffer 1] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen met een (glazen) fles, althans met een hard voorwerp, meermalen, althans eenmaal (telkens) (met kracht) heeft geslagen op het (achter)hoofd van die [slachtoffer 1] , terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

Zaak met parketnummer 16-040271-24 (gevoegd):

hij op of omstreeks 20 februari 2023 te Lelystad aan [slachtoffer 2] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel, te weten tweedegraads brandwonden in het gezicht, heeft toegebracht door een hoeveelheid kokend water, althans heet water, in het gezicht van die [slachtoffer 2] te gooien;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:


hij op of omstreeks 20 februari 2023 te Lelystad ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer 2] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen een hoeveelheid kokend water, althans heet water, in het gezicht van die [slachtoffer 2] heeft gegooid, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden en dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld, met bevel tot verpleging van overheidswege.

Het vonnis waarvan beroep

Het hof is van oordeel, dat de eerste rechter op juiste gronden heeft geoordeeld en op juiste wijze heeft beslist, zodat het vonnis waarvan beroep met overneming van gronden behoort te worden bevestigd, behalve voor wat betreft de opgelegde straf en maatregel, de motivering daarvan en de vordering van de benadeelde partij. In dit opzicht zal het hof het vonnis waarvan beroep vernietigen en recht doen als hierna vermeld.

Motivering van straf en maatregel

Het hof heeft de op te leggen straf en maatregel bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.

Daarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Ernst van de feiten

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan twee pogingen tot zware mishandeling.

Op 23 februari 2023 heeft de verdachte heet water uit een waterkoker in het gezicht van zijn toenmalige medegedetineerde gegooid. Het slachtoffer heeft door dit incident een zeer pijnlijke tweedegraads brandwond in zijn gezicht opgelopen. Naast pijn en letsel heeft deze gebeurtenis voor het slachtoffer psychisch nadelige gevolgen gehad, zoals ook door de gemachtigde namens het slachtoffer ter terechtzitting in eerste aanleg en in hoger beroep is verwoord.

Daarnaast heeft de verdachte op 9 februari 2024 een medewerker van de [Justitiële Jeugdinrichting] met een fles op het achterhoofd geslagen. Als gevolg daarvan heeft het slachtoffer veel pijn ondervonden en letsel op het achterhoofd opgelopen, waarbij vier hechtingen nodig waren. Door op deze wijze te handelen, heeft de verdachte telkens een ernstige inbreuk gemaakt op de persoonlijke en lichamelijke integriteit van het slachtoffer.

In beide gevallen is het niet aan de verdachte te danken geweest dat de slachtoffers - die geraakt zijn op kwetsbare plekken van hun lichaam - geen zwaar lichamelijk letsel hebben opgelopen.

Dat een van de slachtoffers een medewerker was van de inrichting waar de verdachte in het kader van een eerder aan hem opgelegde PIJ-maatregel verbleef, weegt het hof in strafverzwarende zin mee.

Persoon van de verdachte

Het hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 1 september 2026, waaruit blijkt dat de verdachte eerder en meermalen onherroepelijk is veroordeeld voor het plegen van geweldsdelicten, waaronder een poging doodslag.

Over de verdachte is door deskundigen een aantal rapportages uitgebracht.

Het hof heeft, net als de rechtbank in eerste aanleg, kennis genomen van de pro Justitia-rapportage van 23 januari 2025 die door R.F. Ferdinand, psychiater, en M. Hulshof, GZ-psycholoog, is opgemaakt naar aanleiding van het verblijf van de verdachte in het Pieter Baan Centrum (hierna: de PBC-rapportage). In deze rapportage wordt onder meer gerefereerd aan over de verdachte in eerdere zaken uitgebrachte rapportages en adviezen, waaronder de zich ook in dit dossier bevindende pro Justitia-rapportages van 23 september 2019 (parketnummer 18/940004-19) en van 6 januari 2022 (parketnummer 18-144317-21) en het PIJ-verlengingsadvies van 13 maart 2024, waarvan het hof eveneens kennis heeft genomen.

