Strafrecht overig

Het hof veroordeelt de verdachte wegens poging tot doodslag tot een gevangenisstraf voor de duur van 18…

Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 16 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 16 oktober 2026 heeft het Gerechtshof 's-Hertogenbosch in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Gerechtshof 's-Hertogenbosch
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Datum uitspraak
16 oktober 2026
Datum publicatie
22 oktober 2026
Zaaknummer
20-001126-25
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHSHE:2026:2932
E-mail

Samenvatting

Het hof veroordeelt de verdachte wegens poging tot doodslag tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden met aftrek van voorarrest en tbs met voorwaarden. Het beroep op noodweer(exces) wordt verworpen.

Uitspraak

Parketnummer : 20-001126-25

Uitspraak : 16 oktober 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof

's-Hertogenbosch

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, van 16 april 2025, in de strafzaak met parketnummer 03-116353-24 tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats 1] op [geboortedag 1] 1977,

thans verblijvende in P.I. Zuid Oost, locatie Roermond te Roermond.

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank de tenlastegelegde feiten bewezenverklaard en die gekwalificeerd als ‘poging tot doodslag’ (feit 1 primair) en ‘bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en bedreiging met zware mishandeling’ (feit 2). Aan de verdachte is een gevangenisstraf opgelegd voor de duur van 18 maanden met aftrek van voorarrest. Voorts is aan hem de maatregel van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege opgelegd. De rechtbank heeft de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] gedeeltelijk toegewezen, te weten tot een bedrag van € 2.500,00, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht. De benadeelde partij is voor overige niet-ontvankelijk verklaard en door de rechtbank is bepaald dat de vordering in zoverre bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht. De verdachte is veroordeeld in de proceskosten van de benadeelde partij, begroot op € 812,00.

Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis van de rechtbank zal bevestigen, met uitzondering van de opgelegde maatregel van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege, de beslissing op de vordering benadeelde partij en de opgelegde schadevergoedingsmaatregel. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof in zoverre opnieuw rechtdoende, aan de verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden zal opleggen, welke ook dadelijk uitvoerbaar dient te worden verklaard. Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij heeft de advocaat-generaal zich op het standpunt gesteld dat deze geheel kan worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente. De advocaat-generaal heeft daarnaast gevorderd voor het toe te wijzen bedrag aan schadevergoeding de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

De verdediging heeft primair bepleit dat de verdachte van het onder 1 primair tenlastegelegde dient te worden vrijgesproken. Subsidiair heeft de verdediging aangevoerd dat ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde ontslag van alle rechtsvervolging dient te volgen vanwege een beroep op noodweer(exces). Ten aanzien van het onder 2 tenlastegelegde heeft de verdediging zich gerefereerd aan het oordeel van het hof. Voorts heeft de verdediging bepleit dat aan de verdachte niet de maatregel van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege zal worden opgelegd. Zij heeft zich in zoverre geschaard achter de vordering van de advocaat-generaal strekkende tot de oplegging van een maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden. Met betrekking tot de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] heeft de verdediging zich primair op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij daarin niet-ontvankelijk dient te worden verklaard en subsidiair dat de schadevergoeding sterk dient te worden gematigd. Ten slotte heeft de verdediging verzocht verdachtes voorlopige hechtenis bij eindarrest op te heffen.

Vonnis waarvan beroep

Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat het niet te verenigen is met de hierna te geven beslissing.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

1. primair
hij op of omstreeks 4 april 2024 in de gemeente Roermond ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om [slachtoffer] opzettelijk van het leven te beroven, meermalen, althans eenmaal, (met kracht) met een mes, in ieder geval een scherp en/of puntig voorwerp,

- in het hoofd en/of de nek van die [slachtoffer] heeft gestoken en/of gesneden, en/of

- stekende en/of snijdende bewegingen in de richting van het hoofd, de halsstreek, de nek en/of de keel van die [slachtoffer] heeft gemaakt, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

1. subsidiair
hij op of omstreeks 4 april 2024 in de gemeente Roermond ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen meermalen, althans eenmaal, (met kracht) met een mes, in ieder geval een scherp en/of puntig voorwerp,

- in het hoofd en/of de nek, in ieder geval in het lichaam, van die [slachtoffer] heeft gestoken en/of gesneden, en/of

- stekende en/of snijdende bewegingen in de richting van het hoofd, de halsstreek, de nek en/of de keel van die [slachtoffer] heeft gemaakt, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

2.
hij op of omstreeks 16 februari 2024 in de gemeente Roermond en/of Uden, althans in Nederland, [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door die [slachtoffer] (via WhatsApp) een (of meer) spraakbericht(en) te sturen en daarin tegen die [slachtoffer] te zeggen:

- “Ik vreet jou helemaal op mattie. Je weet wie ik ben hè. Jouw rotte kankerkop gaat eraf” en/of
- “Ik sla jou helemaal kapot als jij nou niet heel erg snel sorry gaat zeggen” en/of
- “Ik stamp jou hele rotte teringkop kapot” en/of
- “De volgende kost je een arm he, dan hoofd” en/of
- “Ik sla jou dood”,

althans woorden van gelijke dreigende aard en/of strekking.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. In de tenlastelegging is onder feit 1 (primair en subsidiair) opgenomen dat de verdachte stekende en/of snijdende ‘beweging’ heeft gemaakt. Het hof leest dit – evenals de rechtbank – als ‘bewegingen’ , nu dit genoegzaam uit het dossier blijkt. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 primair en 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande, dat:

1.primair
hij op 4 april 2024 in Roermond ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om [slachtoffer] opzettelijk van het leven te beroven, meermalen met een mes

- in de nek van die [slachtoffer] heeft gestoken en/of gesneden, en/of

- stekende en/of snijdende bewegingen in de richting van het hoofd, de halsstreek, de nek en/of de keel van die [slachtoffer] heeft gemaakt,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

2.
hij op 16 februari 2024 in Nederland [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en met zware mishandeling, door die [slachtoffer] (via WhatsApp) spraakberichten te sturen en daarin tegen die [slachtoffer] te zeggen:

- “Ik vreet jou helemaal op mattie. Je weet wie ik ben hè. Jouw rotte kankerkop gaat eraf” en
- “Ik sla jou helemaal kapot als jij nou niet heel erg snel sorry gaat zeggen” en
- “Ik stamp jou hele rotte teringkop kapot” en
- “De volgende kost je een arm he, dan hoofd” en
- “Ik sla jou dood”,

althans woorden van gelijke dreigende aard en/of strekking.

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Ten aanzien van feit 1

1. Het proces-verbaal van aangifte d.d. 4 april 2024 (p. 33-36), voor zover inhoudende als verklaring van aangever [slachtoffer] :

Op 4 april 2024 was ik in mijn winkel aan [adres] . Er kwam toen omstreeks 11.00 uur een man in de winkel. Deze man gaf mij een hand en stelde een aantal vragen over een auto die ik verkoop. De man zei dat hij later terug zou komen. Mijn vrouw (het hof begrijpt hier en hierna: [getuige]) zei toen tegen mij dat het de ex-man van [betrokkene] betrof, [verdachte] (het hof begrijpt hier en hierna: de verdachte). Ik werd omstreeks 14.15 uur gebeld door mijn schoonvader. Mijn schoonvader vertelde dat er lampen kapot waren in zijn woning en dat er op zijn deur gebonkt werd. Hij vroeg of ik even langs zijn woning kon komen aan [adres] . Ik liep samen met mijn vrouw richting de woning van mijn schoonvader. Ik maakte de deur richting de steeg van de Synagoge open. Ik zag toen [verdachte] staan.

Ik zag dat [verdachte] een mes pakte en uithaalde richting mijn hoofd. Ik voelde dat [verdachte] mij vastpakte bij mijn shirt. Ik zag dat hij met het mes richting mijn nek kwam en snijbewegingen maakte.

