Vervolgings-EAB Duitsland. Terugkeergarantie. Verweer m.b.t. artikel 36 OLW verworpen. Overlevering toestaan.

Parketnummer: 13-149104-24

Datum uitspraak: 23 juli 2024

UITSPRAAK

op de vordering van 14 mei 2024 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).

Dit EAB is uitgevaardigd op 16 februari 2024 door het Amtsgericht (kantongericht) Rosenheim (Duitsland) (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:

[opgeëiste persoon] ,

geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1990,

ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:

[adres] ,

hierna ‘de opgeëiste persoon’.

De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 9 juli 2024, in aanwezigheid van mr. M. al Mansouri, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door zijn raadsvrouw, mr. C. Stroobach, advocaat in Diemen.

De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.

Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Nederlandse nationaliteit heeft.

Het EAB vermeldt een aanhoudingsbevel ten behoeve van voorlopige hechtenis van het Amtsgericht (kantongerecht) Rosenheim van 6 februari 2024, dossiernummer II Gs 182/24.

De uitvaardigende justitiële autoriteit verzoekt de overlevering vanwege het vermoeden dat de opgeëiste persoon zich schuldig heeft gemaakt aan een naar Duits recht strafbaar feit. Dit feit is omschreven in het EAB.

Feit vermeld op bijlage 1 bij de OLW

De opgeëiste persoon heeft de Nederlandse nationaliteit. De rechtbank stelt vast dat de opgeëiste persoon daarnaast zodanige banden heeft met Nederland, dat de tenuitvoerlegging van een eventueel na overlevering opgelegde straf, uit het oogpunt van sociale re-integratie beter in Nederland kan plaatsvinden dan in de uitvaardigende lidstaat. Zijn overlevering kan daarom worden toegestaan, wanneer is gewaarborgd dat de opgeëiste persoon, in geval van veroordeling in de uitvaardigende lidstaat tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf na overlevering, deze straf in Nederland mag ondergaan.

De leidende Hoofdofficier van Justitie van het Openbaar Ministerie in Traunstein (Duitsland) heeft op 23 juni 2024 de volgende garantie ten behoeve van de opgeëiste persoon gegeven:

“procedure in het kader van de wederzijdse rechtshulp inzake de Marokkaanse onderdaan [opgeëiste persoon] (...)
Er wordt gegarandeerd dat de opgeëiste persoon in geval van een onherroepelijke veroordeling in de Bondsrepubliek Duitsland op basis van de huidige versie van Kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie (PB L 327 van 5.12.2008, p. 27), voor de verdere tenuitvoerlegging van de straf naar Nederland zal worden teruggezonden.”

Naar het oordeel van de rechtbank is deze garantie voldoende.

De raadsvrouw brengt naar voren dat de beslissing omtrent de tijd en plaats van de feitelijke overlevering zal moeten worden aangehouden, omdat er tegen de opgeëiste persoon nog strafzaken in Nederland lopen.

Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat de omstandigheid dat in Nederland nog strafzaken lopen tegen de opgeëiste persoon, slechts van belang is voor de feitelijke overlevering en dus voor de rechtbank op dit moment niet van invloed is voor haar oordeel over n het overleveringsverzoek. De rechtbank heeft op grond van de OLW geen bevoegdheid om de overlevering op deze grond te weigeren. Eventueel openstaande strafzaken kunnen een belemmering voor de feitelijke overlevering opleveren in de zin van artikel 36 OLW, maar daarover beslist volgens het genoemde artikel de officier van justitie nadat de rechtbank de overlevering heeft toegestaan. De rechtbank verwerpt het verweer.

De rechtbank stelt vast dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW. Verder staan geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg en is geen sprake van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven. Om die reden staat de rechtbank de overlevering toe.

De artikelen 2, 5, 6 en 7 Overleveringswet.

STAAT TOE de overlevering van [opgeëiste persoon] aan het Amtsgericht (kantongericht) Rosenheim (Duitsland) voor het feit zoals dat is omschreven in onderdeel e) van het EAB.

Deze uitspraak is gedaan door

mr. M. van Mourik, voorzitter,

mrs. E. Biçer en C.M. Delstra, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. K.M. Diender, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 23 juli 2024.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.