Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan (het medeplegen van)…

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ‘s-Hertogenbosch, van 23 januari 2025, in de strafzaak met parketnummer 01-260276-22 tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1970,

wonende te [adres 1] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte ter zake van:

veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vijf jaren, met aftrek van voorarrest. Voorts heeft de rechtbank ten aanzien van de onder de verdachte inbeslaggenomen cryptotelefoon inclusief oplader de onttrekking aan het verkeer bevolen.

Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen, met uitzondering van de opgelegde straf, en de verdachte in zoverre, opnieuw rechtdoende, zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 75 maanden, met aftrek van voorarrest.

De raadsvrouw van de verdachte heeft zich voor wat betreft de onder feit 1 tenlastegelegde geldbedragen van € 17.961,18, € 69.850,00 en € 84.300,00 gerefereerd aan het oordeel van het hof, met uitzondering van het medeplegen dat ziet op die bedragen, en heeft voor de overige onder feit 1 tenlastegelegde geldbedragen alsmede ten aanzien van het onder feit 2 en 3 tenlastegelegde vrijspraak bepleit. Voorts heeft de raadsvrouw een straftoemetingsverweer gevoerd.

Vonnis waarvan beroep

Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de rechtbank.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

terwijl hij en/of zijn mededader(s) wist(en) dat dit/die geldbedrag(en) geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was/waren uit enig misdrijf;

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande, dat:

terwijl hij en zijn mededader(s) wisten dat die geldbedragen geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig waren uit enig misdrijf

en

hij in de periode van 1 februari 2016 tot en met 4 juni 2019 in Nederland een gewoonte heeft gemaakt van het plegen van witwassen door telkens voorwerpen, te weten geldbedragen, voorhanden te hebben, over te dragen en/of om te zetten en van voorwerpen, te weten die geldbedragen, gebruik te maken, immers heeft hij, verdachte,

terwijl hij wist dat die geldbedragen geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig waren uit enig misdrijf;

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Omwille van de leesbaarheid van dit arrest worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aan dit arrest gehechte bewijsmiddelenbijlage. De daarin vervatte bewijsmiddelen maken integraal deel uit van dit arrest.

Bewijsoverwegingen

De raadsvrouw van de verdachte heeft, op gronden zoals nader vermeld in de pleitnota, partiële vrijspraak bepleit ten aanzien van het onder feit 1 tenlastegelegde, te weten ten aanzien van de bedragen € 84.410,00, € 21.750,00, € 37.720,00, € 24.089,70 en € 8.000,00 (totaal: € 175.969,70), en algehele vrijspraak voor het feit 2 en feit 3 tenlastegelegde. Daartoe is voor wat betreft het onder feit 1 tenlastegelegde samengevat aangevoerd dat de enkele verklaring van medeverdachte [medeverdachte 3] , inhoudende dat hij geldbedragen van dan wel namens de verdachte ontving, en enkele gedocumenteerde ontmoetingen waarop niets concreets te zien is, niet maken dat kan worden bewezen dat de verdachte geld voorhanden had en/of overdroeg. De verklaring van [medeverdachte 3] moet ook met de nodige voorzichtigheid worden gewogen, omdat hij een belang had zijn eigen rol te verkleinen. Voorts heeft de raadsvrouw voor wat betreft het onder feit 2 tenlastegelegde aangevoerd dat niet met voldoende mate van zekerheid kan worden vastgesteld dat de verdachte medepleger was bij de poging tot invoer van cocaïne. De bevindingen, zoals weergegeven onder punt 9 tot en met 16 in de pleitnota, zijn afzonderlijk onvoldoende om tot een bewezenverklaring te komen. Gelet op de bepleite vrijspraak van de feiten 1 en 2, blijft in de visie van de verdediging onvoldoende objectief bewijs over waaruit kan worden afgeleid dat de verdachte opzettelijk deel uitmaakte van een criminele organisatie die als oogmerk had het plegen van witwassen en invoeren en verkopen van verdovende middelen (feit 3), reden waarom hij ook van dat feit dient te worden vrijgesproken.

