Verbintenissenrecht
Overeenkomst kwalificeert als een arbeidsovereenkomst en geen stageovereenkomst. Werkgever moet achterstallig…
Rechtbank Amsterdam, 1 oktober 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:11036 · Rechtbank Amsterdam · 1 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/civiel-recht/verbintenissenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbams-2026-11036
Zaakgegevens
Op 1 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 1 oktober 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 12148644 \ CV EXPL 4159
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:11036
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Overeenkomst kwalificeert als een arbeidsovereenkomst en geen stageovereenkomst. Werkgever moet achterstallig loon betalen. Bewijsopdracht werkgever voor contante betalingen.
Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Civiel recht
Kantonrechter
Zaaknummer: 12148644 \ CV EXPL 26-4159
Vonnis van 1 oktober 2026
in de zaak van
ESKIRON B.V. (h.o.d.n. BOUWMANAGEMENT HOLLAND),
gevestigd te Amsterdam,
eisende partij in conventie,
verwerende partij in reconventie,
hierna te noemen: BMH,
gemachtigden: mrs. E.N. Nordmann en J.L. de Vries,
tegen
[gedaagde] ,
wonende te [woonplaats] ,
gedaagde partij in conventie,
eisende partij in reconventie,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
gemachtigde: mr. M.W.M. Heijlaerts.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van de rechtbank van 4 maart 2026 waarbij de zaak is verwezen naar de kamer voor kantonzaken van deze rechtbank, met de daarin genoemde stukken,
- productie 4 van de zijde van [gedaagde] ,
- het tussenvonnis van 1 mei 2026, waarbij een mondelinge behandeling is bepaald.
De mondelinge behandeling heeft op 31 augustus 2026 plaatsgevonden, waarbij de zaak tussen [gedaagde] en [naam] (zaaknummer 12148524 \ CV EXPL 26-4154) gelijktijdig met de onderhavige zaak is behandeld. Namens BMH is [naam] ( [functie] ) verschenen met de gemachtigden. [gedaagde] is eveneens verschenen met zijn gemachtigde. Partijen hebben hun standpunten nader toegelicht en vragen van de kantonrechter beantwoord Mr. De Vries en mr. Heijlaerts hebben spreekaantekeningen overgelegd die aan het dossier zijn toegevoegd. Van de mondelinge behandeling heeft de griffier aantekeningen gemaakt die in het dossier zijn gevoegd.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De feiten
BMH exploiteert een aannemersbedrijf in de burgerlijke en utiliteitsbouw.
[gedaagde] volgt een Mbo-opleiding in de beroepsbegeleidende leerweg (BBL). Hij heeft in de periode van 1 november 2023 tot 1 november 2024 werkzaamheden bij BMH uitgevoerd.
Partijen hebben op 1 november 2023 een overeenkomst gesloten. In deze overeenkomst staat, voor zover relevant, het volgende:
“ (…)
ARBEIDSOVEREENKOMST BBL STUDENT VOOR BEPAALDE TIJD
(…)
Verklaren een arbeidsovereenkomst te zijn aangegaan op de volgende voorwaarden:
ARTIKEL 1: AARD VAN DE OVEREENKOMST
De student-werknemer treedt met ingang van 01-11-2023 in dienst van de werkgever. Deze arbeidsovereenkomst wordt aangegaan voor bepaalde tijd, namelijk voor de duur van de (…) gesloten praktijkovereenkomst, dan wel voor de duur van de (…) mbo-opleiding en eindigt van rechtswege op de dag waarop de betreffende opleiding eindigt of wel de einddatum van de POK. Indien bovengenoemde opleiding niet positief wordt afgerond dan wel de afronding langer duurt dan 1 jaar eindigt de overeenkomst van rechtswege op 01-11-2024.
ARTIKEL 2: FUNCTIE
Student-werknemer treedt bij werkgever in dienst in de functie van Stagiair in het kader van de beroepsbegeleidende leerweg(…).
(…)
ARTIKEL 4: VERPLICHTINGEN STUDENT-WERKNEMER EN WERKGEVER
(…)
Daarnaast zal de student-werknemer naar beste vermogen en redelijkerwijs alles doen om de opleiding zo snel mogelijk en met goed gevolg te kunnen afsluiten. Werkgever zal student-werknemer zodanige werkzaamheden laten verrichten dat hiermede een bijdrage wordt geleverd aan de afronding van de opleiding van student-werknemer. Ook zal de Werkgever 8 uur per week geven om aan opdrachten te werken.