Hij heeft zo'n zeven keer met het mes uitgehaald richting mijn nek en hoofd. Ik merkte dat ik veel bloed aan mijn nek en gezicht had. Ik zag later dat mijn jasje en shirt ook helemaal onder het bloed zaten. Ik kan het mes als volgt omschrijven:
- Zwart handvat
- Lemmet circa 20 cm lang
- Kromme dolk

2. Een geschrift, te weten een Letselrapportage Forensische Geneeskunde GGD Limburg d.d. 6 april 2024 (p. 181-190), voor zover inhoudende:

Naam: [slachtoffer]

Geboortedatum: [geboortedag 2] 1978

Geboorteplaats: [geboorteplaats 2]

Datum letselonderzoek: 5 april 2024

p. 182

samenvatting letsel
In met name halsgebied is krasletsel aangetroffen. Passend bij een worsteling waarbij het krasletsel veroorzaakt is door met een scherper voorwerp langs de huid af te gaan.

p. 183

lichaamsdeel: hals

beschrijving: In de nek onder het oor rechts een lijnvormige scherpbegrensde

huidonderbreking van ca 170 mm. Deze is met 5 steristrips behandeld ter hoogte van de oorlel. In de haargrens ca 10 mm onder deze verwonding bevindt zich evenwijdig hieraan tevens een lineaire huidonderbreking van ca 60 mm. Bij de kaaklijn is nog een oppervlakkige huidonderbreking van ca 50 mm, deze is ietwat gebogen. En iets daaronder nog een kleine lineaire oppervlakkige

huidonderbreking van ca 10 mm.

soort: kraswond

beschrijving: Bij de kaaklijn links een lijnvormige scherpbegrensde

huidonderbreking van ca 50 mm

soort: kraswond

p. 186

lichaamsdeel: hoofd

Aan de oorschelp links aan de achterzijde een scherp begrensde lijnvormige

huidonderbreking van 20 mm, deze loopt door achter het oor over de zijkant van het

hoofd met daar een lengte van ca 30 mm.
soort: kraswond

3. Een opname van beeld als bedoeld in artikel 567 van het Wetboek van Strafvordering, te weten een videobestand met de naam NVR_chl_main_20240404142345_20240404142414_conv.mp4, voor zover inhoudende:

De beelden beginnen op 4 april 2024 om 14.23.46 uur. Te zien is dat de verdachte en [slachtoffer] naast elkaar op de grond liggen. Verdachte staat vervolgens als eerste op terwijl hij [slachtoffer] met zijn linkerhand vasthoudt bij de nek. [slachtoffer] komt dan ook omhoog en maakt, terwijl hij nog steeds wordt vastgehouden door verdachte, een slaande beweging met zijn vuist in de richting van het bovenlichaam van verdachte. Terwijl [slachtoffer] deze beweging maakt is te zien dat verdachte zijn rechterhand bij de keel van [slachtoffer] houdt. Op tijdstip 14:23:52 is te zien dat uit die rechterhand iets uitsteekt, gelijkend op het lemmet van een mes en gericht op de keel van [slachtoffer] .

Afbeelding

[slachtoffer] maakt hierna een slaande beweging met zijn vlakke hand in de richting van het gezicht van verdachte. Dan wendt [slachtoffer] zijn hoofd van de verdachte af, draait zich om en loopt van de verdachte weg. Te zien is dat de verdachte in de richting van [slachtoffer] loopt en met zijn rechterhand tussen tijdstip 14:23:53 en 14:23:58 achter elkaar in totaal vijf keer uithaalt in de richting van het hoofd, de nek en (één keer) het bovenlichaam van [slachtoffer] . Vanaf tijdstip 14:23:59 is te zien dat verdachte met zijn rechterarm in de richting van [slachtoffer] wijst. In samenhang met de hierna tot het bewijs gebezigde verklaring van de verdachte is waar te nemen dat de verdachte in zijn rechterhand een mes vasthoudt en dat het lemmet van dit mes uitsteekt.

Afbeelding

4. Het proces-verbaal van de terechtzitting in eerste aanleg d.d. 2 april 2025, voor zover inhoudende als verklaring van de verdachte:

Het is juist dat ik op 4 april 2024 in Roermond in een worsteling met [slachtoffer] ben geraakt, waarbij er letsel in de nek van [slachtoffer] is ontstaan. Tijdens deze worsteling had ik een mes in mijn hand.

Eenmaal op de binnenplaats van de synagoge pakte ik een uitklapbaar zakmes(je).

5. De verklaring van verdachte, afgelegd ter terechtzitting in hoger beroep d.d. 2 oktober 2026, voor zover inhoudende:

Het mesje dat ik had was scherp en het lemmet loopt een beetje krom. Als je ermee snijdt, gaat het dieper. Later hield ik het mesje opengeklapt vast. Je moet het met twee handen openmaken, met één hand lukt dat niet. U toont mij een screenshot van de videobeelden met bestandsnaam NVR_chl_main_20240404142345_20240404142414_conv.mp4 (het hof begrijpt: een screenshot van het videobestand met tijdstip 14:24:01). Hier zie je het mes. Het blinkt.

Ten aanzien van feit 2

Nu de verdachte het onder 2 tenlastegelegde feit heeft bekend en door of namens hem geen vrijspraak van dit feit is bepleit, volstaat het hof met de navolgende opsomming van de bewijsmiddelen, als bedoeld in artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering:

- de bekennende verklaring van de verdachte, zoals afgelegd ter terechtzitting in hoger beroep van 2 oktober 2026;

- het proces-verbaal van aanvullend verhoor aangever [slachtoffer] d.d. 5 april 2024 (p. 42-44);

- het proces-verbaal van bevindingen d.d. 6 april 2024, opgemaakt door verbalisant [verbalisant] (p. 114-119).

Bewijsoverwegingen

Algemene overwegingen

De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.

Elk bewijsmiddel wordt – ook in zijn onderdelen – slechts gebruikt tot bewijs van dat bewezenverklaarde feit, of die bewezenverklaarde feiten, waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.

Ten aanzien van feit 1

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdediging – op gronden zoals opgenomen in de pleitnota – bepleit dat de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde dient te worden vrijgesproken. Daartoe is – kort gezegd – naar voren gebracht dat sprake is van een snee zonder dat het mes de huid van aangever [slachtoffer] is ingegaan, zodat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte [slachtoffer] met de buitenkant van het handvat van het mes heeft geraakt. Gelet op deze beperkte kracht, de omstandigheid dat weinig tot geen druk met het mes is uitgeoefend en [slachtoffer] naar achteren kon bewegen, is geen sprake van aanmerkelijke kans op de dood van [slachtoffer] . De verdachte heeft die kans ook niet aanvaard, aldus de verdediging.

Het hof overweegt als volgt.

Op basis van de inhoud van de bewijsmiddelen en het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep stelt het hof vast dat de verdachte met een mes, dat (daarvoor) was uitgeklapt, in de nek en/of de hals van [slachtoffer] heeft gestoken en/of heeft gesneden en/of stekende en/of snijdende bewegingen in de richting van het onder meer het hoofd en de halsstreek van [slachtoffer] heeft gemaakt, alsmede dat ten gevolge daarvan letsel in de nek, de hals en op het hoofd van [slachtoffer] is toegebracht. Voor zover de verdediging heeft gesteld dat de verdachte [slachtoffer] alleen met de buitenkant van het handvat van het mes heeft geraakt, of – zoals de verdachte zelf ter terechtzitting in hoger beroep heeft verklaard – dat hij [slachtoffer] met een puntje van het toen nog dichtgeklapte mes heeft geraakt, volgt het hof de verdediging niet.

