Strafrecht overig
Jeugdstrafrecht. De verdachte heeft zich samen met een ander schuldig gemaakt aan een gewapende overval op…
Rechtbank Amsterdam, 12 november 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:11191 · Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-11191
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- 13/026361-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:11191
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Jeugdstrafrecht. De verdachte heeft zich samen met een ander schuldig gemaakt aan een gewapende overval op twee prostituees, waarbij hij één van de slachtoffers onder dreiging van een mes heeft verkracht en de slachtoffers uiteindelijk heeft opgesloten in hun eigen woning. Veroordeling voor diefstal met geweld in vereniging, opzetverkrachting met geweld en het medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving tot de maximale jeugddetentie van 2 jaar. Geen toepassing van artikel 77b Sr (volwassenenstrafrecht). Behandeling vorderingen van de benadeelde partijen en beslag.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Team Familie & Jeugd
Parketnummer: 13/026361-26
Datum uitspraak: 12 november 2026
Verkort vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige strafkamer, in de zaak tegen
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2008,
zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,
thans gedetineerd te: [naam 1] ,
hierna te noemen de verdachte.
1 Onderzoek ter terechtzitting
De rechtbank heeft beraadslaagd naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 29 oktober 2026
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. F.E.A. Duyvendak en van wat de verdachte – via een tolk in de taal Arabisch (Libisch), mevrouw B. Ponne – en zijn raadsvrouw, mr. C. Willekes, naar voren hebben gebracht.
Voorts heeft de rechtbank kennisgenomen van wat door [naam 2] namens de Raad voor de Kinderbescherming (hierna: de Raad), [naam 3] namens Leger des Heils Jeugdbescherming & Jeugdreclassering en mr. C.J. Nierop namens de benadeelde partijen [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] naar voren is gebracht.
2 Tenlastelegging
Aan de verdachte is, kort gezegd, na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting, ten laste gelegd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan
1.
diefstal met geweld in vereniging op 22 januari 2026 te Amsterdam van goederen toebehorende aan [benadeelde partij 2] en/of [benadeelde partij 1] ;
subsidiair ten laste gelegd als afpersing in vereniging;
2.
opzetverkrachting op 22 januari 2026 te Amsterdam van [benadeelde partij 2] ;
3.
het medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving op 22 januari 2026 te Amsterdam van [benadeelde partij 2] en/of [benadeelde partij 1] .
De tekst van de integrale tenlastelegging is opgenomen in een bijlage die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.
3 Voorvragen
De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de ten laste gelegde feiten en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.
4 Waardering van het bewijs
Inleiding
Op 22 januari 2026 komt in de avond een melding binnen bij de politie van een woningoverval. De melder hoort dat haar buurvrouwen opgesloten zitten in hun woning. De politie stuit op een vergrendelde voordeur en gebruikt een bonk om de deur te openen. In de woning treft de politie de twee vrouwen aan. De vrouwen, aangeefsters [benadeelde partij 2] en [benadeelde partij 1] , verklaren door twee mannen, de verdachte en medeverdachte [medeverdachte] (hierna: de medeverdachte) te zijn bestolen van verschillende goederen waaronder meerdere telefoons, geld en schoenen terwijl de verdachten hen hebben bedreigd met messen en de medeverdachte aangeefster [benadeelde partij 1] heeft gesneden in haar vinger. Ook verklaren de aangeefsters dat de verdachte aangeefster [benadeelde partij 2] heeft verkracht en dat de medeverdachte beide aangeefsters heeft verkracht. De verdachten zouden vervolgens de vrouwen hebben opgesloten in de woning door de voordeur op slot te draaien.
De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan diefstal met geweld in vereniging, opzetverkrachting en het medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving zoals ten laste is gelegd.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten. De verklaringen van de aangeefsters vinden steun in elkaar en in de verdere inhoud van het dossier. Het alternatieve scenario dat door de verdachte naar voren is gebracht moet terzijde worden geschoven.
Het standpunt van de verdediging
De verdachte heeft de verklaringen van de aangeefsters weersproken en een alternatief scenario aangevoerd. Hij heeft verklaard dat hij eerder een seksafspraak had gehad met aangeefster [benadeelde partij 2] waarbij hij is beroofd van zijn spullen door handlangers van aangeefster [benadeelde partij 2] . Hij had nieuwe afspraak gemaakt met aangeefster [benadeelde partij 2] om samen met de medeverdachte de geroofde spullen terug te eisen. De aangeefsters hebben de verdachten binnengelaten en toegezegd dat de verdachte zijn telefoon en zijn geld later terug zou krijgen. Aangeefster [benadeelde partij 2] heeft haar iPhone 17 – die later bij de verdachte is aangetroffen – als onderpand meegegeven aan de verdachte. De verdachte heeft zijn telefoonnummer achtergelaten zodat aangeefster [benadeelde partij 2] hem op de hoogte kon brengen als zij zijn spullen had. De verdachten hebben uiteindelijk kort na elkaar de woning verlaten. Hij heeft zich niet schuldig gemaakt aan de ten laste gelegde feiten.
