Het hof heeft de verdachte ter zake van ‘medeplegen van schuldheling, meermalen gepleegd’ veroordeeld tot een…

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, van 6 januari 2026, in de strafzaak met parketnummer 03-250160-25 tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1950,

wonende te [adres 1] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter de verdachte ter zake van ‘medeplegen van schuldheling, meermalen gepleegd’ bij verstek veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 40 uren, subsidiair 20 dagen vervangende hechtenis. Verder heeft de politierechter de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding en de benadeelde partij in de proceskosten veroordeeld.

Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal vernietigen en, opnieuw rechtdoende, de verdachte zal veroordelen tot een taakstraf voor de duur van 40 uren, subsidiair 20 dagen vervangende hechtenis. De advocaat-generaal heeft geconcludeerd dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard dient te worden in de vordering tot schadevergoeding.

Namens de verdachte is primair integrale vrijspraak bepleit. Subsidiair heeft de raadsman een straftoemetingsverweer gevoerd.

Vonnis waarvan beroep

In deze zaak is door de politierechter geen proces-verbaal van de zitting is uitgewerkt waarin het vonnis is aangetekend. Het hof kan volgens de wet het vonnis niet bevestigen omdat de motivering ontbreekt. Het hof vernietigt daarom het vonnis en doet opnieuw recht.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

hij op of omstreeks 19 november 2024 te Weert, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, een of meer scooters, althans een goed, heeft verworven, voorhanden heeft gehad en/of heeft overgedragen, terwijl hij en zijn mededader(s) ten tijde van de verwerving of het voorhanden krijgen van dit goed/deze goederen wist(en), althans redelijkerwijs had(den) moeten vermoeden dat het (telkens) een door misdrijf verkregen goed betrof.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 19 november 2024 te Weert, tezamen en in vereniging met een ander, meer scooters voorhanden heeft gehad, terwijl hij en zijn mededader ten tijde van het voorhanden krijgen van deze goederen redelijkerwijs hadden moeten vermoeden dat het telkens een door misdrijf verkregen goed betrof.

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.

Bewijsoverwegingen

I

De raadsman heeft aangevoerd dat het mogelijk was dat toen [betrokkene 1] de scooters kwam afleveren deze mogelijk nog geen zichtbaar getrokken sloten hadden. Dat is mogelijk later gebeurd. Hetzelfde geldt voor de kentekenplaten, deze zijn ook mogelijk later pas verwijderd. Dat [betrokkene 1] bij de politie bekend stond als dief, betekent niet dat hij altijd met gestolen scooters aankwam bij de verdachte. Daarnaast is het onbekend in hoeverre de verdachte daarmee bekend was. Hij heeft de garagebox weliswaar beschikbaar gesteld, maar dat levert hooguit medeplichtigheid op en geen medeplegen.

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

Juridisch kader

In artikel 417bis, eerste lid, aanhef en onder a, van het Wetboek van Strafrecht is onder andere vastgelegd dat degene die een goed voorhanden heeft, terwijl hij ten tijde van het voorhanden krijgen van het goed redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het een door misdrijf verkregen goed betrof, zich schuldig maakt aan schuldheling. De vereiste schuld blijkt uit de zinsnede “redelijkerwijs had moeten vermoeden” in de wettekst en daarvan is volgens bestendige jurisprudentie van de Hoge Raad sprake indien de verdachte ten tijde van het voorhanden krijgen van het goed “grove of aanmerkelijke onvoorzichtigheid” heeft betracht ten aanzien van de herkomst van het goed. Bepalend daarvoor is dat de pleger ten tijde van het voorhanden krijgen van het betreffende goed bij enig nadenken over de hem bekende gegevens over het goed had kunnen vermoeden dat het goed gestolen was en hij zonder nader onderzoek niet had mogen handelen. Aanmerkelijke onvoorzichtigheid laat zich daar denken wanneer uit de bewijsmiddelen kan blijken dat de verdachte in ernstige mate is tekortgeschoten in zijn onderzoeksplicht naar de herkomst van het goed. Het hangt van de omstandigheden van het geval af hoe ver de van de verdachte te verwachten voorzichtigheid reikt. De rechter mag bij de bewijsvoering ter zake van de wetenschap van de herkomst uit misdrijf "ten tijde van" onder meer betrekken dat aanwijzingen ontbreken dat de wetenschap van de herkomst uit misdrijf eerst is ontstaan na het verwerven of voorhanden krijgen van het goed. Daarbij kan de procesopstelling van de verdachte een rol spelen. De rechter mag daarbij in aanmerking nemen dat de verdachte voor een omstandigheid die op zichzelf of in samenhang met de verdere inhoud van de bewijsmiddelen beschouwd redengevend kan worden geacht voor het bewijs van het aan hem tenlastegelegde feit, geen aannemelijke, die redengevendheid ontzenuwende, verklaring heeft gegeven.