(…)
ARTIKEL 5: ARBEIDSTIJD
De arbeidsduur voor de student-werknemer bedraagt minimaal 32 uur per week. Het praktijk- en theorieonderwijs dat binnen de opleiding valt, wordt buiten deze werktijd gevolgd.
(…)
ARTIKEL 6: SALARIS EN VAKANTIETOESLAG
Student-werknemer ontvangt een bruto salaris van € 1600,- per maand, gebaseerd op een fulltime dienstverband, (…)
Artikel: REISKOSTEN
Werknemer heeft recht op een vergoeding van reiskosten voor woon-werkverkeer.
(…)”
BMH heeft van de gemeente Amsterdam voor het salaris van [gedaagde] een vergoeding van in totaal € 15.194,- gekregen.
BMH heeft voor een klant een factuur opgemaakt. Op die factuur staat dat voor een student stagiair voor 16 uur een bedrag van € 22,50 per uur in rekening wordt gebracht.
BMH heeft via de bank in totaal een bedrag van € 7.500,- aan [gedaagde] betaald.
[gedaagde] is een kortgedingprocedure jegens BMH gestart. In het kortgedingvonnis van 4 april 2025 (zaaknummer 11553315 \ KK EXPL 25-110, hierna: het kortgedingvonnis) heeft de voorzieningenrechter, kort weergegeven, voorshands geoordeeld dat partijen een arbeidsovereenkomst hebben gesloten. De vorderingen tot betaling van het achterstallige loon, met de wettelijke verhoging van 25%, en de reiskosten (beide vermeerderd met de wettelijke rente) zijn toegewezen alsmede de vordering tot verstrekking van de loonspecificaties. Ook zijn de vorderingen tot verstrekking van “de proeve van bekwaamheid” en tot aanmelding bij het bedrijfstakpensioenfonds toegewezen, beide op straffe van een dwangsom.
BMH is niet in hoger beroep gegaan tegen dit kortgedingvonnis. Zij heeft, met uitzondering van betaling van de proceskosten, niet aan het kortgedingvonnis voldaan.
[gedaagde] heeft bij dagvaarding van 27 oktober 2025 [naam] in persoon gedagvaard (zaaknummer 12148524 \ CV EXPL 26-4154). In die zaak vordert [gedaagde] , samengevat, [naam] uit hoofde van bestuurdersaansprakelijkheid te veroordelen tot nakoming van het kortgedingvonnis. In die zaak wordt heden ook vonnis gewezen.
[gedaagde] heeft schade aan de bedrijfsbus van BMH gereden. De herstelkosten hiervan bedragen € 4.047,45.
3 Het geschil
In conventie
BMH vordert in conventie – samengevat – dat de kantonrechter bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:
primair
I. voor recht verklaart dat de rechtsverhouding tussen partijen niet kwalificeert als een arbeidsovereenkomst, maar als een stageovereenkomst;
II. voor recht verklaart dat BMH aan haar verplichtingen uit hoofde van de stageovereenkomst heeft voldaan, gelet op de door BMH verrichte betalingen;
III. bepaalt dat de in het kortgedingvonnis getroffen voorzieningen hun werking verliezen en dat dwangsommen uit hoofde van het kortgedingvonnis niet langer kunnen worden verbeurd noch geëxecuteerd;
IV. voor recht verklaart dat BMH gerechtigd is tot verrekening, resulterend in een saldo ten gunste van BMH van € 373,55;
V. [gedaagde] veroordeelt tot betaling van € 4.467,55 aan schade, te vermeerderen met de wettelijke rente;
subsidiair, voor zover wordt geoordeeld dat sprake is van een arbeidsovereenkomst
VI. voor recht verklaart dat BMH niet verwijtbaar of nalatig heeft gehandeld in de uitvoering van de arbeidsovereenkomst en niet gehouden is tot betaling van de wettelijke verhoging, wettelijke rente of enig aanvullende looncomponent;
VII. voor recht verklaart dat BMH bevoegd is enige aan [gedaagde] toekomende loonvordering te verrekenen met haar eigen vorderingen, resulterend in een saldo ten gunste van BMH;