De raadsvrouw heeft de rechtbank verzocht de verdachte, gelet op het alternatief scenario, vrij te spreken van de ten laste gelegde feiten. De verklaringen van de aangeefsters zijn wisselend en inconsistent ten opzichte van elkaar. Daarnaast vindt het alternatief scenario steun in de omstandigheden dat in het appartement is een stuk papier aangetroffen met een telefoonnummer en dat er geen DNA van de verdachte is aangetroffen in het appartement.
Ten aanzien van het onder feit 2 ten laste gelegde heeft de raadsvrouw subsidiair aangevoerd dat de verkrachting niet kan worden bewezen. Behalve aangeefster [benadeelde partij 2] heeft niemand verklaard de verkrachting te hebben waargenomen. Ook is er geen DNA aangetroffen van de verdachte op de schaamlippen en het perineum van aangeefster [benadeelde partij 2] .
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank ziet – evenals de officier van justitie – geen reden om te twijfelen aan de verklaringen van de aangeefsters zoals onder 4.1. beschreven en acht de verklaringen bruikbaar voor het bewijs. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.
De verklaringen van de aangeefsters bij de rechter-commissaris zijn gedetailleerd en consistent met eerdere, bij de politie afgelegde verklaringen. Ook komen de verklaringen van de aangeefsters op essentiële punten overeen met elkaar.
De rechtbank is van oordeel dat de door de verdediging gestelde inconsistenties in de verklaringen van de aangeefsters niet van dien aard zijn dat dit tot het oordeel zou moeten leiden dat de verklaringen als onbetrouwbaar zouden moeten worden aangemerkt. Daarbij betrekt de rechtbank de omstandigheid dat de door de aangeefsters afgelegde verklaringen als geheel moeten worden bezien en niet gereduceerd dienen te worden tot losse elementen welke tot in detail vergeleken moeten en kunnen worden. Daarnaast geldt dat het inherent is aan het afleggen van verklaringen door twee personen dat er kleine verschillen in die verklaringen kunnen zitten. Bovendien geldt voor deze kleine verschillen dat deze verklaarbaar kunnen zijn door de panieksituatie waarin de aangeefsters zich ten tijde van het ten laste gelegde bevonden.
Bovendien overweegt de rechtbank dat de verklaringen van de aangeefsters steun vinden in andere bewijsmiddelen. Zo is de deur van de woning bij aankomst van de politie vergrendeld en treft de politie in de woning geen huissleutels aan. De politie treft wel onder meer twee condooms en drie messen aan. Uit DNA-onderzoek komt naar voren dat op beide condooms zich DNA bevindt dat een match (bewijskracht: meer dan 1 miljard) oplevert met het DNA van de medeverdachte. Uit de letselverklaring van de GGD blijkt dat aangeefster [benadeelde partij 1] een oppervlakkige snee in haar vinger heeft en een kras in haar hals.
De politie spoort de verdachten op door drie van de telefoons die zouden zijn weggenomen te tappen. De politie weet op die manier de locatie van de verdachten te achterhalen en houdt beide verdachten aan op 25 januari 2026. Bij de verdachte wordt één van de weggenomen telefoons aangetroffen. Verder draagt de verdachte bij de aanhouding een paar schoenen dat overeenkomt met het paar schoenen dat is weggenomen. Na verder onderzoek naar de telefoon van de medeverdachte is gebleken dat de verdachte hem op de avond van het ten laste gelegde spraakberichten heeft gestuurd, waarin hij onder meer het volgende heeft gezegd: “Pak haar, pak ze beide. Sla je slag. Ik bel je. Doe voor mij van boven open. Ik weet de code van het huis (...)” en “Ga de kamer in en pak haar. De andere moet niks zien. Pak haar en ga naar dat ding waarmee ze de telefoon openen. Pak de telefoon. Ik bel je, doe open voor mij en ik kom naar boven. (...)”.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het door de verdachte geschetste scenario geen steun vindt in het dossier, niet verenigbaar is met de in de bewijsmiddelen beschreven feiten en omstandigheden en ook voor het overige niet aannemelijk is geworden. De rechtbank betrekt daarbij ook de omstandigheid dat de verdachte geen uitleg heeft willen geven voor de spraakberichten die hij stuurde naar de medeverdachte.
De rechtbank zal hieronder afzonderlijk ingaan op de ten laste gelegde feiten.
Feit 1
De rechtbank is op basis van de verklaringen van de aangeefsters en het aantreffen van de telefoon en de schoenen bij de verdachte van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan diefstal met geweld in vereniging.