Het hof stelt voorop dat de betrokkenheid aan een strafbaar feit als medeplegen kan worden bewezenverklaard indien is komen vast te staan dat bij het begaan daarvan sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking. Die kwalificatie is alleen gerechtvaardigd als de bewezenverklaarde – intellectuele en/of materiële – bijdrage van de verdachte aan het delict van voldoende gewicht is.

Feitenvaststelling

Het hof stelt vast dat de zwarte Piaggo Vespa Sprint van [benadeelde 1] en de witte Vespa Piaggio Sprint S van [benadeelde 2] zijn gestolen. [benadeelde 2] heeft vervolgens een bericht op Marktplaats gezet met daarin een foto van zijn scooter en dat deze gestolen is. Hij krijgt een berichtje en heeft daarna telefonisch contact met iemand die stelt te weten waar zijn scooter is. Deze persoon weet te benoemen dat er een helm aan het stuur bevestigd is en dat de scooter op het station in de hoek stond, terwijl dat niet op Marktplaats stond. Na onderzoek van de politie blijkt dit telefoonnummer toe te behoren aan [betrokkene 1] .

Verbalisant [verbalisant] was op 19 november 2024 betrokken bij een algemene controle van opslaglocaties. Op de opslaglocatie aan [adres 2] is ook de opslagunit [adres 2] geopend. In deze opslagunit waren enkele scooters te zien. De aangetroffen scooters betroffen een witte Vespa, een zwarte Vespa met getrokken contactslot en nog een zwarte scooter op de naam van [verdachte] (hierna: [verdachte]). De verbalisant herkende de witte Vespa aangezien hij met een collega heeft meegekeken bij de diefstal van een soortgelijke scooter (het hof begrijpt: bij de diefstal van de scooter van [benadeelde 2]). Hij herkende de scooter aan de beschadiging aan de linkerzijkant. De verbalisant zag een soortgelijk zadel, windscherm en spiegels die los waren gemonteerd en heeft deze met de scooter in beslag genomen. Op de witte Vespa zat tevens een andere kentekenplaat, welke kentekenplaat op naam stond van [medeverdachte] en welke toebehoort aan een Yamaha. De aangetroffen zwarte en witte scooter in de opslagunit kwamen blijkens de chassisnummers overeen met de scooters van [benadeelde 1] en [benadeelde 2] .

[verdachte] heeft de opslagunit gehuurd van juli 2024 tot en met december 2024 van [betrokkene 2] . [verdachte] en [betrokkene 2] hebben eerst telefonisch contact gehad. Later hebben ze elkaar gezien en toen was ook [medeverdachte] erbij. [verdachte] betaalde de huur. Op 28 oktober 2024 is [betrokkene 2] nog een keer in de opslagunit geweest. Hij heeft toen gezien dat er gesleuteld werd aan de scooters.

Uit de verklaringen van [medeverdachte] en [verdachte] stelt het hof het navolgende vast. De scooters zijn aangeboden ter reparatie door [betrokkene 1] . De scooters zijn afgeleverd bij [verdachte] en daar op de aanhanger gezet. De scooters zijn vervolgens door [verdachte] en [medeverdachte] gezamenlijk naar de opslagunit gebracht. Zowel [verdachte] als [medeverdachte] heeft aan de scooters gesleuteld in de opslagunit. [verdachte] kende [betrokkene 1] via zijn zoon [medeverdachte] .

Oordeel van het hof

De scooters waren afkomstig van [betrokkene 1] . Op de vraag of de verdachte [betrokkene 1] kent heeft de verdachte geantwoord dat hij hem kent, maar zich daarbuiten houdt. De verdachte wil zich aldus niet met de praktijken van [betrokkene 1] bemoeien.