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

Met betrekking tot het onder feit 1 tenlastegelegde

Uit de gebezigde bewijsmiddelen stelt het hof vast dat dat medeverdachte [medeverdachte 3] enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijf 4] was. [medeverdachte 3] heeft onder meer verklaard dat hij, zodra rekeningen betaald moesten worden, via de cryptotelefoon, die hij van de verdachte had gekregen, contact opnam met de verdachte en doorgaf hoeveel er betaald moest worden. Daarna kreeg hij dan bericht terug waar, wanneer en hoe laat hij ergens moest komen. Er werd meestal afgesproken bij de [restaurant] in Geldrop, waar [medeverdachte 3] het contante geld van de verdachte dan wel van diens chauffeur [betrokkene 1] kreeg overhandigd. Vervolgens stortte [medeverdachte 3] het contante geld op de rekening van [bedrijf 4] of een van zijn privérekeningen, waarna hij via die bankrekeningen de rekeningen betaalde.

Dat [medeverdachte 3] ontmoetingen had met de verdachte en/of diens chauffeur, bij die ontmoetingen geldbedragen kreeg overhandigd, dat geld vervolgens op de bankrekening van [bedrijf 4] of een van zijn privérekeningen stortte en daar vervolgens betalingen mee verrichtte, volgt naar het oordeel van het hof niet alleen uit de verklaringen van [medeverdachte 3] , maar tevens uit observaties, camerabeelden van de [restaurant] te Geldrop en Nederweert, bankrekeninggegevens van [medeverdachte 3] en de [bedrijf 4] , bakengegevens van de BMW op naam van [medeverdachte 3] en bakengegevens van de Volvo op naam van de verdachte (bewijsmiddelen 26, 27 en 29). Anders dan de verdediging heeft bepleit, acht het hof de verklaringen van [medeverdachte 3] derhalve betrouwbaar, nu die verklaringen steun vinden in de overige bewijsmiddelen. Dat ook de door [betrokkene 1] aan [medeverdachte 3] overhandigde geldbedragen afkomstig waren van de verdachte, volgt naar het oordeel van het hof uit de omstandigheid dat de overgifte van het contante geld door [betrokkene 1] volgde nadat [medeverdachte 3] , zodra er betaald moest worden, via de cryptotelefoon contact opnam met de verdachte en doorgaf hoeveel geld hij nodig had, waarna [betrokkene 1] dan kwam op de door de verdachte doorgegeven plaats en tijd. Het kan aldus niet anders dan dat ook de door [betrokkene 1] , die fungeerde als chauffeur voor de verdachte, overgedragen geldbedragen afkomstig waren van de verdachte.

Het hof is aldus, anders dan de verdediging, van oordeel dat de verdachte de onder feit 1 tenlastegelegde contante geldbedragen tot een totaalbedrag van 175.969,70 euro voorhanden heeft gehad en heeft overgedragen aan [medeverdachte 3] teneinde daarmee overschrijvingen c.q. betalingen te doen.

Het hof ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de verdachte zich ook schuldig heeft gemaakt aan het gewoontewitwassen van die geldbedragen.

Het hof stelt voorop dat voor een bewezenverklaring van het in de delictsomschrijving van artikel 420bis, eerste lid, onder b, Sr opgenomen bestanddeel “afkomstig uit enig misdrijf”, niet is vereist dat uit de bewijsmiddelen moet kunnen worden afgeleid dat het desbetreffende voorwerp afkomstig is uit een nauwkeurig aangeduid misdrijf. Wel is voor een veroordeling ter zake van dit wetsartikel vereist dat vaststaat dat het voorwerp afkomstig is uit enig misdrijf.