Feit 2
Ten aanzien van de onder feit 2 ten laste gelegde opzetverkrachting overweegt de rechtbank als volgt. Aangeefster [benadeelde partij 2] heeft bij de politie verklaard dat de verdachte haar mee sleurde naar de badkamer, terwijl hij het mes vast had, en de deur op slot deed. Ze moest zich uitkleden en voorover buigen. De verdachte pakte een condoom en glijmiddel uit de woonkamer en heeft daarna zijn piemel in de vagina van de aangeefster gedaan. Hij is snel klaargekomen in het condoom en heeft het condoom vervolgens meegenomen.
Uit de wet volgt dat de rechtbank het bewijs dat iemand een strafbaar feit heeft gepleegd, niet alleen kan baseren op de verklaring van één getuige. Daarom mag de rechtbank niet tot een bewezenverklaring komen als de door één getuige genoemde feiten en omstandigheden op zichzelf staan en deze verklaring onvoldoende wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen. Naast de aangifte is er dus steunbewijs nodig. Hiervoor is niet voldoende dat getuigen verklaren over wat het veronderstelde slachtoffer hen over de gebeurtenissen heeft verteld, omdat de bron van die verklaring dan nog steeds diezelfde getuige is. Vereist is verder niet dat de verkrachting zelf bevestiging vindt in ander bewijsmateriaal, maar genoeg is wanneer een verklaring op bepaalde punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen, afkomstig van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd.
Aangeefster [benadeelde partij 1] heeft verklaard dat zij heeft gezien dat de verdachte een mes vast had en dat de verdachte aangeefster [benadeelde partij 2] meenam naar de badkamer.
De rechtbank overweegt dat de verklaring van aangeefster [benadeelde partij 2] , dat zij verkracht is door de verdachte in de badkamer, steun vindt in de verklaring van aangeefster [benadeelde partij 1] . Hoewel aangeefster [benadeelde partij 1] niet getuige is geweest van de verkrachting zelf, komt haar verklaring op essentiële punten – te weten het meenemen van aangeefster [benadeelde partij 2] naar de badkamer door de verdachte terwijl deze een mes vasthoudt – overeen met die van aangeefster [benadeelde partij 2] . Anders dan de raadsvrouw heeft bepleit is hiermee geen sprake van een situatie waarin het bewijs dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, slechts volgt uit de verklaring van aangeefster [benadeelde partij 2] .
Ten aanzien van het ontbreken van DNA-sporen bij de aangeefster overweegt de rechtbank dat deze omstandigheid niet in de weg hoeft te staan van een bewezenverklaring. Hoewel het ontbreken van DNA zou kunnen leiden tot vrijspraak door gebrek aan steunbewijs, laat die omstandigheid evenwel de mogelijkheid open dat een bepaalde handeling toch heeft plaatsgevonden. Het is immers mogelijk dat door deze handeling weinig of geen DNA is achtergelaten, DNA verloren is gegaan of het aanwezige DNA niet kon worden geïdentificeerd.
De rechtbank overweegt verder dat de verdachte, door aangeefster [benadeelde partij 2] onder dreiging van een mes de badkamer in te sleuren en haar daar te dwingen om seks met hem te ondergaan, de aangeefster opzettelijk heeft gedwongen tot het ondergaan van het seksueel binnendringen tegen haar wil. Daarmee acht de rechtbank bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan opzetverkrachting.
Feit 3
De rechtbank is op basis van de verklaringen van de aangeefsters, de verklaring van de buurvrouw en de verklaringen van de verbalisanten die de deur van de woning met een bonk moesten openen van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving van de aangeefsters.
5 Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de in de bewijsmiddelen vervatte feiten en omstandigheden bewezen dat
1.
hij op 22 januari 2026 te Amsterdam, tezamen en in vereniging met een andere, meerdere telefoons, 100 euro, sieraden, huissleutels, een aardappelschilmesje en schoenen van het merk New Balance, die geheel of ten dele aan [benadeelde partij 2] en/of [benadeelde partij 1] toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl deze diefstal werd voorafgegaan en vergezeld
van geweld en bedreiging met geweld tegen die [benadeelde partij 2] en die
[benadeelde partij 1] , gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, door
- die [benadeelde partij 2] en die [benadeelde partij 1] onder dreiging van een mes op de bank te
duwen en
- op dreigende toon en onder dreiging van een mes te zeggen dat die [benadeelde partij 2]
en die [benadeelde partij 1] hun mond moeten houden en/of
- op dreigende toon en onder dreiging van een mes te zeggen dat die [benadeelde partij 2]
en die [benadeelde partij 1] geld moeten geven en
- die [benadeelde partij 1] met een mes in haar vinger en in haar hals te snijden en
dreigend de woorden toe te voegen "do you want me that I cut your face, I'm from
Mocro Maffia" en
- die [benadeelde partij 1] in het gezicht te slaan;
2.
