Strafrecht overig
Medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod…
Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 1 oktober 2026
ECLI:NL:GHSHE:2026:2812 · Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 1 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-s-hertogenbosch/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghshe-2026-2812
Zaakgegevens
Op 1 oktober 2026 heeft het Gerechtshof 's-Hertogenbosch in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof 's-HertogenboschGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 1 oktober 2026
- Datum publicatie
- 14 oktober 2026
- Zaaknummer
- 20-002009-23
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHSHE:2026:2812
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod.
Vormverzuim in zaak medeverdachte leidt niet tot consequenties t.a.v. de verdachte.
Procesgang
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 19 juni 2023
ECLI:NL:RBZWB:2023:4111Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 1 oktober 2026deze uitspraak
ECLI:NL:GHSHE:2026:2812
Uitspraak
Parketnummer : 20-002009-23
Uitspraak : 1 oktober 2026
TEGENSPRAAK
Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
's-Hertogenbosch
gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, van 19 juni 2023, in de strafzaak met parketnummer 02-820130-19 tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1977,
wonende te [adres] .
Hoger beroep
Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank de verdachte ter zake van:
- medeplegen van het handelen in strijd met een in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod (feit 1 primair);
- medeplegen van het handelen in strijd met een in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod (feit 2 primair);
- eenvoudig witwassen (feit 3);
veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden, met aftrek van het voorarrest.
Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen van de zijde van verdachte naar voren is gebracht.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen met uitzondering van de straf en, in zoverre opnieuw recht doende, de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 43 maanden, met aftrek van het voorarrest.
De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van het hof ten aanzien van de bewezenverklaring van het onder 1 en 2 tenlastegelegde en vrijspraak van het onder 3 tenlastegelegde feit bepleit. Voorts is een strafmaatverweer gevoerd.
Vonnis waarvan beroep
Het hof verenigt zich met het beroepen vonnis met aanvulling van de gronden waarop dit berust, behalve voor wat betreft de kwalificatie van de feiten 1 en 2 alsmede de opgelegde straf.
Aanvulling ter zake van de ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de strafvervolging
Voor zover de verdediging, al dan niet, heeft verzocht enig in de zaak van medeverdachte [medeverdachte 1] (parketnummer 20-002014-23) te nemen beslissing ten aanzien van de aldaar gevoerde verweren ten aanzien van de inzet van de politieverkenner ook te betrekken in de beoordeling van de ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de zaak van de verdachte, overweegt het hof als volgt.
Gedurende de periode tussen 7 december 2016 en 8 oktober 2018 zijn er op verschillende momenten contacten en ontmoetingen geweest tussen de medeverdachte [medeverdachte 1] en een onder een andere identiteit opererende undercover agent die in het procesdossier wordt aangemerkt als de politieverkenner/de verkenner zonder dat daar een bevel stelselmatig informatie inwinning voor was afgegeven door de officier van justitie op grond van artikel 126j Sv. Dit contact is ontstaan in het kader van een pilot van de politie en het Openbaar Ministerie in de wijk Rotterdam-Zuid die voortvloeide uit problematiek met zogezegd drugsgerelateerde, ondermijnende criminaliteit waar justitie en politie moeilijk vat op kregen. Om een betere informatiepositie op te bouwen werden aldaar de verkenners van de politie ingezet die zich in openbare gelegenheden bevonden in de hoop dat mensen meer aan hen zouden vertellen dan aan de wijkagent, waarbij het vooraf niet bekend was wie zij tegen zouden komen.