Dat een voorwerp “afkomstig is uit enig misdrijf” kan, indien op grond van de beschikbare bewijsmiddelen geen rechtstreeks verband valt te leggen met een bepaald misdrijf, niettemin bewezen worden geacht, indien het op grond van de vastgestelde feiten en omstandigheden niet anders kan zijn dan dat het in de tenlastelegging genoemde voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is. Indien door het Openbaar Ministerie feiten en omstandigheden zijn aangedragen die een vermoeden rechtvaardigen dat het niet anders kan zijn dan dat het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is, mag van de verdachte worden verlangd dat hij of zij een concrete, verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring geeft dat het voorwerp niet van misdrijf afkomstig is. De omstandigheid dat zo een verklaring van de verdachte mag worden verlangd, houdt niet in dat het aan de verdachte is om aannemelijk te maken dat het voorwerp niet van misdrijf afkomstig is. Indien de verdachte zo’n verklaring heeft gegeven, ligt het op de weg van het Openbaar Ministerie nader onderzoek te doen naar die verklaring. Mede op basis van de resultaten van dat onderzoek zal moeten worden beoordeeld of ondanks de verklaring van de verdachte het witwassen bewezen kan worden op de grond dat (het niet anders kan zijn dan dat) het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is. Indien uit de resultaten van het nader onderzoek door het Openbaar Ministerie blijkt dat met voldoende mate van zekerheid kan worden uitgesloten dat de geldbedragen en de goederen waarop de verdenking betrekking heeft, een legale herkomst hebben, moet worden geconcludeerd dat een criminele herkomst als enige aanvaardbare verklaring kan gelden.

Uit de door het hof gebezigde bewijsmiddelen volgt dat de verdachte in de periode van 1 februari 2016 tot en met 4 juni 2019 geldbedragen tot een totaalbedrag van 175.969,70 euro voorhanden heeft gehad en contant heeft overgedragen aan [medeverdachte 3] . Het hof stelt vast dat uit de bewijsmiddelen tevens volgt dat door de door de verdachte en diens echtgenote [betrokkene 2] bij de Belastingdienst opgegeven inkomsten de herkomst van voornoemde contante geldbedragen niet kan worden verklaard.

De hoogte van de contante geldbedragen in verhouding tot de opgegeven inkomsten en het voorhanden hebben van een grote hoeveelheid contant geld zonder noodzaak daartoe op grond van beroep of bedrijf, leveren naar het oordeel van het hof een gerechtvaardigd vermoeden op dat deze gelden afkomstig zijn uit enig misdrijf. Dat betekent dat van de verdachte een concrete, min of meer verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring mag worden verlangd voor de herkomst van het geld.

Het hof stelt vast dat de verdachte heeft ontkend de contante geldbedragen aan medeverdachte [medeverdachte 3] te hebben overdragen. De verdachte heeft aldus geen verklaring gegeven omtrent de -legale- herkomst van de contante geldbedragen. Er is daarom geen andere conclusie mogelijk dan dat de tenlastegelegde geldbedragen tot een totaalbedrag van 175.969,70 euro onmiddellijk of middellijk uit enig misdrijf afkomstig waren en dat de verdachte dit wist. Dit volgt niet alleen uit de heimelijke wijze waarop de overdracht van deze contante geldbedragen tot stand kwamen (na versleutelde berichten op cryptotelefoons bij een [restaurant] ), maar ook uit het gegeven dat de verdachte [medeverdachte 3] een stapel valse facturen heeft gegeven en [medeverdachte 3] opdroeg deze te paraferen en aan de ING-bank te verstrekken om daarmee de vele contante stortingen op de bankrekening van [bedrijf 4] bij de ING-bank te verantwoorden.

Het hof komt daarmee tot een bewezenverklaring van het onder feit 1 tenlastegelegde.

Met betrekking tot het onder feit 2 tenlastegelegde

Het hof ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 2 tenlastegelegde.

De verdachte heeft ontkend enige betrokkenheid bij [bedrijf 4] en de poging tot invoer van cocaïne te hebben gehad. Het hof acht deze verklaring ongeloofwaardig en overweegt daartoe als volgt.

Uit de verklaringen van [medeverdachte 3] die worden bevestigd door andere bewijsmiddelen, waaronder observaties, OVC-gesprekken tussen [medeverdachte 3] en de neef van de verdachte [betrokkene 6] en bankgegevens, volgt dat de verdachte de feitelijke bestuurder was van [bedrijf 4] en [medeverdachte 3] gebruikte om als formeel bestuurder stortingen, betalingen en bestellingen te doen. De B.V. zou gebruikt worden als rechtspersoon voor het onderbrengen van de activiteiten, meer in het bijzonder het bestellen van de deklading. De verdachte was degene aan wie [medeverdachte 3] verantwoording diende af te leggen. [medeverdachte 3] ontving van de verdachte twee cryptotelefoons omdat de verdachte alleen via deze telefoons wilde communiceren. [medeverdachte 3] ontving bovendien, zoals reeds hiervoor werd overwogen, van of namens de verdachte de contante geldbedragen waarmee de activiteiten van [bedrijf 4] werden gefinancierd, waaronder de bestelling, betaling en het vervoer van de containers oersuiker waarin 195 kilo cocaïne bleek te zijn verborgen. Toen de ING-bank vragen stelde over de contante stortingen op de bankrekening van [bedrijf 4] , was het de verdachte die aan [medeverdachte 3] een stapel valse facturen gaf die [medeverdachte 3] moest paraferen en aan de ING-bank moest sturen. Het hof acht de verklaringen van [medeverdachte 3] , zoals reeds hiervoor is overwogen, betrouwbaar.