hij op 22 januari 2026 te Amsterdam met een persoon, te weten [benadeelde partij 2]
seksuele handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten die [benadeelde partij 2] een vaginaal te penetreren met zijn penis
terwijl hij, verdachte, wist dat bij die [benadeelde partij 2] daartoe de wil ontbrak en welke opzetverkrachting werd voorafgaan door en vergezeld van dwang, geweld en bedreiging, door
- die [benadeelde partij 2] aan de arm mee te trekken naar de badkamer en
- [benadeelde partij 2] te bedreigen met een mes;
3.
hij op 22 januari 2026 te Amsterdam tezamen en in vereniging met een ander, opzettelijk [benadeelde partij 2] en [benadeelde partij 1] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd, door
- die [benadeelde partij 2] en die [benadeelde partij 1] onder dreiging van een mes te dwingen in
het toilet en in de slaapkamer te blijven en
- de huissleutels af te pakken en mee te nemen en de toegangsdeur vanaf de
buitenkant af te sluiten.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in zijn verdediging geschaad.
De rechtbank grondt haar beslissing dat verdachte het bewezen geachte heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat.
Indien tegen dit verkort vonnis hoger beroep wordt ingesteld, worden de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het verkort vonnis. Deze aanvulling wordt dan aan het verkort vonnis gehecht.
6 Strafbaarheid van het feit
De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
7 Strafbaarheid van verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dan ook strafbaar.
8 Motivering van de straf
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat toepassing gegeven moet worden aan artikel 77b van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Vanwege de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder de feiten zijn begaan moet de verdachte worden berecht volgens het sanctiestelsel voor volwassenen. Bij requisitoir heeft de officier van justitie gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot gevangenisstraf voor de duur van 7 jaar met aftrek van voorarrest.
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte volgens het minderjarigenstrafrecht moet worden berecht. De raadsvrouw heeft de rechtbank daarnaast verzocht de verdachte te veroordelen tot een deels voorwaardelijke jeugddetentie met bijzondere voorwaarden.
Het oordeel van de rechtbank
Ernst van de feiten
De verdachte heeft zich samen met en ander schuldig gemaakt aan een gewapende overval op twee prostituees, waarbij hij één van de slachtoffers onder dreiging van een mes heeft verkracht en de slachtoffers uiteindelijk heeft opgesloten in hun eigen woning. De slachtoffers hebben in hun schriftelijke verklaringen op indringende wijze naar voren gebracht dat zij doodsangsten hebben uitgestaan, zowel in aanwezigheid van de verdachten als daarna, terwijl zij waren opgesloten in de woning. Het slachtoffer dat door de verdachte is verkracht is gestopt met haar werk en is sinds de overval bang om haar deur open te doen. Het andere slachtoffer heeft een posttraumatische stressstoornis (hierna: PTSS) opgelopen als gevolg van de overval.
De verdachte heeft met zijn handelen de lichamelijke integriteit van de slachtoffers in ernstige mate geschonden. Hij heeft zich laten leiden door zijn behoefte aan geld en seks en heeft daarbij geen oog gehad voor de gevolgen die dat voor de slachtoffers teweeg zou brengen. Dat het geweld en de verkrachting plaats hebben gevonden na een afspraak via een escortwebsite en in een woning die de slachtoffers hebben gehuurd weegt de rechtbank in strafverzwarende zin mee. De slachtoffers zouden, juist op de plek waar ze werken en klanten ontvangen, veilig moeten zijn. Ook het feit dat de verdachte een dominante, leidinggevende rol vervulde in het geheel weegt de rechtbank in zijn nadeel mee.
Persoon en persoonlijke omstandigheden
De Raad heeft ter terechtzitting geadviseerd om aan de verdachte een deels voorwaardelijke jeugddetentie op te leggen met bijzondere voorwaarden. De Raad heeft geen onderzoek gedaan naar de mogelijkheid van volwassenstrafrecht en daarom ook niet geadviseerd over die mogelijkheid. De verdachte gedraagt zich in de JJI goed en is vriendelijk.
Toepassing jeugdstrafrecht
Artikel 77b Sr biedt de mogelijkheid om degene die ten tijde van het begaan van een strafbaar feit de leeftijd van zestien jaren doch nog niet die van achttien jaren heeft bereikt, de bepalingen van het jeugdstrafrecht buiten toepassing te laten en recht te doen overeenkomstig de bepalingen in het volwassenenstrafrecht. De rechtbank kan daartoe besluiten indien zij daartoe grond vindt in de ernst van het begane feit, de persoonlijkheid van de dader of de omstandigheden waaronder het feit is begaan.
