Het baasje van een herdershond is aansprakelijk voor de schade die haar hond in juni 2018 in aan een jonge…

Civiel recht

Kantonrechter

Zaaknummer: 12267138 \ CV EXPL 26-7988

Vonnis van 6 november 2026

in de zaak van

[eisende partij] ,

wonende [woonplaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [eisende partij] ,

gemachtigde: mr. G.P. Dayala,

tegen

[gedaagde partij] ,

wonende te [woonplaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde partij] ,

procederend in persoon.

De procedure is als volgt verlopen:

- de dagvaarding van [eisende partij] van 2 juni 2026, met producties,

- het proces-verbaal van het mondeling antwoord van 4 juni 2026, op welke zitting [gedaagde partij] een schriftelijk verweer heeft ingediend en deze nader heeft toegelicht,

- het proces-verbaal van mondeling antwoord van 11 juni 2026, waaruit blijkt dat de kantonrechter het schriftelijke verweer en de toelichting daarop van 4 juni 2026 als conclusie van antwoord heeft aangemerkt en [gedaagde partij] in de gelegenheid heeft gesteld deze nog nader toe te lichten,

- het tussenvonnis van 25 juni 2026, waarin partijen zijn opgeroepen op een zitting te verschijnen,

- de akte uitlaten van [eisende partij] , tevens houdende vermeerdering van eis, met producties,

- de e-mail van de kantonrechter van 19 oktober 2026, waarin (de gemachtigde van) [eisende partij] is meegedeeld dat zijn akte uitlaten feitelijk een conclusie van repliek is, dat schriftelijk reageren niet was toegestaan en dat de akte daarom wordt geweigerd, met uitzondering van (i) de producties, (ii) de randnummers 25 en 26, nu die randnummers een toelichting op de overgelegde producties bevatten, en (iii) paragraaf 8, nu daarin een vermeerdering van eis is neergelegd,

- de zitting van 22 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.

[eisende partij] is samen met haar partner en mr. Dayala op de zitting verschenen. Ook [gedaagde partij] was op de zitting aanwezig. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat op de zitting is besproken. Aan het einde van de zitting heeft de kantonrechter bepaald dat er uiterlijk op 27 november 2026 een uitspraak (vonnis) komt, maar omdat het vonnis nu al klaar is en met partijen op hoofdlijnen is besproken wat er in het vonnis zou komen te staan, wordt vandaag, 6 november 2026, al uitspraak gedaan.

Wat is er gebeurd?

Op 1 juni 2018 liep [eisende partij] met haar Jack Russel op het Suideraspad in Amsterdam. Op een gegeven moment zag [eisende partij] de herdershond van [gedaagde partij] . De herdershond liep los en [gedaagde partij] bevond zich op dat moment niet (zichtbaar) in de buurt van haar hond.

[eisende partij] besloot toen haar Jack Russel op te tillen en weg van de herdershond te lopen. Op dat moment kwam de herdershond op [eisende partij] af en probeerde hij haar Jack Russel te pakken. [eisende partij] draaide toen weg van de herdershond, terwijl zij haar eigen hond boven haar hoofd hield. De herdershond besprong haar vervolgens van achteren, raakte daarbij haar rug, krabde die open en beet haar in haar rechterbovenarm. [gedaagde partij] kwam kort daarna aanrennen om haar herdershond aan te lijnen. Hierna zullen deze gebeurtenissen als ‘het incident’ worden aangeduid.

[eisende partij] is vervolgens met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht. Daar is ze behandeld aan de krab- en bijtwonden op haar rug en arm.

[eisende partij] vraagt de kantonrechter om vast te stellen (voor recht te verklaren) dat [gedaagde partij] aansprakelijk is voor de schade die zij als gevolg van het incident heeft geleden. [eisende partij] begroot haar schade op € 24.533,51, vermeerderd met de wettelijke rente. Deze schade bestaat volgens [eisende partij] uit medische kosten, reiskosten, inkomensschade en immateriële schade (smartengeld). Tenslotte vraagt [eisende partij] vergoeding van de proceskosten en nakosten, te vermeerderen met de wettelijke rente.