primair en subsidiair
VIII. [gedaagde] veroordeelt in de proceskosten, te vermeerderen met de wettelijke rente.
BMH stelt, kort weergegeven, dat tussen partijen een stageovereenkomst is gesloten. Volgens BMH waren de werkzaamheden van [gedaagde] namelijk hoofdzakelijk gericht op het vergroten van kennis en ervaring met het oog op de afronding van zijn opleiding. Verder stelt BMH dat [gedaagde] onrechtmatig jegens haar heeft gehandeld door in privétijd schade aan de bedrijfsbus te rijden en snelheidsovertredingen te begaan. De herstelkosten van € 4.297,45 en de boetes van in totaal € 170,- dient [gedaagde] aan BMH te betalen. Tot slot stelt BMH zich op het standpunt dat zij in totaal een bedrag van € 11.100,- aan [gedaagde] heeft voldaan, bestaande uit € 7.500,- via bankbetaling en € 3.600,- contant. Gelet op deze betalingen en de schade die BMH heeft geleden, resteert van de ontvangen stagevergoeding van de gemeente van € 15.194,- een saldo van € 373,55 ten gunste van BMH, aldus steeds BMH.
[gedaagde] voert verweer en stelt dat partijen een arbeidsovereenkomst hebben gesloten. Volgens hem volgt dit niet alleen uit de tekst van de overeenkomst, maar ook uit de omstandigheid dat zijn werkzaamheden volledig binnen de commerciële activiteiten van BMH vielen en geen opleidingsopdrachten waren. Ten aanzien van de gevorderde schade stelt [gedaagde] zich op het standpunt dat hij de schade tijdens werktijd heeft gereden en hij op grond van artikel 7:661 van het Burgerlijk Wetboek (BW) wordt beschermd tegen aansprakelijkheid voor die schade. Verder betwist [gedaagde] de contante betalingen van in totaal € 3.600,-. Volgens [gedaagde] is de handtekening onder de overgelegde betalingsbewijzen niet van hem. Tot slot vraagt [gedaagde] veroordeling van BMH in de werkelijke proceskosten wegens schending van artikel 21 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) en misbruik van procesrecht.
[gedaagde] vordert in reconventie – samengevat – dat de kantonrechter bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, BMH veroordeelt tot betaling van:
I. het achterstallig loon van € 31.681,92 bruto, verminderd met € 7.500,- netto;
II. de wettelijke verhoging van 50%;
III. de wettelijke rente over alle looncomponenten;
IV. de werkelijke proceskosten, te vermeerderen met de wettelijke rente.
[gedaagde] legt aan zijn vorderingen eveneens ten grondslag dat tussen partijen een arbeidsovereenkomst is gesloten. Volgens [gedaagde] heeft hij in dat geval recht op het garantieloon van een 20 jarige BBL-3 leerling overeenkomstig de algemeen verbindend verklaarde cao Bouw & Infra (periodes november 2023 tot en met december 2023 en 2 april 2024 tot en met 31 oktober 2024) en het volwassen wettelijk minimumloon (periode 1 januari 2024 tot en met 2 april 2024). [gedaagde] heeft zich voor de berekening van het achterstallig loon aangesloten bij het kortgedingvonnis. Verder stelt [gedaagde] dat de wettelijke verhoging 50% moet zijn, omdat BMH niet voldaan heeft aan het kortgedingvonnis. Tot slot vraagt [gedaagde] veroordeling van BMH in de werkelijke proceskosten wegens schending van artikel 21 Rv en misbruik van procesrecht.
BMH voert verweer en stelt dat partijen een stageovereenkomst hebben gesloten. Volgens haar moet de vordering tot betaling van de wettelijke verhoging worden afgewezen, omdat BMH betalingen heeft verricht en in redelijke onzekerheid verkeerde over de kwalificatie van de rechtsverhouding en over wat nog verschuldigd zou zijn. BMH betwist uitdrukkelijk dat zij artikel 21 Rv zou hebben geschonden dan wel dat sprake is van misbruik van recht. Tot slot betwist BMH dat sprake is van een verschuldigde en opeisbare loonvordering, zodat de wettelijke rente dient te worden afgewezen.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling
In conventie en in reconventie
De vorderingen in conventie en in reconventie hangen zodanig nauw met elkaar samen dat die gezamenlijk worden behandeld.
