Een 59-jarige trambestuurder is veroordeeld tot een geldboete van 750 euro omdat hij zich gevaarlijk gedroeg…

Feiten en omstandigheden

De rechtbank gaat op grond van de wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.

Op 25 maart 2026 rond 8:18 uur heeft een verkeersongeval plaatsgevonden op de Buitenveldertselaan ter hoogte van de kruising met de De Cuserstraat in Amsterdam, waarbij een meisje van veertien jaar oud op haar fiets is aangereden door een tram. Verdachte reed als bestuurder van de tram op de Buitenveldertselaan, komende uit de richting van Amsterdam en gaande in de richting van Amstelveen. Het regende en slachtoffer [slachtoffer] stak op haar fiets de trambaan van de Buitenveldertselaan over, vanuit de rijrichting van verdachte gezien van links (vanuit de richting van Neerkanne) naar rechts (richting De Cuserstraat). Op basis van de stills van de camerabeelden van de tram en de data van de verkeersregelinstallatie (VRI) kan worden vastgesteld dat verdachte, voordat hij het slachtoffer aanreed, een voor hem rood uitstralend verkeerslicht, een zogeheten negenoog, heeft genegeerd. Het voor de rijrichting van het slachtoffer geldende verkeerslicht straalde groen licht uit toen zij het licht passeerde. Verdachte heeft bij de politie verklaard dat hij in de veronderstelling was dat het negenoog wit licht uitstraalde. Verdachte heeft bij de politie echter op de beelden gezien dat het negenoog inderdaad rood licht uitstraalde. Nadat deze beelden aan hem getoond zijn, heeft hij ook ter zitting erkend dat hij kennelijk, maar onbedoeld, het rode licht heeft genegeerd.

Vrijspraak schuld aan het verkeersongeval (feit 1 primair)

Juridisch kader

De rechtbank moet in de eerste plaats beoordelen of verdachte schuld in de zin van artikel 6 WVW heeft gehad aan het ontstaan van het ongeval. In het algemeen geldt dat onder 'schuld' als delictsbestanddeel een grove of aanmerkelijke schuld wordt verstaan die bestaat in verwijtbare aanmerkelijke onvoorzichtigheid. Of daarvan sprake is, wordt bepaald door de manier waarop die schuld in de tenlastelegging nader is geconcretiseerd, en is verder afhankelijk van het geheel van de gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Het komt er daarbij op aan of de verdachte tekortschoot in vergelijking met een gemiddelde andere persoon in vergelijkbare omstandigheden en met een vergelijkbare hoedanigheid. In dit geval gaat het dus om een gemiddelde andere beroepschauffeur in de onderhavige situatie.

Daarnaast heeft de Hoge Raad overwogen dat niet in zijn algemeenheid kan worden aangegeven of een enkele verkeersfout voldoende kan zijn voor de bewezenverklaring van schuld in de zin van artikel 6 WVW. Bij die beoordeling zijn meerdere factoren van belang.

Ook kan niet reeds uit de ernst van de gevolgen van het verkeersgedrag dat in strijd is met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer, worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin.

Gedragingen

Aan verdachte zijn verschillende gedragingen ten laste gelegd. Die gedragingen bestaan in de kern uit het negeren van het negenoog dat roodlicht uitstraalde, het zich niet voldoende ervan vergewissen dat de kruising vrij was van enig kruisend verkeer, en het hierdoor aanrijden van het slachtoffer, als gevolg waarvan zij zwaar lichamelijk letsel heeft opgelopen.

Zoals de rechtbank hiervoor heeft vastgesteld, heeft verdachte met zijn tram het roodlicht uitstralende negenoog genegeerd en het kruispunt overgestoken terwijl hij had moeten stoppen. Uit het onderzoek naar de verkeersregelinstallatie blijkt bovendien dat dit negenoog al negen minuten roodlicht uitstraalde op het moment dat verdachte het negenoog passeerde. Verdachte had dit dus kunnen en moeten zien en had moeten stoppen.