Uit de PBC-rapportage volgt dat de verdachte niet heeft willen meewerken aan de PBC-observatie, waardoor de deskundigen in deze rapportage slechts tot beperkte diagnostische conclusies konden komen. De deskundigen hebben op basis van de beschikbare informatie vastgesteld dat de verdachte moeite heeft om zich aan te passen, zich snel te kort gedaan voelt, moeite heeft met het zich conformeren aan regels en afspraken en fysiek agressief gedrag vertoont. De verdachte is vanaf zijn vijftiende jaar veelvuldig met politie en justitie in aanraking gekomen en op 29 maart 2022 is naar aanleiding van meerdere strafbare feiten de maatregel Plaatsing in een inrichting voor Jeugdigen (hierna: PIJ) onvoorwaardelijk opgelegd. Binnen die PIJ-maatregel heeft het negatieve gedragspatroon van de verdachte - ondanks een gestructureerde pedagogische setting - zich voortgezet. Zijn verblijf gedurende de PIJ-maatregel kenmerkt zich door vele (agressieve) incidenten en verdachte is om die reden meermaals overgeplaatst naar een andere instelling. Door de houding van de verdachte is individuele behandeling onvoldoende van de grond gekomen. De ontwikkeling van de verdachte is dan ook onvoldoende ten positieve gekeerd. De verdachte werd - omdat hij groeps-ontwrichtend is en de veiligheid van het leefklimaat in de groep niet gegarandeerd kan worden - aangemeld voor de Individueel Traject Afdeling (hierna: ITA). De ITA heeft een wachtlijst, waardoor de verdachte daar nog niet werd geplaatst. In de tussentijd hebben de ten laste gelegde feiten plaatsgevonden. De deskundigen zijn tot de conclusie gekomen dat de verdachte als jeugdige een norm overschrijdende gedragsstoornis had en dat inmiddels in classificerende zin kan worden gesproken van een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Er is sprake van herhaaldelijke wetsovertredingen, onverantwoordelijk gedrag en agressie. Omdat volgens de deskundigen de dynamiek tijdens de PBC-observatie in schril contrast staat met het beeld van veelvuldige agressie dat rijst uit het dossier, is bij de deskundigen het vermoeden ontstaan dat een instrumenteel component (geplande doelmatige agressie) in elk geval deels een rol speelt. Daarnaast hebben de deskundigen op basis van dossierinformatie vastgesteld dat sprake is van een ongespecificeerde cannabis gerelateerde stoornis. Gezien het chronische beloop van de lang bestaande problematiek hebben de deskundigen geconcludeerd dat de gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens, te weten de antisociale persoonlijkheidsstoornis, en een stoornis in cannabisgebruik aanwezig waren ten tijde van de ten laste gelegde feiten.

Op basis van de beschikbare informatie kon in de PBC-rapportage niet worden gekomen tot een hypothese over de mate van doorwerking van de antisociale persoonlijkheidsstoornis in de ten laste gelegde feiten. Vanwege de weigering van verdachte om mee te werken aan het PBC-onderzoek kon geen geïndividualiseerde, op psychopathologie gebaseerde inschatting van het recidiverisico worden gemaakt. Wel hebben de deskundigen geconcludeerd dat de uitkomsten van de ingevulde risicotaxatielijsten vooral op grond van het verleden wijzen op een verhoogde kans op nieuw geweld in de brede zin van het woord.

In de PBC-rapportage zagen de deskundigen geen indicaties om het minderjarigenstrafrecht toe te passen. Op basis van de beschikbare informatie is vastgesteld dat het indicatiecriterium handelingsvaardigheden afwezig is evenals het criterium pedagogische beïnvloeding. Volgens de deskundigen is de tijdens het PIJ-traject ingezette pedagogische aanpak niet effectief gebleken en vereist de problematiek van de verdachte ook geen jeugdaanpak.

Vanwege al het vorenstaande hebben de deskundigen in de PBC-rapportage geen passend interventieadvies kunnen geven.

In hoger beroep hebben andere deskundigen over de verdachte gerapporteerd. Aan deze onderzoeken heeft de verdachte (uiteindelijk) meegewerkt.

Uit de pro Justitia-rapportage van 3 juni 2026 die door J. Yntema, GZ-psycholoog, is opgemaakt, volgt onder meer het volgende.