Kwalificatie van de overeenkomst
In deze zaak verschillen partijen van mening over hoe de tussen hen gesloten overeenkomst moet worden gekwalificeerd. Volgens BMH hebben partijen een stageovereenkomst gesloten, terwijl [gedaagde] zich op het standpunt stelt dat sprake is van een arbeidsovereenkomst.
Artikel 7:610 BW definieert wat een arbeidsovereenkomst is. Kort gezegd moet sprake zijn van de elementen arbeid, loon en een gezagsverhouding. De kantonrechter is van oordeel dat aan al deze elementen is voldaan en de overeenkomst tussen partijen dan ook als arbeidsovereenkomst kan worden gekwalificeerd. Daartoe wordt het volgende overwogen.
Bij beantwoording van de vraag of partijen een arbeidsovereenkomst hebben gesloten moet acht worden geslagen op alle omstandigheden van het geval, in onderling verband bezien. Daarbij dienen niet alleen de rechten en verplichtingen in aanmerking te worden genomen die partijen bij het aangaan van de rechtsverhouding voor ogen stonden, maar dient ook acht te worden geslagen op de wijze waarop partijen uitvoering hebben gegeven aan hun rechtsverhouding en aldus daaraan inhoud hebben gegeven.
De omstandigheden van het geval brengen dus met zich of in een bepaalde situatie sprake is van een stageovereenkomst of een arbeidsovereenkomst. De Hoge Raad heeft bepaald dat als maatstaf heeft te gelden of de werkzaamheden van de stagiair naar de bedoeling van partijen zozeer zijn gericht op het uitbreiden van eigen kennis en ervaring van de stagiair, zulks mede met het oog op de voltooiing van zijn opleiding, dat van een overeenkomst waarbij de ene partij zich verbindt voor de andere arbeid te verrichten niet kan worden gesproken (zie Hoge Raad 29 oktober 1982, ECLI:NL:HR:1982:AC0442). Hieruit volgt dat het er dus op aankomt of het verrichten van de werkzaamheden van de stagiair in overwegende mate in het belang is van de opleiding die deze volgt (zie Hoge Raad 9 oktober 2015, ECLI:NL:HR:2015:3019).
De kantonrechter is van oordeel dat de werkzaamheden die [gedaagde] voor BMH heeft verricht, niet in overwegende mate in het belang van zijn opleiding zijn gedaan. Daarvoor is het volgende redengevend.
[gedaagde] heeft onbetwist gesteld dat hij feitelijk dezelfde werkzaamheden verrichtte als zijn collega’s en dat hij niet uitsluitend boventallig of uitsluitend voor oefendoeleinden werd ingezet. Dit wordt bevestigd door de omstandigheid dat BMH bij een klant voor de werkzaamheden van [gedaagde] – weliswaar voor een lager tarief – heeft gefactureerd. Niet valt in te zien waarom BMH voor een stagiair zou factureren als zij voor de kosten die het opleiden van [gedaagde] meebrengt, reeds door de gemeente wordt gecompenseerd. De uitleg die BMH hierover ter zitting heeft gegeven, namelijk dat de klant het niet vertrouwde omdat [gedaagde] een stagiair zou zijn, kan de kantonrechter niet volgen. Juist als een klant het niet vertrouwt omdat er een stagiair aan het werk is, en BMH ook van mening was dat [gedaagde] als stagiair werkzaam was, zou het logischer zijn dat BMH voor die stagiair bij de klant niets in rekening brengt.
BMH heeft bovendien nagelaten te concretiseren waaruit volgt dat [gedaagde] daadwerkelijk een stage bij haar uitvoerde. BMH heeft bijvoorbeeld niets gesteld over hoe [gedaagde] werd begeleid en op welke wijze hem dingen werden uitgelegd dan wel werden geleerd. Integendeel, BMH heeft ter zitting er telkens op gewezen dat de andere werknemers ontevreden over [gedaagde] waren en niets aan hem hadden. Hieruit kan worden afgeleid dat van [gedaagde] klaarblijkelijk werd verwacht dat hij als een volwaardig werknemer mee zou werken en dus dat hij productieve arbeid zou verrichten. Als [gedaagde] immers slechts als stagiair zou worden ingezet, had hij juist allerlei dingen nog moeten leren en kon van hem niet worden verwacht dat hij volwaardig meewerkte.