Aan dit oordeel ligt in het bijzonder het volgende ten grondslag. Op de camerabeelden is waar te nemen dat de verdachte op enig moment naast [slachtoffer] op de grond ligt, vervolgens als eerste opstaat, [slachtoffer] dan met zijn linkerhand vasthoudt bij zijn nek. Uit verdachtes rechterhand steekt dan een voorwerp uit dat lijkt op het lemmet van een mes. Wanneer de verdachte dit bij de keel van [slachtoffer] houdt, maakt [slachtoffer] achtereenvolgend een slaande beweging met zijn vuist in de richting van het bovenlichaam van de verdachte en een slaande beweging met zijn vlakke hand in de richting van verdachtes gezicht. Wanneer [slachtoffer] zich vervolgens omdraait en van de verdachte wegloopt, haalt de verdachte met zijn rechterhand zeer kort achter elkaar vijf keer uit in de richting van het hoofd, de nek en het bovenlichaam van [slachtoffer] . Het kan niet anders dan dat de verwondingen van [slachtoffer] tijdens deze handelingen van de verdachte zijn ontstaan. Direct hierna houdt de verdachte het mes in zijn rechterhand voor zich uit in de richting van [slachtoffer] . Het lemmet is dan goed zichtbaar. De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep verklaard dat het betreffende mes met twee handen moet worden opengemaakt en dat dat (dus) met één hand niet mogelijk is. Gelet op het verloop van de hiervoor genoemde gebeurtenissen en de korte tijdspanne kan het naar het oordeel van het hof niet anders zijn dan dat verdachtes mes al was uitgeklapt toen hij nog op de grond lag waarna hij dat uitgeklapte mes eerst bij de keel van [slachtoffer] heeft gehouden en daarmee vervolgens stekende en/of snijdende bewegingen richting (het lichaam van) [slachtoffer] heeft gemaakt.

Naar het oordeel van het hof is niet komen vast te staan dat de verdachte met zijn hierboven genoemde gedragingen vol opzet heeft gehad op het doden van [slachtoffer] . Het hof dient derhalve te beoordelen of de verdachte met zijn handelen voorwaardelijk opzet heeft gehad op de dood van [slachtoffer] .

Het hof stelt voorop dat voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg – zoals in het onderhavige geval de dood – aanwezig is indien een verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dat gevolg zal intreden. Voor de vraag of sprake is van bewuste aanvaarding van zo'n kans heeft te gelden dat uit de enkele omstandigheid dat de verdachte wetenschap heeft van de aanmerkelijke kans dat het gevolg zal intreden, niet zonder meer kan volgen dat hij de aanmerkelijke kans op het gevolg bewust heeft aanvaard, omdat ook sprake kan zijn van bewuste schuld. Bepaalde gedragingen kunnen echter naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zozeer gericht op een bepaald gevolg dat het – behalve als sprake is van contra-indicaties – niet anders kan zijn dan dat de verdachte de aanmerkelijke kans op het betreffende gevolg bewust heeft aanvaard.

Het hof is van oordeel dat het handelen van de verdachte naar algemene ervaringsregels tot de dood van [slachtoffer] had kunnen leiden. De verdachte heeft met een (uitgeklapt) scherp mes met een kromme punt kort na elkaar meermalen uitgehaald in de richting van de nek, het hoofd en het bovenlichaam van [slachtoffer] , terwijl die [slachtoffer] zich van de verdachte losmaakte en van hem wegliep. Als gevolg van dit handelen van de verdachte is letsel toegebracht aan de nek, de halsstreek en het hoofd van de aangever. Het is een feit van algemene bekendheid dat het hoofd en de halsstreek kwetsbare delen van het menselijk lichaam betreffen. In de halsstreek bevinden zich bijvoorbeeld halsslagaders. Wanneer een halsslagader wordt geraakt kan dat leiden tot (massaal) bloedverlies, waarbij al heel snel een ernstige en levensbedreigende situatie voor het slachtoffer ontstaat. De handelingen van de verdachte moeten naar het oordeel van het hof naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zozeer te zijn gericht op het toebrengen van dit potentieel dodelijk letsel bij [slachtoffer] , dat de verdachte door zo te handelen de aanmerkelijke kans op dat gevolg bewust heeft aanvaard. Het hof heeft aan het procesdossier en het verhandelde ter terechtzitting geen aanwijzingen kunnen ontlenen die daarvoor een contra-indicatie zouden kunnen opleveren. Naar het oordeel van het hof is dan ook komen vast te staan dat de verdachte voorwaardelijk opzet had op de dood van [slachtoffer] .

Het verweer van de verdediging strekkende tot vrijspraak van het onder 1 primair tenlastegelegde wordt verworpen.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde en van de verdachte

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdediging – op gronden zoals verwoord in de pleitnota – bepleit dat de verdachte een geslaagd beroep op noodweer(exces) toekomt en dat de verdachte mitsdien moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Daartoe is – kort gezegd – naar voren gebracht dat sprake is geweest van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding van de verdachte door [slachtoffer] die al begon in de hal/steeg. De verdachte zou daar zijn aangevallen door [slachtoffer] waarna de verdachte eenmaal buiten in de tuin ten val kwam en [slachtoffer] vervolgens op de verdachte terecht kwam. Bij het opstaan had de verdachte [slachtoffer] vast, waarbij laatstgenoemde de verdachte slaat. De deur naar de steeg was dichtgedaan door de ook aanwezige partner van [slachtoffer] , mevrouw [getuige] . De verdachte was omringd door twee personen en kon de vluchtdeur niet bereiken. De verdachte wilde wegkomen en dat lukte niet zonder toepassing van geweld. Er was volgens de verdediging geen reëel alternatief dat van hem in deze situatie kon worden gevergd. De gekozen wijze van verdediging was geboden, waarbij de verdachte met het mes van zich heeft afgeslagen en niet heeft gestoken.

Indien en voor zover het hof tot het oordeel mocht komen dat de verdachte door het gebruik van het mes te ver is gegaan in zijn verdediging, is een beroep gedaan op noodweerexces. In dit verband heeft de verdediging – kort gezegd – aangevoerd dat op de camerabeelden is te zien dat de verdachte hevig geëmotioneerd was. Uit het medisch dossier van de verdachte volgt dat hij klachten ervaart als gevolg van een eerder schietincident waarbij hij letsel aan zijn hals heeft opgelopen. Er is sprake van globusklachten en de aanval van [slachtoffer] heeft bij de verdachte tot paniek geleid. Het feit dat hij opgesloten zat, [slachtoffer] op hem terecht kwam en hij de aanval vanuit [slachtoffer] aanvankelijk niet kon stoppen, heeft ervoor gezorgd dat er sprake was van een hevige gemoedsbeweging. Voor zover de verdachte de grenzen van de noodzakelijke verdediging heeft overschreden, zijn de gedragingen het onmiddellijke gevolg geweest van die hevige gemoedsbeweging, welke door de wederrechtelijke aanranding was veroorzaakt.

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte geen beroep op noodweer(exces) toekomt. Op de camerabeelden is waar te nemen dat de verdachte in eerste instantie door [slachtoffer] werd aangevallen, welke situatie kort heeft geduurd. Daarna is te zien dat beiden op de grond liggen en dat de verdachte als eerste is opgestaan. Voor de verdachte bestond op dat moment de meeste ruimte om weg te lopen. De verdachte heeft dat echter niet gedaan. Hij heeft [slachtoffer] met het mes gestoken, terwijl het op dat moment voor de verdachte niet (meer) noodzakelijk was zich te verdedigen.

Het hof stelt voorop dat voor een succesvol beroep op noodweer is vereist dat sprake is van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanrandingen dat de verdediging tegen die aanranding voldoetaan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit. Van een "ogenblikkelijke" aanranding is ook sprake bij een onmiddellijk dreigend gevaar voor een aanranding.

Voor noodweerexces geldt in alle gevallen dat van een verontschuldigbare overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging slechts sprake kan zijn indien:

  1. de verdachte de hem verweten gedraging heeft verricht in een situatie waarin en op een tijdstip waarop voor hem de noodzaak bestond tot verdediging van (onder andere) zijn eigen lijf tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding, maar daarbij als onmiddellijk gevolg van een hevige door die aanranding veroorzaakte gemoedsbeweging verder gaat dan geboden was, dan wel indien

  2. op het tijdstip van de hem verweten gedraging de onder a bedoelde situatie weliswaar was beëindigd en de noodzaak tot verdediging er dus wel was geweest (maar niet meer bestond), doch zijn gedraging niettemin het onmiddellijk gevolg was van een hevige gemoedsbeweging die was veroorzaakt door de daaraan voorafgaande wederrechtelijke aanranding.