Volgens getuige [getuige] van het bedrijf [bedrijf 5] was het

ook de verdachte die opdracht had gegeven voor het ontwikkelen van de website voor [bedrijf 4] en was het ook de verdachte die opdracht gaf deze website weer offline te halen. De verdachte had verder de webmail voor [bedrijf 4] geregeld en was daartoe geautoriseerd.

Het hof stelt vast dat [betrokkene 3] , op verzoek van de verdachte, één van de drie uitladers van de container was die op 26 februari 2018 op het adres van [bedrijf 2] aan [adres 4] werd gelost. Uit de telefoongegevens van [betrokkene 3] blijkt dat de verdachte en [betrokkene 3] WhatsApp contact hadden over [bedrijf 4] Zo vroeg de verdachte [betrokkene 3] op 10 januari 2018 naar [bedrijf 4] op het adres [adres 2] te komen. Ook noemt de verdachte in die contacten met [betrokkene 3] het KVK-nummer en btw-nummer van [bedrijf 4]

De verdachte is bovendien meerdere keren in het bedrijfspand van [bedrijf 4] aan [adres 2] geweest ( 7 januari 2019, 16 januari 2019 en 20 maart 2019). De verdachte was ook degene die volgens [medeverdachte 3] de loods aan [adres 3] erbij wilde huren, wat [medeverdachte 3] vervolgens ook deed.

Tot slot is bij een doorzoeking in de woning waar destijds enkel de verdachte verbleef een telefoon aangetroffen met het telefoonnummer dat op de vervoersdocumenten stond die hoorden bij de containers oersuiker met daarin vermengd en verborgen de cocaïne, die in Colombia zijn onderschept. Het hof ziet, anders dan de verdediging heeft betoogd, geen aanwijzingen dat die telefoon van een ander dan de verdachte zou zijn. Het feit dat op die telefoon ook contact is gelegd met een (ander, hof) telefoonnummer van de verdachte, doet daaraan niet af. Dit is immers mogelijk en daarvoor kunnen talloze plausibele redenen zijn.

Het hof is van oordeel dat uit het voorgaande volgt dat de verdachte een leidende rol heeft gehad bij de poging invoer van de cocaïne. De onderneming onder wiens naam deze invoer had moeten plaatsvinden, is opgetuigd door de verdachte en [medeverdachte 1] . [medeverdachte 3] is door hen aangezocht om formeel als bestuurder op te treden en de handelingen van [medeverdachte 3] werden georkestreerd door de verdachte. Zo zijn de betalingen ten behoeve van de vennootschap, en daarmee van deze invoer gedaan door [medeverdachte 3] met geld dat afkomstig was van de verdachte. Deze werkwijze werd door de verdachte en [medeverdachte 3] bij alle betalingen gebruikt en niet is gebleken dat het in dit geval anders is geweest. Volgens de vervoersdocumenten was de verdachte ook de contactpersoon voor de expediteur. Daar komt bij dat de verdachte [medeverdachte 3] heeft opgedragen het afleveradres van de containers te wijzigen van [adres 4] naar het adres van [bedrijf 4] , [adres 2] , hetgeen [medeverdachte 3] vervolgens ook geprobeerd heeft.

Het hof is gelet op het vorenstaande van oordeel dat de verdachte in een leidende rol op nauwe en bewuste wijze heeft samengewerkt met anderen in een poging om ongeveer 195 kilogram cocaïne in Nederland in te voeren. Het hof merkt de verdachte dan ook aan als medepleger van dit feit.

Het hof komt daarmee tevens tot een bewezenverklaring van het onder feit 2 tenlastegelegde.