Bij de verdachte is sprake van een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Ten tijde van het plegen van het ten laste gelegde was dit ook zo. Bij bewezen geachte feiten kan worden gesteld dat de beschreven problematiek aanwezig was ten tijde van het ten laste gelegde en voor enige doorwerking in het ten laste gelegde (indien bewezen) kan hebben gezorgd, maar niet in die mate dat dit tot een beperking in zijn handelen en denken zou kunnen leiden. De psycholoog adviseert daarom om bij bewezenverklaring van de feiten deze volledig aan de verdachte toe te rekenen. Vanwege dit advies ziet de psycholoog vanuit gedragskundig perspectief geen aanleiding een uitspraak te doen over een risico op recidive. Wel signaleert de psycholoog dat meerdere risicofactoren voor algemeen crimineel gedrag aanwezig zijn, te weten een geschiedenis van antisociaal gedrag, een antisociale persoonlijkheidsstoornis, antisociale cognities, familieproblemen en de afwezigheid van pro sociale activiteiten. Vanwege het advies om de feiten volledig aan de verdachte toe te rekenen, geeft de psycholoog ook geen indicaties voor zorg of behandeling.

De psycholoog acht van belang dat de verdachte reeds langdurig binnen een intensief strafrechtelijk behandel- en begeleidingskader heeft gefunctioneerd, waaronder een PIJ-maatregel die kort voor het tenlastegelegde nog met twee jaar is verlengd. Uit eerdere rapportages komt naar voren dat diverse behandel- en begeleidingstrajecten onvoldoende effect hebben gehad en dat sprake is van een hardnekkige zorgmijdende houding, beperkte behandelmotivatie en het structureel overtreden van voorwaarden en afspraken. Tevens is beschreven dat de behandeling binnen de PIJ-maatregel nauwelijks van de grond is gekomen vanwege voortdurende agressie-incidenten en gedragsproblemen. De PIJ-maatregel is echter nog van kracht waardoor juridische gezien betrokkene deze nog zal moeten uitzitten.

Gelet op het bovenstaande ziet de psycholoog geen indicatie voor een nieuw behandeltraject vanuit gedragskundig perspectief binnen het strafrechtelijk kader. Wel kan, bij een (deels) onvoorwaardelijke gevangenisstraf, overwogen worden een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel (GVM; artikel 38z Sr) op te leggen, zodat ook na detentie toezicht, begeleiding en eventuele behandeling in een drangkader mogelijk blijven met het oog op risicobeperking en maatschappelijke veiligheid. Van belang is dat betrokkene zich in de begeleiding dan kan richten op positieve activiteiten zoals werk en scholing en zinvolle vrijetijdsbesteding, aldus de psycholoog

Uit de pro Justitia-rapportage van 23 april 2026 die door J. van der Meer, psychiater is opgemaakt, volgt onder meer het volgende.

Bij betrokkene is sprake van een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Daarnaast zijn er stoornissen in het gebruik van cannabis (matig) en alcohol (licht) die in detentie in gedwongen remissie zijn gegaan. De genoemde stoornissen bestonden ook ten tijde van het tenlastegelegde. Een directe invloed van de stoornissen op het tenlastegelegde kon bij een bewezenverklaring niet worden aangetoond. Aangezien er geen direct verband werd gevonden tussen de psychopathologie en het tenlastegelegde kan ook geen op psychiatrische expertise gebaseerde klinische inschatting van het risico op recidive worden gegeven. Wel kwam uit de afname van een risicotaxatieinstrument naar voren dat er veel risicofactoren voor recidive van geweld zijn. Op basis van het risicotaxatieinstrument is derhalve sprake van een hoog risico op recidive. De psychiater ziet geen mogelijkheid om een op basis van psychiatrische expertise gebaseerd interventieadvies te formuleren om recidive van de huidige tenlastelegging te voorkomen. De psychiater adviseert niet om het jeugdstrafrecht toe te passen. Er zijn namelijk geen verminderde handelingsvaardigheden en er worden weinig reden of mogelijkheden gezien voor de noodzaak van pedagogische beïnvloeding.

Het hof heeft tevens kennis genomen van een reclasseringsrapport van 11 september 2026, waaruit onder meer het volgende volgt.

Net als het NIFP schat ook de reclassering de kans op recidive en geweld als hoog in, gezien de ernst van verdachtes problematiek, de ernst van onderhavige feiten, het feit dat hij meerdere geweldsdelicten op naam heeft staan en het feit dat hij beperkte ontvankelijk is voor begeleiding en behandeling. De reclassering heeft vraagtekens of de verdachte zich in de toekomst zal inzetten voor hulp, aangezien hij geen concrete hulpvragen lijkt te hebben. De reclassering ziet op dit moment geen beschermende factoren.

