Bestuursrecht overig
Beroep tegen de afwijzing van een verzoek om naturalisatie. Ten tijde van het naturalisatieverzoek was de…
Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:30900 · Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/bestuursrecht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-30900
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 21 oktober 2026
- Zaaknummer
- SGR 25/5891
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Bestuursrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:30900
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beroep tegen de afwijzing van een verzoek om naturalisatie. Ten tijde van het naturalisatieverzoek was de rehabilitatietermijn van vijf jaar sinds de tenuitvoerlegging van een strafsanctie nog niet verstreken.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 25/5891
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser], uit [woonplaats], eiser
(gemachtigde: mr. F. Yildiz),
en
de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
(gemachtigde: drs. J.M. Sidler).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn verzoek om naturalisatie.
Verweerder heeft dit verzoek met het besluit van 28 april 2025 (het bestreden besluit) afgewezen. Op 5 mei 2025 heeft eiser hiertegen bezwaar gemaakt en verzocht om een rechtstreeks beroep. Bij brief van 31 juli 2025 heeft verweerder met dit verzoek ingestemd.
Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 23 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
2. Eiser heeft de Iraakse nationaliteit en heeft op 11 december 2024 een verzoek tot naturalisatie ingediend bij verweerder. Verweerder heeft het verzoek afgewezen. Eiser is op 9 november 2023 door het gerechtshof Den Haag wegens illegale handel in sigaretten veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van vier maanden met een proeftijd van twee jaar en een werkstraf van 220 uren. Na aftrek van het voorarrest resteerde nog 2 uren werkstraf, welke eiser op 27 december 2023 heeft uitgevoerd. Ten tijde van het naturalisatieverzoek was de rehabilitatietermijn van vijf jaar sinds de tenuitvoerlegging van de sanctie nog niet verstreken. Ook bevond eiser zich nog in de proeftijd. Gelet op voorgaande moet volgens verweerder worden geconcludeerd dat er ernstige vermoedens bestaan dat eiser een gevaar vormt voor de openbare orde. Eiser voldoet daarom niet aan artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a van de Rijkswet op het Nederlanderschap (RWN).
Wat vindt eiser in beroep?
3. Eiser voert aan dat verweerder ten onrechte heeft geconcludeerd dat zijn strafrechtelijke veroordeling in de weg staat aan inwilliging van zijn verzoek om naturalisatie. Verweerder heeft de aanvraag afgewezen omdat nog geen vijf jaren zijn verstreken sinds de onherroepelijke veroordeling dan wel sinds het uitvoeren van de opgelegde sanctie. De onherroepelijke uitspraak is vijf jaar na de pleegdatum gedaan en volgens eiser is dit te wijten aan de planning en de drukte bij het Openbaar Ministerie en de rechtbank. Eiser voert verder aan dat het grootste gedeelte van de werkstraf reeds in 2018 is uitgevoerd, doordat het voorarrest in mindering is gebracht. Uiteindelijk resteerden nog slechts twee uren werkstraf. De straf is daarmee voor het overgrote deel acht jaar geleden al uitgevoerd. Daarnaast voert eiser aan dat het een eenmalige fout was en dat hij sindsdien niet meer in aanraking is gekomen met justitie. Hij vormt dan ook geen gevaar voor de openbare orde.
Wat zijn de regels?
4. Op grond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a, van de RWN wordt het verzoek om naturalisatie van een vreemdeling die voldoet aan de artikelen 7 en 8 van de RWN niettemin afgewezen, indien op grond van het gedrag van de verzoeker ernstige vermoedens bestaan dat hij gevaar oplevert voor de openbare orde, de goede zeden, of de veiligheid van het Koninkrijk.
Volgens vaste rechtspraak van de hoogste bestuursrechter dient het beleid neergelegd in de Handleiding Rijkswet op het Nederlanderschap 2003 (hierna: de Handleiding) als uitgangspunt bij de beoordeling van de vraag of sprake is van ernstige vermoedens dat de betrokkene een gevaar oplevert voor de openbare orde. Hierin staat dat een naturalisatieverzoek wordt geweigerd, indien in de periode van vijf jaar direct voorafgaande aan het verzoek of de beslissing daarop, een sanctie ter zake van een misdrijf is opgelegd of ten uitvoer is gelegd. Deze periode wordt de rehabilitatietermijn genoemd. De termijn vangt aan op het moment dat de sanctionering onherroepelijk is geworden, of op het moment dat de opgelegde sanctie is uitgevoerd.