Met betrekking tot het onder feit 3 tenlastegelegde

Het hof ziet zich ten slotte voor de vraag gesteld of de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 3 tenlastegelegde.

Juridisch kader

Aan de verdachte is een combinatie tenlastegelegd van deelneming aan een criminele organisatie als bedoeld in art. 11b van de Opiumwet voor zover het gaat om het plegen van één of meer misdrijven als bedoeld in artikel 10, derde, vierde, en vijfde lid en/of artikel 10a Opiumwet (als logische specialis van art. 140 van het Wetboek van Strafrecht) en deelneming aan een criminele organisatie als bedoeld in art. 140 van het Wetboek van Strafrecht met betrekking tot het witwassen.

Bij de beoordeling van dit feit stelt het hof het volgende voorop .

Eerst moet worden vastgesteld of sprake was van een ‘organisatie’. Onder ‘organisatie’ wordt verstaan een samenwerkingsverband met een zekere duurzaamheid en structuur tussen de verdachte en ten minste één andere rechts- dan wel natuurlijk persoon. Daarvoor is niet noodzakelijk dat binnen het samenwerkingsverband gemeenschappelijke regels en een gemeenschappelijke doelstelling hebben bestaan, waaraan individuele leden gebonden waren en waarbij op de deelnemers druk werd, of kon worden, uitgeoefend zich aan die regels te houden. Evenmin is vereist dat de samenstelling van het samenwerkingsverband steeds dezelfde was. Gezagsverhoudingen (hiërarchie), rolverdeling, regels en een onder een gemeenschappelijke naam optreden tegenover derden kunnen sterke aanwijzingen zijn voor een samenwerkingsverband en daarmee een organisatie, maar zijn niet vereist om dit vast te kunnen stellen.

Een organisatie zoals hiervoor bedoeld, wordt pas een criminele organisatie als vast komt te staan dat de organisatie tot oogmerk heeft het plegen van een of meer misdrijven. Daarvoor is van belang dat gekeken wordt naar de misdrijven die in het kader van de organisatie zijn gepleegd en naar het duurzame of gestructureerde karakter van de samenwerking, te weten de planmatigheid of stelselmatigheid van de activiteiten van de deelnemers gericht op het doel van de organisatie. Van belang hierbij is om op te merken dat het oogmerk van de organisatie niet hetzelfde is als het oogmerk van de deelnemer. In het deelnemen aan de organisatie ligt het opzet besloten. De deelnemer moet weten dat de organisatie tot oogmerk heeft het plegen van een of meer misdrijven. Niet vereist is dat de deelnemer opzet heeft op de door de organisatie beoogde of gepleegde, concrete misdrijven.

Bij de beoordeling van de vraag of sprake is van deelneming door de afzonderlijke verdachte gaat het er om of kan worden vastgesteld:

Bij deze beoordeling speelt een belangrijke, maar geen beslissende, rol of een verdachte wordt veroordeeld voor één van de afzonderlijke tenlastegelegde andere feiten in het kader van de criminele organisatie. In dit kader wordt nog opgemerkt dat niet vereist is dat komt vast te staan dat een persoon moet hebben samengewerkt met, althans bekend is geweest met, alle andere natuurlijke en rechtspersonen die deel uitmaken c.q. uitmaakten van de organisatie.

Beoordeling

Zoals reeds hiervoor is overwogen, acht het hof wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 1 en feit 2 tenlastegelegde, te weten (het medeplegen van) gewoontewitwassen en het medeplegen van een poging tot invoer van cocaïne.

Het hof is van oordeel dat de verdachte deze feiten heeft gepleegd vanuit zijn rol als feitelijk bestuurder van [bedrijf 4] Aan de verdachte wordt, naast het criminele samenwerkingsverband dat zou hebben bestaan met -onder meer- [bedrijf 4] , tevens tenlastegelegd dat er een crimineel samenwerkingsverband zou hebben bestaan met [bedrijf 2] Omtrent [bedrijf 2] overweegt het hof -samengevat- als volgt.