Het contact tussen medeverdachte [medeverdachte 1] en de verkenner is ontstaan tijdens een ontmoeting op 7 december 2016 in een café in Rotterdam. De ontmoetingen en contacten die nadien plaatsvonden waren naar het oordeel van het hof (gedeeltelijk) onverwacht en hadden een incidenteel karakter waardoor er nog geen sprake was van stelselmatige informatie inwinning. Dit veranderde in de periode na 1 mei 2018 doordat de pogingen van de verkenner om af te spreken met [medeverdachte 1] slaagden en het aantal contacten en ontmoetingen toenam. Vanaf dat moment was er naar het oordeel van het hof sprake van stelselmatige informatie inwinning, terwijl er nog geen sprake was van een redelijk vermoeden van een misdrijf en de officier van justitie nog geen bevel ex artikel 126j Sv had afgegeven. Tevens stelt het hof vast dat er vanaf 24 juli 2018 sprake was feiten en omstandigheden die wel een redelijk vermoeden staafden dat [medeverdachte 1] betrokken was bij delicten uit de Opiumwet. Echter, ook in die periode heeft het tot 8 oktober 2018 ontbroken aan een bevel ex artikel 126j Sv. Om die reden is er voor wat betreft die periode tussen 1 mei 2018 en 9 oktober 2018 naar het oordeel van het hof sprake van een onherstelbaar vormverzuim in de zin van artikel 359a Sv.
De medeverdachte [medeverdachte 1] heeft daar nadeel van gehad doordat hij is geraakt in zijn op het in artikel 8 EVRM gegarandeerde recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Daarbij is het hof van oordeel dat de ongeoorloofde inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van [medeverdachte 1] beperkt is geweest nu er in de periode vanaf 1 mei tot en met 24 juli 2018, maar drie ontmoetingen hebben plaatsgevonden en de feiten en omstandigheden vanaf 24 juli 2018 wel een redelijk vermoeden staafden van een of meer misdrijven. Hierdoor bestond de mogelijkheid voor de officier van justitie om een bevel ex artikel 126j Sv te geven met het resultaat dat het uitblijven van het schriftelijk bevel tot 9 oktober 2018 voor de verdachte feitelijk geen nadelige gevolgen heeft opgeleverd. Bovendien stelt het hof vast dat de gesprekken met de politieverkenner vanaf het begin veelal over drugs en geld verdienen gingen, eerst over wiet en vanaf 4 september 2018 over de invoer van cocaïne. Zoals de rechtbank terecht heeft opgemerkt: kennelijk gold voor de verdachte het gezegde: ‘Waar het hart vol van is, loopt de mond van over’ en bleken uit zijn gesprekken met de politieverkenner vooral zijn criminele intenties. Dat maakt dat de [medeverdachte 1] er ook rekening mee moest houden dat hij geconfronteerd kon worden met opsporingshandelingen vanuit politie en justitie en onder die omstandigheden vanuit de leer van de ‘reasonable expectation’ minder aanspraak kon maken op privacybescherming.
Vervolgens is de vraag of aan het onherstelbare vormverzuim het rechtsgevolg van niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de strafvervolging moet worden verbonden, zoals de verdediging in de zaak van [medeverdachte 1] heeft verzocht. Daartoe kan aanleiding zijn indien het uitsluiten van bepaalde resultaten van het opsporingsonderzoek voor het bewijs noodzakelijk is om een schending van artikel 6 EVRM te voorkomen. Een inbreuk op artikel 8 EVRM levert niet zonder meer ook een inbreuk op de in artikel 6 EVRM vervatte waarborg van een eerlijk proces. Door de verdediging van [medeverdachte 1] is aangevoerd dat er sprake is van schending van artikel 6 EVRM omdat het procesdossier onvolledig is waardoor de verdediging niet in staat was de rechtmatigheid van het optreden van de politieverkenner in de volle omvang te toetsen. Het hof heeft in die zaak echter vastgesteld dat er is voldaan aan de verbaliseringsplicht en het hof ziet voor het overige geen aanwijzingen dat er stukken in het procesdossier ontbreken die relevant zijn voor een door de rechter te nemen beslissing in het kader van de artikelen 348 en 350 Sv. Voor zover dat het wel het geval was, is dit hersteld door de in hoger beroep gevoegde stukken en bij de raadsheer commissaris afgelegde verklaringen door de betrokken opsporingsambtenaren, waaronder de officier van justitie.. Hierdoor heeft de verdediging van [medeverdachte 1] de rechtmatigheid van de inzet van de politieverkenner kunnen toetsen en is de verdachte niet in zijn recht op een eerlijk proces geschaad.