Ook adviseert de reclassering het volwassenenstrafrecht toe te passen. Betrokkene is niet ontvankelijk gebleken voor pedagogische beïnvloeding en zijn PIJ-maatregel heeft geen effect gesorteerd. Er zijn vanuit het jeugdstrafrecht geen mogelijkheden (meer) om hem te begeleiden. De reclassering kan niet vaststellen welke strafmaatregelen het meest passend zijn. De reclassering ziet geen mogelijkheden in een regulier toezicht de risico's te beperken of het gedrag te veranderen. Er is vanuit de (jeugd)reclassering reeds veel ingezet en deze interventies hebben niet tot het gewenste resultaat geleid. Ook binnen een PIJ-maatregel pleegt de verdachte strafbare feiten. De reclassering schat in dat oplegging van een GVM, om betrokkene een kans te geven een pro-sociaal leven op te bouwen op het gebied van wonen, werken en financiën, zoals vanuit de NIFP in overweging is gegeven, geen haalbare kaart is. Immers in het (recente) verleden, ook in een strak kader als de PIJ-maatregel, werkte de verdachte niet mee.

De reclassering denkt dat de vastgestelde persoonlijkheidsstoornis van betrokkene in zijn algemeenheid wel meespeelt in het plegen van (ernstige) geweldsmisdrijven. Bij betrokkene is er sprake van een toename van geweldsdelicten en ook van toename van de ernst ervan. Deze stoornis, die naar de mening van de reclassering al langere tijd bij betrokkene aanwezig is, is tot dusver niet behandeld. De reclassering meent dat door behandeling symptomen en gedrag kunnen worden beïnvloed. Daarbij ziet de reclassering hoge risico’s die niet vanzelf afnemen. De reclassering ziet daarom wel aanwijzingen voor het opleggen van tbs met dwangverpleging, waarbinnen onder andere gewerkt zou kunnen worden aan het opstellen van een delictscenario en een delictpreventieplan.

Het oordeel van het hof ten aanzien van de straf

Gezien de adviezen van de deskundigen oordeelt het hof dat het bewezenverklaarde volledig aan de verdachte kan worden toegerekend.

Naar het oordeel van het hof rechtvaardigen de aard en de ernst van de bewezenverklaarde feiten de oplegging van een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf, zoals de rechtbank heeft opgelegd.

Bij de bepaling van de duur daarvan heeft het hof gelet op straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd. Voorts heeft het hof acht geslagen op de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht.

Evenals de rechtbank acht het hof - alles overziend - passend en geboden aan de verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van vijftien maanden op te leggen, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de veroordeelde in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Het oordeel van het hof ten aanzien van de maatregel

Het hof acht zich op basis van de aanwezige rapportages voldoende voorgelicht ten aanzien van de persoon van verdachte en de noodzakelijkheid van behandeling. De gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens - de antisociale persoonlijkheidsstoornis - de stoornis in cannabisgebruik en het hoge recidiverisico op gewelddadig gedrag, alsook de vaststelling dat eerdere behandelingen in zowel vrijwillig kader als binnen het PIJ-traject niet effectief en haalbaar zijn gebleken, maken naar het oordeel van het hof dat een behandeling binnen het dwingende kader van de maatregel van tbs met dwangverpleging noodzakelijk is ter bescherming van de maatschappij.

Vanwege het hoge recidiverisico acht het hof het niet verantwoord wanneer de verdachte terugkeert in de maatschappij zonder begeleiding en behandeling. Het achterwege blijven van een interventieadvies door de psychiater en het PBC en het niet zien van een indicatie voor een nieuw behandeltraject door de psycholoog maken dit niet anders. Dat diverse behandel- en begeleidingstrajecten onvoldoende effect hebben gehad en dat de PIJ-maatregel nauwelijks van de grond is gekomen, doen aan de noodzaak van een behandeling immers niet af. Hetzelfde geldt voor de eerdere, zorgmijdende houding van de verdachte en zijn vastgestelde beperkte behandelmotivatie.

Het hof is verder van oordeel dat een GVM onvoldoende toereikend is om het gevaar op herhaling te ondervangen, waarbij het ook heeft gelet op het feit dat de reclassering het geen haalbare kaart vindt. Het hof ziet in een behandeling binnen het kader van de tbs-maatregel met dwang daarentegen een kans om de verdachte de voor hem noodzakelijke behandeling te kunnen geven. De verdachte wordt daarmee in de gelegenheid gesteld om binnen een beveiligd en gestructureerd kader gericht te werken aan zijn ontwikkeling en aan een veilige terugkeer in de maatschappij.