De volgende gedraging die verdachte ten laste wordt gelegd, is dat hij zich er niet van zou hebben vergewist dat de kruising vrij was van enig kruisend verkeer toen hij kwam aanrijden. De rechtbank overweegt hierover het volgende. Verdachte heeft zowel bij de politie als ter zitting verklaard dat hij, terwijl hij het kruispunt naderde, alert was op een van rechts komende fietser omdat hij twijfelde of deze wel zou stoppen. Deze verklaring vindt steun in de verklaring van getuige [naam getuige] die inderdaad vanuit de De Cuserstraat richting de trambaan fietste (dus in de tegensgestelde richting als het latere slachtoffer) en van links een tram zag aankomen die niet stopte. Verdachte heeft verklaard dat hij daarna pas de fietser van links (het latere slachtoffer) opmerkte, toen zij vlak voor het spoor stond en al optrok om de trambaan over te steken. Verdachte heeft verklaard dat hij nadat hij de fietser van links zag, hard de bel heeft bediend. Uit de analyse van de digitale data van de tram blijkt dat verdachte inderdaad 2,8 seconde voor de oversteekplaats begon met het bedienen van de bel en deze in totaal 3,7 seconde heeft bediend. Ook blijkt uit die analyse dat verdachte nog heeft geremd, zo heeft hij 1,6 seconde voor het bereiken van de oversteekplaats met 20% geremd, en op 1.8 seconde na de oversteekplaats met 100% geremd. Verdachte heeft ter zitting verklaard dat het geen verschil had gemaakt als hij meteen met 100% zou hebben geremd, omdat hij het slachtoffer simpelweg te laat zag en hij het ongeval op dat moment niet meer had kunnen voorkomen. De rechtbank is van oordeel dat op basis van het voorgaande niet vastgesteld kan worden dat verdachte zich er onvoldoende van heeft vergewist dat de kruising vrij was van enig kruisend verkeer. Uit het voorgaande volgt dat verdachte heeft geanticipeerd op hetgeen zich op de kruising voor hem afspeelde en daarop zijn gedrag – voor zover mogelijk – heeft aangepast. Wel heeft verdachte hierbij kennelijk het van links komende slachtoffer te laat opgemerkt, waarbij relevant is dat hij op dat moment – hoewel onjuist – in de veronderstelling verkeerde dat hij wit licht had en mocht doorrijden.

Conclusie

De rechtbank komt tot de conclusie dat het verdachte valt te verwijten dat hij het roodlicht uitstralende negenoog heeft genegeerd en daarbij het slachtoffer niet tijdig heeft gezien waardoor hij haar met de tram heeft aangereden. Verdachte heeft hiermee onmiskenbaar een verkeersfout gemaakt en de gevolgen voor het jonge slachtoffer zijn groot geweest. Dat de impact voor het slachtoffer groot is geweest betekent echter niet dat verdachte dus ook schuld in de zin van de wet (artikel 6 WVW) heeft gehad; daarvoor moet de rechtbank kijken naar de aard en de ernst van de verkeersfouten die verdachte heeft gemaakt. Het geheel van gedragingen en de omstandigheden in dit geval in aanmerking nemende, is de rechtbank van oordeel dat het verkeersgedrag van verdachte niet als aanmerkelijk onvoorzichtig (de ondergrens voor schuld in juridische zin) kan worden aangemerkt.

Dat het negenoog voor verdachte al negen minuten lang roodlicht uitstraalde leidt niet tot een ander oordeel. Verdachte is steeds in de onjuiste veronderstelling geweest dat het negenoog wit licht uitstraalde, dat blijft een en dezelfde verkeersfout. Ook het gegeven dat verdachte een beroepschauffeur is acht de rechtbank onder deze omstandigheden niet van belang. Los van het negeren van het rode verkeerslicht, wijst al het overige gedrag van verdachte er op dat hij heeft gehandeld zoals van een zorgvuldig beroepschauffeur mag worden verwacht. Verdachte zal worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde feit.

Veroorzaken gevaar op de weg (feit 1 subsidiair)

Op grond van de hiervoor weergegeven feiten en omstandigheden is de rechtbank wel van oordeel dat verdachte door het negeren van het roodlicht uitstralende negenoog zich schuldig heeft gemaakt aan het veroorzaken van gevaar op de weg in de zin van artikel 5 WVW 1994. Dit gevaar heeft zich ook verwezenlijkt. Verdachte heeft de overstekende fietser aangereden waardoor zij letsel heeft opgelopen.

Gelet hierop acht de rechtbank het onder 1 subsidiair tenlastegelegde bewezen.