De rechtbank geeft geen toepassing aan het sanctiestelsel voor volwassenen en overweegt daartoe als volgt. De ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan zouden op zichzelf aanleiding kunnen geven om artikel 77b Sr toe te passen. Als uitgangspunt geldt evenwel dat verdachten die op het moment van het plegen van een feit minderjarig zijn, ook volgens het sanctierecht voor minderjarigen veroordeeld dienen te worden. Naar het oordeel van de rechtbank is te weinig duidelijk over de persoonlijkheid van de verdachte – en daarmee ook over de ontwikkeling van zijn geestvermogens en zijn mate van berekendheid ten tijde van de bewezen geachte feiten – om een uitzondering op het voornoemde uitgangspunt te rechtvaardigen.
De rechtbank stelt vast dat er gerede twijfel bestaat over de door verdachte opgegeven leeftijd. De beschikbare gegevens bieden echter onvoldoende gronden om vast te stellen dat verdachte ten tijde van het bewezenverklaarde de leeftijd van 18 jaar had bereikt. De rechtbank zal daarom het jeugdstrafrecht toepassen. Bij de bepaling van de op te leggen straf houdt de rechtbank rekening met de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte. Bij de hoogte van de straf betrekt de rechtbank ook de onzekerheid over de leeftijd van verdachte, zonder deze onzekerheid als zelfstandige strafverzwarende omstandigheid aan te merken.
Jeugddetentie
Gelet op de aard en de ernst van de feiten is alleen een lange, onvoorwaardelijk jeugddetentie passend en geboden. De rechtbank ziet geen aanleiding om een voorwaardelijk deel op te leggen met bijzondere voorwaarden. Daarbij neemt de rechtbank ook in aanmerking dat de verdachte voorafgaand aan het bewezen verklaarde geen woon- of verblijfplaats had. Dit brengt met zich mee dat de rechtbank het risico op het onttrekken aan de voorwaarden als hoog inschat. Het is de rechtbank verder niet duidelijk geworden wat in het geval van de verdachte de toegevoegde waarde zou zijn van een voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
Alles overwegende zal de rechtbank aan de verdachte opleggen de maximale jeugddetentie van twee jaar.
9 Vorderingen benadeelde partijen
Benadeelde partij [benadeelde partij 2]
heeft zich gevoegd als benadeelde partij. De benadeelde vordert € 44.499,- aan materiële schade en € 15.000,- aan immateriële schade. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het gevorderde bedrag dient te worden toegewezen.
De raadsvrouw heeft de rechtbank verzocht om de vordering ten aanzien van de inbeslaggenomen goederen af te wijzen, nu de goederen kunnen worden teruggegeven aan de benadeelde partij. Ten aanzien van het weggenomen geldbedrag refereert de raadsvrouw zich aan het oordeel van de rechtbank. Ten aanzien van de vergoeding van de gederfde inkomsten heeft de raadsvrouw de rechtbank verzocht dit deel af te wijzen dan wel niet-ontvankelijk te verklaren, omdat de schadepost niet is onderbouwd. Ten aanzien van de immateriële schade heeft de raadsvrouw verzocht een bedrag van maximaal € 10.000,- euro toe te wijzen.
Het staat vast dat de benadeelde partij door het bewezen geachte rechtstreeks materiële schade is toegebracht. De rechtbank zal hieronder de verschillende posten behandelen.
Geldbedrag
Naar het oordeel van de rechtbank komt het weggenomen geldbedrag voor vergoeding in aanmerking. De rechtbank zal de vordering voor wat betreft deze schadepost dan ook toewijzen.
iPhone 17 Pro Max en sneakers
De rechtbank stelt vast dat de iPhone 17 Pro Max en de sneakers inbeslaggenomen zijn en zal, zoals zal blijken uit de verdere inhoud van dit vonnis, de beslissing nemen om die goederen terug te geven aan de benadeelde. Ten aanzien van het subsidiaire standpunt van de benadeelde partij, dat bij teruggave van de goederen aan de benadeelde schade wordt gevorderd voor de periode dat de benadeelde de goederen niet heeft kunnen gebruiken, is de rechtbank van oordeel dat deze schadeposten onvoldoende zijn onderbouwd. De rechtbank verklaart de benadeelde partij voor wat betreft deze schadeposten daarom niet-ontvankelijk in de vordering.
iPhone 15 Pro Max
De rechtbank is van oordeel dat de schadepost bestaande uit de iPhone 15 Pro Max onvoldoende is onderbouwd. Daartoe overweegt de rechtbank dat de benadeelde partij niet gesteld of onderbouwd heeft wat de aanschafwaarde en -datum is van de telefoon en in welke staat de telefoon verkeerde. Om die reden zal de rechtbank ook geen gebruik maken van haar schattingsbevoegdheid, nu niet kan worden berekend in welke mate afschrijving moet worden toegepast c.q. wat de dagwaarde is van de telefoon. De rechtbank verklaart de benadeelde partij voor wat betreft deze schadepost niet-ontvankelijk in de vordering. De benadeelde partij kan haar vordering aanbrengen bij de burgerlijk rechter.