BMH heeft nog naar voren gebracht dat [gedaagde] zijn werkzaamheden niet goed zou hebben uitgevoerd. Los van de omstandigheid dat dit door [gedaagde] uitdrukkelijk wordt betwist, kan uit deze enkele omstandigheid niet zonder meer worden afgeleid dat sprake zou zijn van een stageovereenkomst. Ook werknemers kunnen immers hun werk niet goed uitvoeren.
Tot slot heeft BMH erop gewezen dat [gedaagde] in zijn WhatsApp-berichten het over een stage heeft en er een stagebeoordeling moest volgen. Ook deze omstandigheden brengen naar het oordeel van de kantonrechter niet met zich dat sprake is van een stageovereenkomst. Hoewel duidelijk is dat [gedaagde] ook nog een opleiding volgde, blijkt uit alle omstandigheden, in onderlinge samenhang bezien, dat zijn werkzaamheden hoofdzakelijk bestonden uit het verrichten van arbeid en dat deze niet waren gericht op voltooiing van zijn opleiding. Dit wordt bevestigd door de omstandigheid dat uit de tekst van de overeenkomst volgt dat het onderwijs juist buiten werktijd moest worden gevolgd.
Gelet op het voorgaande is de kantonrechter van oordeel dat [gedaagde] arbeid heeft verricht als bedoeld in artikel 7:610 BW. Ook is voldaan aan de elementen loon en gezag. Op grond van de overeenkomst ontving [gedaagde] immers een bedrag van € 1.600,-. Dit bedrag is gelijk aan het wettelijk minimum loon. Gelet op de hoogte van deze vergoeding, is naar het oordeel van de kantonrechter sprake van een financiële tegenprestatie. De omstandigheid dat BMH van de gemeente een subsidie ontving, maakt dit niet anders. BMH heeft onvoldoende onderbouwd dat de gemeente de werkzaamheden van [gedaagde] als stage heeft aangemerkt. Integendeel, de gemeente spreekt in haar e-mail ook over ‘salaris’ en niet over een stagevergoeding.
Verder heeft [gedaagde] onbetwist gesteld dat BMH de planning, werktijden, locaties en werkopdrachten bepaalde, waardoor [gedaagde] zijn werkzaamheden niet naar eigen inzicht kon indelen. Hieruit volgt dat sprake is van gezag. BMH stelt weliswaar dat de begeleiding van [gedaagde] enkel zag op het behalen van de leerdoelen, maar heeft dit verder niet geconcretiseerd. Zoals hiervoor reeds is overwegen werd juist van [gedaagde] verwacht dat hij zelfstandig – en dus zonder begeleiding – zou kunnen werken.
Het voorgaande leidt ertoe dat de kantonrechter de overeenkomst tussen partijen kwalificeert als een arbeidsovereenkomst. Gelet op de bewoordingen van het petitum in conventie zien de primaire vorderingen I tot en met V op de situatie dat zou worden geoordeeld dat sprake is van een stageovereenkomst en de subsidiaire vorderingen VI en VII op de situatie dat zou worden geoordeeld dat sprake is van een arbeidsovereenkomst. Nu het laatste het geval is, zullen de primaire vorderingen I tot en met V in conventie worden afgewezen.
Achterstallig loon
[gedaagde] heeft in reconventie betaling van het achterstallig loon gevorderd en daarbij aangesloten bij wat in het kortgedingvonnis is geoordeeld en berekend.
In het kortgedingvonnis is beslist dat in de periodes van november 2023 tot en met december 2023 de cao Bouw & Infra 2023 en van 2 april 2024 tot en met 31 oktober 2024 de cao Bouw & Infra 2024 algemeen verbindend waren verklaard en dat BMH die had moeten toepassen. In de periode van 1 januari 2024 tot en met 2 april 2024 was de cao Bouw & Infra niet algemeen verbindend verklaard en gold het minimumloon. Verder is geoordeeld dat [gedaagde] gemiddeld 40 uur per week werkte.