[gedaagde partij] is het daar niet mee eens. Zij wijst erop dat het incident in juni 2018 heeft plaatsgevonden en meent dat de vordering van [eisende partij] is verjaard. Daarnaast vindt [gedaagde partij] dat [eisende partij] eigen schuld heeft aan het incident. Ze had nooit haar hond moeten optillen, want daarmee heeft ze de herdershond van [gedaagde partij] uitgelokt. Volgens [gedaagde partij] betekent dit dat zij de schade van [eisende partij] niet hoeft te vergoeden. Tenslotte betwist [gedaagde partij] de hoogte van de gevorderde schade.

Volgens de wet is de bezitter (de eigenaar) van een dier in principe aansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt. Dat volgt uit artikel 6:179 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW). Het gaat hier om een risicoaansprakelijkheid. Dat betekent dat de eigenaar van het dier de schade moet vergoeden, ook als hemzelf geen persoonlijk verwijt kan worden gemaakt. De wet legt daarmee het risico van het gedrag van het dier bij de eigenaar ervan.

Als het slachtoffer zelf heeft bijgedragen aan het ontstaan van de schade (eigen schuld), kan de schadevergoeding worden verminderd of in zijn geheel komen te vervallen. Dat volgt uit artikel 6:101 BW.

[gedaagde partij] heeft dus aangevoerd dat, nu het incident van 1 juni 2018 dateert, de vordering van [eisende partij] tot vergoeding van schade inmiddels is verjaard.

Dat verweer slaagt niet. Een rechtsvordering tot vergoeding van schade verjaart namelijk vijf jaar na de dag, volgende op die waarop de benadeelde ( [eisende partij] ) zowel met de schade als met de daarvoor aansprakelijke persoon ( [gedaagde partij] ) bekend is geworden. Dit staat in artikel 3:310 lid 1 BW. In dit geval is de verjaringstermijn op 2 juni 2018 gaan lopen. [gedaagde partij] heeft, nadat de herdershond [eisende partij] had gekrabd en gebeten, namelijk gelijk haar naam en telefoonnummer aan [eisende partij] gegeven. Een verjaringstermijn kan worden “gestuit”. Dat betekent dat de verjaring wordt onderbroken en dat een nieuwe verjaringstermijn van vijf jaar begint te lopen. Stuiting kan op verschillende manieren plaatsvinden. Voor deze zaak is van belang dat stuiting kon plaatsvinden door een schriftelijke aanmaning of mededeling van [eisende partij] dat zij ondubbelzinnig haar recht op nakoming voorbehoudt (artikel 3:317 lid 1 BW) en door het starten van een gerechtelijke procedure door het uitbrengen van een dagvaarding (artikel 3:316 lid 1 BW).

[eisende partij] heeft gewezen op een brief van 13 augustus 2018, waarin zij [gedaagde partij] aansprakelijk stelt voor de schade die de herdershond haar heeft toegebracht, en op verzonden rappèlbrieven van 20 mei 2019 en 25 mei 2023. Deze laatste brief is per e-mail en per aangetekende post naar [gedaagde partij] verzonden. Het bewijs van de aangetekende verzending zit in het dossier en [eisende partij] heeft op deze brief ook per e-mail van 28 november 2023 gereageerd. De brief van 25 mei 2023 heeft ze dus in elk geval ontvangen, wat zij op de zitting ook heeft erkend. Zelfs als [eisende partij] alléén deze brief zou hebben ontvangen (en niet ook de eerdere brieven en e-mails), is daarmee de verjaring gestuit. Met die brief, die binnen vijf jaar na het incident is verzonden, heeft [eisende partij] namelijk voldoende duidelijk gemaakt dat zij haar schade (nog altijd) vergoed wenst te zien. Een nieuwe verjaringstermijn is daarmee in ieder geval aangevangen op 25 mei 2023 en die was op 3 juni 2026 (de datum waarop de dagvaarding is uitgebracht) nog niet verstreken. Dat betekent dus dat de vordering van [eisende partij] niet is verjaard.