Uit paragraaf 6 van de toelichting op artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a, van de RWN in de Handleiding volgt dat zich in een concreet individueel geval zeer bijzondere feiten en omstandigheden kunnen voordoen, die tot gevolg hebben dat alleen maar tot een juiste wetstoepassing kan worden gekomen door van de regels in de Handleiding af te wijken.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
5. De rechtbank komt tot het oordeel dat verweerder het verzoek om naturalisatie van eiser mocht afwijzen. Zij overweegt daartoe als volgt.
Niet in geschil is dat eiser bij arrest van 9 november 2023 (onherroepelijk op 24 november 2023) door het gerechtshof Den Haag is veroordeeld tot vier maanden gevangenisstraf voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en een werkstraf van 220 uren, welke hij heeft afgerond op 27 december 2023. Vanaf dat moment is de rehabilitatietermijn gaan lopen. Deze termijn was ten tijde van het indienen van het verzoek dan wel ten tijde van het bestreden besluit nog niet verstreken. Bovendien liep ook de proeftijd nog op het moment van de afwijzing van het verzoek. Evenmin is in geschil dat eiser op grond van het beleid zoals dat is neergelegd in de Handleiding op dit moment niet in aanmerking komt voor naturalisatie, omdat op basis van het voorgaande in beginsel ernstige vermoedens bestaan dat eiser een gevaar vormt voor de openbare orde.
Voor het bepalen van het begin van de rehabilitatietermijn wordt uitgegaan van de datum waarop de sanctiebeslissing onherroepelijk is geworden dan wel de datum waarop de sanctie ten uitvoer is gelegd. De hoogste bestuursrechter heeft dit beleid niet onredelijk geacht. Voor de beoordeling of sprake is van een ernstig vermoeden van gevaar voor de openbare orde is immers relevant of een vreemdeling het misdrijf waarvan hij verdacht wordt daadwerkelijk heeft gepleegd en, als dit het geval is, wat voor sanctie is opgelegd. Daarvoor moet het strafproces worden afgewacht. Voor zover eiser tegen de toepassing van de rehabilitatietermijn zoals toegelicht in de Handleiding heeft willen opkomen, kan die grond dus niet slagen.
Verweerder heeft zich naar het oordeel van de rechtbank op het standpunt mogen stellen dat het tijdsverloop tussen het plegen van de strafbare feiten in 2018 en de onherroepelijke veroordeling in 2023 geen bijzondere omstandigheid oplevert op grond waarvan verweerder tot een ander besluit had moeten komen. Hierbij is van belang dat verweerder er terecht op heeft gewezen dat paragraaf 5.8 van de Handleiding een voorziening bevat voor de situatie dat een strafproces een bijzonder lange duur heeft gehad. Daarin is immers opgenomen dat een vreemdeling kan aangeven dat sprake is van bijzondere omstandigheden die aanleiding geven om af te wijken van die rehabilitatietermijn, bijvoorbeeld omdat tussen de datum waarop het misdrijf is gepleegd en de datum waarop de veroordeling onherroepelijk is geworden, een bijzonder lange tijd is verstreken. De bewijslast ligt in dat geval bij de vreemdeling. De hoogste bestuursrechter heeft dit beleid niet onredelijk geacht. Eiser heeft zijn stelling dat het strafproces onredelijk lang heeft geduurd niet nader (met documenten) onderbouwd. De rechtbank kan dan ook niet vaststellen dat de lange duur van het strafproces is te wijten aan de justitiële autoriteiten. Bovendien is het uitgangspunt dat een overschrijding van de redelijke termijn in de strafoplegging wordt verdisconteerd. Verder neemt de rechtbank in aanmerking dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat ook indien de strafprocedure eerder zou zijn afgerond, niet zonder meer vaststaat dat de rehabilitatietermijn zou zijn verstreken.
Ook de stelling van eiser dat hij na zijn veroordeling niet opnieuw met justitie in aanraking is geweest, heeft verweerder niet hoeven aanmerken als een bijzondere omstandigheid die afwijking van het beleid rechtvaardigt. Verweerder heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat het openbare-ordebeleid niet vereist dat aannemelijk is dat sprake is van een grote kans op recidive voordat een gevaar voor de openbare orde kan worden aangenomen.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de door eiser genoemde omstandigheden, zowel afzonderlijk als in onderlinge samenhang bezien, niet zodanig bijzonder zijn dat zij aanleiding geven om van het beleid af te wijken. Verweerder heeft de aanvraag van eiser daarom terecht op grond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a, van de RWN afgewezen.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.L.D. Timmermans, rechter, in aanwezigheid van
mr. L.D. Ruis, griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 21 oktober 2026.
|
griffier |
rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.