Er is voorts geen sprake van een vormverzuim dat daarin bestaat dat met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren ernstig inbreuk hebben gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. Daarbij acht het hof mede van belang dat is voldaan aan de waarborgen om de integriteit en de beheersbaarheid van de opsporing te bewaken. Er waren vanaf het begin omstandigheden waaruit redelijkerwijs kon worden afgeleid dat er sprake was van een verhoogde kans dat de verdachte betrokken was bij strafbare feiten, de werkzaamheden van de verkenner zijn vastgelegd en opgenomen in het procesdossier en de politieverkenner stond onder toezicht van de officier van justitie.
Evenmin is sprake van een handelwijze van de officier van justitie die in strijd is met de grondslagen van het strafproces waardoor het wettelijk systeem in de kern wordt geraakt, zoals de bevoegdheidsverdeling tussen het Openbaar Ministerie en de onafhankelijke rechter zoals die in het wettelijk systeem ten aanzien van vervolging, berechting en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen is vervat.
Conclusie
Het onherstelbare vormverzuim kan niet leiden tot niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de strafvervolging.
Ook overigens zijn geen gronden gebleken die aan de ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de weg staan. Het Openbaar Ministerie is dan ook ontvankelijk in de strafvervolging, zowel in de zaak van medeverdachte [medeverdachte 1] als in de zaak van de verdachte.
Het verweer wordt verworpen.
Aanvullende bewijsmiddelen
Het hof vult de door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen aan met de volgende bewijsmiddelen:
1. Het relaasproces-verbaal ‘witwasonderzoek’, d.d. 25 november 2019, zaaksdossier witwasonderzoek financieel, pagina’s 252 – 262, voor zover inhoudende als relaas van verbalisant [verbalisant] :
(pagina 257)
Het opnemen en afluisteren van telecommunicatie van de verdachte [medeverdachte 1] heeft gelopen tot 15 maart 2019. Van de telefoonnummers [telefoonnummer 1] , [telefoonnummer 2] , [telefoonnummer 3] , [telefoonnummer 4] en [telefoonnummer 5] werd de gebruiker geïdentificeerd als [medeverdachte 1] . (Bron – door het hof geverifieerd op pagina’s 578 t/m 580 – proces-verbaal van identificatie/stemherkenning gebruiker [medeverdachte 1] nummer ZBRAA18046-472, d.d. 12 maart 2019, met bijlagen)
2. Het proces-verbaal van bevindingen identificatie/stemherkenning, pagina 3087 tot en met pagina 3088, persoonsdossier van [verdachte] , voor zover inhoudende als relaas van verbalisant:
In de geïntercepteerde gesprekken, welke gevoerd werden middels de telefoonaansluiting met het nummer [telefoonnummer 6] , werd bij het uitluisteren de stem van de gebruiker herkend als die van de verdachte [verdachte] .
In de geïntercepteerde gesprekken, welke gevoerd werden middels de telefoonaansluiting met het nummer [telefoonnummer 7] , werd bij het uitluisteren de stem van de gebruiker herkend als die van de verdachte [verdachte] .
3. Het proces-verbaal van bevindingen identificatie/stemherkenning, pagina 2875 tot en met pagina 2876, persoonsdossier van [medeverdachte 2] , voor zover inhoudende als relaas van verbalisant:
In de geïntercepteerde gesprekken, welke gevoerd werden middels de telefoonaansluiting met het nummer [telefoonnummer 8] , werd bij het uitluisteren door de beëdigd tolk, de stem van de (vrouwelijke)gebruiker herkend als die van de verdachte [medeverdachte 2] .