BMH heeft in de onderhavige procedure deze uitgangspunten in het kortgedingsvonnis verder niet betwist. Dit betekent dat bij de berekening van het achterstallig loon van die uitgangspunten wordt uitgegaan. Het achterstallig loon wordt als volgt berekend.
Volgens de cao Bouw & Infra 2023 was het brutoloon in 2023 per uur € 10,49. Dit bedrag is op basis van het garantieloon van een twintigjarige BBL 3 leerling in zijn eerste jaar. Bij een werkweek van 40 uur komt dit neer op een maandloon van € 1.963,73 bruto. Dit betekent dat BMH gehouden was over de maanden november 2023 en december 2023 in totaal een bedrag van € 3.927,46 (€ 1.963,73 x twee maanden) bruto te betalen.
Tussen 1 januari 2024 en 2 april 2024 was het minimumloon voor een éénentwintigjarige € 13,27 bruto per uur. Dit komt neer op een maandloon van € 2.484,14 bruto. Gelet hierop had BMH in deze periode in totaal een bedrag van € 7.452,42 (€ 2.484,14 x drie maanden) bruto aan [gedaagde] moeten betalen.
Volgens de cao Bouw & Infra 2024 was het loon in de periode april 2024 tot en met juni 2024 € 15,44 bruto per uur. Dit komt neer op een maandloon van € 2.890,37. Dit betekent dat BMH over deze periode gehouden was in totaal een bedrag van € 8.671,11 (€ 2.890,37 x drie maanden). In de periode juli 2024 tot en met oktober 2024 was het loon volgens de cao Bouw & Infra 2024 € 16,27 per uur. Dit komt neer op een maandloon van € 3.045,74 bruto. Voor deze maanden had BMH dus aan [gedaagde] in totaal een bedrag van € 12.182,96 (€ 3.045,74 x vier maanden) moeten betalen.
Het voorgaande leidt ertoe dat BMH aan [gedaagde] in totaal een bedrag van € 32.233,95 (€ 3.927,46 + € 7.452,42 + € 8.671,11 + € 12.182,96) had moeten betalen. Dit bedrag is hoger dan het bedrag van € 31.681,92 dat in het kortgedingvonnis is berekend. Het lijkt erop dat in de tabel die in het kortgedingvonnis is opgenomen, bij het WML ten onrechte de vakantietoeslag van 8% niet is meegenomen. [gedaagde] vordert echter in deze procedure het bedrag van € 31.681,92 bruto. Nu de kantonrechter niet meer kan toewijzen dan wordt gevorderd, zal de kantonrechter uitgaan van het gevorderde bedrag van € 31.681,92 bruto.
Tussen partijen staat vast dat BMH een bedrag van € 7.500,- netto aan [gedaagde] heeft betaald. Dit bedrag zal dan ook op de vordering tot betaling van het achterstallige loon in mindering worden gebracht.
Partijen verschillen echter van mening of BMH daarnaast een bedrag van € 3.600,- contant aan [gedaagde] heeft betaald. BMH heeft ter onderbouwing van de gestelde contante betalingen een tweetal betalingsbewijzen van elk € 1.800,- overgelegd. [gedaagde] heeft echter betwist dat hij deze betalingen heeft ontvangen en dat de handtekening onder deze betaalbewijzen van hem zijn.
Het ligt op de weg van BMH als werkgever om een deugdelijke loonadministratie bij te houden. Zij heeft echter niet (met stukken) onderbouwd op grond waarvan zij zou zijn gehouden specifiek deze twee betalingen aan [gedaagde] te doen. Loonstroken waaruit deze bedragen volgen, ontbreken. Evenmin is duidelijk geworden hoe deze betalingsbewijzen in de loonadministratie zijn verwerkt. Bovendien heeft BMH zich niet eerder, ook niet in de kortgedingprocedure, op deze betalingsbewijzen beroepen. In het licht van deze omstandigheden en gelet op de uitdrukkelijke betwisting van [gedaagde] , is de enkele overlegging van deze betalingsbewijzen onvoldoende om te concluderen dat deze contante betalingen hebben plaatsgevonden. BMH heeft echter concreet bewijs aangeboden van haar stelling dat zij een bedrag van € 3.600,- contant aan [gedaagde] heeft betaald. Op grond van artikel 150 Rv zal zij als degene die zich beroept op de rechtsgevolgen van deze stelling, in de gelegenheid worden gesteld deze stelling te bewijzen.