Vaststaat dat de herdershond van [gedaagde partij] tegen [eisende partij] is opgesprongen, daarbij zijn poten op haar rug heeft gezet, haar daarmee heeft opengekrabd en dat de herdershond haar vervolgens heeft gebeten in haar rechterarm. Daardoor heeft [eisende partij] verwondingen opgelopen en is schade ontstaan. [gedaagde partij] heeft aangevoerd dat de herdershond reageerde op het gedrag van [eisende partij] . Dat maakt voor de aansprakelijkheid niets uit. Het gaat erom of de hond schade heeft veroorzaakt. Wel kan het gedrag van [eisende partij] worden betrokken bij de vraag of sprake is van eigen schuld, waar volgens [gedaagde partij] sprake van is. De eigen schuld zal hierna worden beoordeeld.

Omdat [gedaagde partij] de eigenaar van de herdershond is, is zij (risico)aansprakelijk voor de schade die door de beet is ontstaan.

[gedaagde partij] vindt dat [eisende partij] zelf schuld heeft aan het incident. Volgens [gedaagde partij] raakte [eisende partij] namelijk onnodig in paniek toen zij de herdershond zag. Doordat zij toen haar eigen hond optilde, heeft zij de herdershond uitgelokt. Als [eisende partij] haar hond niet had opgetild, zou de herdershond nooit hebben gereageerd. Daarnaast zou [eisende partij] de herdershond met haar riem hebben geslagen, aldus steeds [gedaagde partij] .

De kantonrechter is het met [eisende partij] eens dat zij géén schuld heeft aan het letsel en de schade die de herdershond haar heeft toegebracht. In het dossier bevindt zich namelijk ook een schriftelijke verklaring van de heer [naam] . Hij is niet bekend met [eisende partij] of [gedaagde partij] en was op het moment van het incident ook zijn hond aan het uitlaten bij het Suideraspad. Hij heeft verklaard dat hij heeft gezien dat de herdershond op [eisende partij] afkwam, dat [eisende partij] haar eigen hond toen optilde en dat de herdershond haar kort daarna beet. Hij heeft [eisende partij] na de beet geholpen om bij de herdershond weg te komen. Zijn verklaring komt op belangrijke punten overeen met die van [eisende partij] . De kantonrechter vindt het begrijpelijk dat [eisende partij] haar eigen hond uit bescherming heeft opgetild. Uit haar eigen verklaring en die van de heer [naam] volgt dat zij, toen zij de herdershond zag, haar hond heeft opgetild, omdat ze de situatie niet vertrouwde. Doordat de herdershond vervolgens op haar afkwam, hield zij haar Jack Russel boven haar hoofd en heeft zij tegen de herdershond geschreeuwd om deze weg te jagen. Ook als haar reactie achteraf bezien wat overdreven was, betekent dat niet dat zij daarmee schuld heeft aan het ontstaan van de schade. Zij mocht proberen haar hond te beschermen. Niet kan worden gezegd dat [eisende partij] de reactie van de herdershond, het springen en het bijten, daarmee bewust heeft uitgelokt. Zij was bang en kon niet weten dat de herdershond zo zou reageren. Ook als [eisende partij] hierbij met haar riem naar de herdershond zou hebben geslagen, wat zij overigens zelf ontkent en wat ook niet uit de verklaring van de heer [naam] blijkt, is nog geen sprake van eigen schuld. Ook dat gedrag van [eisende partij] , als dit zich zou hebben voorgedaan, is dan voortgekomen uit haar - te begrijpen - wens haar eigen hondje (en waarschijnlijk ook zichzelf) te beschermen. Er is onvoldoende grond om aan te nemen dat de herdershond uitsluitend reageerde op afwerend gedrag van [eisende partij] . De kantonrechter concludeert dan ook dat [eisende partij] geen eigen schuld heeft aan het ontstaan van de schade.

Dat betekent dat [gedaagde partij] volledig aansprakelijk is voor de schade die [eisende partij] heeft geleden door de hondenbeet.