Daarnaast had de zwarte scooter een getrokken contactslot. Gelet daarop had de verdachte redelijkerwijs moeten vermoeden dat deze scooter uit misdrijf afkomstig was. Immers de sleutel van de scooter was niet aanwezig en een getrokken contactslot is duidelijk zichtbaar. Verder was deze scooter met getrokken slot dus ook nog afkomstig van [betrokkene 1] , waar de verdachte zich – blijkens zijn eigen verklaring – buiten wilde houden. Ten aanzien van de witte scooter had de verdachte gelet op zijn houding ten opzichte van [betrokkene 1] en het feit dat [betrokkene 1] deze tegelijkertijd met de zwarte scooter met getrokken contactslot aanleverde, eveneens redelijkerwijs moeten vermoeden dat deze uit diefstal afkomstig was. Ten slotte overweegt het hof dat de verdachte of zijn medeverdachte ook nog een andere kentekenplaat op de witte scooter heeft gemonteerd. Deze kentekenplaat stond laatstelijk op naam van [medeverdachte] .

De scooters zijn afgeleverd bij de verdachte thuis, waarna de verdachte de scooters samen met zijn zoon naar de opslagunit heeft vervoerd. Het hof is van oordeel dat – gelet op het feit dat de scooters van dezelfde leverancier kwamen en bij één van de scooters het contactslot getrokken was – het vermoeden op dat moment direct is ontstaan. Er zijn geen aanwijzingen dat de verdachte pas op een later moment de criminele herkomst van de scooters had kunnen vermoeden. Daarbij gaat het hof er ook vanuit dat één van de scooters reeds een getrokken contactslot had, dan wel dat de scooter nog op slot stond en geen sleutel voorhanden was. Verder overweegt het hof dat de verdachte geen verklaring heeft gegeven die de redengevendheid dat het vermoeden dat de scooters uit diefstal afkomstig waren pas op een later moment is ontstaan, ontzenuwt.

Medeplegen

De verdachte heeft samen met zijn zoon de scooters naar de opslagunit vervoerd. Daarnaast hebben zowel de verdachte als zijn zoon aan de scooters gesleuteld in de opslagunit. De verdachte is ook degene geweest die de opslagunit gehuurd heeft. Gelet op voornoemde omstandigheden is het hof van oordeel dat sprake is van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en zijn zoon. De bijdrage van de verdachte is van voldoende gewicht geweest. Het verweer van de raadsman dat de verdachte enkel de opslagunit ter beschikking heeft gesteld en er dus geen sprake is van medeplegen, wordt verworpen.

II

Resumerend acht het hof, gelet op het vorenoverwogene en de gebezigde bewijsmiddelen – in onderling verband en samenhang bezien – wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, op wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezenverklaarde wordt gekwalificeerd als:

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen straf

Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Het hof overweegt daartoe in het bijzonder als volgt.

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan schuldheling. Door aldus te handelen heeft de verdachte inbreuk gemaakt op het eigendomsrecht van de benadeelden en heeft hij zich van hun belangen niets aangetrokken. Daarnaast bevordert heling het bevorderen van andere strafbare feiten, doordat het zorgt voor een markt voor gestolen goederen of bijdraagt aan het verhullen van dergelijke delicten. Het hof rekent het de verdachte dan ook aan dat hij heeft gehandeld zoals bewezen is verklaard.

Het hof heeft acht geslagen op de inhoud uit het uittreksel uit de Justitiële Documentatie d.d. 6 augustus 2026. Hieruit komt naar voren dat de verdachte nog niet eerder is veroordeeld.

Verder heeft het hof acht geslagen op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. De verdachte is een man op leeftijd. Hij heeft geen schulden en ontvangt AOW.

Gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken, acht het hof oplegging van een voorwaardelijke taakstraf voor de duur van 60 uren, subsidiair 30 dagen vervangende hechtenis met een proeftijd van 2 jaren, passend en geboden.

Met oplegging van een voorwaardelijke straf wordt enerzijds de ernst van het bewezenverklaarde tot uitdrukking gebracht en wordt anderzijds de strafoplegging dienstbaar gemaakt aan het voorkomen van nieuwe strafbare feiten.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde 2]

De benadeelde partij heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding tot een bedrag van (na aanpassing in eerste aanleg) € 5.448,65. De vordering valt in de volgende posten uiteen:

Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van haar oorspronkelijke vordering. De gehele vordering is in hoger beroep opnieuw aan de orde.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat het rechtstreeks verband tussen de heling en de schade niet kan worden vastgesteld. Gelet daarop zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding verklaard dienen te worden.