Uit de gebezigde bewijsmiddelen volgt dat medeverdachte [medeverdachte 2] enig aandeelhouder en bestuurder was van [bedrijf 2] In juli 2015 heeft het bedrijf deze naam gekregen, nadat [medeverdachte 2] daartoe was gevraagd door medeverdachte [medeverdachte 1] . [bedrijf 2] hield zich formeel bezig met de import van exotisch fruit, hoofdzakelijk ananassen, uit Zuid- en Midden-Amerika. Het bedrijfspand van [bedrijf 2] was gelegen aan [adres 4] . [medeverdachte 2] was gemachtigd tot de bankrekeningen van [bedrijf 2] en verrichte de betalingen voor het bedrijf. Verder had [medeverdachte 2] verschillende privérekeningen op zijn naam staan. Deze privérekeningen werden grotendeels gevoed door contante stortingen van [medeverdachte 2] . [medeverdachte 2] kreeg deze bedragen contant overhandigd, meestal bij het station of bij [restaurant] . Het grootste deel van deze bedragen werd door [medeverdachte 2] overgeboekt naar de bankrekening van [bedrijf 2] . Van daaruit betaalde [medeverdachte 2] rekeningen en andere kostenposten van [bedrijf 2] . [bedrijf 2] leed zonder die contante stortingen grote verliezen. Op 26 februari 2018 arriveert op [adres 4] een container. Tussen de deklading ananassen zat een hoeveelheid van bijna 125 kilogram cocaïne verstopt.

Het hof stelt op grond van het vorenstaande en de overige gebezigde bewijsmiddelen vast dat zowel bij (de oprichting van) [bedrijf 2] en [bedrijf 4] sprake was van de navolgende werkwijze:

Het hof is van oordeel dat sprake was een organisatie, onder meer bestaande uit [bedrijf 2] en [bedrijf 4] , waarin werd samengewerkt met als doel het invoeren van cocaïne en witwassen van grote geldbedragen. Het samenwerkingsverband kende een structuur waarbij de verdachte, [medeverdachte 1] (als boekhouder) en [medeverdachte 2] respectievelijk [medeverdachte 3] een eigen rol vervulden. De rol die de verdachte daarin vervulde was cruciaal. Hij fungeerde immers zowel bij [bedrijf 4] als bij [bedrijf 2] als feitelijk bestuurder. Zo heeft de verdachte voor beide B.V. ’s de website laten ontwikkelen en stopzetten, werd hij aangezien als de huurder van de bedrijfsruimte aan [adres 4] -de verhuurder zag de verdachte immers aan voor medeverdachte [medeverdachte 2] zijnde de huurder van het pand-, regelde hij personeel om de containers voor [bedrijf 2] te lossen, en voorzag hij zowel [bedrijf 2] als [bedrijf 4] van financiële middelen. Medeverdachte [medeverdachte 2] heeft omtrent die financiële middelen van [bedrijf 2] weliswaar verklaard dat hij contact opnam met [betrokkene 4] of [betrokkene 5] zodra er te weinig geld was en dat hij dan contant geld kreeg om op de rekening te zetten. Het hof is echter van oordeel dat het gelet op het voorgaande en alle andere bewijsmiddelen in onderling verband en samenhang beschouwd, niet anders kan zijn dan dat de verdachte degene is geweest die -al dan niet via- [betrokkene 4] of [betrokkene 5] medeverdachte [medeverdachte 2] voorzag van dat contante geld. Zo voerde de telefoon van de verdachte als gebruikersnaam [bedrijf 2] en werden daarin kopieën van de paspoorten van [betrokkene 4] en [betrokkene 5] aangetroffen (bewijsmiddel 19). Het hof wijst er bovendien op dat [medeverdachte 2] de verdachte als contact in zijn telefoon had staan, terwijl [betrokkene 4] , destijds 25 jaar, al geruime tijd goed bevriend was met de verdachte en zijn vrouw en fungeerde als oppas voor zijn kinderen. Daar komt bij dat sprake was van eenzelfde werkwijze als bij [bedrijf 4] , namelijk het overhandigen van de contante geldbedragen bij een [restaurant] .