Gederfde inkomsten
De benadeelde heeft verder schade gevorderd bestaande uit gederfde inkomsten als gevolg van het bewezen geachte. De rechtbank is ten aanzien van deze schadepost eveneens van oordeel dat de schadepost onvoldoende onderbouwd is. Zo heeft de benadeelde partij onder andere niet gesteld of onderbouwd hoe lang zij werkzaam is in de prostitutie en hoeveel geld zij daarmee gemiddeld verdiende. Het door de benadeelde partij aangevoerde arrest van het Gerechtshof Amsterdam heeft betrekking op een zaak waarin sprake is van mensenhandel gedurende een bepaalde periode en is daarmee niet van toepassing op de onderhavige zaak. De andere door de benadeelde partij aangevoerde zaak is niet gepubliceerd, waardoor voor de rechtbank niet inzichtelijk is in welke mate de vordering is onderbouwd en betwist. De rechtbank verklaart de benadeelde partij voor wat betreft deze schadepost dan ook niet-ontvankelijk in de vordering. De benadeelde partij kan haar vordering aanbrengen bij de burgerlijk rechter.
Immateriële schade
Naar het oordeel van de rechtbank staat vast dat aan de benadeelde partij door het bewezen verklaarde feit rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. De aard en de ernst van de normschending brengen mee dat de nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon in de zin van art. 6:106, aanhef en onder b, BW kan worden aangenomen.
De begroting van immateriële schade geschiedt naar billijkheid met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de aansprakelijke te maken verwijt. Naast de bedragen die in soortgelijke zaken als schadevergoeding worden toegekend, heeft de rechtbank bij de begroting van de immateriële schade acht geslagen op de Rotterdamse schaal, een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen. De rechtbank neemt voor het seksuele misdrijf als uitgangspunt de categorie ‘verkrachting (art. 242 Sr oud) (b) ernstig’ met een bandbreedte van € 7.500,- en € 15.000,-. Deze categorie acht de rechtbank passend nu de verkrachting plaatsvond tijdens een gewelddadige woningoverval in vereniging, onder dreiging van een mes en de slachtoffers daarna enige tijd door de verdachte zijn opgesloten in de woning.
Bij het bepalen van de hoogte van het bedrag slaat de rechtbank acht op de ernst van de feiten zoals beschreven in paragraaf 8.3. De rechtbank acht een bedrag van € 15.000,- als vergoeding voor de geleden immateriële schade billijk en toewijsbaar. De rechtbank zal daarom de vordering inzake de immateriële schade tot een bedrag van € 15.000,- toewijzen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment van het ontstaan van de schade.
Wettelijke rente
De vordering zal daarmee tot een bedrag van € 15.100,- worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 22 januari 2026 tot aan de dag der algehele voldoening.
Hoofdelijkheid
De rechtbank zal bepalen dat de schadevergoeding hoofdelijk wordt opgelegd. De verdachte is daarmee niet tot vergoeding gehouden voor zover het toewijsbare reeds door de mededader aan de benadeelde partij is voldaan.
Schadevergoedingsmaatregel
In het belang van de benadeelde [benadeelde partij 2] voornoemd wordt de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd ten aanzien van de benadeelde. Vanwege het uitgangspunt dat geen gijzeling wordt opgelegd aan verdachten die volgens het jeugdstrafrecht worden berecht, zal de rechtbank de maximale duur van de gijzeling bepalen op 0 dagen.
Benadeelde partij [benadeelde partij 1]
heeft zich gevoegd als benadeelde partij. De benadeelde vordert € 43.029,84 aan materiële schade en € 15.000,- aan immateriële schade. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het gevorderde bedrag dient te worden toegewezen.
De raadsvrouw heeft de rechtbank ten aanzien van de vergoeding van de gederfde inkomsten verzocht dit deel af te wijzen dan wel niet-ontvankelijk te verklaren, omdat de schadepost niet is onderbouwd. Ten aanzien van de immateriële schade heeft de raadsvrouw verzocht rekening te houden met het feit dat de verdachte zich niet schuldig heeft gemaakt aan de verkrachting van de benadeelde. Wat betreft de verdachte kan daarom hooguit van een bewezenverklaring van feit 1 en feit 3 en de daaruit vloeiende immateriële schade worden uitgegaan.
Het staat vast dat de benadeelde partij door het bewezen geachte rechtstreeks materiële schade is toegebracht. De rechtbank zal hieronder de verschillende posten behandelen.