[eisende partij] vordert in totaal € 24.544,31 aan schadevergoeding. Zij vordert daarover ook rente, maar beperkt haar vordering tot € 25.000,00, omdat anders de kantonrechter niet langer bevoegd is om over haar vordering te oordelen. Het gevorderde bedrag bestaat uit medische kosten en overige posten, reiskosten, inkomensschade en smartengeld. De kantonrechter bespreekt deze schadeposten hierna afzonderlijk.

[eisende partij] vordert € 8.793,51 aan medische kosten en overige posten. Die kosten bestaan volgens haar uit aankopen voor de wondbehandeling, het eigen risico van de zorgverzekering dat zij moest betalen, ggz-zorgkosten, ambulance kosten, gemiste rijlessen en overige posten.

De kantonrechter heeft deze schadeposten tijdens de zitting met partijen besproken. [eisende partij] heeft haar vorderingen voor de gemiste rijlessen ter zitting ingetrokken. Ook heeft zij erkend dat de ambulancekosten niet voor vergoeding in aanmerking komen, omdat uit haar eigen stukken bleek dat deze kosten al door haar zorgverzekeraar waren vergoed. Het inkomensverlies en de reiskosten van en naar medische afspraken die [eisende partij] eveneens onder deze schadepost heeft opgevoerd (en daardoor feitelijk dubbel heeft gevorderd, want ook als afzonderlijke schadeposten heeft opgevoerd) worden onder deze post niet toegewezen. Deze schadeposten zullen hierna afzonderlijk worden besproken. Verder komen sommige opgevoerde kosten niet voor vergoeding in aanmerking, omdat onvoldoende is gebleken dat deze verband houden met de hondenbeet. Dit geldt voor delen van het eigen risico die betrekking hebben op de periode van vóór de hondenbeet en op medische behandelingen die niets met de hondenbeet te maken hebben. De volgende kosten komen wel voor vergoeding in aanmerking:

• het eigen risico over 2018: € 47,10 (€ 14,83 + € 17,21 + € 15,06);

• het eigen risico over 2019: € 240,84;

• het eigen risico over 2021: € 59,97 (€ 19,19 + € 20,39 + € 20,39);

• het eigen risico over 2023: € 385,00;

• het eigen over risico 2024: € 385,00;

• informatieverzoek huisarts: € 49,69;

• wondverzorging: € 84,64;

• de contributie van de turnvereniging: € 188,20;

• kleding die bij het incident kapot is gegaan: € 73,00

[gedaagde partij] heeft deze kosten ter zitting ook erkend. Gelet op het bovenstaande zal de kantonrechter daarom een bedrag van in totaal € 1.513,44 aan medische kosten en overige kosten toewijzen.

[eisende partij] vordert vergoeding van reiskosten voor 1.053,86 kilometer, taxikosten, kosten voor het openbaar vervoer en kosten voor privévervoer voor een totaalbedrag van € 1.750,00. Zij heeft de gereden kilometers onderbouwd met een overzicht van haar afspraken bij het ziekenhuis, de huisarts, de fysiotherapeut en de psychiater, inclusief datum. De overige reiskosten heeft zij niet onderbouwd met stukken. De kantonrechter acht alleen het aantal gereisde kilometers voldoende onderbouwd en wijst daarom alleen hiervoor een vergoeding toe.

De Raad voor de Letselschade hanteert een vaste kilometervergoeding. Voor de jaren 2018 tot en met 2025 bedraagt deze gemiddeld € 0,29 per kilometer. De kantonrechter zal daarom € 305,62 (1.053,86 kilometer × € 0,29) aan reiskosten toewijzen.

[eisende partij] vordert € 3.240,00 aan inkomensschade. Dit bedrag heeft betrekking op negen maanden waarin zij inkomsten van gemiddeld maandelijks € 360,00 is misgelopen.

Tussen partijen staat vast dat [eisende partij] werkte op basis van een nul-urencontract. Omdat zij na het incident niet kon werken, heeft zij in die periode geen loon ontvangen.

[gedaagde partij] heeft deze schadepost tijdens de zitting erkend. De kantonrechter zal daarom € 3.240 aan inkomensschade toewijzen.

Op grond van het voorgaande begroot de kantonrechter de materiële schade op een bedrag van (€ 1.513,44 + € 305,62 + € 3.240 =) € 5.059,06.