In de geïntercepteerde gesprekken, welke gevoerd werden middels de telefoonaansluiting met het nummer [telefoonnummer 5] , werd bij het uitluisteren door de beëdigd tolk, de stem van de (vrouwelijke)gebruiker herkend als die van de verdachte [medeverdachte 2] .
4. Het proces-verbaal van bevindingen identificatie/stemherkenning, pagina 4206 tot en met pagina 4207, persoonsdossier van [medeverdachte 3] , voor zover inhoudende als relaas van verbalisant:
In de geïntercepteerde gesprekken, welke gevoerd werden middels de telefoonaansluiting met het nummer [telefoonnummer 9] , werd bij het uitluisteren de stem van de gebruiker herkend als die van de verdachte [medeverdachte 3] .
In de geïntercepteerde gesprekken, welke gevoerd werden middels de telefoonaansluiting met het nummer [telefoonnummer 10] , werd bij het uitluisteren de stem van de gebruiker herkend als die van de verdachte [medeverdachte 3] .
5. Het proces-verbaal van bevindingen identificatie/stemherkenning, pagina 72 tot en met pagina 73, proces-verbaal voorgeleiding [medeverdachte 4] , voor zover inhoudende als relaas van verbalisant:
In de geïntercepteerde gesprekken, welke gevoerd werden middels de telefoonaansluiting met het nummer [telefoonnummer 11] , werd bij het uitluisteren de stem van de gebruiker herkend als die van de " [medeverdachte 4] ", de verdachte [medeverdachte 4] .
6. Tapgesprek 697, opgenomen als doorgenummerde dossierpagina 653 e.v. van het zaakdossier witwassen financieel in het eindproces-verbaal, als bijlage opgenomen bij het proces-verbaal van politie van 23 april 2019, opgemaakt in de wettelijke vorm, doorgenummerde dossierpagina’s 649 e.v. van genoemd dossier, voor zover inhoudende als volgt:
Een gesprek op 3 februari 2019 19:19 tussen + [telefoonnummer 2] ( [medeverdachte 1] ) en + [telefoonnummer 6] ( [verdachte] ):
[verdachte] zegt daarna dat [medeverdachte 1] een behoorlijke schuld aan hem ( [verdachte] ) heeft.
[medeverdachte 1] "Broer [verdachte] , het is misgelopen, ik kan er ook niets aan doen. Zoals je het weet, heb ik al uit eigen zak aan jou gegeven. Zo veel.. ik ben zelf ook honderd piek kwijt geraakt. Ja! En ik ben zelf ook honderdduizend kwijt geraakt. Snap je?!"
[verdachte] zegt dat [medeverdachte 1] het aan zijn eigen domheid te danken heeft.
Voor zover er bij de door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring nog bewijsmiddelen mochten ontbreken die niet hierboven zijn vermeld, worden deze opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.
Aanvullende bewijsoverwegingen
Bewijsuitsluiting
Voor zover de verdediging, al dan niet, heeft verzocht enig in de zaak van medeverdachte [medeverdachte 1] te nemen beslissing ten aanzien van de aldaar gevoerde verweren ten aanzien van de inzet van de politieverkenner ook te betrekken in de beoordeling van het bewijs in de zaak van de verdachte, overweegt het hof als volgt.
Het hof komt, zoals hiervoor is overwogen, in de zaak van de medeverdachte [medeverdachte 1] tot het oordeel dat er sprake is van een niet herstelbaar vormverzuim in de zin van artikel 359a Sv. Vervolgens rijst de vraag of dit vormverzuim dient te leiden tot bewijsuitsluiting ten aanzien van medeverdachte [medeverdachte 1] , en zo ja, of die bewijsuitsluiting gevolgen heeft ten aanzien van de verdachte.