Het hof overweegt voorts het navolgende.

Op basis van de inhoud van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting stelt het hof vast dat de verklaring van [slachtoffer] omtrent het begin van de confrontatie met de verdachte lijnrecht tegenover de lezing van de verdachte staat. [slachtoffer] heeft namelijk verklaard dat hij in de hal/steeg door de verdachte werd aangevallen, dit terwijl de verdachte heeft verklaard dat hij daar door [slachtoffer] werd aangevallen. De situatie in die ruimte is niet op camerabeelden vastgelegd. Wel zijn er camerabeelden beschikbaar die zicht geven op de achtertuin van het pand. Op die camerabeelden is onder meer te horen dat de verdachte meerdere keren roept: ‘Jij vliegt mij aan.’ Ook is te zien dat de verdachte, komend uit deze hal/steeg, door de aangever met twee handen de tuin in wordt geduwd waarna de verdachte op de grond valt. Gelet hierop en in het licht van hetgeen de verdachte heeft verklaard, is naar het oordeel van het hof aannemelijk geworden dat [slachtoffer] de verdachte in de hal/de steeg heeft aangevallen door de verdachte de achtertuin in te duwen. Naar het oordeel van het hof is in zoverre dan ook sprake van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding van het lijf van de verdachte. Op de camerabeelden is vervolgens waar te nemen dat [slachtoffer] bij de verdachte komt staan en dat de verdachte – terwijl hij nog op de grond ligt – bezig is met voorwerpen in zijn handen. Dan komt ook [getuige] naar buiten. Zij sluit de deur naar de achtertuin. [getuige] houdt zich tijdens de gebeurtenissen die volgen op de vlakte. Op de camerabeelden is te zien dat [slachtoffer] de verdachte hierna aan zijn been vastpakt en naar zich toe trekt. Gelet op het korte tijdsverloop tussen de gedragingen die gericht zijn tegen verdachtes lijf is naar het oordeel van het hof op dit moment nog steeds sprake van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding door [slachtoffer] . Nadat [slachtoffer] het been van verdachte loslaat, beweegt de verdachte zich al liggend van [slachtoffer] af. Dan is te zien dat de verdachte in zijn rechterhand een voorwerp vasthoudt. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte verklaard dat dit het mes was dat hij bij zich droeg: een uitklapbaar mes dat volgens de verdachte op dat moment nog was ingeklapt. Op de camerabeelden is waar te nemen dat [slachtoffer] dan naar de verdachte toeloopt en vervolgens zelf ook op de grond terechtkomt/valt. De verdachte en [slachtoffer] liggen hierna naast elkaar op de grond. Vervolgens doet de verdachte zijn linkerhand om de nek van [slachtoffer] waarna hij als eerste opstaat en [slachtoffer] blijft vasthouden bij zijn nek. Verdachtes rechterhand – met daarin het mes – houdt hij ter hoogte van de keel van [slachtoffer] . Het hof heeft hiervoor al vastgesteld dat het mes op dat moment was uitgeklapt en dat het lemmet op de keel van [slachtoffer] was gericht. [slachtoffer] is inmiddels ook opgestaan en maakt eerst een slaande beweging met zijn vuist in de richting van het bovenlichaam van de verdachte en vervolgens een slaande beweging met zijn vlakke hand in de richting van het gezicht van de verdachte. Als [slachtoffer] hierna zijn hoofd van de verdachte afwendt, zich omdraait en van de verdachte wegloopt, haalt de verdachte kort na elkaar in totaal vijf keer met het mes uit in de richting van het hoofd, de nek en (één keer) het bovenlichaam van [slachtoffer]

Indien en voor zover de verdachte zich direct en aansluitend op dan wel tijdens het moment dat hij met het mes uithaalde in de richting van het hoofd en/of de nek en/of de hals en/of het bovenlichaam van [slachtoffer] , nog in een noodweersituatie bevond en zich mocht verdedigen, heeft hij naar het oordeel van het hof met die gedragingen de grenzen van de noodzakelijke verdediging ver overschreden. In dit verband heeft het hof in het bijzonder in aanmerking genomen dat de wijze van verdedigen – waarbij de verdachte een mes heeft gebruikt, daarmee meerdere keren fors en onbeheerst heeft uitgehaald in de richting van het hoofd, de nek en het bovenlichaam van [slachtoffer] die op dat moment met zijn rug gekeerd stond naar de verdachte waardoor letsel is toegebracht aan voornoemde lichaamsdelen – niet in verhouding staat tot de ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding van verdachtes lijf, die in feite eindigde nadat [slachtoffer] met de blote hand stompte in de richting van het bovenlichaam van de verdachte en met de vlakke hand sloeg in de richting van het gezicht van de verdachte op het moment dat de verdachte [slachtoffer] nog vasthield. Ook het geweld dat hieraan voorafgaand van [slachtoffer] is uitgegaan, is beperkt van aard geweest (duwen naar/in de achtertuin en een keer aan het been trekken). Dat het door [slachtoffer] toegepaste geweld beperkt van aard was volgt naar het oordeel van het hof niet enkel uit de beschikbare beelden maar vindt ook bevestiging in het feit dat niet is gebleken dat bij de verdachte ten gevolge daarvan enig lichamelijk letsel is veroorzaakt. Het hof neemt hierbij nog in aanmerking dat de ook aanwezige [getuige] zich op de vlakte hield tijdens de gebeurtenissen en dat het dus niet zo is dat de verdachte werd omsingeld. De deur naar de achtertuin was weliswaar door [getuige] dichtgedaan, maar deze was niet op slot en werd even later door de verdachte ook zelf geopend. Aan de proportionaliteitseis is aldus niet voldaan. Het beroep op noodweer wordt dan ook verworpen.

Vervolgens ziet het hof zich voor de vraag gesteld of de verdachte een geslaagd beroep op noodweerexces toekomt.

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte heel specifiek verklaard dat hij door [slachtoffer] bij zijn keel/strot is gepakt en dat juist deze handeling – gelet op zijn globusklachten – een trigger vormde voor het door hem toegepaste geweld. De verdachte heeft verklaard dat dit zou zijn gebeurd nadat [slachtoffer] bovenop hem was gevallen en dat dit gedeelte van de gebeurtenissen niet op de camerabeelden is vastgelegd.

Het hof stelt vast dat door twee verschillende camera’s – vanuit een andere positie – beelden van de gebeurtenissen in de tuin zijn vastgelegd. Op de camerabeelden van het eerste gedeelte van de worsteling tussen de verdachte en [slachtoffer] is waar te nemen dat de verdachte in de tuin wordt geduwd door [slachtoffer] , ten val komt en op de grond ligt en dat [slachtoffer] die in de richting van verdachte loopt kort daarna ook op de grond terechtkomt/valt. Wat dan gebeurt, is op deze camerabeelden niet goed te zien omdat verdachte en [slachtoffer] korte tijd uit beeld verdwijnen. Even later is wel te zien dat [slachtoffer] opstaat.

De camerabeelden van de andere camera geven zicht op de achterdeur van het pand en beginnen op het moment dat de verdachte en [slachtoffer] naast elkaar op de grond liggen.

Uit een vergelijking tussen zowel de verdere inhoud als het tijdsverloop van de beide videobestanden volgt naar het oordeel van het hof dat de voor de beoordeling relevante gebeurtenissen in de achtertuin (volledig) door beide camera’s zijn vastgelegd en dat geen sprake is van een situatie waarin bepaalde gedragingen in de achtertuin geheel buiten het beeld van beide camera’s hebben plaatsgehad. Op de verschillende camerabeelden is niet waar te nemen dat [slachtoffer] op de verdachte valt en ook niet dat de verdachte, toen zij naast elkaar op de grond lagen of nadat zij zijn opgestaan, door [slachtoffer] op enig moment (bij de keel) is vastgepakt. Ook overigens is dat niet aannemelijk geworden. Het is juist de verdachte die [slachtoffer] vasthoudt en een mes tegen [slachtoffer] ’ keel zet. Dit betekent dat niet aannemelijk is geworden dat de zwaaiende bewegingen die de verdachte met het mes heeft gemaakt het onmiddellijke gevolg zijn geweest van een hevige gemoedsbeweging die is veroorzaakt door dit bij de keel gegrepen worden. Het hof is ook overigens niet gebleken van de voor noodweerexces vereiste hevige gemoedsbeweging. Het beroep op noodweerexces wordt derhalve verworpen.