Telefoons
De rechtbank is van oordeel dat de schadepost bestaande uit de iPhone 16 plus en de Motorola onvoldoende is onderbouwd. Daartoe overweegt de rechtbank dat de benadeelde partij niet gesteld of onderbouwd heeft wat de aanschafwaarde en -datum is van de telefoons en in welke staat de telefoons verkeerden. Om die reden zal de rechtbank ook geen gebruik maken van haar schattingsbevoegdheid, nu niet kan worden berekend in welke mate afschrijving moet worden toegepast c.q. wat de dagwaarde is van de telefoons.
Gederfde inkomsten
De benadeelde heeft de schade gevorderd bestaande uit gederfde inkomsten als gevolg van het bewezen geachte. De rechtbank is ten aanzien van deze schadepost van oordeel dat de schadepost onvoldoende onderbouwd is. Zo heeft de benadeelde partij onder andere niet gesteld of onderbouwd hoe lang zij werkzaam is in de prostitutie en hoeveel geld zij daarmee gemiddeld verdiende. Het door de benadeelde partij aangevoerde arrest van het Gerechtshof Amsterdam heeft betrekking op een zaak waarin sprake is van mensenhandel gedurende een bepaalde periode en is daarmee niet van toepassing op de onderhavige zaak. De andere door de benadeelde partij aangevoerde zaak is niet gepubliceerd, waardoor voor de rechtbank niet inzichtelijk is in welke mate de vordering is onderbouwd en betwist. De rechtbank verklaart de benadeelde partij voor wat betreft deze schadepost dan ook niet-ontvankelijk in de vordering. De benadeelde partij kan haar vordering aanbrengen bij de burgerlijk rechter.
Immateriële schade
Naar het oordeel van de rechtbank staat vast dat aan de benadeelde partij door het bewezen verklaarde feit rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. De benadeelde heeft met een rapport van de psycholoog onderbouwd dat zij lijdt aan PTSS als gevolg van het bewezen geachte. Tevens heeft zij als gevolg van het bewezen geachte een snee in haar vinger en een kras in haar hals opgelopen.
De begroting van immateriële schade geschiedt naar billijkheid met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de aansprakelijke te maken verwijt. Naast de bedragen die in soortgelijke zaken als schadevergoeding worden toegekend, heeft de rechtbank bij de begroting van de immateriële schade acht geslagen op de Rotterdamse schaal, een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen. Omdat voor de rechtbank op dit moment onduidelijk is wat precies de ernst en het verloop is van de PTSS-diagnose neemt de rechtbank als uitgangspunt de categorie ‘Posttraumatische stressstoornis (PTSS) (c) middelzwaar’ met een bandbreedte van € 5.500 tot € 16.000. De rechtbank slaat daarbij acht op de ernst van de feiten zoals beschreven in paragraaf 8.3. De rechtbank houdt er daarnaast rekening mee dat de benadeelde partij naast PTSS ook lichamelijk letsel heeft opgelopen als gevolg van het bewezen geachte.
De rechtbank houdt in matigende zin rekening met de omstandigheid dat het niet de verdachte maar de medeverdachte is geweest die verdacht wordt van verkrachting van de benadeelde partij.
De rechtbank acht een bedrag van € 5.000,- als vergoeding voor de geleden immateriële schade billijk en toewijsbaar. De rechtbank zal daarom de vordering inzake de immateriële schade tot een bedrag van € 5.000,- toewijzen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment van het ontstaan van de schade. Aangezien er nog geen sprake is van een medische eindtoestand nu er nog geen prognose is van de behandelduur voor de PTSS, zal de rechtbank haar voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in de vordering.
Wettelijke rente
De vordering zal daarmee tot een bedrag van € 5.000,- worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 22 januari 2026 tot aan de dag der algehele voldoening.
Hoofdelijkheid
De rechtbank zal bepalen dat de schadevergoeding hoofdelijk wordt opgelegd. De verdachte is daarmee niet tot vergoeding gehouden voor zover het toewijsbare reeds door de mededader aan de benadeelde partij is voldaan.
Schadevergoedingsmaatregel
In het belang van de benadeelde [benadeelde partij 1] voornoemd wordt de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd ten aanzien van de benadeelde. Vanwege het uitgangspunt dat geen gijzeling wordt opgelegd aan verdachten die volgens het jeugdstrafrecht worden berecht, zal de rechtbank de maximale duur van de gijzeling bepalen op 0 dagen.
10 Beslag
Tijdens het onderzoek naar het ten laste gelegde zijn de volgende voorwerpen in beslag genomen:
-
STK Jas (goednummer G6766269)
-
STK Schoenen (goednummer G6766274)
-
1 STK Trainingsbroek (goednummer G6766280)
-
1 STK Trainingsjas (goednummer G6766323)
-
1 STK Trainingsbroek (goednummer G6766327)
-
1 STK Trui (goednummer G6766317)
-
1 STK Shirt (goednummer G6766308)
-
1 STK Shirt (goednummer G6766304)
-
1 STK Telefoontoestel (goednummer G6766202)
-
1 STK Telefoontoestel (goednummer G6766203)
-
2 STK Sok (goednummer G6766277)
-
1 STK Ondergoed (goednummer G6766296)
Teruggave aan de rechthebbende
Het paar schoenen met goednummer G6766274 en het telefoontoestel met goednummer G6766202 zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, slachtoffer [benadeelde partij 2] .