Als BMH slaagt in haar bewijs, staat vast dat zij aan [gedaagde] een bedrag van € 3.600,- contant heeft betaald. In dat geval zal dit bedrag op de vordering tot betaling van achterstallig loon in mindering worden gebracht.
Slaagt BMH niet in haar bewijs, dan kan niet worden vastgesteld dat zij aan [gedaagde] een bedrag van € 3.600,- heeft betaald. In dat geval zal dit bedrag niet op de vordering tot betaling van het achterstallig loon in mindering worden gebracht.
Schade bedrijfsbus en boetes
Vastgesteld kan worden dat [gedaagde] schade aan de bedrijfsbus van BMH heeft gereden. Tussen partijen is echter in geschil of dit in privétijd is gebeurd, zoals BMH stelt, of tijdens werktijd, zoals [gedaagde] stelt.
BMH heeft ter onderbouwing van haar stelling dat [gedaagde] de bedrijfsbus voor een verhuizing van een vriend heeft geleend, een aantal WhatsApp-berichten overgelegd. De kantonrechter is echter van oordeel dat daaruit niet zonder meer kan worden afgeleid dat [gedaagde] uiteindelijk de bedrijfsbus daadwerkelijk heeft geleend, noch dat – indien daarvan zou worden uitgegaan – tijdens deze periode de schade is ontstaan. [gedaagde] heeft toegelicht dat hij in eerste instantie aan [naam] heeft gevraagd of hij de bedrijfsbus mocht lenen voor de verhuizing van een vriend, maar dat hij die niet meer nodig had omdat zijn moeder was gekomen. Deze toelichting valt op grond van de door BMH overgelegde WhatsApp-berichten niet uit te sluiten. [gedaagde] schrijft immers, nadat hij om de bedrijfsbus heeft verzocht en voordat hij daar een reactie op kreeg, de woorden “Heb al”. Daarna schrijft hij “Nee, mnu me moeder was net gekomen”. Deze woorden kunnen aansluiten bij de uitleg die [gedaagde] eraan heeft gegeven.
Het voorgaande leidt ertoe dat BMH onvoldoende heeft onderbouwd dat [gedaagde] in privétijd schade aan het busje heeft gereden. Dit betekent dat ervan wordt uitgegaan dat dit tijdens werktijd is gebeurd. Op grond van artikel 7:661 BW is [gedaagde] in beginsel niet aansprakelijk voor schade die tijdens werktijd is ontstaan, tenzij de schade het gevolg is van zijn opzet of bewuste roekeloosheid. BMH heeft dit laatste gesteld noch onderbouwd. Dit betekent dat [gedaagde] niet is gehouden de schade aan de bedrijfsbus aan BMH te betalen.
BMH stelt verder dat [gedaagde] een aantal boetes zou hebben gereden. Hoewel BMH deze boetes niet heeft overgelegd, heeft [gedaagde] niet betwist dat hij is gehouden deze boetes te betalen. Evenmin heeft hij de hoogte ervan betwist. Verder volgt ook uit de WhatsApp-berichten dat [gedaagde] heeft erkend dat hij boetes heeft gereden. Gelet hierop is [gedaagde] gehouden dit bedrag van € 170,- aan BMH te betalen. Dit bedrag zal in mindering worden gebracht op het achterstallig loon dat BMH aan [gedaagde] dient te betalen.
BMH is bevoegd dit bedrag te verrekenen met de aan [gedaagde] toekomende loonvordering. Haar vordering in conventie onder VII kan dan ook worden toegewezen, met dien verstande dat deze verrekening niet resulteert in een positief saldo voor BMH.