Het hof stelt vast dat aan de wettelijke vereisten voor het opleggen van de maatregel ex artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht (Sr) is voldaan. Poging tot zware mishandeling is een feit waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld. Bij de verdachte bestond blijkens de rapportages van de gedragsdeskundigen ten tijde van het plegen van de feiten een gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens - te classificeren als een antisociale persoonlijkheidsstoornis - en een ongespecificeerde cannabis gerelateerde stoornis. Verder eist de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen en goederen het opleggen van de maatregel. Anders dan de verdediging heeft aangevoerd, is het hof van oordeel dat de risicotaxaties van de deskundigen en de daarvoor gebruikte instrumenten toereikend zijn om dit oordeel te kunnen dragen.

Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen zal het hof aan verdachte opleggen de maatregel van terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege.

Volgens artikel 38d, eerste lid, Sr geldt de terbeschikkingstelling voor de duur van twee jaren. Nu de maatregel zal worden opgelegd ter zake van misdrijven die gericht zijn tegen en gevaar hebben veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van één of meer persoon, is sprake van een terbeschikkingstelling als bedoeld in artikel 38e Sr en kan de totale duur van de op te leggen maatregel een periode van vier jaren te boven gaan.

Vordering tot schadevergoeding [slachtoffer 2]

In het onderhavige strafproces heeft [slachtoffer 2] zich als benadeelde partij gevoegd en een vordering ingediend tot vergoeding van geleden immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte tenlastegelegde, tot een bedrag van € 7.000,00.

In hoger beroep is deze vordering aan de orde tot dit in eerste aanleg gevorderde en in hoger beroep gehandhaafde bedrag van € 7.000.00.

De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vordering van de benadeelde partij, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De vordering van de benadeelde partij is namens de verdachte betwist.

Het hof begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij is gebaseerd op artikel 6:106 sub b Burgerlijk Wetboek (BW). Vergoeding van immateriële schade op grond van artikel 6:106 sub b BW is onder meer mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen.​

Het hof stelt vast dat de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen als gevolg van het door de verdachte gepleegde strafbare feit, te weten tweedegraadsbrandwonden aan de linkerkant van zijn gezicht.

Immateriële schade wordt naar billijkheid begroot met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de aansprakelijke te maken verwijt. Verder wordt bij de begroting, zoveel als mogelijk, gelet op de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend.

Mede gelet op de bedragen die in min of meer soortgelijke zaken als schadevergoeding worden toegekend is het hof van oordeel dat een vergoeding van € 5.000,00 billijk is. Het hof wijst dit deel van de vordering daarom tot dat bedrag toe, te vermeerderen met de wettelijke rente met ingang van de hierna te noemen datum.

Voor het overige levert behandeling van de vordering van de benadeelde partij naar het oordeel van het hof een onevenredige belasting van het strafgeding op. Het hof zal bepalen dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering tot vergoeding van de geleden schade. Deze kan in zoverre bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Betaling aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer [slachtoffer 2]

Nu vaststaat dat de verdachte tot een bedrag van € 5.000,00 aansprakelijk is voor de schade die door het bewezenverklaarde is toegebracht, zal het hof aan de verdachte de verplichting opleggen dat bedrag aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer [slachtoffer 2] , te vermeerderen met de wettelijke rente met ingang van de hierna te noemen datum.

Gelet op het voorgaande dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

Het hof heeft gelet op de artikelen 36f, 37a, 37b, 45, 57 en 302 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.

BESLISSING

Het hof:

Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het in de zaak met parketnummer 10-053813-24 onder 2 tenlastegelegde.

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van straf en maatregel en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 (vijftien) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld en beveelt dat hij van overheidswege zal worden verpleegd.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer 2] ter zake van het in de zaak met parketnummer 16-040271-24 subsidiair bewezenverklaarde tot het bedrag van € 5.000,00 (vijfduizend euro) ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer 2] , ter zake van het in de zaak met parketnummer 16-040271-24 subsidiair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 5.000,00 (vijfduizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 50 (vijftig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente op 20 februari 2023.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige.

Dit arrest is gewezen door mr. L.C. van Walree, als voorzitter, mr. M.A.J. van de Kar en

mr. A. de Lange, leden, in bijzijn van de griffier mr. H.W. Scheepbouwer.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 30 september 2026.

Mr. A. de Lange en mr. H.W. Scheepbouwer zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.