Materiële schade

Het hof stelt het volgende voorop.

De opvatting dat de strafbaarstelling van heling niet (mede) strekt ter bescherming van rechthebbendes belang op het geheelde goed en dat een bestolene alleen al daarom niet als benadeelde/beledigde partij op vergoeding aanspraak kan maken is niet juist. Concrete omstandigheden zijn bepalend voor de vraag of voldoende verband bestaat tussen de helingshandeling en de door rechthebbende geleden schade. Een benadeelde partij kan in het strafproces vergoeding vorderen van de schade die zij door een strafbaar feit heeft geleden als voldoende verband bestaat tussen enerzijds a) het bewezenverklaarde handelen van de verdachte of b) een strafbaar feit, waarvan in de dagvaarding is meegedeeld dat het door de verdachte is erkend en ter kennis van de rechter wordt gebracht, en waarmee door de rechter bij de strafoplegging rekening is gehouden, en anderzijds de schade, om te kunnen aannemen dat de benadeelde partij door dit handelen rechtstreeks schade heeft geleden. Voor de beantwoording van de vraag of zo'n verband bestaat, zijn de concrete omstandigheden van het geval bepalend. Voor het aannemen van zo'n verband is niet vereist dat de schade betrekking heeft op voorwerpen die in de bewezenverklaring zijn vermeld. Evenmin geldt met betrekking tot vermogensdelicten als bovengrens aan de schadevergoeding het bedrag dat de verdachte door het bewezenverklaarde misdrijf heeft verworven. Voorts is niet vereist dat de benadeelde partij is getroffen in een belang dat door de overtreden strafbepaling rechtstreeks wordt beschermd. Bovendien geldt dat voor vergoeding aan de benadeelde partij overeenkomstig de regels van het materiële burgerlijk recht slechts in aanmerking komt de schade die de benadeelde partij heeft geleden als gevolg van de onrechtmatige gedragingen van de verdachte, voor zover deze schade op de voet van artikel 6:98 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) aan de verdachte kan worden toegerekend.

Posten i en vi

Het hof stelt vast dat de verdachte gesleuteld heeft aan de scooter en onderdelen van deze scooter heeft gedemonteerd. De verdachte diende blijkens de bewezenverklaring redelijkerwijs te vermoeden dat deze scooter uit diefstal afkomstig was. Het hof is van oordeel dat er voldoende rechtstreeks verband bestaat tussen de schade aan de scooter (posten i en vi) en de schuldheling. Zodoende is het hof uit het onderzoek ter terechtzitting voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden ten aanzien van voornoemde posten. Het hof zal deze schade zelf schatten op grond van artikel 6:97 BW. Het hof schat de schade op € 1.000,00. Zodat een bedrag ter hoogte van € 1.000,00 aan materiële schade voor deze posten zal worden toegewezen. Voor het overige zullen de posten i en vi worden afgewezen.

Posten ii, iv, v, vii, viii en ix

Ten aanzien van de posten ii, iv, v, vii, viii en ix is het hof van oordeel dat er geen rechtstreeks verband bestaat tussen de schade en de bewezenverklaarde schuldheling. Het hof zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaring in de vordering tot schadevergoeding met betrekking tot voornoemde posten.

Post iii

De benadeelde partij heeft zijn reiskosten voor het doen van aangifte gevorderd. Ingevolge art. 6:96, tweede lid, sub b BW komen kosten ter vaststelling van de schade en aansprakelijkheid ook voor vergoeding als vermogensschade in aanmerking. Echter, er is overlap mogelijk tussen deze kosten en de proceskosten. De kosten verschieten in dat geval van kleur. Artikel 238 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bepaalt welke kosten ten laste van de in het ongelijk gestelde partij kunnen worden gebracht. Dit is slechts anders als deze gemaakte kosten kunnen worden aangemerkt als rechtstreekse schade als bedoeld in art. 51f, eerste lid en art. 361, tweede lid, aanhef en onder b Sv van het Wetboek van Strafvordering. Bij beantwoording van de vraag of sprake is van rechtstreekse schade zijn de concrete omstandigheden van het geval bepalend. Uit de rechtspraak van de Hoge Raad valt ook af te leiden dat in het licht van art. 6:96 lid 2 BW onder rechtstreekse schade “ook zijn begrepen de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt om het gepleegde strafbare feit aan het licht te brengen”. De reiskosten – voor het doen van aangifte op het politiebureau – dienen als proceskosten te worden beschouwd.