Het hof heeft in de zaak van de medeverdachte [medeverdachte 1] geoordeeld dat het onherstelbare vormverzuim niet dient te leiden tot bewijsuitsluiting nu er geen sprake is van een inbreuk op het in artikel 6 EVRM vervatte recht op een eerlijk proces. Voorts is het hof van oordeel dat de Schutznorm aan het verbinden van een gevolg van het onherstelbare vormverzuim in de zaak van medeverdachte [medeverdachte 1] , aan de verdachte in de weg staat. Het Schutznorm-vereiste houdt kort samengevat in dat, wil een verdachte met succes een beroep op artikel 359a Sv kunnen doen, er normen moeten zijn geschonden die strekken tot bescherming van zijn of haar belang, terwijl dat belang ook daadwerkelijk is geschonden. Daarvan is in onderhavig geval naar het oordeel van het hof geen sprake.
Een verweer strekkende tot bewijsuitsluiting dient derhalve te worden verworpen.
Inhoudelijk bewijsverweer
In hoger beroep is van de zijde van de verdediging betoogd dat de verdachte het geldbedrag van € 10.000,- nimmer daadwerkelijk heeft ontvangen van medeverdachte [medeverdachte 1] . Om die reden dient de verdachte integraal van de onder 3 tenlastegelegde witwasvarianten te worden vrijgesproken.
Het hof overweegt in aanvulling op de bewijsoverwegingen van de rechtbank onder punt 4.3.2.3.2 op pagina 27 van het vonnis hieromtrent het navolgende.
Hoewel de verdediging het hof terecht heeft gewezen op frases van afgeluisterde telefoongesprekken die de indruk zouden kunnen wekken dat de verdachte (nog) geen geld van [medeverdachte 1] zou hebben ontvangen, wordt verdachtes ontkenning ook maar iets te hebben ontvangen weerlegd door de bewijsmiddelen. Het hof wordt in het bijzonder nog gesterkt in de overtuiging dat de verdachte het geldbedrag van in totaal € 10.000,- daadwerkelijk heeft ontvangen van [medeverdachte 1] door de inhoud van het hierboven genoemde telefoongesprek van 3 februari 2019 in combinatie bezien met de overige reeds door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen die chronologisch zijn weergegeven in de bijlage bij het vonnis. Had de verdachte immers nog geen geld ontvangen van [medeverdachte 1] op of voorafgaande aan 3 februari 2019, dan zou het voor de hand hebben gelegen dat de verdachte in reactie op de mededeling van [medeverdachte 1] “heb al uit eigen zak aan jou [hof: dus aan verdachte] gegeven” zou hebben geprotesteerd. Het hof ziet in de omstandigheid dat protest uitbleef en de verdachte in plaats daarvan reageerde met “dat [medeverdachte 1] het aan zijn eigen domheid te danken heeft”, bevestiging voor de conclusie dat [medeverdachte 1] uit eigen zak geld aan de verdachte heeft betaald. En dat het daarbij aldus ging om een totaalbedrag van in ieder geval € 10.000,- volgt uit de overige bewijsmiddelen.
Op grond hiervan wordt het andersluidende verweer van de verdediging verworpen.
Verbetering van de kwalificaties van de feiten 1 en 2
Het hof constateert dat de rechtbank bij de kwalificaties van het bewezenverklaarde onder feit 1 en feit 2 niet heeft vermeld dat sprake was van de misdrijfvarianten nu het betreft ‘opzettelijk” handelen. Om die reden vervangt het hof beide kwalificaties overeenkomstig het bewezenverklaarde.
Zowel het onder feit 1 als het onder feit 2 bewezenverklaarde wordt telkens als volgt gekwalificeerd:
Medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod.