Het hof is aldus van oordeel dat de verdachte heeft deelgenomen aan organisatie die was gericht op het plegen van misdrijven bedoel in artikel 10, vierde en/of vijfde lid van de Opiumwet en het misdrijf van gewoontewitwassen. Die organisatie heeft niet alleen bestaan uit een samenwerkingsverband tussen natuurlijke personen, te weten de verdachte, [medeverdachte 1] , [medeverdachte 3] , [medeverdachte 2] , en een of meerdere andere natuurlijke personen, maar tevens uit de rechtspersonen [bedrijf 2] en [bedrijf 4] De gedragingen en het opzet van de verdachte en medeverdachte [medeverdachte 2] als respectievelijk feitelijk en formeel bestuurder van [bedrijf 2] en de gedragingen en het opzet van de verdachte en medeverdachte [medeverdachte 3] als feitelijk respectievelijk formeel bestuurder van [bedrijf 4] kunnen immers aan die B.V. ‘s worden toegerekend.

Het hof verwerpt aldus de tot vrijspraak strekkende verweren van de verdediging.

Resumerend acht het hof, op grond van het vorenoverwogene en de weergegeven bewijsmiddelen – in onderling verband en samenhang bezien – wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het onder 1 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

en

van het plegen van witwassen een gewoonte maken.

Het onder 2 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

medeplegen van poging tot opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod.

Het onder 3 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van een misdrijf als bedoeld in artikel 10, vierde lid en/of vijfde lid, van de Opiumwet

en

deelneming aan een organisatie die tot het oogmerk heeft het plegen van misdrijven.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. De feiten zijn strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen sanctie

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 75 maanden, met aftrek van voorarrest.

De raadsvrouw van de verdachte heeft het hof verzocht om in sterke mate rekening te houden met de overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg.

Het hof heeft bij het bepalen van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan (het medeplegen van) gewoontewitwassen van hoge geldbedragen en aan het medeplegen van een poging tot invoer van ongeveer 195 kilogram cocaïne. De verdachte heeft daarnaast jarenlang deel uitgemaakt van een criminele organisatie die zich onder de dekmantel van legale handelsondernemingen heeft beziggehouden met de invoer van cocaïne – waaronder een geslaagde invoer van 124,5 kilogram cocaïne – en gewoontewitwassen van grote geldbedragen. Binnen deze criminele organisatie had de verdachte een bepalende en sturende rol.

Dat de verdachte zich aldus schuldig heeft gemaakt aan ernstige feiten is evident. Door het medeplegen van de invoer van dergelijke grote hoeveelheid cocaïne met een hoge straatwaarde, heeft de verdachte zich begeven op het terrein van de internationale handel in harddrugs en een bijdrage geleverd aan het criminele drugscircuit. De handel in cocaïne heeft niet alleen milieuschade en gezondheidsschade voor gebruikers tot gevolg. Deze handel gaat ook gepaard met vele vormen van criminaliteit en heeft een ontwrichtende werking op de samenleving. In de drugshandel gaat veel geld om, waardoor de financiële belangen van daders groot zijn. Om die belangen te beschermen wordt (extreem) geweld niet geschuwd. Veel liquidaties die in het criminele circuit worden gepleegd, zijn direct of indirect het gevolg van conflicten in de onderwereld met betrekking tot deze handel in verdovende middelen. Daarnaast gaat er van de georganiseerde drugshandel in toenemende mate in binnen- en buitenland een ondermijnend en corrumperend effect uit. Boven- en onderwereld raken steeds meer met elkaar vermengd. Niet alleen worden grote sommen crimineel geld geïnvesteerd in legale activiteiten maar worden ook medewerkers van bijvoorbeeld op zichzelf bonafide bedrijven omgekocht en ingezet voor de handel in drugs. Dit tast het onderlinge vertrouwen binnen de samenleving in hoge mate aan en ondermijnt daarmee onze democratische rechtsstaat. De verdachte heeft geen oog gehad voor deze ongewenste effecten op de samenleving en was enkel uit op zijn eigen financiële gewin. Het hof rekent het de verdachte zwaar aan dat hij heeft gehandeld zoals bewezen is verklaard.

Naar het oordeel van het hof kan, gelet op de ernst van de bewezenverklaarde feiten en het georganiseerde verband waarin een en ander is gepleegd, niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming voor aanzienlijke duur met zich brengt.