Gelet op het vorenstaande zijn er naar het oordeel van het hof geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde dan wel die de strafbaarheid van de verdachte uitsluiten, zodat de feiten strafbaar zijn en de verdachte strafbaar is voor het hiervoor bewezenverklaarde. Ook overigens is het hof niet van dergelijke feiten of omstandigheden gebleken.

Het onder 1 primair bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

poging tot doodslag.

Het onder 2 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en bedreiging met zware mishandeling

Op te leggen sancties

De rechtbank heeft aan de verdachte een gevangenisstraf opgelegd voor de duur van 18 maanden met aftrek van voorarrest, alsmede de maatregel van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege.

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de advocaat-generaal gevorderd dat het hof – naast voornoemde gevangenisstraf, maar anders dan de rechtbank – de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden zal opleggen, welke dadelijk uitvoerbaar dient te worden verklaard.

De verdediging heeft bepleit dat aan de verdachte geen terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege dient te worden opgelegd en heeft zich in zoverre achter de vordering van de advocaat-generaal geschaard, inhoudende dat aan de verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden dient te worden opgelegd.

Het hof overweegt als volgt.

Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen sancties gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Bij het bepalen van de op te leggen sancties neemt het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Aard en ernst van het bewezenverklaarde

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich op 4 april 2024 schuldig heeft gemaakt aan poging tot doodslag. De verdachte heeft met zijn handelen op een zeer ernstige wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Uit de inhoud van de gedingstukken blijkt dat het slachtoffer onder meer een grote snijwond heeft opgelopen die heeft geleid tot een blijvend litteken op het achterhoofd van [slachtoffer] . Voorts heeft de verdachte zich voorafgaand aan deze gebeurtenissen, op 16 februari 2024, schuldig gemaakt aan bedreiging van [slachtoffer] .

Persoon van de verdachte

Ten aanzien van de persoon van de verdachte heeft het hof acht geslagen op een hem betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie d.d. 20 maart 2026. Uit dit uittreksel blijkt dat de verdachte voorafgaand aan het bewezenverklaarde handelen eerder onherroepelijk is veroordeeld wegens geweldsdelicten en bedreiging. Die veroordelingen hebben de verdachte er kennelijk niet van weerhouden zich schuldig te maken aan het bewezenverklaarde handelen. Het hof weegt deze omstandigheid ten nadele van de verdachte mee bij het bepalen van de (hoogte van) op te leggen straf.

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft het hof voorts rekening gehouden met de inhoud van een rapport d.d. 22 april 2026, opgesteld door psychiater [psychiater 1] . Daarin overweegt de deskundige dat het aanvullende onderzoek een verdere onderbouwing heeft opgeleverd voor de reeds eerder vastgestelde persoonlijkheidsstoornis. Uit het eerdere rapport d.d. 17 januari 2025 van psychiater [psychiater 1] , in samenwerking met arts in opleiding tot psychiater [psychiater 2] , volgt dat bij de verdachte sprake is van een andere gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met antisociale, narcistische en borderlinepersoonlijkheidstrekken, alsmede van een lichte stoornis in cannabisgebruik. In het rapport van 17 januari 2025 wordt geconcludeerd dat de persoonlijkheidsstoornis ook ten tijde van de tenlastegelegde feiten aanwezig was. Er wordt geadviseerd om de tenlastegelegde feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. Het risico op gewelddadige recidive wordt als hoog ingeschat. Volgens de onderzoekers is een maatregel van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege het ‘enige werkbare kader’. Blijkens het rapport van 22 april 2026 is de beantwoording van de vraagstelling ten opzichte het rapport van 17 januari 2025 ongewijzigd gebleven. [psychiater 1] overweegt in het rapport d.d. 22 april 2026 onder meer:

Advies van onderzoeker blijft om betrokkene na ontslag uit de PI in een klinische behandelsetting te plaatsen, omdat het risico op gewelddadige recidive anders onacceptabel hoog wordt. Die klinische setting dient specifieke expertise te hebben op het gebied van het omgaan met en het behandelen van externaliserende persoonlijkheidsproblematiek. Naar het oordeel van onderzoeker valt aan een maatregel terbeschikkingstelling nog steeds niet te ontkomen. Een klinische behandeling als bijzondere voorwaarde bij een voorwaardelijk strafdeel wordt ten sterkste door onderzoeker ontraden. Probleembesef en behandelmotivatie zijn bij betrokkene volledig afwezig.

(…)

Bij iemand zonder probleembesef en zonder behandelmotivatie lijkt die voorwaardelijke variant geen haalbare kaart. Naar de mening van onderzoeker moet daarvoor minstens enige overeenstemming bestaan over het al dan niet aanwezig zijn van pathologie en over de indicatie en inhoud van een eventuele behandeling, en dat is bij betrokkene niet het geval. Het advies luidt daarom wederom om betrokkene de maatregel terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege op te leggen.

GZ-psycholoog [psycholoog] komt in het rapport d.d. 1 mei 2026 eveneens tot de conclusie dat bij de verdachte sprake is van een persoonlijkheidsstoornis met borderline, narcistische en antisociale trekken en een stoornis in het gebruik van cannabis (in remissie in een gecontroleerde omgeving), alsmede dat deze (persoonlijkheids)problematiek ten tijde van het plegen van de tenlastegelegde feiten aanwezig was. Ook [psycholoog] adviseert om de tenlastegelegde feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen en schat het risico op recidive als hoog in. [psycholoog] adviseert om behandeling van de verdachte binnen een gedwongen en gesloten behandelsetting te laten plaatsvinden om behandeling van verdachtes persoonlijkheidsproblematiek enige kans van slagen te geven. Volgens [psycholoog] geeft iedere vorm van vrijheid de verdachte de gelegenheid om zich aan een behandelplan te onttrekken. In het hieraan voorafgaande rapport van [psycholoog] d.d. 3 juli 2024 werd een maatregel van ter beschikkingstelling met voorwaarden geadviseerd. Dat advies werd door de deskundige ter terechtzitting in eerste aanleg bijgesteld: “Tbs met dwang geeft (…) meer zekerheid dat het traject succesvol afgerond kan worden en is daarom passender voor de verdachte”.

Uit het reclasseringsadvies d.d. 25 maart 2025 blijkt dat de reclassering ‘voorzichtig positief’ het opleggen van terbeschikkingstelling met voorwaarden adviseert. De reclassering benoemt dat terbeschikkingstelling met dwangverpleging als ‘stok achter de deur’ voldoende is om de verdachte te motiveren voor gedragsverandering en zich te houden aan voorwaarden. Uit het rapport blijkt ook dat de verdachte zich destijds bereid heeft verklaard tot medewerking aan de voorwaarden die in het kader van de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden aan hem zullen worden gesteld. Het gaat hierbij onder meer om de volgende voorwaarden: meewerken aan reclasseringstoezicht, meewerken aan een time-out, opname in een zorginstelling, contactverbod, locatieverbod, meewerken aan middelencontrole, ambulante behandeling en begeleid wonen of maatschappelijke opvang. De reclassering schat het risico op recidive – evenals voornoemde gedragsdeskundigen – als hoog in.

Gevangenisstraf

Naar het oordeel van het hof kan in het bijzonder gelet op de aard en ernst van het bewezenverklaarde handelen zoals dat hiervoor is beschreven niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die vrijheidsbeneming met zich brengt.