Op te leggen sanctie
De verdediging heeft het hof verzocht om een zodanige strafmodaliteit op te leggen dat de verdachte geen aanvullende vrijheidsstraf meer dient te ondergaan. Daartoe is een concreet strafvoorstel gedaan: een gevangenisstraf van 30 maanden waarvan 15,5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren en met aftrek van voorarrest. Ter onderbouwing hiervan is gewezen op de impact van deze strafzaak op het leven van de verdachte, het als traumatisch ervaren voorarrest, de invloed daarvan op de gezondheid van de verdachte, het door hem nadien ondergane elektronische toezicht gedurende zestien maanden alsmede de zeven jaren die inmiddels zijn verstreken.
Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.
Het hof stelt voorop dat gelet op de ernst van het bewezenverklaarde in de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in het hierop gestelde wettelijk strafmaximum en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd, niet kan worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt.
Het hof heeft hiervóór reeds overwogen, dat het in het arrest in de strafzaak van medeverdachte [medeverdachte 1] tot het oordeel is gekomen dat in die zaak bij de inzet van de politieverkenner als opsporingsmethode sprake is geweest van een vormverzuim, maar dat dat vormverzuim van dien aard is, dat daaraan geen rechtsgevolg hoeft te worden verbonden.
Daarbij komt, dat vanwege de zogeheten Schutznorm, de verdachte in beginsel geen beroep toekomt op schending van normen, voor zover die normen jegens een ander dan de verdachte zijn geschonden. Het jegens medeverdachte [medeverdachte 1] begane verzuim maakt naar het oordeel van het hof geen inbreuk op enig rechtens te respecteren belang van de verdachte. Kortom, het jegens medeverdachte [medeverdachte 1] begane vormverzuim bij de inzet van de politieverkenner leidt niet tot strafvermindering in de onderhavige zaak.
Het hof schaart zich voor wat betreft de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan achter de strafmaatoverwegingen van de rechtbank onder 6.3 ‘Het oordeel van de rechtbank’ in het kader van 6 ‘De strafoplegging’, met uitzondering van de laatste alinea, op pagina 29 van het vonnis, neemt deze hier over en legt deze in zoverre ten grondslag aan zijn beslissing. Ten aanzien van de persoon van de verdachte, overweegt het hof daarbij als volgt.
Hoewel de verdachte een belangrijke rol heeft gespeeld bij de verlengde invoer van grote partijen cocaïne, kan de rol van de verdachte bij die bewezenverklaarde feiten desalniettemin als relatief beperkt worden bestempeld. Ook weegt het hof in strafmatigende zin mee dat de verdachte zijn leven inmiddels behoorlijk op orde heeft. Hij heeft een woning en werk en hij is schuldenvrij. Voorts wordt hij begeleid door [bedrijf] . Daarnaast draagt hij de zorg voor zijn oude moeder. Uit een de verdachte betreffend psychologisch pro justitia onderzoek van 20 juli 2025 blijkt bovendien (onder meer) dat de verdachte laag-intelligent is en lijdt aan een depressieve stoornis, waarbij een eerder vastgestelde autismespectrumstoornis niet kan worden uitgesloten. Het recidiverisico werd door de psycholoog ingeschat als laag. Ook heeft het hof er ten slotte oog voor dat de verdachte naast het voorarrest zo’n zestien maanden in zijn vrijheid beperkt is geweest door elektronisch toezicht en dat hij blijkens het uittreksel justitiële documentatie d.d. 2 maart 2026 niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten.
Alles overziend komt het hof tot een gevangenisstraf van 36 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk als een in beginsel passende straf.
De verdediging heeft overeenkomstig de overgelegde pleitnota betoogd dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) is overschreden en dat deze overschrijding moet worden verdisconteerd in de strafoplegging.
Het hof overweegt hieromtrent als volgt. Het hof stelt voorop dat elke verdachte recht heeft op een openbare behandeling en afdoening van zijn zaak binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkomen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven. Deze termijn vangt aan vanaf het moment dat vanwege de Nederlandse Staat jegens de betrokkene een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem of haar ter zake van een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie een strafvervolging zal worden ingesteld.