Teruggave aan de verdachte
Alle overige goederen zullen worden teruggegeven aan de verdachte.
11 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf en maatregelen zijn gegrond op de artikelen 36f, 47, 77a, 77g, 77i, 243, 282 en 312 van het wetboek van strafrecht van het Wetboek van Strafrecht.
12 Beslissing
De rechtbank:
Verklaart bewezen dat de verdachte het onder feit 1 primair, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezenverklaarde levert op:
1.
diefstal, voorafgegaan en vergezeld van geweld en bedreiging met geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal voor te bereiden en die diefstal gemakkelijk te maken, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen
2.
opzetverkrachting voorafgegaan door, vergezeld van of gevolgd door dwang, geweld of bedreiging
3.
medeplegen van opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart de verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.
Veroordeelt de verdachte tot een jeugddetentie van 2 (twee) jaar.
Benadeelde partij [benadeelde partij 2]
Wijst de vordering van de benadeelde partij gedeeltelijk, hoofdelijk toe tot een bedrag van € 15.100,- (vijftienduizendhonderd euro), bestaande uit € 15,000,- aan immateriële schade en € 100,- aan materiele schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (22 januari 2026) tot aan de dag van de algehele voldoening.
Veroordeelt de verdachte hoofdelijk aan [benadeelde partij 2] het toegewezen bedrag te betalen, behoudens voor zover deze vordering reeds door of namens een ander is betaald.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve
van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Legt aan verdachte de verplichting op, aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [benadeelde partij 2] , te betalen de som van € 15.100,- (vijftienduizendhonderd euro), bestaande uit € 15.000,- aan immateriële schade en € 100,- aan materiele schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (22 januari 2026) tot aan de dag van de algehele voldoening, behoudens voor zover deze vordering reeds door of namens een ander is betaald.
Bepaalt daarbij de maximale duur van de gijzeling op 0 dagen.
Bepaalt dat, indien en voorzover verdachte of de medeverdachte heeft voldaan aan een van voornoemde betalingsverplichtingen, daarmee de andere is vervallen.
Bepaalt dat de benadeelde partij voor wat betreft de overige schadeposten niet-ontvankelijk is in de vordering.
Benadeelde partij [benadeelde partij 1]
Wijst de vordering van de benadeelde partij gedeeltelijk, hoofdelijk toe tot een bedrag van € 5000,- (vijfduizend euro), bestaande uit immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (22 januari 2026) tot aan de dag van de algehele voldoening.
Veroordeelt de verdachte hoofdelijk aan [benadeelde partij 1] het toegewezen bedrag te betalen, behoudens voor zover deze vordering reeds door of namens een ander is betaald.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Legt aan verdachte de verplichting op, aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [benadeelde partij 1] , te betalen de som van € 5000,- (vijfduizend euro), bestaande uit immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (22 januari 2026) tot aan de dag van de algehele voldoening, behoudens voor zover deze vordering reeds door of namens een ander is betaald.
Bepaalt daarbij de maximale duur van de gijzeling op 0 dagen.
Bepaalt dat, indien en voorzover verdachte heeft voldaan aan een van voornoemde betalingsverplichtingen, daarmee de andere is vervallen.
Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering.
Beslag
Gelast de teruggave aan de rechthebbende [benadeelde partij 2] van de volgende goederen:
-
2 STK Schoenen (goednummer G6766274)
-
1 STK Telefoontoestel (goednummer G6766202)
Gelast de teruggave aan de verdachte van de volgende goederen:
-
1 STK Jas (goednummer G6766269)
-
1 STK Trainingsbroek (goednummer G6766280)
-
1 STK Trainingsjas (goednummer G6766323)
-
1 STK Trainingsbroek (goednummer G6766327)
-
1 STK Trui (goednummer G6766317)
-
1 STK Shirt (goednummer G6766308)
-
1 STK Shirt (goednummer G6766304)
-
1 STK Telefoontoestel (goednummer G6766203)
-
2 STK Sok (goednummer G6766277)
-
1 STK Ondergoed (goednummer G6766296)
Dit vonnis is gewezen door
mr. M.C. Danel, voorzitter,
mr. I.M. Nusselder, kinderrechter,
en mr. M. van Gemert, rechter,
in tegenwoordigheid van mr. T. Bongenaar, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 12 november 2026.
De jongste rechter is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.