Uit de hiervoor genoemde persoonlijkheidsrapportages blijkt dat de gedragsdeskundigen adviseren om het tenlastegelegde in verminderende mate aan de verdachte toe te rekenen. Het hof neemt deze conclusie over en legt die mede ten grondslag aan zijn oordeel dat het bewezenverklaarde in verminderde mate aan de verdachte kan worden toegerekend. Het hof zal bij het bepalen van de (hoogte van de) op te leggen gevangenisstraf rekening houden met deze omstandigheid.

Alle omstandigheden afwegende acht het hof het passend en geboden de verdachte te veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Maatregel van terbeschikkingstelling

De maatregel van terbeschikkingstelling kan door de rechter worden opgelegd indien is voldaan aan de in artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht gestelde voorwaarden. Een van die voorwaarden houdt in dat bij de verdachte ten tijde van het begaan van het feit een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond. Daarnaast dient het door de verdachte begane feit een misdrijf te zijn waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld en dient de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen het opleggen van de maatregel te eisen. Indien de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen dit eist, kan tevens worden bevolen dat de verdachte van overheidswege zal worden verpleegd (artikel 37b, eerste lid, Wetboek van Strafrecht). Indien de rechter niet een bevel als bedoeld in laatstgenoemd artikel geeft, stelt hij ter bescherming van de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen voorwaarden betreffende het gedrag van de terbeschikkinggestelde (artikel 38, eerste lid, Wetboek van Strafrecht). Voor oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling is voorts vereist dat de rechter beschikt over een advies van ten minste twee gedragsdeskundigen van verschillende disciplines, onder wie een psychiater, die de verdachte hebben onderzocht (artikel 37a, derde lid, Wetboek van Strafrecht).

Op basis van de inhoud van de rapporten die ten aanzien van de verdachte zijn opgemaakt, stelt het hof vast dat psychiater [psychiater 1] en GZ-psycholoog [psycholoog] – die de verdachte hebben onderzocht – tot de conclusie zijn gekomen dat bij de verdachte sprake is persoonlijkheidsstoornis met antisociale, narcistische en borderlinepersoonlijkheidstrekken. Voorts is sprake van een lichte stoornis in cannabisgebruik. Voornoemde persoonlijkheidsstoornis was volgens de gedragsdeskundigen ook ten tijde van het tenlastegelegde aanwezig. Gelet op het vorenstaande stelt het hof vast dat bij de verdachte ten tijde van het begaan van het onder 1 bewezenverklaarde feit een ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond.

Voorts stelt het hof vast dat het onder 1 bewezenverklaarde feit een misdrijf betreft waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld, alsmede dat de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen de oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling vereist. In dit verband wijst het hof in het bijzonder op de omstandigheid dat het risico op recidive door de gedragsdeskundigen en de reclassering als hoog wordt ingeschat. Aan de (wettelijke) vereisten voor oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling is derhalve voldaan.

Vervolgens ziet het hof zich voor de vraag gesteld of de oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging geboden is, dan wel volstaan kan worden met oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden.

Zoals uit de hierboven genoemde rapporten blijkt zijn de gedragsdeskundigen [psychiater 1] en [psycholoog] tot de conclusie gekomen dat slechts het kader van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege resteert om de benodigde behandeling van de verdachte vorm te kunnen geven. De reclassering heeft in haar rapport van 25 maart 2025 ‘voorzichtig positief’ oplegging van terbeschikkingstelling met voorwaarden geadviseerd.

Alles afwegende acht het hof – overeenkomstig de vordering van de advocaat-generaal en het standpunt van de verdediging – termen aanwezig om tot oplegging van terbeschikkingstelling met voorwaarden over te gaan en – anders dan de rechtbank eerst heeft beslist – af te zien van oplegging van terbeschikkingstelling met dwangverpleging. In dit verband heeft het hof niet alleen de rapportages van de deskundigen en de inhoud van voornoemd reclasseringsadvies in aanmerking genomen, maar ook verdachtes houding ter terechtzitting in hoger beroep. In het bijzonder is daarbij van belang dat de verdachte zich ten overstaan van het hof uitdrukkelijk bereid heeft verklaard zich aan alle te stellen voorwaarden te zullen houden. Het hof neemt hierbij verder in aanmerking dat [psychiater 1] weliswaar de oplegging van een klinische behandeling als bijzondere voorwaarde bij een op te leggen voorwaardelijke straf ten sterkste ontraden, maar daarmee heeft de deskundige niet ook (met zoveel woorden) het opleggen van een maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden (ten sterkste) ontraden. Bovendien heeft deskundige [psycholoog] aanvankelijk de maatregel van een terbeschikkingstelling met voorwaarden geadviseerd en ter terechtzitting in eerste aanleg enkel verklaard dat “Tbs met dwang meer zekerheid geeft dat het traject succesvol kan worden afgerond”. Naar aanleiding van het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep heeft het hof de indruk gekregen dat in het kader van een dadelijk uitvoerbare maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden de vereiste behandeling van de verdachte vorm kan krijgen, alsmede dat het recidivegevaar daarmee voldoende kan worden ingeperkt. De maatregel is tevens een stok achter de deur. Als de verdachte zich niet aan de voorwaarden houdt of anderszins het belang van de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen dat eist, kan alsnog de omzetting in een maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging volgen.

Gelet op het voorgaande is het hof dan ook van oordeel dat de maatregel van terbeschikkingstelling met de genoemde voorwaarden – in aanmerking genomen de aard en ernst van het bewezenverklaarde en de ernst van het ziektebeeld van de verdachte – met voldoende waarborgen ter beveiliging van de samenleving is omkleed. De door het hof te stellen voorwaarden strekken ter bescherming van de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen. Het hof is van oordeel dat – gelet op verdachtes problematiek en het hoge risico op recidive – onmiddellijk met de tenuitvoerlegging van de terbeschikkingstelling met voorwaarden dient te worden begonnen, zodat ook met verdachtes benodigde behandeling zo snel mogelijk een aanvang kan worden gemaakt. Gelet op het bepaalde in artikel 38, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht zal het hof daarom de dadelijke uitvoerbaarheid van de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden bevelen.

Artikel 359, zevende lid, van het Wetboek van Strafvordering bepaalt dat als de maatregel van terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege is opgelegd ter zake van een misdrijf dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, het arrest dit onder opgave van redenen aangeeft. Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad volgt voorts dat, met het oog op deze mogelijkheid van omzetting van een maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden naar een terbeschikkingstelling met dwangverpleging, in het geval terbeschikkingstelling met voorwaarden is opgelegd, voormeld motiveringsvoorschrift eveneens geldt. In het licht van het vorenstaande stelt het hof vast dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan poging tot doodslag. De maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden wordt dan ook gelast ter zake van een misdrijf dat is gericht tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, zodat ingeval van omzetting van de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden naar een terbeschikkingstelling met dwangverpleging de duur van de terbeschikkingstelling met dwangverpleging niet op voorhand gemaximeerd is.

Redelijke termijn

Ten aanzien van de redelijke termijn overweegt het hof als volgt. De redelijke termijn in hoger beroep is aangevangen op 24 april 2025, de dag waarop van de zijde van de verdachte hoger beroep is ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank. Het hof wijst het onderhavige arrest op 16 oktober 2026. Het hof stelt vast dat het niet binnen zestien maanden nadat het hoger is ingesteld tot een einduitspraak is gekomen. In hoger beroep is deze termijn met een periode van bijna twee maanden overschreden. Tijdens de behandeling van de zaak in hoger beroep heeft aanvullend onderzoek plaatsgehad. Zo heeft de raadsheer-commissaris – op verzoek van de verdediging – twee getuigen gehoord en zijn door gedragsdeskundigen actualisaties op eerder uitgebrachte rapportages opgemaakt. Gelet op de relatief beperkte overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep en het aanvullend onderzoek dat ten tijde van de behandeling van de zaak in hoger beroep mede op verzoek van de verdediging heeft plaatsgevonden, volstaat het hof met de constatering dat de redelijke termijn in hoger beroep is overschreden.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

De benadeelde partij [slachtoffer] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding tot een bedrag van € 15.000,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente. Voorts is verzocht de verdachte – overeenkomstig het liquidatietarief – te veroordelen in de proceskosten van de benadeelde partij.