[eisende partij] vordert € 12.500 aan smartengeld. Ze legt daaraan ten grondslag dat zij aan het incident twee littekens heeft overgehouden: één op haar arm en één op haar rug. Daarnaast heeft zij psychische klachten opgelopen. Uit de door haar overgelegde stukken en haar verklaring tijdens de zitting blijkt dat zij lijdt aan een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Ook stelt zij door het incident klachten aan haar onderrug en rechterheup te hebben gekregen, waarvan ze ook nu nog last heeft. Deze klachten beperken haar bij langdurig staan, sporten en lopen. Zij staat hiervoor nog onder behandeling van een fysiotherapeut.

[gedaagde partij] erkent dat zij smartengeld aan [eisende partij] moet betalen, maar vindt het gevorderde bedrag te hoog.

Bij het bepalen van de hoogte van het smartengeld sluit de kantonrechter aan bij de ‘Rotterdamse schaal’ in samenhang met de ‘Aanbevelingen voor de begroting van smartengeld op basis van artikel 6:106 BW’. Deze schaal bevat richtbedragen voor verschillende soorten letsel. Als sprake is van meerdere soorten letsel, geldt de aanbeveling (aanbeveling 5) om het ernstigste letsel volledig mee te wegen en het op één na ernstigste letsel voor 50%. Een derde (en eventuele volgende letsel) wordt niet afzonderlijk volgens deze systematiek opgeteld, maar kan als factor worden betrokken bij de vaststelling van het totale smartengeld. De kantonrechter zal daarom achtereenvolgens de PTSS, de littekens en de gestelde rug- en heupklachten beoordelen. Daarbij bepaalt de kantonrechter eerst welk letsel het zwaarst weegt en op welke wijze de verschillende gevolgen van het incident bij de begroting van het smartengeld moeten worden betrokken.

[eisende partij] heeft tijdens de zitting verklaard dat zij de littekens zelf als het ergste gevolg van het incident ervaart. De kantonrechter begrijpt dat de littekens haar aan het nare incident herinneren en dat zij het vervelend vindt als anderen ernaar vragen. Bij de beoordeling van de ernst van het letsel kijkt de kantonrechter echter niet alleen naar wat [eisende partij] zelf als het meest belastend ervaart, maar ook naar de aard en de ernst van het letsel en de gevolgen daarvan voor haar dagelijks leven. In het licht van alles wat daarover in het dossier valt te lezen, weegt de kantonrechter de psychische gevolgen van het incident zwaarder dan de littekens. [eisende partij] heeft PTSS ontwikkeld en heeft hierdoor gedurende langere tijd ernstige beperkingen in haar dagelijks leven ervaren. De littekens zijn daarentegen relatief klein en kunnen - als gewenst - ook vrij gemakkelijk door kleding worden bedekt. De kantonrechter merkt de PTSS daarom aan als het ernstigste letsel en de littekens als het op één na ernstigste letsel. De gestelde rug- en heupklachten staan, anders dan de PTSS en de littekens, minder op de voorgrond. Deze klachten worden daarom (in overeenstemming met aanbeveling 5) niet als een afzonderlijke letselpost in de berekening opgeteld, maar wel als aanvullende factor betrokken bij de begroting van het totale bedrag aan smartengeld.

PTSS valt onder hoofdstuk 14.2 van de Rotterdamse schaal. De kantonrechter deelt het letsel van [eisende partij] in ‘categorie 14.2(c) middelzwaar’ in. [eisende partij] , ten tijde van incident nog nét geen 20 jaar oud, heeft na het incident langdurig psychische klachten ervaren. Zij heeft verklaard dat zij in de eerste jaren na het incident niet naar buiten durfde. Ook nu nog vindt zij het moeilijk om alleen naar buiten te gaan, omdat zij bang is een (herders)hond tegen te komen. Daarnaast heeft zij last van herbelevingen van het incident. Zij heeft hiervoor al veel therapie gevolgd, maar ervaart nog steeds klachten. Deze omstandigheden laten zien dat de PTSS gedurende langere tijd een aanzienlijke invloed heeft gehad op het dagelijks leven van [eisende partij] en dat de gevolgen (nog) niet volledig zijn verdwenen. Tegelijkertijd is niet gebleken dat de klachten op dit moment tot zeer ernstige beperkingen in haar dagelijks leven leiden. De kantonrechter begroot op grond van alle hiervoor genoemde omstandigheden het smartengeld voor de PTSS op € 8.000. Dit bedrag vormt het uitgangspunt voor de verdere begroting, omdat de PTSS het zwaarstwegende letsel is.