Het hof heeft daarbij ook acht geslagen op de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS), waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid zijn neerslag heeft gevonden. Hieruit volgt dat doorgaans voor de invoer van meer dan 20 kilogram harddrugs (de hoogste trede van het oriëntatiepunt) een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van minimaal 60 maanden als uitgangspunt wordt genomen en in georganiseerd verband een gevangenisstraf voor de duur van minimaal 72 maanden. Bij hantering van deze uitgangspunten dient nog te worden verdisconteerd dat weliswaar sprake is van een poging tot invoer van harddrugs maar van een hoeveelheid die de 20 kilogram vele malen overschrijdt terwijl de verdachte zich tevens schuldig heeft gemaakt aan gewoontewitwassen tot een bedrag van ruim € 348.000. Uit de oriëntatiepunten volgt dat het plegen van fraude (waaronder door het hof ook witwassen wordt geschaard) met een benadelingsbedrag tussen € 250.000,00 en € 500.000,00 een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 12 tot 18 maanden als uitgangpunt wordt genomen.

Het hof heeft tevens rekening gehouden met de inhoud van het de verdachte betreffende Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 10 april 2026. Daaruit blijkt dat de verdachte eerder onherroepelijk is veroordeeld ter zake van strafbare feiten.

Ten slotte heeft het hof acht geslagen op de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken.

Alles afwegende acht het hof – daarbij in acht nemende de cruciale rol van de verdachte binnen de criminele organisatie – in beginsel oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 99 maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, passend en geboden.

Redelijke termijn

Het hof stelt voorop dat elke verdachte recht heeft op een openbare behandeling en afdoening van zijn zaak binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkomen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven. Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een vonnis binnen twee jaren nadat jegens de verdachte een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat tegen hem ter zake van een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie strafvervolging zal worden ingesteld.

In de onderhavige zaak kan worden vastgesteld dat de redelijke termijn voor berechting in eerste aanleg is overschreden. Immers, de redelijke termijn is in eerste aanleg aangevangen op 3 juli 2019, de dag waarop de verdachte in verzekering is gesteld, en de rechtbank heeft vonnis gewezen op 23 januari 2025. De behandeling in eerste aanleg is derhalve niet afgerond met een eindvonnis binnen 2 jaren na de aanvang van de hiervoor genoemde termijn. In eerste aanleg is aldus sprake van een overschrijding van de redelijke termijn met 3 jaren en bijna 7 maanden. In hoger beroep is de redelijke termijn niet overschreden.

Het hof acht geen (zodanig) bijzondere omstandigheden aanwezig die voornoemde overschrijdingen rechtvaardigen. Er is dan ook sprake van een overschrijding van de redelijke termijn voor berechting, als bedoeld in artikel 6 EVRM. Het hof is van oordeel dat dit dient te worden verdisconteerd in de aan de verdachte op te leggen straf.

Zonder schending van de redelijke termijn in eerste aanleg zou, zoals hiervoor overwogen, een gevangenisstraf voor de duur van 99 maanden, met aftrek van voorarrest, passend zijn geweest. Nu de redelijke termijn fors is geschonden, zal worden volstaan met het opleggen van een gevangenisstraf voor de duur van 84 maanden met aftrek van voorarrest. Het hof legt daarmee een hogere straf op dan door de advocaat-generaal gevorderd, nu deze eis onvoldoende recht doet aan de ernst van de bewezenverklaarde feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Beslag

Het hierna te noemen onder de verdachte in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerp, een cryptotelefoon met oplader, met behulp waarvan het bewezenverklaarde is begaan, dient te worden onttrokken aan het verkeer, aangezien het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met het algemeen belang en de wet. Het ongecontroleerde bezit daarvan is in strijd met het algemeen belang, omdat naar algemene ervaringsregels dergelijke telefoons louter of in elk geval in overwegende mate worden gebruikt voor het onderhouden van criminele contacten via versleuteld berichtenverkeer.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 2, 10 en 11b van de Opiumwet en de artikelen 36b, 36c, 45, 47, 57, 63, 140 en 420ter van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan;

verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart het onder 1, 2 en 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 84 (vierentachtig) maanden;

beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;

beveelt de onttrekking aan het verkeer van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:

1 STK GSM (Omschrijving: PL2100-OBRAC18004_527865/cryptotelefoon, inclusief oplader, zwart).

Aldus gewezen door:

mr. R. Lonterman, voorzitter,

mr. C.M. Hilverda en mr. M.J.M.A. van der Put, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. M Peperkamp, griffier,

en op 4 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Mr. Lonterman is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.