De rechtbank heeft de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] toegewezen tot een bedrag van € 2.500,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 4 april 2024 tot aan de dag der algehele voldoening en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht. De benadeelde partij is voor overige niet-ontvankelijk verklaard en is bepaald dat de vordering in zoverre bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht. De verdachte is veroordeeld in de proceskosten van de benadeelde partij, begroot op € 812,00.

In hoger beroep heeft de benadeelde partij de vordering gehandhaafd ter hoogte van het oorspronkelijk gevorderde bedrag.

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de advocaat-generaal zich op het standpunt gesteld dat de vordering overeenkomstig de beslissing van de rechtbank voor toewijzing in aanmerking komt.

De verdediging heeft zich – gelet op de bepleite vrijspraak en het beroep op noodweer(exces) – primair op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij in de vordering niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. Subsidiair heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat de vordering sterk dient te worden gematigd.

Het hof overweegt als volgt.

Artikel 6:95 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat schade die bestaat in ander nadeel dan vermogensschade, zoals immateriële schade, slechts kan worden vergoed voor zover de wet op vergoeding daarvan recht geeft. Artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek geeft hiervoor een nadere regeling. Deze regeling houdt – voor zover van belang – het volgende in:

‘1. Voor nadeel dat niet in vermogensschade bestaat, heeft de benadeelde onder meer recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding (…)

b. indien de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast.’

Immateriële schade en wettelijke rente

Op basis van de inhoud van de gedingstukken stelt het hof vast dat de benadeelde ten gevolge van het onder 1 primair bewezenverklaarde handelen lichamelijk letsel heeft opgelopen, zodat op die grond ruimte bestaat voor het toekennen van een schadevergoeding wegens immateriële schade. Het hof zal de omvang van de immateriële schade op de voet van het bepaalde in artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek naar maatstaven van billijkheid vaststellen op € 7.500,00. Voor het overige zal de vordering worden afgewezen.

Het hof zal de verdachte dan ook veroordelen tot betaling van voornoemd geldbedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 4 april 2024 tot aan de dag der algehele voldoening.

Proceskosten

Ingevolge artikel 532 van het Wetboek van Strafvordering dient de rechter in zijn uitspraak te beslissen over de proceskosten. Een redelijke uitleg van dat artikel brengt met zich dat bij de begroting van de daar bedoelde kosten dezelfde maatstaf wordt gehanteerd als in civiele procedures. In civiele procedures wordt doorgaans bij de begroting van de proceskosten het zogenoemde liquidatietarief gehanteerd, zoals neergelegd in het ‘liquidatietarief kanton’ of het ‘liquidatietarief rechtbanken en gerechtshoven’. Deze tarieven zijn geen recht in de zin van artikel 79 van de Wet op de rechtelijke organisatie, maar slechts een de rechter niet bindende richtlijn. Het hof zal de proceskosten begroten volgens het liquidatietarief.

Ten aanzien van de rechtsgang in eerste aanleg dient aansluiting te worden gezocht bij het ‘liquidatietarief kanton per 1 februari 2024’, dat gold ten tijde van het wijzen van het vonnis door de rechtbank. Bij een hoofdsom tot en met € 20.000,00 wordt in de regel € 406,00 per punt salaris toegekend. De benadeelde partij komt in dit verband twee punten toe:

een punt voor het indienen van de vordering tot schadevergoeding en één punt voor de behandeling van de vordering ter terechtzitting in eerste aanleg. Evenals de rechtbank begroot het hof de proceskosten voor de rechtsgang in eerste aanleg dan ook op een bedrag van € 812,00 (€ 406,00 x 2).

Voor de rechtsgang in hoger beroep is het ‘liquidatietarief rechtbanken en gerechtshoven per 1 februari 2024’ van toepassing. Daarbij wordt in geval van ‘principaal appèl/hoger beroep van een uitspraak van de kantonrechter op hof’ in geval van een geldswaarde van

€ 10.000,00 tot € 20.000,00 in de regel € 1.214,00 per punt salaris toegekend. De benadeelde partij komt één punt toe, namelijk voor de aanwezigheid van de advocaat ter terechtzitting in hoger beroep.

Het hof zal de verdachte, die als de in het ongelijk gestelde partij kan worden aangemerkt, veroordelen in de proceskosten, tot op heden aan de zijde van de benadeelde partij aldus begroot op € 2.026,00 (€ 812,00 + € 1.214,00).

Schadevergoedingsmaatregel

Op grond van het onderzoek ter terechtzitting heeft het hof in rechte vastgesteld dat door het onder 1 primair bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade aan het slachtoffer [slachtoffer] is toegebracht tot een bedrag van € 7.500,00. De verdachte is daarvoor jegens het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk.

Het hof ziet aanleiding om aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op te leggen ter hoogte van voormeld bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 4 april 2024 tot aan de dag der algehele voldoening, nu het hof het wenselijk acht dat de Staat der Nederlanden schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert. Het hof zal daarbij bepalen dat gijzeling voor na te melden duur kan worden toegepast indien verhaal niet mogelijk blijkt, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verschuldigdheid niet opheft.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 36f, 37a, 38, 38a, 45, 57, 63, 285 en 287 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

Voorlopige hechtenis

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdediging verzocht de voorlopige hechtenis van de verdachte op grond van artikel 67a, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht op te heffen.

Het hof overweegt als volgt.

De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 26 november 2024 (ECLI:NL:HR:2024:1729) geoordeeld dat het geldend recht niet de mogelijkheid biedt om een niet onherroepelijk opgelegde, dadelijk uitvoerbare maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden ‘om te zetten’ in een maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging. Zolang de oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling niet onherroepelijk wordt (bijvoorbeeld door het instellen van cassatie), betekent dat dat de verdachte die de aan de maatregel van terbeschikkingstelling verbonden voorwaarden overtreedt niet zonder meer op grond daarvan kan worden gedetineerd. Dit is anders indien door het overtreden van de voorwaarden een strafbaar feit wordt gepleegd waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Dat de betreffende voorwaarden dadelijk uitvoerbaar zijn, maakt dat niet anders: de ‘omzettingsmogelijkheid’ kan niet eerder in beeld komen dan na het onherroepelijk worden van de oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling. In het genoemde arrest heeft de Hoge Raad de feitenrechter gewezen op de mogelijkheid om in deze gevallen de schorsing van de voorlopige hechtenis te bevelen.

Artikel 72, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering schrijft voor dat het bevel tot voorlopige hechtenis bij einduitspraak wordt opgeheven indien aan de verdachte (voor het feit waarvoor dat bevel is verleend) “noch een vrijheidsstraf van langere duur dan de reeds door hem in voorlopige hechtenis doorgebrachte tijd, noch een maatregel welke vrijheidsbeneming medebrengt of kan medebrengen, onvoorwaardelijk is opgelegd”. Nu het hof de verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op zal leggen die korter is dan het reeds ondergane voorarrest in combinatie met een maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden, ziet het hof zich – mede gelet op het genoemde arrest van de Hoge Raad – voor de vraag gesteld of deze bepaling het hof ertoe verplicht de voorlopige hechtenis op te heffen (en zij zich dus tegen schorsing van die voorlopige hechtenis verzet).

Ten aanzien van de in artikel 72, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering opgenomen voorwaarde dat de betreffende sanctie onvoorwaardelijk moet zijn opgelegd, overweegt het hof dat ook de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden te gelden heeft als een onvoorwaardelijk opgelegde tbs-maatregel in de zin van artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht. Doorslaggevend voor de beantwoording van de vraag of het hof in deze zaak is gehouden het bevel tot voorlopige hechtenis op grond van artikel 72, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering op te heffen, is het oordeel of het hof een maatregel oplegt die vrijheidsbeneming kan medebrengen. In het onderhavige geval is dat de tbs-maatregel, en díe maatregel kán (mede gelet op het bepaalde in artikel 37b van het Wetboek van Strafrecht) vrijheidsbeneming medebrengen. Dat het hof bij dit arrest voorwaarden betreffende het gedrag van de ter beschikking gestelde zal stellen en geen bevel tot dwangverpleging zal geven, maakt dat niet anders.