[eisende partij] heeft één litteken halverwege haar bovenarmarm en één op haar rug. De littekens zijn relatief klein en kunnen door kleding worden bedekt. Hoewel de kantonrechter begrijpt dat de littekens [eisende partij] aan het incident herinneren en voor haar emotioneel belastend zijn, zijn de cosmetische gevolgen beperkt. De littekens schaart de kantonrechter daarom in onder hoofdstuk 10(c) van de Rotterdamse schaal, dat betrekking heeft op minder ernstige littekenvorming. Binnen de bijbehorende bandbreedte begroot de kantonrechter, met inachtneming van de hiervoor beschreven factoren en de leeftijd van [eisende partij] toen het incident gebeurde, het smartengeld voor de littekens op € 2.000. Omdat de littekens het op één na ernstigste letsel vormen, wordt dit bedrag voor 50% meegewogen. Daarmee draagt de littekenvorming voor € 1.000 bij aan de begroting van het smartengeld.

[eisende partij] stelt daarnaast nog steeds klachten aan haar onderrug en rechterheup te hebben. Zij gaat hiervoor naar de fysiotherapeut. Zij heeft verklaard dat zij zonder deze behandelingen een branderig en stekend gevoel ervaart, dat gepaard gaat met stijfheid en een strak gevoel in het heupgebied. De kantonrechter betrekt deze klachten als aanvullende factor bij de begroting van het smartengeld. Daarbij weegt mee dat de klachten volgens [eisende partij] voortduren en haar bij bepaalde activiteiten beperken. De kantonrechter kent aan deze klachten geen afzonderlijk bedrag toe volgens de systematiek voor het ernstigste en het op één na ernstigste letsel, maar houdt er bij de vaststelling van het totale smartengeld rekening mee.

Alles afwegend begroot de kantonrechter het smartengeld op € 10.000 voor wat betreft de PTSS en de littekens. Daarbij weegt de kantonrechter de PTSS, als het ernstigste letsel, volledig mee. Van het voor de littekens begrote bedrag van € 2.000 wordt 50%, dus € 1.000, meegewogen. Daarnaast houdt de kantonrechter rekening met de rug- en heupklachten als aanvullende factor. Gelet op de aard en de ernst van het letsel, de duur van de klachten en de gevolgen daarvan voor [eisende partij] acht de kantonrechter een totaalbedrag van € 11.000 aan smartengeld passend.

Gelet op het bovenstaande begroot de kantonrechter de materiële en immateriële schade van [eisende partij] op een totaalbedrag van (€ 5.059,06 + € 11.000 =) € 16.059,06. Dit bedrag zal worden toegewezen.

[gedaagde partij] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) van [eisende partij] aan haar betalen. Omdat [eisende partij] heeft geprocedeerd op basis van een toevoeging, zal [gedaagde partij] niet worden veroordeeld tot betaling van de explootkosten en betekeningskosten. Daarmee resteren de volgende proceskosten van [eisende partij] :

De kantonrechter

verklaart voor recht dat [gedaagde partij] aansprakelijk is voor de door [eisende partij] geleden schade als gevolg van het incident van 1 juni 2018,

veroordeelt [gedaagde partij] om [eisende partij] een bedrag van € 16.059,06 aan schadevergoeding te betalen en de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 1 juni 2026, tot de dag van volledige betaling, voor zover daarmee het gevorderde maximumbedrag van € 25.000,- (hoofdsom + rente) niet wordt overschreden,

veroordeelt [gedaagde partij] in de proceskosten van € 1.391,00, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf veertien dagen na dit vonnis,

verklaart de veroordelingen van 3.2 en 3.3 uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.