Bij de vraag of sprake is van een schending van de redelijke termijn moet rekening worden gehouden met de omstandigheden van het geval, waaronder begrepen de processuele houding van de verdachte, de aard en ernst van het tenlastegelegde, de ingewikkeldheid van de zaak en de mate van voortvarendheid waarmee deze strafzaak door de justitiële autoriteiten is behandeld.
Als uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling ter terechtzitting diende te zijn afgerond met een einduitspraak binnen twee jaren nadat de redelijke termijn was aangevangen.
De verdachte is op 18 juni 2019 in verzekering gesteld. De rechtbank heeft vonnis gewezen op 19 juni 2023. De verdachte heeft in eerste aanleg ruim vier maanden in voorarrest doorgebracht. Het hof is van oordeel dat in eerste aanleg derhalve sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn met ongeveer 2 jaren, uitgaande van de datum van inverzekeringstelling.
De verdachte heeft op 20 juni 2023 hoger beroep ingesteld. Het hof wijst dit arrest op
1 oktober 2026. In de fase van hoger beroep heeft de verdachte ruim tien maanden in voorarrest verbleven. De behandeling in hoger beroep, waarvoor eenzelfde termijn geldt, is evenmin afgerond met een eindarrest binnen twee jaren na het ingestelde hoger beroep. In hoger beroep is daarom eveneens sprake van een overschrijding van de redelijke termijn en wel met een periode van ruim 15 maanden.
Hoewel sprake is van een groot strafrechtelijk onderzoek, met meerdere verdachten, waarin bovendien zowel in eerste aanleg als in hoger beroep door een aantal verdachten onderzoekswensen zijn gedaan, zijn er naar het oordeel van het hof onvoldoende bijzondere omstandigheden aanwezig die deze overschrijding van de redelijke termijn volledig rechtvaardigen. In de schending van de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep ziet het hof daarom aanleiding om een aanzienlijk lager onvoorwaardelijk strafdeel op te leggen dan het zou hebben gedaan zonder deze termijnoverschrijdingen.
Nu de redelijke termijn in bovengenoemde mate is geschonden, zal een gedeelte van die straf voor de duur van 24 maanden voorwaardelijk worden opgelegd, met een proeftijd van 2 jaren.
Met oplegging van een gedeeltelijk voorwaardelijke straf wordt enerzijds de ernst van het bewezenverklaarde tot uitdrukking gebracht en wordt anderzijds de strafoplegging dienstbaar gemaakt aan het voorkomen van nieuwe strafbare feiten.
Het vorenstaande heeft tot gevolg dat de verdachte niet wederom van zijn vrijheid wordt ontnomen.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De beslissing is gegrond op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet en de artikelen 14a, 14b, 14c, 47, 57 en 420bis.1 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.
Voorlopige hechtenis
De voorlopige hechtenis is door het hof geschorst tot aan de dag van de uitspraak. De verdediging heeft het hof ter terechtzitting in hoger beroep verzocht de voorlopige hechtenis van de verdachte opnieuw te schorsen voor onbepaalde tijd.
Het hof overweegt als volgt.
Gezien de duur van de opgelegde gevangenisstraf heft het hof het geschorste bevel voorlopige hechtenis op, welke beslissing afzonderlijk wordt geminuteerd. De verdediging heeft derhalve geen belang meer bij een schorsing.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de kwalificaties van de feiten 1 en 2 alsmede de opgelegde straf en doet in zoverre opnieuw recht.
Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 (zesendertig) maanden.
Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 24 (vierentwintig) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.
Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het vorenoverwogene.
Heft op het tegen de verdachte verleende en reeds geschorste bevel tot voorlopige hechtenis.
Aldus gewezen door:
mr. N.I.B.M. Buljevic, voorzitter,
mr. A.M.G. Smit en mr. M. van der Horst, raadsheren,
in tegenwoordigheid van mr. R.J. Gras, griffier,
en op 1 oktober 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.