Wettelijke verhoging en wettelijke rente
In het kortgedingvonnis is geoordeeld dat het achterstallig loon dient te worden vermeerderd met 25% wettelijke verhoging. De kantonrechter is met [gedaagde] van oordeel dat er aanleiding bestaat dit percentage naar boven bij te stellen. BMH heeft immers niet aan het kortgedingvonnis voldaan, terwijl zij daartoe wel gehouden was. In het vonnis is immers een voorlopige voorziening uitgesproken die uitvoerbaar bij voorraad is verklaard. Doordat BMH niet aan het kortgedingvonnis heeft voldaan, is het achterstallige loon tot op heden nog steeds niet aan [gedaagde] betaald. Dit is dan ook aan het handelen van BMH te wijten. De kantonrechter acht daarom een percentage van 35% wettelijke verhoging passend.
BMH heeft nog gesteld dat zij in redelijke onzekerheid verkeerde over de kwalificatie van de rechtsverhouding en over wat nog verschuldigd zou zijn. De kantonrechter gaat echter aan deze stelling voorbij. In het kortgedingvonnis was immers reeds een voorlopig oordeel over deze twee punten gegeven en BMH was gehouden aan deze voorlopige voorziening te voldoen. Bovendien zou, als de stelling van BMH zou worden gevolgd, dit betekenen dat de procedure van de voorlopige voorziening haar werking zou verliezen.
De wettelijke rente over het achterstallig loon zal eveneens, zoals gevorderd, worden toegewezen. Doordat BMH niet tijdig het loon aan [gedaagde] heeft uitbetaald, verkeert zij in verzuim en is zij gehouden hierover wettelijke rente te betalen. Dat BMH het loon niet tijdig heeft betaald omdat zij zich over de kwalificatie van de overeenkomst op een ander standpunt stelt, komt voor haar risico.
De vordering in conventie onder VI zal dan ook worden afgewezen en de vorderingen in reconventie onder II en III zullen worden toegewezen, met dien verstande dat het percentage van de wettelijke verhoging 35% is.
Bewijsopdracht
Ten aanzien van de bewijsopdracht wijst de kantonrechter partijen erop dat zij – indien BMH bewijs door middel van getuigen wil leveren – er rekening mee moeten houden dat de kantonrechter aansluitend aan het getuigenverhoor een mondelinge behandeling kan houden om inlichtingen over de zaak te vragen, partijen gelegenheid te geven hun standpunten nader te onderbouwen en om te onderzoeken of partijen het op een of meer punten met elkaar eens kunnen worden. Zij moeten daarom in persoon op de getuigenverhoren verschijnen. Een rechtspersoon moet ter zitting vertegenwoordigd zijn door iemand die van de zaak op de hoogte is en bevoegd is tot vertegenwoordiging.
Bij het oproepen van de getuigen moet er rekening mee worden gehouden dat het verhoor van een getuige gemiddeld 60 minuten duurt. De namen en woonplaatsen van de getuigen en de tijdstippen waartegen zij zijn opgeroepen, dienen ten minste een week voor het verhoor aan de wederpartij en aan de griffier van de kantonrechter te worden opgegeven.
Iedere verdere beslissing in conventie en in reconventie zal worden aangehouden.
5 De beslissing
De kantonrechter
in conventie
draagt BMH op te bewijzen dat zij aan [gedaagde] een bedrag van € 3.600,- contant heeft betaald,
bepaalt dat de zaak weer op de rol zal komen van donderdag 29 oktober 2026 voor uitlating door BMH of zij bewijs wil leveren door het overleggen van bewijsstukken, door het horen van getuigen en/of door een ander bewijsmiddel,
bepaalt dat, als BMH geen bewijs door het horen van getuigen wil leveren maar wel bewijsstukken wil overleggen, zij die stukken dan direct in het geding moet brengen,
bepaalt dat, als BMH getuigen wil laten horen, zij de getuigen en de verhinderdagen van de partijen en hun gemachtigden in de maanden december 2026 tot en met maart 2027 dan direct moet opgeven, waarna dag en uur van het getuigenverhoor zullen worden bepaald,
bepaalt dat het getuigenverhoor zal plaatsvinden op de zitting van mr. H.D. Coumou, in het gerechtsgebouw te Amsterdam, Parnassusweg 280,
bepaalt dat alle partijen uiterlijk twee weken voor het eerste getuigenverhoor alle beschikbare bewijsstukken aan de kantonrechter en de wederpartij moeten toesturen,
in conventie en in reconventie
houdt iedere verdere beslissing aan.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. H.D. Coumou en in het openbaar uitgesproken op 1 oktober 2026. |
||
598