Gelet op het vorenstaande is het hof van oordeel dat met oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden eveneens sprake is van oplegging van een maatregel die vrijheidsbeneming kan medebrengen. Het hof is daarom niet gehouden het bevel tot voorlopige hechtenis op te heffen. In plaats daarvan zal het hof de voorlopige hechtenis schorsen. Het met onmiddellijke ingang schorsen van dat bevel zou leiden tot een periode waarin de verdachte onbehandeld terugkeert in de samenleving en een effectieve handhaving van de gestelde voorwaarden onvoldoende zeker gesteld kan worden. Indien cassatie wordt ingesteld kan die toezichtloze periode, mede gelet op de huidige wachttijd voor opname in klinieken en de wachttijd voor overbruggingszorg, enige tijd duren. Een dergelijke situatie zou naar het oordeel van het hof, gelet op verdachtes problematiek en de noodzaak van behandeling, onverantwoorde risico’s voor de algemene veiligheid van personen en voor de gezondheid en veiligheid van de verdachte opleveren. Het hof zal het bevel tot voorlopige hechtenis derhalve ambtshalve schorsen onder dezelfde voorwaarden als gesteld in het kader van de op te leggen maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden, met ingang van het moment dat de verdachte wordt opgenomen in een forensische kliniek. Het hof verzoekt bij plaatsing, behandeling en tenuitvoerlegging betrokken instanties al het redelijkerwijs mogelijke in het werk te stellen om de verdachte op zo kort mogelijke termijn te laten opnemen in een passende kliniek.

Het verzoek strekkende tot opheffing van de voorlopige hechtenis wordt derhalve afgewezen.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 primair en 2 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 primair en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 (achttien) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld, waarbij als algemene voorwaarde geldt dat de verdachte ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt. Het hof stelt daarbij ter bescherming van de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen de volgende voorwaarden betreffende het gedrag van de ter beschikking gestelde:

  1. de verdachte maakt zich niet schuldig aan een strafbaar feit;

  2. de verdachte werkt mee aan het reclasseringstoezicht. Deze medewerking houdt onder andere in dat:

  1. de verdachte zich meldt op afspraken bij de reclassering. De reclassering bepaalt hoe vaak dat nodig is;

  2. de verdachte laat een of meer vingerafdrukken nemen en laat een geldig identiteitsbewijs zien. Dit is nodig om de identiteit van verdachte vast te stellen;

  3. de verdachte houdt zich aan de aanwijzingen van de reclassering. De reclassering kan aanwijzingen geven die nodig zijn voor de uitvoering van het toezicht of om de verdachte te helpen bij het naleven van de voorwaarden;

  4. e verdachte helpt de reclassering aan een actuele foto waarop zijn gezicht herkenbaar is. Deze foto is nodig voor opsporing bij ongeoorloofde afwezigheid;

  5. de verdachte werkt mee aan huisbezoeken;

  6. de verdachte geeft de reclassering inzicht in de voortgang van begeleiding en/of behandeling door andere instellingen of hulpverleners;

  7. de verdachte vestigt zich niet op een ander adres zonder toestemming van de reclassering;

  8. de verdachte werkt mee aan het uitwisselen van informatie met personen en instanties die contact hebben met de verdachte, als dat van belang is voor het toezicht;

3. als de reclassering dat nodig vindt en de verdachte daarmee instemt, kan de verdachte voor een time-out worden opgenomen in een Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) of andere instelling. Zo de verdachte daarmee niet instemt, is deze opname slechts na rechterlijke toetsing mogelijk. Deze time-out duurt totdat de reclassering of de verdachte deze beëindigt, maar maximaal zeven weken, met de mogelijkheid van verlenging met nog eens maximaal zeven weken, tot maximaal veertien weken per jaar;

4. de verdachte gaat niet naar het buitenland of het Caribisch deel van het Koninkrijk der Nederlanden, zonder toestemming van de reclassering;

5. de verdachte laat zich opnemen in FPK de Rooyse Wissel of een soortgelijke zorginstelling, te bepalen door de justitiële instantie die verantwoordelijk is voor plaatsing. De opname start zo mogelijk aansluitend aan detentie. De opname duurt zolang de reclassering dat nodig vindt. Indien noodzakelijk werkt de verdachte mee aan overbruggingszorg. De verdachte houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorginstelling geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorginstelling dat nodig vindt;

6. de verdachte zal op geen enkele wijze - direct of indirect- contact opnemen met [slachtoffer] , geboren op [geboortedag 2] 1978 te [geboorteplaats 2] ;

7. de verdachte bevindt zich na afloop van zijn detentie niet in Roermond met een straal van vijf kilometer om deze plaats heen. De verdachte werkt mee aan een elektronische controle op dit locatieverbod. De aansluiting zal plaatsvinden voorafgaand aan de inzet van verloven. Het Openbaar Ministerie kan op verzoek van de reclassering dit locatieverbod (deels) laten vervallen;

8. de verdachte werkt mee aan controle van het gebruik van alcohol en drugs om het middelengebruik te beheersen. De reclassering kan urineonderzoek en ademonderzoek (blaastest) gebruiken voor de controle. De reclassering bepaalt hoe vaak de verdachte wordt gecontroleerd;

9. de verdachte laat zich behandelen door een forensisch polikliniek of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering indien dit na afloop klinische opname noodzakelijk wordt bevonden. De behandeling duurt zolang de reclassering dat nodig vindt. De verdachte houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorgverlener dat nodig vindt;

10. de verdachte verblijft in een instelling voor begeleid of beschermd wonen, indien dit na afloop klinische opname noodzakelijk wordt bevonden, te bepalen door de reclassering. Het verblijf duurt zolang de reclassering dat nodig vindt. De verdachte houdt zich aan de huisregels en het dagprogramma dat de instelling in overleg met de reclassering voor hem heeft opgesteld.

Geeft de reclassering opdracht aan de verdachte hulp en steun te verlenen bij de naleving van deze voorwaarden.

Beveelt dat de opgelegde maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden dadelijk uitvoerbaar is.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer] ter zake van het onder 1 primair bewezenverklaarde tot het bedrag van € 7.500,00 (zevenduizend vijfhonderd euro) ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor het overige af.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op

€ 2.026,00 (tweeduizend zesentwintig euro).

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer] , ter zake van het onder 1 primair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 7.500,00 (zevenduizend vijfhonderd euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 62 (tweeënzestig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 4 april 2024.

Voorlopige hechtenis

De voorlopige hechtenis wordt geschorst op het moment van opname in een forensische kliniek of soortgelijke zorginstelling. Aan de schorsing van de voorlopige hechtenis worden dezelfde voorwaarden verbonden als de hiervoor genoemde voorwaarden die gesteld worden bij de terbeschikkingstelling.

Het hof stelt vast dat – gelet op artikel 6:3:14, eerste lid aanhef en onderdeel a sub 3 en 6, Sv – het Openbaar Ministerie belast is met het toezicht op de naleving van de voorwaarden gesteld bij de last tot terbeschikkingstelling en de schorsing van de voorlopige hechtenis.

Aldus gewezen door:

mr. R.G.A. Beaujean, voorzitter,

mr. A.C. Bosch en mr. H.A.T.G. Koning, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. T.H.J. Menting, griffier,

en op 16 oktober 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Onder dit kopje wordt, tenzij anders vermeld, telkens verwezen naar dossierpagina’s van het doorgenummerde dossier van de politie eenheid Limburg, basisteam Roermond, zaakregistratienummer PL2300-2024054440 (met de hand aangepast naar ‘PL233C 2024054440’), datum sluiten 2 juli 2024, pagina 1 tot en met pagina 226. Alle tot bewijs gebezigde processen-verbaal zijn, voor zover niet anders vermeld, in de wettelijke vorm opgemaakt door daartoe bevoegde verbalisanten en alle verklaringen zijn, voor zover nodig, zakelijk weergegeven.