Het hof zal gelet op het voorgaande de benadeelde partij in de vordering tot schadevergoeding niet-ontvankelijk verklaren aangaande gevorderde reiskosten naar het politiebureau voor het doen van aangifte. Het hof zal ambtshalve hierop wel een beslissing nemen bij de proceskosten.

Immateriële schade

Vergoeding van immateriële schade is op grond van artikel 6:106 BW mogelijk als de verdachte het oogmerk heeft gehad immateriële schade toe te brengen of als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer of goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. Het hof stelt op grond van het dossier en het onderzoek op de zitting vast dat geen sprake is van een van de hiervoor genoemde gronden. Daarom kan geen vergoeding voor immateriële schade worden toegekend. Het hof wijst het immateriële deel van de vordering dan ook af.​

Wettelijke rente

Het toe te wijzen bedrag zal, zoals gevorderd, worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 19 november 2024, zijnde de datum van het bewezenverklaarde feit.

Hoofdelijkheid

Op basis van de inhoud van het dossier stelt het hof vast dat bij het bewezenverklaarde tenminste één andere persoon betrokken is geweest. Nu de verdachte en deze (onbekend gebleven) ander(en) ieder een onrechtmatige daad hebben gepleegd, zijn zij ieder hoofdelijk aansprakelijk voor dezelfde schade. Het hof zal de vordering van de benadeelde partij dan ook hoofdelijk toewijzen. Indien en voor zover één van hen (een deel van) deze schade betaalt, zal ook de ander daardoor zijn bevrijd van zijn betalingsverplichting.

Proceskosten

Het hof zal de verdachte, die als de gedeeltelijk in ongelijk gestelde partij kan worden aangemerkt, tevens veroordelen in de kosten en de ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten.

Het hof wijst de reiskosten voor het doen van aangifte toe als proceskosten. Daarbij gaat het hof uit van de afstand van het woonadres van de verdachte – wat dichter bij het politiebureau is – naar het politiebureau in plaats van de afstand tussen het werk van de verdachte en het politiebureau. Daarbij is uitgegaan van een afstand van 19,6 kilometer enkele reis en een kilometervergoeding van € 0,21 (2023). De proceskosten worden gelet op het voorgaande tot op heden begroot op € 8,32.

Schadevergoedingsmaatregel

Op grond van het onderzoek ter terechtzitting heeft het hof in rechte vastgesteld dat door het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade aan het slachtoffer [benadeelde 2] is toegebracht tot een bedrag van € 1.000,00. De verdachte is daarvoor jegens het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk.

Het hof ziet aanleiding om aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op te leggen ter hoogte van voormeld bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 19 november 2024 tot aan de dag der algehele voldoening, nu het hof het wenselijk acht dat de Staat der Nederlanden schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert. Het hof zal daarbij bepalen dat gijzeling voor na te melden duur kan worden toegepast indien verhaal niet mogelijk blijkt, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verschuldigdheid niet opheft.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 47, 57 en 417bis van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan;

verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 30 (dertig) dagen hechtenis;

bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt;

wijst af de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor een bedrag van € 1.767,00 (duizend zevenhonderdzevenenzestig euro) bestaande uit € 1.267,00 (duizend tweehonderdzevenenzestig euro) materiële schade en € 500,00 (vijfhonderd euro) immateriële schade;

verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering;

veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op € 8,32 (acht euro en tweeëndertig cent);

legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde 2], ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 1.000,00 (duizend euro) als vergoeding voor materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening;

bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 10 (tien) dagen;

toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op;

bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt;

bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 19 november 2024.

Aldus gewezen door:

mr. A.R. Hartmann, voorzitter,

mr. J.C. Gillesse en mr. P. van Etteger, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. D.S. Yap, griffier,

en op 30 oktober 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

mr. P. van Etteger is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.